บทที่ 34 - ไม่จบไม่สิ้นสักที?

บทที่ 34 - ไม่จบไม่สิ้นสักที?

ขุยเจินเผยสีหน้าลุกลน เธอไม่รู้ว่าทำไมคนที่เดินออกมาจากโลงศพถึงเป็นผีสาวชุดแดง แล้วซอมบี้ตัวเบ้อเริ่มของเธอหายไปไหนแล้ว

ต้องเข้าใจก่อนว่าวรยุทธ์ทั้งหมดของสำนักศพซอมบี้ล้วนพึ่งพาซอมบี้ หากคนจากสำนักศพซอมบี้ไร้ซอมบี้ ก็เหมือนเสือที่ไร้กรงเล็บและเขี้ยว

"ทำยังไงดี?"

จางหยางเหลือบมองขุยเจิน เห็นท่าทางลนลานของเธอก็รู้ทันทีว่าคงพึ่งพาไม่ได้แล้ว

เขามองผีสาวชุดแดงที่กำลังคืบคลานเข้ามาใกล้ด้วยใบหน้าเคร่งขรึม

"อู๋อี? แม่งเอ๊ย ฉันนึกว่าอู๋ซินซะอีก!"

หัตถ์มรณะสีครามพุ่งออกมาจากความว่างเปล่า มือผีนับไม่ถ้วนพันเกี่ยวกันราวกับงูยักษ์ที่ถาโถมเข้าใส่หญิงชุดแดง

"ตู้ม~"

หัตถ์มรณะสีครามกลืนกินหญิงชุดแดงในชั่วพริบตา แต่จางหยางยังคงมีสีหน้าเคร่งเครียด เขาคว้าตัวขุยเจินแล้วเตรียมจะวิ่งหนีออกไปนอกประตู

ทว่าผีสาวชุดแดงกลับยังคงยืนอุ้มเด็กอยู่ท่ามกลางหิมะเหมือนเมื่อครู่เปี๊ยบ "นายท่านทั้งสอง ข้างนอกลมหนาวพัดแรงนัก ข้าขอเข้าไปพักผ่อนสักหน่อยได้หรือไม่?"

"พวกท่านเคยเห็นสามีข้าไหม? เขาชื่ออู๋อีไงล่ะ!" เสียงร้องโหยหวนของผีสาวดังขึ้นจากด้านหลัง

"บัดซบเอ๊ย~"

จางหยางขมวดคิ้วแน่น ผีสาวชุดแดงที่อยู่ด้านหลังไม่ได้ถูกหัตถ์มรณะสีครามกำจัดไป หนำซ้ำที่ประตูยังโผล่มาเพิ่มอีกหนึ่งตน

"แม่นางขุยเจิน เจ้ายังมีของวิเศษเอาตัวรอดอะไรอีกบ้าง รีบหยิบออกมาใช้สิ?"

เมื่อได้ยินคำพูดของจางหยาง ขุยเจินก็พยายามดึงสติกลับมา เธอคิดอยู่ครู่หนึ่งแล้วหยิบตะปูตอกโลงศพออกมาจากถุงมิติ

"ทลายฟ้าสังหารเทพ!"

บทพูดที่เต็มไปด้วยความเบียวขั้นสุด ทำให้จางหยางอดไม่ได้ที่จะกลอกตาบนอย่างบ้าคลั่ง

ตะปูตอกโลงศพเปล่งแสงเย็นเยียบออกมา แล้วพุ่งแหวกอากาศดัง "ฟิ้ว" ตรงไปยังผีสาวชุดแดง

ทว่ามันกลับพุ่งทะลุร่างของผีสาวไปปักเข้าที่รูปปั้นเทวรูปอันทรุดโทรมในห้องโถงใหญ่อย่างจัง

จางหยาง: "..."

ขุยเจิน: "..."

จางหยางมองจนหางตากระตุกยิกๆ ได้ยินขุยเจินตะโกนเสียอลังการ เขาก็นึกว่าเป็นของวิเศษระดับเทพอะไรเสียอีก ที่ไหนได้กลับไร้ประโยชน์สิ้นดี

"เอ่อ... นี่คือของวิเศษของสำนักศพซอมบี้พวกเจ้าเหรอ?"

ขุยเจินทำหน้าเจื่อน "นี่ก็เป็นครั้งแรกที่ข้าเดินทางไกล ปกติข้าก็แค่เดินตามหลังพวกผู้อาวุโส..."

จางหยางส่ายหัว อุตส่าห์คิดว่าขุยเจินจะเก่งกาจสักแค่ไหนเชียว

ที่แท้ก็เป็นแค่มือใหม่หัดขับที่เพิ่งก้าวออกจากเซฟโซนเหมือนกับเขานี่เอง

เมื่อเห็นผีสาวชุดแดงขยับเข้ามาใกล้เรื่อยๆ จางหยางก็ขมวดคิ้วแล้วแหงนมองท้องฟ้า หากไม่มีพลังจากจันทร์ลี้ลับคอยหนุน เขาก็มองไม่ทะลุถึงตัวตนที่แท้จริงและจุดอ่อนของผีสาวตนนี้เลย

หรือไม่ก็อาจจะเป็นเพราะผีสาวตนนี้มีระดับสูงกว่าเขามาก!

"สามีของข้าชื่ออู๋อี ฮือๆ..."

เสียงร้องไห้โหยหวนดังก้องจนแสบแก้วหู

ขุยเจินถอยมาพิงจางหยางด้วยความหวาดกลัว แววตาเผยให้เห็นความตื่นตระหนก สองมือขยุ้มจีวรของเขาแน่น

ทว่าจางหยางกลับไม่ได้รู้สึกเคลิบเคลิ้มไปกับสัมผัสนุ่มนิ่มของอิสตรีในอ้อมแขนเลยแม้แต่น้อย เพราะผีสาวชุดแดงทั้งสามตนได้ประชิดเข้ามาจนแทบจะถึงตัวแล้ว

ในบรรดาวิชาทั้งหมดที่เขามี เหลือเพียงธรรมพจน์พุทธมารเท่านั้นที่ยังไม่ได้ลองใช้ ตอนนี้คงต้องลองเสี่ยงดูสักตั้ง เผื่อฟลุค

"พุทธมารแห่งสวรรค์สิบแดนจุติ ฝังฟ้า ฝังดิน ฝังสรรพสัตว์"

ทันใดนั้น เสียงสวดมนต์ก็ดังก้องกังวาน ร่างเงาของพุทธมารปรากฏขึ้นกลางห้องโถงใหญ่อย่างกะทันหัน เบื้องหลังพุทธมารมีแขนนับพัน และบนฝ่ามือแต่ละข้างก็มีดวงตาอยู่หนึ่งดวง

ใบหน้าครึ่งหนึ่งเปี่ยมด้วยความเมตตา ส่วนอีกครึ่งกลับเต็มไปด้วยความละโมบ เพียงแค่ปรายตามอง ก็ราวกับวิญญาณจะถูกดูดกลืนเข้าไป เป็นภาพที่หลอนประสาทสุดๆ

"พระโพธิสัตว์และพระมหาสัตว์ทั้งหลาย พึงปราบปรามจิตของตนเช่นนี้..."

เมื่อเสียงสวดมนต์เข้าหู ผีสาวชุดแดงก็หยุดชะงัก สีหน้าเผยให้เห็นถึงความขัดขืน

ส่วนขุยเจินยิ่งอาการหนักกว่า ดวงตาเลื่อนลอย ประนมมือขึ้นและเตรียมจะกราบไหว้ร่างเงาของพุทธมารโดยไม่รู้ตัว

จางหยางไม่รู้ว่าถ้ากราบลงไปแล้วจะเกิดผลลัพธ์อะไรตามมา แต่ที่แน่ๆ มันต้องไม่ใช่เรื่องดีอย่างแน่นอน

เขาจึงยื่นมือไปตบหัวขุยเจินดังฉาด "โอ๊ย~"

ขุยเจินกุมหัวพลางถลึงตาใส่จางหยาง จางหยางพยักพเยิดให้เธอดูผีสาว

ทันใดนั้นก็เห็นว่าสีหน้าดิ้นรนของผีสาวค่อยๆ เลือนหายไป สองมือเริ่มประนมขึ้น แล้วค่อยๆ ค้อมตัวลงกราบ

"ขอถึงพระพุทธองค์เป็นที่พึ่ง~ โปรดช่วยให้ข้าบรรลุธรรม! สาธุ~ สาธุ~"

ทันทีที่ผีสาวซึ่งมีสีหน้าเปี่ยมด้วยความเลื่อมใสศรัทธาโขกศีรษะลงกับพื้น พุทธมารก็ขยับตัวกะทันหัน

ยื่นมือไปคว้าร่างผีสาวยัดเข้าปากที่เต็มไปด้วยเขี้ยวแหลมคม แล้วเคี้ยวกร้วมๆ อย่างต่อเนื่อง

"นี่... นี่มันตัวบ้าอะไรเนี่ย?"

ขุยเจินถอยหลังไปหลายก้าว ใบหน้าเต็มไปด้วยความตื่นตระหนก ขนาดตัวเธอเองยังรับมือผีสาวตนนี้ไม่ได้ นึกไม่ถึงเลยว่าจะถูกตัวประหลาดนี่จับกินหน้าตาเฉย

จางหยางเองก็เพิ่งเคยใช้ภาพลวงตาพุทธมารเป็นครั้งแรก ไม่คิดเลยว่าผีสาวที่เขาจนปัญญาจะรับมือ จะถูกพุทธมารเขมือบลงท้องในคำเดียว

แม้แต่เขาก็ยังรู้สึกว่าพุทธมารตนนี้มันมีกลิ่นอายความชั่วร้ายเกินบรรยาย!

เมื่อสังเกตดูที่หน้าจอสถานะ ภาพลวงตาพุทธมารก็กระโดดข้ามจาก C+ ไปเป็น B ทันที

หลังจากผีสาวถูกจางหยางกำจัดไปในพริบตา ขุยเจินที่รู้สึกปลอดภัยแล้วก็มองจางหยางด้วยความอยากรู้อยากเห็น

รู้สึกแค่ว่าผู้ชายคนนี้ไม่เหมือนใคร ดูจะมีความลึกลับซ่อนอยู่นิดหน่อย

จางหยางขมวดคิ้ว "เจ้ามองข้าทำไม? ถึงข้าจะยอมรับว่าเจ้าสวย แต่ก็ไม่ได้หมายความว่าเจ้าจะมาใช้สายตาแทะโลมข้าแบบนี้ได้หรอกนะ"

"ถุย ปากหมาๆ พ่นอะไรดีๆ ไม่เป็นหรอก!"

ขุยเจินกลอกตาบน ทำท่าทางรังเกียจ แต่ในใจลึกๆ กลับรู้สึกดีใจนิดหน่อย ยังไงโดนชมว่าสวย เธอก็ชอบอยู่แล้ว

"อย่างที่คิดไว้เลย~"

จางหยางเดินออกจากห้องโถงใหญ่ มองดูพื้นที่เต็มไปด้วยใบไม้ร่วงหล่น ไม่มีหิมะตกเลยแม้แต่นิดเดียว ทุกอย่างเป็นเพียงภาพลวงตาที่ผีสาวสร้างขึ้นเท่านั้น

แม้ภาพลวงตาจะสมจริงมาก ตอนที่เขายื่นมือไปรับเกล็ดหิมะเมื่อครู่ ยังสัมผัสได้ถึงความเย็นเฉียบ

แต่จุดบอดเพียงอย่างเดียวก็คือ ตอนที่เกล็ดหิมะละลายในฝ่ามือ เขาไม่รู้สึกถึงความเย็นเลยแม้แต่นิดเดียว

"ผู้อาวุโสขุยเลี่ยทำไมถึงยังไม่กลับมาอีก?"

เมื่อขุยเจินได้ยินคำถามของจางหยางก็ชะงักไปเช่นกัน และรู้สึกแปลกใจนิดหน่อย ตามหลักแล้ว แค่ท่านลุงของเธอจะล่าสัตว์ป่าทั่วไป มันเป็นเรื่องที่ง่ายดายมาก

"เทียนจุนไร้ประมาณ โยมทั้งสองเคยเห็นภรรยาของอาตมาหรือไม่?"

เสียงที่ดังขึ้นอย่างไม่มีปี่มีขลุ่ยจากในห้องโถงใหญ่ ทำให้จางหยางขนลุกซู่ไปทั้งหัว เขาหันขวับกลับไปมองข้างในทันที

ตั้งแต่เมื่อไหร่ก็ไม่รู้ที่มีนักพรตถือแส้ปัดรังควานคนหนึ่งยืนอยู่กลางห้องโถงใหญ่ นักพรตอายุไม่มากนัก ผมสีดำขลับถูกเกล้าเป็นมวย

แต่สิ่งที่ทำให้จางหยางและขุยเจินหวาดกลัวก็คือ ดวงตาทั้งสองข้างของนักพรตเป็นหลุมกลวงโบ๋ ราวกับไม่มีดวงตามาตั้งแต่เกิด

"อาตมาคืออู๋อี ขอถามหน่อยว่าพวกท่านเคยเห็นหญิงสาวที่สวมชุดสีแดงอุ้มทารกผ่านมาบ้างหรือไม่?"

จางหยางกัดฟันกรอด ดึงตัวขุยเจินถอยหลังไม่หยุด "แม่งเอ๊ย ยังไม่จบไม่สิ้นอีกเหรอเนี่ย?"

ทันทีที่ตั้งจิต เสียงสวดมนต์ก็ดังก้อง พุทธมารปรากฏขึ้นกลางอากาศอีกครั้ง

แต่คราวนี้ดูเหมือนจะไม่ได้ผล นักพรตทำราวกับมองไม่เห็นและไม่ได้ยิน เดินตรงดิ่งเข้ามาหาพวกเขาทั้งสอง

"ฆาเหริน... พระพุทธองค์ของเจ้าเหนื่อยแล้วหรือเปล่าเนี่ย ทำไมถึงไม่เห็นผลล่ะ"

ขุยเจินกระตุกแขนเสื้อเขา แล้วกระซิบถามเสียงเบา

จางหยางทำหน้าขรึม ชี้ไปที่นักพรต "เจ้าดูหูของเขาสิ!"

ขุยเจินเงยหน้าขึ้นมอง ก็เห็นว่าที่หูของนักพรตมีคราบเลือดสีดำแห้งกรังติดอยู่

"พระพุทธองค์ตรัสไว้ ไม่ฟัง ไม่มอง ไม่พูด ตอนนี้วิญญาณทั้งแปดของพุทธมารใช้ได้แค่สองอย่างแรกเท่านั้น ชั่วคราวตอนนี้ข้ายังไม่มีวิธีจัดการกับเจ้าตัวประหลาดนี่หรอกนะ"

จางหยางลองสัมผัสดูแล้วเอ่ยขึ้น

"แต่เมื่อกี้เขาก็พูดไม่ใช่เหรอ?"

"เจ้าเห็นปากเขาขยับบ้างไหมล่ะ?"

ที่แท้ปากของนักพรตก็ไม่เคยขยับเลย เสียงนั้นดังขึ้นมาในหัวของพวกเขาโดยตรง

"ข้าถามพวกท่าน ว่าเคยเห็นภรรยาของข้าไหม?" น้ำเสียงของนักพรตเริ่มแสดงความไม่พอใจมากขึ้นเรื่อยๆ

เมื่อเห็นทั้งสองยังคงเงียบ นักพรตก็ตวัดแส้ปัดรังควาน เส้นใยสีขาวบนแส้ก็พุ่งยาวออกมากวาดม้วนเข้าใส่ทั้งสองคนทันที

"เปิดโลงพบโชค!" ขุยเจินตวาดเสียงแหลม

ซอมบี้กระโดดออกมาจากโลงศพ แล้วพุ่งตรงไปหานักพรตทันที

"ปัง~" นักพรตเพียงแค่สะบัดแส้ปัดรังควานเบาๆ ซอมบี้ก็ถูกเส้นใยรัดจนแน่นแล้วเหวี่ยงไปกระแทกกำแพงอย่างแรง

โชคดีที่ซอมบี้มีร่างกายแข็งแกร่งดั่งทองแดงเหล็กกล้าและไม่รู้จักความเจ็บปวด มันพลิกตัวลุกขึ้นแล้วพุ่งเข้าใส่นักพรตอีกครั้ง

นักพรตก็ดื้อดึงไม่ต่างกัน ดูเหมือนจะสนใจแค่ซอมบี้ที่อยู่ตรงหน้า ไม่ได้พุ่งเป้าไปที่จางหยางและขุยเจินต่อ

"ไปเร็ว!"

จางหยางกระซิบ

เขาคว้าตัวขุยเจินเตรียมจะวิ่งออกไปทางประตูภูเขา ทว่าประตูใหญ่ของลานบ้านกลับถูกเส้นใยสีขาวพันจนแน่นหนาไปหมดแล้ว

ขุยเจินเผลอไปสัมผัสโดนเส้นใยสีขาวเข้า นักพรตสัมผัสได้ถึงบางอย่าง จึงทิ้งซอมบี้แล้ววิ่งปรี่เข้ามาหาทั้งสองคนทันที

(จบแล้ว)