บทที่ 30 - คิบุตสึจิ มุซัน: ข้าคือสิ่งมีชีวิตที่ใกล้เคียงกับความสมบูรณ์แบบที่สุด

บทที่ 30 - คิบุตสึจิ มุซัน: ข้าคือสิ่งมีชีวิตที่ใกล้เคียงกับความสมบูรณ์แบบที่สุด

ไม่นานหลังจากนั้น มนุษย์น้ำแข็งตัวหนึ่งก็ใช้กระบวนท่ากลีบบัวร่วงโรย ลากชายร่างผอมบาง สวมชุดสูท ผิวซีดเผือด และมีนัยน์ตาสีเลือดแดงฉานเข้ามาในโบสถ์

ใช่แล้ว ลากเข้ามา มีเถาวัลย์เส้นหนึ่งมัดมือเขาไว้ แล้วก็ลากครูดไปกับพื้น ลากมาแบบนั้นเลย

ชายคนนี้ก็คือ ราชันอสูร คิบุตสึจิ มุซัน

ในเวลานี้ คิบุตสึจิ มุซันรู้สึกอัปยศอดสูอย่างหาที่สุดไม่ได้ ความโกรธแค้นทำให้ลมหายใจของมันหอบถี่ นัยน์ตาสีเลือดแดงก่ำ รู้สึกเหมือนหัวใจแทบจะระเบิดออกมา

ข้าผู้เป็นถึงราชันอสูร กลับถูกลากมากับพื้นเนี่ยนะ!

เจ็บใจนัก! เจ็บใจที่สุด! โคตรเจ็บใจเลย!

"คิบุตสึจิ มุซัน!"

คานาเอะเคยอ่านมังงะเรื่องดาบพิฆาตอสูรมาก่อน ดังนั้นเมื่อแรกเห็นเธอก็จำได้ทันทีว่าชายตรงหน้าคือต้นตอของความชั่วร้ายทั้งหมดในโลกดาบพิฆาตอสูร — คิบุตสึจิ มุซัน

ส่วนหลินชิวชิวกับอิซุมิ ชินอิจิไม่ต้องพูดถึง คิบุตสึจิ มุซันเคยอยู่ในกลุ่มแชตมาก่อน แน่นอนว่าต้องจำได้อยู่แล้ว

เมื่อคิบุตสึจิ มุซันเห็นหลินชิวชิวและอิซุมิ ชินอิจิ มันก็ยิ่งรู้สึกทั้งอับอายและโกรธแค้น

ต้องรู้ไว้ว่าก่อนหน้านี้ตอนอยู่ในกลุ่มแชต มันเป็นตัวท็อประดับ 3 ดาวเพียงคนเดียว เป็นกำลังรบระดับสูงสุดในกลุ่ม ใครๆ ก็ต้องคอยเอาใจ ใครจะกล้าหือกับมัน? (มโนไปเอง ที่จริงทุกคนหมั่นไส้มันต่างหาก)

แต่ตอนนี้ล่ะ!

มันกลับถูกจับมัดแล้วลากมาตามพื้น โดยมีพวกที่เคยประจบประแจง (มโนไปเอง) ยืนมองดูด้วยสายตาเย้ยหยัน!

ความแตกต่างนี้ทำให้คิบุตสึจิ มุซันที่มีนิสัยเกรี้ยวกราดอยู่แล้วแทบทนไม่ได้ เส้นเลือดโกรธปูดโปนขึ้นมา

หลินชิวชิวและอิซุมิ ชินอิจิในตอนนี้ก็ไม่ได้ปฏิบัติต่อคิบุตสึจิ มุซันด้วยท่าทีแบบเดิมอีกต่อไป

ตอนนั้นสมาชิกในกลุ่มยังไม่รู้ว่าคิบุตสึจิ มุซันมันเลวทรามแค่ไหน แม้จะไม่ชอบใจ แต่มันก็ไม่ได้เกลียดชังอะไรมากมาย แค่รู้สึกว่าไอ้หมอนี่มันหยิ่งยโสจนเข้าถึงยากเท่านั้น

แต่ตอนนี้มันต่างออกไปแล้ว... หลังจากที่ได้อ่านดาบพิฆาตอสูร พวกเขาก็ไม่มีความเห็นอกเห็นใจให้กับราชันอสูรจอมโฉดตนนี้อีกต่อไป

"นี่คือราชันอสูรงั้นเหรอ?"

ดวงตาสีม่วงของชิโนบุเบิกกว้างด้วยความตกตะลึงและตื่นเต้น

เธอสัมผัสได้ว่าอสูรตนนี้แข็งแกร่งมาก

แต่เธอก็ตัดสินไม่ได้ว่ามันคือราชันอสูรจริงๆ หรือเปล่า

แต่เธอเชื่อมั่นในตัวพี่สาวและกู้เทียน

หากมันคือราชันอสูรจริงๆ... ความชั่วร้ายที่คงอยู่มานับพันปี ก็กำลังจะสิ้นสุดลงเสียที!

"แค่ก... แค่กๆ...!"

คิบุตสึจิ มุซันกระอักชิ้นส่วนอวัยวะภายในออกมา เลือดไหลซึมมุมปาก มันพูดด้วยน้ำเสียงดุดันและน่ากลัวว่า "ไม่นึกเลยว่า... อดีตเพื่อนร่วมกลุ่มจะมาปรากฏตัวในโลกของข้าได้"

"มาเพื่อฆ่าข้างั้นรึ?"

กู้เทียนเงียบไปครู่หนึ่งแล้วพยักหน้า "จุดประสงค์หลักคือมาช่วยคน ส่วนเรื่องฆ่าแกน่ะเป็นแค่ผลพลอยได้ แต่แกจะเข้าใจแบบนั้นก็ได้นะ"

ผลพลอยได้งั้นรึ?

ความโกรธแค้นในใจคิบุตสึจิ มุซันพุ่งทะยานถึงขีดสุด

แต่มันก็รู้ดีว่าตกอยู่ในกำมือเขาแล้ว ไม่ยอมก้มหัวก็ไม่ได้

"เห็นแก่ที่เคยอยู่กลุ่มเดียวกัน ปล่อยข้าไปได้ไหม?" นัยน์ตาสีเลือดแดงของคิบุตสึจิ มุซันหรี่ลงเล็กน้อย "ตอนนั้นข้าพูดจาโอหังไปหน่อย ข้ายอมรับผิด แต่มันคงไม่ถึงขั้นต้องแลกด้วยชีวิตหรอกมั้ง? แถมข้าก็โดนเตะออกจากกลุ่มไปแล้วด้วย"

พูดจบ มันก็ปรายตามองไปทางหลินชิวชิวและอิซุมิ ชินอิจิ คล้ายกับต้องการเรียกร้องความสงสาร

ทว่า แค่เพียงการสบตากัน มันกลับเห็นเพียงความรังเกียจอย่างสุดซึ้งในแววตาของทั้งสองคน

กู้เทียนนั่งยองๆ ลงไปตบหน้าคิบุตสึจิ มุซันเบาๆ พร้อมกับเหยียดยิ้ม "พอเถอะ เลิกเสแสร้งทำตัวน่าสงสารได้แล้ว คนที่นี่มีใครบ้างที่ไม่รู้กำพืดแก?"

แววตาของคิบุตสึจิ มุซันทวีความหม่นหมองและบ้าคลั่งยิ่งขึ้น

ระดับ 5 ดาว... ระดับ 5 ดาวแล้วไงล่ะ...

กล้าบุกมาเหยียบถิ่นข้า มาวางมาดใส่ข้า...

ต่อให้เป็นระดับ 5 ดาว ก็ต้องตาย!

หน้าตามันบิดเบี้ยว!

คิบุตสึจิ มุซันได้เรียกบรรดาอสูรข้างขึ้นใต้บังคับบัญชาของมันมารวมตัวกันแล้ว

ขอเพียงแค่พวกรอพวกมันมาถึง อาจจะพอสู้ได้สูสี!

"ยกให้พวกเธอสองพี่น้องจัดการก็แล้วกัน"

กู้เทียนมองคิบุตสึจิ มุซัน เขาย่อมเดาความคิดของมันออก จึงลุกขึ้นยืนด้วยความเบื่อหน่าย หันไปพูดกับสองพี่น้องโคโช "อสูรตนนี้ยกให้พวกเธอจัดการ"

อันที่จริง

คานาเอะและชิโนบุต่างก็กำลังคันไม้คันมือ ความเคียดแค้นคุกรุ่นอยู่เต็มอก

แตกต่างจากกู้เทียน หลินชิวชิว และอิซุมิ ชินอิจิ

พวกเธอสองพี่น้องมีความแค้นฝังลึกกับอสูรอย่างแท้จริง!

เมื่อได้เผชิญหน้ากับราชันอสูร พวกเธอย่อมอยากจะสับมันเป็นหมื่นๆ ชิ้น อยากจะใช้ดาบนิจิรินบั่นคอของมันลงมา เพื่อเซ่นไหว้ดวงวิญญาณของพ่อแม่และผู้บริสุทธิ์ที่ต้องจบชีวิตลง!

เพียงแต่ว่า เมื่อมีกู้เทียนอยู่ด้วย พวกเธอจึงไม่กล้าทำอะไรบุ่มบ่าม

ในเมื่อคิบุตสึจิ มุซันถูกกู้เทียนจับมา การจะจัดการอย่างไรก็ย่อมต้องเป็นไปตามที่กู้เทียนต้องการ

ดังนั้น เมื่อได้ยินคำพูดของกู้เทียน พวกเธอจึงรู้สึกยินดีเป็นอย่างยิ่ง

"ขอบคุณมากค่ะคุณกู้เทียน!"

คานาเอะโค้งตัวลงเล็กน้อย น้ำเสียงของเธอทั้งไพเราะและอ่อนโยน แม้อายุจะพอๆ กับกู้เทียน แต่คำว่า 'พี่สาวแสนดี' ดูเหมือนจะเกิดมาเพื่อเธอโดยเฉพาะ

"ขอบคุณนะ!" ชิโนบุผู้ปากแข็งก็เอ่ยขอบคุณเช่นกัน

สองสาวเดินเข้ามาหาคิบุตสึจิ มุซัน ในมือถือดาบนิจิริน จ้องมองคิบุตสึจิ มุซันที่ถูกมัดอย่างน่าสมเพชอยู่บนพื้น แววตาของพวกเธอเต็มไปด้วยความเกลียดชังที่ไม่มีวันเลือนหาย

แม้แต่คานาเอะที่ยึดมั่นในอุดมการณ์ 'อสูรและมนุษย์อาจอยู่ร่วมกันอย่างสันติได้' ก็ยังเป็นเช่นนี้

ส่วนคิบุตสึจิ มุซันน่ะหรือ มันโกรธจนไม่อยากจะพูดอะไรแล้ว

คานาเอะเอื้อมมือไปจับมือชิโนบุจากด้านหลังเบาๆ

สองพี่น้องเงื้อดาบนิจิรินขึ้นสูง

แล้วตวัดฟันลงมา!

"ตึก ตึก ตึก—"

ศีรษะของคิบุตสึจิ มุซันกลิ้งหลุนๆ ไปด้านข้าง

แต่ทว่า

มันกลับไม่สลายกลายเป็นเถ้าถ่าน หรือเลือนหายไป

ทว่าบนร่างที่ไร้ศีรษะนั้น กลับมีศีรษะใหม่ผุดงอกขึ้นมาแทนที่

"ใช้วิธีจัดการกับอสูรกระจอกๆ มาใช้กับข้าไม่ได้ผลหรอกนะ"

คิบุตสึจิ มุซันหมุนคอสามร้อยหกสิบองศา แล้วหัวเราะอย่างบ้าคลั่งด้วยความเหี้ยมโหด "ข้าคือสิ่งมีชีวิตที่ใกล้เคียงกับความสมบูรณ์แบบที่สุด มนุษย์ชั้นต่ำอย่างพวกเจ้า เป็นได้แค่เศษสวะให้ข้ากินเท่านั้น จะมาเข้าใจตัวตนที่ยิ่งใหญ่ของข้าได้อย่างไร!"

[จบแล้ว]