ตอนที่ 52 : ต้นไม้เล็ก ๆ ที่ไม่ได้ถูกตัดแต่งจะไม่เติบโตได้รูปทรง

ฮูหยินผู้เฒ่าไม่ได้รับมอบมา ยายจาวจึงมอบให้กับเฟิงหยูเฮง "อาเฮง ตรวจดูว่ามีอะไรผิดพลาดหรือไม่"

เฉินซื่อมองมา "มีอะไรที่อาจจะผิดพลาดอีก? ข้ามอบให้แล้ว เจ้ายังต้องการอะไรอีก?"

"ข้ารำคาญเจ้า!" ฮูหยินผู้เฒ่าเสียงดังจนทำให้ทุกคนกลัว ทำให้พวกเขาหดคอกันหมด

เฟิงหยูเฮงเตือนนาง "ท่านย่าอย่าโกรธเจ้าค่ะ สุขภาพของท่านเป็นสิ่งสำคัญ"

ฮูหยินผู้เฒ่าพยักหน้าและยอมรับคำแนะนำ นางกล่าวต่อ "ตรวจดูสิ อาเฮง"

เฟิงหยูเฮงจับโฉนดทั้งสามไว้ และเดินกลับไปที่ฝั่งของเหยาซื่อ "แม่รอง โปรดดูว่านี่เป็นร้านค้าของเราหรือไม่เจ้าคะ?"

เหยาซื่อรับโฉนดพวกนั้นและเห็นว่าหนึ่งในนั้นเป็นร้านขายสมุนไพร อีกร้านคือร้านเครื่องประดับ และอีกร้านหนึ่งเป็นร้านขายวัตถุโบราณ

ทุกอย่างถูกเตรียมโดยหมอหลวงเหยาเป็นสินเดิมตอนที่นางแต่งงาน ทั้งสามร้านค้านี้เป็นร้านค้าที่ทำเงินดี ได้กำไรมาก พวกมันสามารถช่วยในการดำรงชีวิตของบุตรสาวได้ แต่เขาไม่เคยคิดเลยว่าเมื่อเข้ามาอยู่ในตระกูลเฟิง นางไม่เคยได้แตะต้องมันอีกเลย

"ใช่แล้วอาเฮง" เหยาซื่อเต็มไปด้วยความรู้สึกตื้นตันใจ

เฟิงหยูเฮงรับโฉนดและสมุดบัญชีแล้วเปิดอ่าน แม้ว่านางจะไม่เข้าใจรายละเอียดก็ตาม แต่ทั้งสามร้านมีหนี้สินเยอะมาก พวกมันไม่ได้กำไรแถมยังขาดทุนมากอีกด้วย

เฉินซื่อเห็นนางขมวดคิ้วขึ้นและพูดเตือนออกมาว่า "ดูให้ดีว่าตระกูลเฟิงต้องอุดหนุนเงินเข้าไปในร้านของเจ้ามากแค่ไหน มันเขียนไว้อย่างชัดเจน ขณะนี้ร้านค้าถูกมอบคืน หนี้เหล่านี้จะต้องถูกชำระให้หมดสิ้น"

ขณะที่นางพูดถ้อยคำเหล่านี้ ทุกคนในห้องรู้สึกตกใจ

พวกเขาเป็นผู้อาวุโสทั้งหมดภายในตระกูลเฟิง พวกเขารู้ว่าร้านค้าประเภทใดที่ได้รับจากตระกูลเหยาในปีนั้น ร้านขายสมุนไพร 1 ร้าน ร้านเครื่องประดับ 1 ร้าน ร้านขายวัตถุโบราณ แต่ละร้านเป็นธุรกิจที่ทำเงินได้มาก พวกมันจะขาดทุนไปได้อย่างไร?

ฮูหยินผู้เฒ่ารู้ทันความคิดของเฉินซื่อ ร้านค้าเหล่านี้เคยอยู่ภายใต้การดูแลของเฉินซื่อในช่วงหลายปีที่ผ่านมา แต่นางไม่ได้พูดความจริงในเรื่องนี้

อย่างไรก็ตามเฟิงหยูเฮงไม่ได้มีข้อสงสัยใด ๆ และกล่าวว่า "ไม่ต้องเป็นห่วงท่านแม่ ข้าจะหาคนมาตรวจสอบบัญชี หากมีการขาดทุนจริง ๆ การชำระหนี้สินเป็นสิ่งที่ควรทำ แต่คนที่จัดการร้านค้าในช่วงหลายปีที่ผ่านมานี้ยังต้องรับผิดชอบ นอกจากนี้" นางมองที่เฉินซื่ออย่างเย็นชา "ถ้าพบว่ารายการซื้อขายที่บันทึกในบัญชีกับการซื้อขายที่เกิดขึ้นจริงไม่สอดคล้องกัน ข้าก็หวังว่าท่านแม่จะมีคำอธิบายให้ตระกูลเฟิงและข้า"

เฉินซื่อไม่เข้าใจ "ข้าจะต้องให้คำอธิบายอะไรกับตระกูลเฟิง? มันเป็นร้านค้าของเจ้าไม่ใช่หรือ?"

เฟิงหยูเฮงถามกลับมาว่า "ตอนนี้ท่านแม่รู้ว่าร้านค้าเป็นของข้าแล้วหรือเจ้าคะ? ในเวลานั้นใครเป็นคนบอกว่าเป็นของตระกูลสามี?"

เฉินซื่อรู้ว่าตรรกะของนางเองมีข้อบกพร่อง นางกลอกตาของนาง นางไม่ต้องการสนทนาในหัวข้อนี้อีกต่อไป แต่เมื่อคิดถึงการตรวจสอบบัญชีที่เฟิงหยูเฮงพูด นางก็กลัว นางได้แต่พูดออกมาว่า "ข้าเป็นฮูหยินใหญ่ของตระกูลเฟิง เจ้าเป็นเพียงบุตรสาวของอนุและยังเป็นเด็กเป็นเล็กอยู่ เจ้ากล้าที่จะสงสัยข้า เจ้าได้เรียนรู้กฎบ้างหรือไม่ ?"

เฟิงหยูเฮงตอบ "ลึกลงไปในภูเขาทางตะวันตกเฉียงเหนือ ตระกูลเฟิงไม่ได้ให้ข้าอยู่ในกฎ"

ฮูหยินผู้เฒ่าเตือนเฉินซื่อ "เจ้ายังคงเป็นฮูหยินใหญ่ของตระกูลเฟิง แต่เจ้าไม่สามารถเป็นส่วนหนึ่งของตระกูลนี้อีกต่อไป!"

เฉินซื่อโกรธถึงจุดที่มีเสียงฟืดฟาด นางยืนขึ้นและชี้ไปที่ฝูงชน นางกรีดร้อง "เจ้าทั้งหมดสมรู้ร่วมคิดกัน! นี่คือการจัดฉากทั้งหมด!"

เฟิงหยูเฮงไม่ใส่ใจคำพูดของเฉินซื่อ นางหันหน้าไปหาฮูหยินผู้เฒ่าและกล่าวว่า "ท่านย่า อาเฮงจะต้องขอตัวกลับเรือนก่อนเจ้าค่ะ เมื่อได้รับร้านค้าเหล่านี้กลับคืน ข้าคงต้องออกจากคฤหาสน์เพื่อตรวจสอบพวกมัน ข้าต้องการขออนุญาตออกจากคฤหาสน์จากท่านย่าก่อนเจ้าค่ะ"

ฮูหยินผู้เฒ่าพยักหน้า "เจ้าออกไปได้! นำสาวใช้ออกไปเป็นเพื่อนด้วยแล้วก็อย่ากลับมาช้า"

เฟิงหยูเฮงโค้งคำนับ และกลับพร้อมกับเหยาซื่อและเฟิงจื่อหรู

ฮูหยินผู้เฒ่าจ้องมองที่เฉินซื่อและเตือนอย่างเย็นชาว่า "อย่าทำลายอนาคตของเฉินหยูเพราะการกระทำของเจ้าเอง ถ้าเจ้าไม่เปลี่ยนแปลงตัวเอง ตระกูลเฟิงจะพิจารณาส่งเจ้าไปอยู่ที่วัด"

ส่วนเฟิงหยูเฮงนั้น ขณะที่นางออกจากเรือนซูหยา นางพาหวงซวนและฉิงหยูออกมาจากคฤหาสน์ตระกูลเฟิงด้วย นี่เป็นครั้งแรกที่นางก้าวเท้าออกจากตระกูลเฟิงตั้งแต่มาถึงเมืองหลวง ทันทีที่ออกจากเขตอำนาจของตระกูลเฟิง นางรู้สึกผ่อนคลายมากขึ้น

หวงซวนมองย้อนกลับมาและจ้องมองที่เฟิงหยูเฮง ก่อนจะกล่าวอย่างจริงจังว่า "คุณหนูรองทนอึดอัดใจไปอีกสักสองสามปี จากนั้นไม่มีความจำเป็นที่จะต้องกลับมา ท่านเป็นครอบครัวเดียวกัน ไฉมมีคนเช่นนั้นในครอบครัวได้ ! "

แม้กระทั่งฉิงหยูยังไม่เคยชินกับการได้เห็นสมาชิกของตระกูลเฟิง "ไม่ใช่ว่าใต้เท้าเป็นเสนาบดีฝ่ายซ้ายหรือเจ้าคะ? ข้าไม่สามารถจินตนาการถึงเสนาบดีที่มีเกียรติแต่มีฮูหยินใหญ่เช่นนี้ได้"

เฟิงหยูเฮงยักไหล่ "ถ้าเจ้าต้องการเพลิดเพลินกับความบันเทิงแล้วละก็ จะมีให้เห็นอีกมากมายต่อจากนี้ ในตระกูลนี้ แต่ละคนมีการกระทำของตนเอง นอกจากนี้การกระทำของพวกเขาแน่นอนจะน่าตื่นเต้น"

หวงซวนหัวเราะคิกคักและพูดว่า "ดีที่จะทำให้มันไม่น่าเบื่อ เพียงแค่เล่นกับพวกเขา วันเวลาผ่านไป ทุบตีพวกเขาบ้าง กดดันพวกเขาบ้าง พวกเขาจะค่อย ๆ สารภาพผิดออกมาเอง"

ฉิงหยูพึมพำ "พี่หวงไม่ได้ตั้งใจจะหมายถึงการทุบตีใครบางคนใช่หรือไม่"

คนเหล่านี้ได้พูดคุยและหัวเราะและพบว่าตัวเองมาถึงที่ร้านห้องโถงสมุนไพรอย่างรวดเร็ว

เฟิงหยูเฮงไม่ได้พาพวกเขาเข้าไปในร้านค้า พวกเขายืนอยู่ใกล้ทางเข้าและแสร้งทำเป็นมองไปที่สมุนไพรต่าง ๆ

พนักงานของร้านห้องโถงสมุนไพรเดินมาต้อนรับ มีคนมากมายมาหายา เด็กในร้านเดินวุ่นวายไปทั่วร้าน ชายวัยกลางคนซึ่งดูเหมือนจะเป็นเจ้าของร้านยืนอยู่ที่หัวโต๊ะ เขาถือบางสิ่งไว้ในมือและพูดคุยไม่หยุดกับชายชรา

เฟิงหยูเฮงและสาวใช้ทั้งสองคนเข้ามาและได้ยินพวกเขาคุยกัน "นี่เป็นโสมอายุ 500 ปี ถ้าเจ้าไม่ได้บอกว่าเจ้านายของเจ้าป่วยหนักและต้องการโสมเพื่อช่วยชีวิตเขา ข้าจะไม่เอาของดีเช่นนี้ออกมา"

ชายชรามองไปที่สิ่งนั้นในมือเจ้าของร้านและโบกมือ "ข้าไม่ต้องการอะไรที่ดีมาก โสมอายุ 500 ปีราคาตั้งเท่าไหร่? แม้ว่าข้าจะขายที่ดินของครอบครัว ข้าก็ยังไม่สามารถซื้อมันได้เลย"

"อา!" เข้าของร้านขายยายักไหล่ "บอกได้เลยว่าเจ้าไม่ใช่คนใจกว้าง ดังนั้นข้าไม่ได้เอาโสมอายุนับพันปีออกมา แต่เหตุผลที่เจ้าซื้อโสม? มันเพื่อช่วยชีวิต! ไม่ว่าจะสิบปีหรือไม่กี่ร้อยปี พวกมันยังไม่พอหรือ? เงินของท่านจะไม่สูญเปล่า! เงินคือพระเจ้า  การช่วยชีวิตคนเป็นสิ่งที่สำคัญที่สุด! "

"แต่ ... แต่ข้าไม่มีเงิน!" ชายชรากำลังสับสนและเริ่มดูกระเป๋าของเขา

นัยน์ตาของเจ้าของร้านจ้องเขม็งไปที่ถุงผ้าขนาดเล็กที่ชายชราดึงออกมา ทุกคนเห็นว่ามันเป็นเพียงเงินไม่กี่สิบเหรียญเงิน

"นี่คือสิ่งที่ข้าสามารถรวบรวมได้จากทุกคนในหมู่บ้าน แต่ก็ยังไม่เพียงพอสำหรับซื้อโสมอายุ 500 ปี!" ชายชรากล่าวอย่างหดหู่

เจ้าของร้านแค่นยิ้มอย่างดูถูก "มันขาดไปเพียงเล็กน้อย" จากนั้นก็โบกมือ  "สบายมาก การรักษาคนป่วยเป็นสิ่งที่สำคัญที่สุดของร้านห้องโถงสมุนไพร เราไม่สามารถละทิ้งคนไข้เพียงเพราะไม่มีเงิน! "ขณะที่เขาพูด เขาดึงถุงเงินจากมือของชายชรา ชายชราคนนั้นก็ไม่เต็มใจให้และต้องการจะเอาเงินกลับมา แต่เขาไม่สามารถเอาชนะเจ้าของร้านได้ "รับโสมไป !" เจ้าของร้านยัดโสม 500 ปีใส่มือของชายชรา "เร็ว นำกลับไปช่วยชีวิตของเจ้านายของเจ้าได้แล้ว!"

ชายชราคนหนึ่งมองโสมที่อยู่ในมือ เขาซาบซึ้งมากจนไม่ทราบว่าจะพูดอะไร เขาคุกเข่าลงและโค้งคำนับกับเจ้าของร้าน "ท่านเป็นคนดี! ขอบคุณสำหรับการช่วยชีวิต!"

เจ้าของร้านรีบช่วยพยุงเขาลุกขึ้นอย่างรวดเร็ว "ไม่เป็นไร! นี่คือสิ่งที่ร้านห้องโถงสมุนไพรควรทำ เร็ว การช่วยชีวิตพวกเขาสำคัญที่สุด"

เมื่อมองไปที่ชายชราที่ถือโสมไว้ หวงซวนเอ่ยถามออกมา "นั่นใช่โสมหรือไม่ ?"

ฉิงหยูยังไม่เชื่อ: "แล้วมันอายุ 500 ปีเชียวหรือ ?"

"มันเป็นแค่รากไม้" เฟิงหยูเฮงกล่าว แล้วก็สั่งหวงซวนว่า "ไปพาชายชราคนนั้นกลับมา"

หวงซวนพยักหน้า "แล้วคุณหนูรองจะทำอะไรหรือเจ้าคะ?"

เฟิงหยูเฮงก้าวเท้าและมุ่งหน้าไปยังร้านห้องโถงสมุนไพร "ดูเหมือนว่ามีสิ่งที่ดีมากมายที่นี่ ในเมื่อมีคนซื้อโสมไปแล้ว แล้วข้าคนนี้จะซื้ออะไรดี ?"

หวงซวนหัวเราะคิกคักและไล่ตามชายชรา ฉิงหยูตามเฟิงหยูเฮงเข้าไปที่ร้านห้องโถงสมุนไพร

เจ้าของร้านเห็นเด็กสาวที่แต่งตัวอย่างประณีตตามด้วยสาวใช้ และรู้ว่านี่เป็นลูกค้ารายใหญ่ เขารีบเชิญพวกเขาเข้ามาข้างใน พวกเขานั่งและรินน้ำชา หลังจากที่ยุ่งอยู่กับตัวเอง ในที่สุดเขาก็ถามเฟิงหยูเฮงว่า "คุณหนูคนนี้อยากจะซื้อสมุนไพรทางการแพทย์หรือต้องการให้หมอไปตรวจที่บ้านหรือขอรับ"

เฟิงหยูเฮงถาม "นอกเหนือจากการขายสมุนไพรทางการแพทย์ ท่านยังมีหมอประจำที่ร้านด้วยหรือ?"

เจ้าของร้านยิ้มอย่างภาคภูมิใจและกล่าวว่า "ขอรับ! เรามีหมอ 2 ท่าน พวกเขาสลับกันมาในแต่ละวัน เมื่อไปตรวจคนไข้ที่บ้านแล้วถึงจะเข้ามาที่ร้านห้องโถงสมุนไพร"

เฟิงหยูเฮงพยักหน้าและมองไปรอบ ๆ ห้องโถงก่อนที่จะพูดว่า "เมื่อวานท่านแม่ของข้าป่วย หมอสั่งให้ซื้อเห็ดหลินจือยิ่งอายุมากยิ่งดี ข้าได้ยินมาว่าร้านห้องโถงสมุนไพรมีของที่หายากและมีทุกอย่าง ข้าจึงอยากมาดู ครอบครัวของข้าก็ไม่ค่อยมีความรู้เรื่องสมุนไพรมากนัก เดิมทีข้ากลัวที่จะออกไปซื้อสมุนไพรทางการแพทย์ที่มีราคาแพงเพราะกลัวว่าจะถูกโกง แต่เมื่อเห็นชายชราคนนั้น ตอนนี้ข้ารู้สึกขอบคุณมาก ข้าคิดว่าร้านห้องโถงสมุนไพรจะไม่โกง"

เจ้าของร้านเมื่อได้ยินคำพูดเหล่านี้ เขาไม่รู้สึกละอายแม้แต่น้อย เขากล่าวทวนว่า "ไม่ค่อยมีความรู้เรื่องสมุนไพรมากนัก" และยิ้มขณะสั่งให้ผู้ช่วยหนุ่ม "ไป! ในห้องบนผนังด้านเหนือลิ้นชักที่ 6 ในแถวที่ 3 นำเห็นหลินจือพันปีมา"

ผู้ช่วยหนุ่มไม่เต็มใจและมองไปที่เฟิงหยูเฮงอย่างวิตกกังวล เจ้าของร้านตะโกนออกมา "ไปเร็ว! เจ้าจะยืนทื่ออยู่ที่นี่เพื่อ?!"

ไม่นานหลังจากนั้น ผู้ช่วยก็นำกล่องไม้ออกมา ผู้ช่วยอายุประมาณ 15 – 16 ปี เขาก้มหัวศีรษะและยกกล่องขึ้นมาปิดบังใบหน้าของเขาขณะเดินไปหาเฟิงหยูเฮง

เฟิงหยูเฮงสามารถมองเห็นปากผู้ช่วยซึ่งพูดโดยไม่ออกเสียงว่า "อย่าซื้อ"

นางพยักหน้าด้วยรอยยิ้มทำให้ผู้ช่วยตัวน้อยคนนี้ยิ้ม

เจ้าของร้านได้รับกล่องไม้และไล่ผู้ช่วยไปอยู่ข้าง  ๆ จากนั้นก็นำมันไปหาหยูเฮง "คุณหนู ลองดูขอรับ" ขณะที่เขาพูด เขาก็เปิดกล่อง เห็ดหลินจือเป็นมันวาวขนาดใหญ่มากปรากฏตัวขึ้นเบื้องหน้าของเฟิงหยูเฮง เจ้าของร้านกล่าวต่อ "เห็ดหลินจืออายุพันปีเป็นของหายากจริง ๆ !"

"โอ้?" เฟิงหยูเฮงขมวดคิ้วและตรวจสอบเห็ดหลินจืออย่างรอบคอบก่อนกล่าวว่า "มันหายากจริง ๆ หรือ? จากนั้นดูเหมือนว่าที่ร้านห้องโถงสมุนไพรนี้มีแต่ของดี ๆ จริง ๆ "

เจ้าของร้านซึ่งกำลังคิดถึงวิธีโกงเงินนางอย่างสิ้นเชิง ดังนั้นเขาจึงพลาดความหมายในคำพูดของเฟิงหยูเฮง "คุณหนูพูดถูก ตอนที่ชายชราผู้นั้นเดินมาซื้อโสมตามที่ท่านเห็น ร้านห้องโถงสมุนไพรไม่สนใจว่านี่เป็นโสมอายุ 500 ปี หรือเห็ดหลินจืออายุ 1,000 ปี ตราบใดที่มันสามารถรักษาชีวิตได้ ข้าสามารถนำสมุนไพรทางการแพทย์ออกมาได้"

"แล้วมันราคาเท่าไหร่?" นางเหลือบมองที่เจ้าของร้าน ดวงตาของนางสามารถบอกได้ว่าไม่ใช่เรื่องที่ดี

"คุณหนูเตรียมเงินมาเท่าไหร่ขอรับ?" เจ้าของร้านถามว่า "ท่านควรรู้ด้วยว่ามันเป็นเรื่องยากที่จะหาสินค้า ราคานี้อาจแพงเกินไป แต่คุณหนูกำลังซื้อเห็ดหลินจือเพื่อช่วยชีวิต ข้าจึงอยากจะถามว่าคุณหนูยินดีที่จะจ่ายเงินหรือไม่? เสนอราคามาขอรับ ถ้าราคาใกล้เคียงแล้ว ข้าจะห่อเห็ดหลินจือให้ท่านนำกลับไป นอกจากนี้การช่วยชีวิตคือสิ่งสำคัญที่สุด ข้าไม่เคยเสี่ยงชีวิตของครอบครัวด้วยเงินเพียงเล็กน้อย "

ถ้าเป็นคนที่ไม่เข้าใจอะไร พวกเขาก็จะถูกโน้มน้าวโดยเจ้าของร้านนี้ แต่เขาไม่สามารถโน้มน้าวเฟิงหยูเฮงได้ เนื่องจากเฟิงหยูเฮงรู้อย่างชัดเจนว่าเห็ดหลินจือในกล่องนั้นจริง ๆ เป็นเพียงเปลือกไม้บางอย่างที่ดูเหมือนกับเห็ดหลินจือ

ฝานรากต้นไม้เป็นโสมและเปลือกไม้เป็นเห็ดหลินจือ พวกเขาไม่ไร้ค่าอย่างแท้จริง