ตอนที่ 51 : ข้าไม่ได้มาเพื่อคารวะ ข้ามาเพื่อเก็บหนี้

นางเองเตรียมการที่อยู่อาศัย เหยาซื่อจะอาศัยอยู่ในลานด้านในสุดของนาง นางจะอยู่ในลานที่สอง และจื่อหรูจะอาศัยอยู่ในลานด้านนอกสุด ลานแต่ละลานมีห้องหลักและห้องปีก มีห้องพักสำหรับบ่าวรับใช้มากพอ

นางเปลี่ยนห้องปีก 2 ห้องของนางเป็นห้องเก็บยาขนาดเล็ก จากนั้นนางก็ได้จัดเตรียมตู้เก็บยาสมุนไพรจีนไว้ด้วย นางยังวางยาบางส่วนที่โดดเด่นไว้พร้อมกับกระดาษและแท่นหมึก

เดิมเรือนนี้มีห้องเก็บของ 2 ห้อง ซึ่งไม่พอเก็บของหมั้นส่วนตัว

เฟิงหยูเฮงมองที่การจัดเรียงโดยรวมของลาน มันเหมือนกับว่ามันถูกจัดเตรียมไว้สำหรับพวกเขาเท่านั้น ทุกอย่างพอดีและเป็นธรรมชาติ

ลานของจื่อหรูมีบางอย่างที่เหมือนห้องการศึกษาที่ดี มีหนังสืออยู่แล้ว

เด็กชายดูเหมือนจะมีความสุขมากในขณะที่เขาถือหนังสือเกี่ยวกับการทหาร ไม่เต็มใจที่จะวางมันลง

เหยาซื่อไม่มีงานอดิเรกที่สำคัญ นางยังไม่ได้สืบทอดความสามารถทางการแพทย์ของตระกูลเหยา นางใช้เวลาหลายวันในการเย็บปักถักร้อย

เฟิงหยูเฮงคิดว่าเรื่องนี้ก็ดี นางมีบุตรชายและบุตรสาว ดังนั้นนางจึงมีความสุขและมีเสถียรภาพ นางได้จัดเตรียมหญิงสาว 2 คนเพื่อดูแลเหยาซื่อ วิธีนี้ดูเหมือนจะดีมากขึ้น

แต่หลังจากที่ย้ายมา พวกเขาพบว่าจำนวนบ่าวรับใช้ที่พวกเขามีน้อยเกินไป นางให้แม่นมซันไปหาบ่าวรับใช้เพิ่ม 5 คน พวกเขามีชื่อเริ่มต้นด้วยจื่อ

หลังจากที่รวมเรือนหลังนี้เข้าไป ก็ปรากฎว่าเรือนนนี้กลายเป็นเรือนที่ใหญ่ที่สุดของตระกูลเฟิง เชื่อมต่อกันด้วยประตูจันทราเล็ก ๆ ราวกับสรวงสวรรค์ เดิมทีเฟิงหยูเฮงต้องการที่จะคืนเรือนขจีให้ตระกูลเฟิง แต่ฮูหยินผู้เฒ่ายืนยันว่าพวกเขาไม่ต้องการ เฟิงหยูเฮงทำอะไรไม่ได้นอกจากยอมรับมัน เมื่อคิดถึงการเข้าออกเรือน ถ้ามีใครบางคนย้ายเข้ามาอยู่ ประตูจันทราอาจขยายกว้างออกไป ถ้าเป็นไปได้นั้นนางได้มอบหมายให้บ่าวรับใช้ 2 คนไปดูแลเส้นทาง ถ้ามีคนที่อยากพบนาง คนหนึ่งจะวิ่งเข้ามาในห้องเพื่อรายงาน ขณะที่อีกคนจะดูแลคนที่มาหานาง

คฤหาสน์ใหม่ได้รับการขนานนามว่า "เรือนตงเซิง" ชื่อนี้หยูเฮงเป็นคนตั้ง หวงซวนรู้สึกทึ่งเมื่อได้ยินชื่อนี้และถามเฟิงหยูเฮงว่าหมายถึงอะไร

เฟิงหยูเฮงอธิบายว่า "ไม่มีใครสามารถอยู่ได้ด้วยตัวเอง คนฉลาดจะรู้ว่าจะพึ่งพาคนอื่นได้ เพราะฉะนั้นการอยู่ร่วมกันจึงสามารถมีชีวิตที่ยืนยาวได้"

ดวงตาของหวงซวนกระพริบด้วยความชื่นชมยินดี "คุณหนูรองและองค์ชายเหมาะสมกันราวกับกิ่งทองใบหยกจริง ๆ เจ้าค่ะ!"

นางพึมพำเล็กน้อยจากคำพูดของสาวใช้ "ใครอยากเป็นคู่กับเขา?"

"แม้แต่คำพูดที่คุณหนูรองพูดก็เหมือนกัน ถ้าไม่ได้เป็นคู่กันแล้วก็น่าเสียดาย" หวงซวนหัวเราะเบา ๆ " ถ้าไม่ใช่เพราะข้อเท็จจริงที่ว่าข้าพึ่งอยู่เคียงข้างคุณหนูรองเพียงไม่กี่วัน ข้าจะไม่ประหลาดใจเลยหากคุณหนูรองเคยพบกับองค์ชายแล้ว ถึงได้มีแนวคิดในการครองคู่เหมือนกันเช่นนี้"

นางมึนงงเล็กน้อย เขาก็คิดเหมือนกันเช่นนี้หรือ?

ในความเป็นจริงนางรู้สึกว่าการเรียกมันว่าตำหนักตงเซิงมันครอบคลุมมากขึ้น แต่นี่เป็นเพียงแค่เรือนที่อยู่ใกล้กับคฤหาสน์ของตระกูลเฟิงจึงไม่สามารถเรียกได้ว่าเป็นตำหนัก ในอนาคตหากพวกเขากลายเป็นอิสระจากตระกูลเฟิงก็ยังคงไม่ได้กลายเป็นคฤหาสน์ตงเซิงหรือสิ่งที่คล้ายคลึงกัน นี่เป็นเพียงสิ่งที่นางคิดในตอนนี้เพื่อความสนุก เรียกมันว่าเป็นเช่นนั้นไม่กี่ปีก็เพียงพอ

คืนนั้นในเรือนตงเซิงทุกคนนอนหลับสบายดี

ตระกูลเฟิง ภายใต้ความตั้งใจของฮูหยินผู้เฒ่าที่ส่งผ้าปูที่นอนกับผ้าห่มให้ทุกเรือน ฮูหยินผู้เฒ่าเตรียมผ้าห่มสำหรับเจ้านายทั้งสามคน และของใช้ในชีวิตประจำวันมากขึ้น

ในความเป็นจริงสิ่งเหล่านี้จะไม่เคยเห็น เพราะเฟิงหยูเฮงพบว่าคนดังกล่าวได้สร้างลานทั้งสามไว้แล้ว แม้ห้องหลังมีผ้าคลุมเตียงเรียบร้อย ไม่ต้องพูดถึงการตกแต่งห้อง พวกเขามีทุกสิ่งทุกอย่างที่พวกเขาต้องการ

นางนอนพักอยู่ในห้องที่ตกแต่งอย่างดี และนอนหลับสนิทเป็นครั้งแรกนับตั้งแต่ที่ย้ายมาอยู่ในโลกนี้

วันรุ่งขึ้นเหยาซื่อ, เฟิงหยูเฮง และเฟิงจื่อหรู ไปที่เรือนซูหยาเพื่อคารวะฮูหยินผู้เฒ่า

เพราะพวกเขาอาศัยอยู่ห่างจากทั้งสามเรือนใหญ่ และฮูหยินผู้เฒ่าก็อยู่ใกล้กัน  เฉินซื่อถูกกักบริเวณอยู่แต่ในเรือน ดังนั้นนางจึงไม่สามารถออกไปได้ และจินเฉินยังคงไม่ปรากฏตัว

เมื่อทั้งสามปรากฏตัวขึ้นในระยะไกล ดวงตาของเฟิงเฟินไดกลายเป็นสีแดงด้วยความอิจฉาตาร้อน

พูดถึงอดีตที่ผ่านมา จริง ๆ นางเพียงแค่อิจฉาเสื้อผ้าที่ดีที่เฟิงหยูเฮงได้รับ ปัจจุบันนางกำลังตกตะลึงกับเรือนตงเซิง

มีที่อยู่อาศัยของตัวเองมันดีแค่ไหน!

นางไม่เคยคิดว่าผู้หญิงจะได้รับการดูแลเช่นนี้ ในความคิดของนางผู้หญิงอยู่ที่บ้านโดยเริ่มจากบิดาของตน ต่อมาแต่งงานกับสามีของนาง กับการเสียชีวิตของสามี และภรรยา ก่อนแต่งงานนางจะอยู่บ้าน หลังจากแต่งงานแล้วจนตาย นางจะอยู่กับสามีของนาง จะมีบ้านเป็นของตัวเองได้อย่างไร

แม้ว่าเรือนตงเซิงยังคงเป็นส่วนหนึ่งของตระกูลเฟิงในนาม แต่ก็มีโฉนดและที่ดินของตัวเอง ประตูจันทราขนาดเล็กที่เฟิงหยูเฮงสามารถปิดตายได้ หมายความว่าไม่มีอะไรเกี่ยวข้องกับตระกูลเฟิง

ชีวิตแบบนี้เฟิงเฟินไดอยากมีโอกาสได้รับมันบ้าง ไม่ใช่แค่เฟิงเฟินไดคนเดียวที่มีความคิดเช่นนี้ เฟิงเฉินหยูยังอิจฉาด้วยเช่นกัน

แม้ว่าตระกูลเฟิงกล่าวว่าทุกสิ่งทุกอย่างทำขึ้นเพื่อนาง และเตรียมการที่ดีที่สุดสำหรับนาง แต่นางก็ต้องเสียค่าใช้จ่าย นางต้องวางตัวให้คู่ควรกับการเป็นฮองเฮาและมีคุณงามความดีในระดับหนึ่ง สวรรค์รู้ว่านางโกรธมากแค่ไหนจนกระทั่งถึงจุดที่บ้าคลั่ง แต่นางก็ไม่กล้าล่วงเกินผู้อาวุโสเช่นเดียวกับเฟิงหยูเฮง นางไม่กล้าที่จะทำให้สภาพของนางดีขึ้น gab’เฉินหยูไม่ได้มีอิสรภาพ นางมีแต่สิ่งที่สามารถอธิบายได้ว่าเป็นอนาคตอันสดใส

แต่ ... นั่นคืออนาคต!

เหยาซื่อและเฟิงหยูเฮงเดินช้า ๆ พร้อมกับเฟิงจื่อหรูที่เดิมตามข้างหลังพวกเขา และเดินไปด้วยกริยาที่ดี เขาไม่ได้ดูเหมือนจะเป็นเหมือนเด็กปกติที่จะมองไปรอบ ๆ  ด้วยความอยากรู้อยากเห็น

ทั้งสามเดินเข้าไปในห้องโถง และทักทายฮูหยินผู้เฒ่าด้วยความเคารพ

ฮูหยินผู้เฒ่าเห็นสามคนปรากฏตัวต่อหน้าต่อตาอีกครั้ง รู้สึกแตกต่างจากที่นางเห็นเมื่อวันที่พวกเขากลับมา

"รีบลุกขึ้นเถิด" นางพยายามวางท่าให้เป็นกันเองมากขึ้น นางหันหน้าไปหาจื่อหรูและกล่าวกับเขาว่า "หลานรัก มาหาย่า"

การแสดงออกของเฟิงเฉินหยูมืดลงทันที เมื่อคืนที่ผ่านมาเฟิงจื่อเฮาเพิ่งก่อให้เกิดความวุ่นวาย และตอนนี้ฮูหยินผู้เฒ่ากำลังทำแบบนี้กับเฟิงจื่อหรู มันทำให้นางคิดมากเกินไป

เฟิงจื่อหรูเชื่อฟังและเดินขึ้นไป แต่ไม่ได้เข้าใกล้ เขาก้าวขึ้นไปเพียงไม่กี่ก้าวก่อนจะกล่าว "จื่อหรูคารวะท่านย่า เป็นเวลานานตั้งแต่ครั้งสุดท้ายที่ข้าได้มาคารวะท่านย่าของข้า ข้าหวังว่าท่านย่าจะไม่ตำหนิข้า"

"ข้าไม่โทษเจ้า ไม่เลย!" ความรู้สึกของเฟิงจื่อหรูทำให้ฮูหยินผู้เฒ่าคิดถึงเวลาที่เหยาซื่อเป็นฮูหยินใหญ่และไม่สามารถช่วยเติมเต็มอารมณ์ได้ ในเวลานั้นตระกูลเฟิงมีคนหนุนหลังอย่างแท้จริง คงไม่เกิดเรื่องน่าวิตกกังวลเช่นในปัจจุบัน "ยายจาว รีบจัดที่นั่งให้พวกเขา"

ทั้งสามคนนั่ง เฟิงจือหรูนั่งข้างเฟิงเซียงหรู เฟิงเซียงหรูชอบเด็กคนนี้มาก นางซ่อนรอยยิ้มเล็ก ๆ และแอบบีบมือเล็ก ๆ ของเขา

เฟิงเฟินไดมองที่ฮันชิทันทีและตำหนินางอีกครั้งเนื่องจากไม่สามารถแข่งขันได้เป็นธรรมดา

แต่เด็กหญิงคนนี้มองไปรอบ ๆ ห้อง และพบว่ามีคนคนหนึ่งหายไป นางถามว่า "เกิดอะไรขึ้นกับอนุคนใหม่, แม่รองจินเฉิน? ทำไมนางถึงไม่ยอมมาคารวะท่านย่า?"

หยูเฮงหัวเราะเบา ๆ เฟินไดเป็นคนที่มีพรสวรรค์ที่ดีในการก่อปัญหา

เมื่อพูดถึงเรื่องจินเฉิน ไม่มีใครยินดีที่ได้ยินเรื่องนี้ ฮูหยินผู้เฒ่ากล่าวด้วยเสียงเย็นชา "จะดีที่สุดถ้านางไม่มาปรากฏตัวต่อหน้าข้า แค่มองไปที่นางมันทำให้ข้ารู้สึกรำคาญ" แต่การคิดถึงว่าเฟิงจื่อเฮาอาจจะรักษาหายขาดได้หรือไม่ นางก็เริ่มหวังว่าจินเฉินสามารถตั้งครรภ์มีบุตรชายให้ตระกูลเฟิงได้

ฮันชิเป็นคนที่ไม่กลัวที่จะพูด และนางเอ่ยขึ้นมาว่า "จินเฉินเป็นคนที่ได้รับการสั่งสอนจากฮูหยินใหญ่ นางควรจะมีความรู้มากเกี่ยวกับกฎในการแต่งงาน เป็นไปได้ไหมที่ท่านใต้เท้าเฟิงจะพักค้างคืนที่เรือนหรูยี่ นางอาจจะตื่นสาย" หลังจากพูดแล้วนางก็ไม่ลืมที่จะหัวเราะ

ฮูหยินผู้เฒ่ารำคาญเฉินซื่อแล้ว การได้ยินคำพูดของฮันชิซึ่งเอ่ยออกมาอย่างนั้นทำให้นางไม่พอใจมากขึ้น "ผู้หญิงต่ำช้าเช่นนั้นจะสั่งสอนใครให้ดีขึ้นมาได้ ? "

เฟิงหยูเฮงทำราวกับว่ามันยากที่จะพูด "พูดไป ท่านแม่ก็ถูกตัดสินให้ถูกกักบริเวณ แล้วข้าจะไปหาโฉนดร้านห้องโถงสมุนไพรได้ที่ไหนเจ้าคะ?"

เฟิงหยูเฮงได้นำเรื่องของร้านค้าขึ้นมาพูด ฮูหยินผู้เฒ่าจ้องมองที่ขวดขนาดเล็กอยู่ในมือของนาง

ตั้งแต่เฟิงหยูเฮงได้มอบพลาสเตอร์ยาให้แก่นาง นางรู้สึกว่านางได้รับผลกระทบอย่างมาก คนโบราณได้เห็นอะไรที่มีน้ำหนักเบาและแบบตะวันตกเช่นพลาสเตอร์ยา ไม่เพียงแต่มันแตกต่างจากสิ่งที่หมอคนอื่น ๆ ใช้ สิ่งสำคัญที่สุดคือผลลัพธ์ที่เกิดขึ้นทันที นางใช้มันเป็นเวลา 2 วัน แต่นางก็พบเคล็ดลับ ไม่เพียงแต่แปะไว้ที่เอวของนางเท่านั้น นางก็สามารถติดได้ทุกที่ที่นางรู้สึกเจ็บปวด และมันก็จะช่วยได้

คิดถึงเวลาที่นางรู้สึกเวียนหัวในเวลากลางคืน เฟิงหยูเฮงจับชีพจรของนางและบอกว่านางจะนำยาที่ดีบางอย่างให้ เป็นไปได้ไหมที่ยาที่ดีนั้นอยู่ในขวดนั้น?

ฮูหยินผู้เฒ่าโบกมือให้ยายจาว "ไปพาเฉินซื่อมาทำสิ่งที่นางต้องทำ" คิดอีกครั้ง นางเสริมว่า "ให้นางนำบัญชีมาด้วย"

ยายจาวรับคำสั่งและเดินออกไป เฟิงหยูเฮงลอบยิ้มขณะที่นางลุกขึ้นยืนและก้าวขึ้นบันได 2 ขั้น วางขวดยาให้ฮูหยินผู้เฒ่า "นี่เป็นยาที่อาเฮงเตรียมไว้สำหรับท่านย่าเจ้าค่ะ ข้าได้ใช้สมุนไพรทางการแพทย์ที่มีคุณค่าซึ่งองค์ชายเก้าให้ไว้ บางอย่างไม่มีในราชวงศ์ต้าชุนเจ้าค่ะ"

ฮูหยินผู้เฒ่ารับมันพร้อมรอยยิ้ม รูปลักษณ์แห่งความสุขนั้นยิ่งสังเกตเห็นได้มากขึ้นกว่าวันที่นางได้รับสร้อยหยกจากเฉินซื่อ

เฟิงเฉินหยูยับยั้งความคับแค้นใจ และพูดว่า "น้องรอง ไม่เสียทีที่เป็นหลานสาวของตระกูลเหยา เจ้าได้รับมรดกทางทักษะอย่างแท้จริงจากท่านตา"

เฟิงหยูเฮงทำหน้าเจียมเนื้อเจียมตัว "มันจะเป็นยังไง ท่านตาสอนข้าเพียงไม่กี่ปี นอกจากนี้เมื่อข้ายังเด็กมันจะเทียบเท่ากับการที่มีมารดาคอยสอนได้อย่างไรเจ้าคะ"

ฮูหยินผู้เฒ่ากล่าวอย่างเย็นชา "ผู้หญิงต่ำช้าเช่นนั้น เจ้าไม่ต้องเรียนรู้จากมารดาของเจ้า"

เฟิงเฉินหยูรู้สึกเศร้าใจมากในใจ แต่นางยังคงกล่าวว่า "ข้าจะเชื่อฟังท่านย่าเจ้าค่ะ"

ฮูหยินผู้เฒ่าพยักหน้า นางไม่ต้องการพูดคุยเกี่ยวกับเฉินซื่อต่อ มองไปที่ขวดยาในมือของนาง นางถามเฟิงหยูเฮง "หยูเฮง เจ้าบอกย่าเร็วว่ายานี้ใช้อย่างไร?"

"ท่านย่าไม่จำเป็นต้องใช้มันทุกวัน แต่ครั้งต่อไปที่ท่านย่ารู้สึกเวียนหัว เทออกมา 1 เม็ดถั่ว เทลงในน้ำ" เฟิงหยูเฮงตอบ

ในความเป็นจริงนางได้รับยาความดันโลหิตเพียงบางส่วน และบดขยี้พวกเขาแล้ววางใส่ในขวดยาที่ใช้ในสมัยโบราณ จำนวน 1 เม็ดถั่วคือครึ่งหนึ่งของยา มันช่วยป้องกันนางจากความดันโลหิตที่ฉับพลัน

ฮูหยินผู้เฒ่าพอใจกับยาที่ใช้ในกรณีฉุกเฉิน ไม่ต้องการมอบให้คนอื่น นางเก็บไว้ในแขนของนางเอง "ข้าจะเก็บมันไว้กับตัว เพื่อหลีกเลี่ยงกรณีที่ข้าต้องการใช้ ตอนที่บ่าวรับใช้ไม่อยู่"

เฟิงหยูเฮงพยักหน้า "อาเฮงหวังว่าท่านย่าจะมีสุขภาพดีสืบไปเจ้าค่ะ" เมื่อนางมีสุขภาพดี นางสามารถช่วยข้าจัดการกับเฉินซื่อได้ เพื่อที่จะกำจัดเฉินซื่อออกจากตระกูลเฟิง นางเป็นบุตรสาวของอนุที่ไม่สำคัญ พูดอะไรได้ไม่มากนัก การช่วยฮูหยินผู้เฒ่าช่วยให้ง่ายขึ้น

ทุกคนรอสักครู่หนึ่ง ขณะที่ยายจาวพาเฉินซื่อมา ด้านหลังนางคือม่านซีและเปาถัง

เฟิงหยูเฮงได้สังเกตเล็บของม่านซี นางยังคงใช้ยาทาเล็บ นางนับวัน คืนนี้นางจะต้องมอบยาแก่ม่านซี

เฉินซื่อเดินตรงกลางห้องด้วยใบหน้ามืดครึ้ม หันหน้าไปทางฮูหยินผู้เฒ่า นางโค้งคำนับอย่างไม่เป็นทางการ และกล่าวว่า "คารวะท่านแม่" จากนั้นนั่งลงข้าง ๆ เฟิงเฉินหยู

ยายจาวเดินไปหาฮูหยินผู้เฒ่าพร้อมกับเอกสารบางอย่างในมือ "เหล่านี้เป็นโฉนด และบัญชีจากฮูหยินใหญ่เจ้าค่ะ"