บทที่ 6

ใครจะรู้ว่าภายภาคหน้าพวกเขาจะยังมีการค้าขายกันอีกหรือไม่ ชื่อเสียงจะให้พังทลายลงไม่ได้เด็ดขาด

ชื่อเสียงในสมรภูมิหมื่นเผ่าพันธุ์บางครั้งก็มีความสำคัญมากทีเดียว

หากเป็นไปได้ก็ควรรักษาเอาไว้ให้ดี

ไม่แน่ว่าอาจจะยังมีโอกาสได้แย่งชิงตำแหน่งเจ้าเขตด้วยก็ได้นะ?

นั่นคือผู้มีอำนาจตัดสินใจของเขตเชียวนะ!

อวิ๋นเกอ: "ถ้าเช่นนั้นก็ทำการแลกเปลี่ยนเถอะ"

【เทียนหูหลิงเอ๋อร์ส่งคำขอแลกเปลี่ยน, ยินยอมหรือไม่?】

"ยินยอม"

ต่อมาอวิ๋นเกอก็ยังคงขายป้ายคำสั่งอัปเกรดต่อไป จนสามารถทำเงินได้สำเร็จถึงแปดแสน

อืม แต่ละอันล้วนตกลงซื้อขายกันที่ราคาหนึ่งแสน

เขายังสามารถคาดเดาราคาของป้ายคำสั่งอัปเกรดได้อย่างคร่าวๆ ผ่านการต่อรองราคา

น่าจะอยู่ระหว่างแปดหมื่นถึงหนึ่งแสนหนึ่งหมื่นประมาณนั้น

หากสูงกว่านี้ก็ไม่คุ้มค่าที่จะซื้อแล้ว

ดังนั้นราคาหนึ่งแสนก็ถือว่าไม่ต่ำเลย

เฉาเว่ย: "พี่อวิ๋น หากยังมีของดีอะไรอีก ก็อย่าลืมพี่น้องอย่างข้าล่ะ"

อวิ๋นเกอ: "วางใจเถอะ ข้าไม่ลืมแน่"

อย่างไรเสียนี่ก็เป็นเพียงคำพูดตามมารยาทเท่านั้น

รายละเอียดในภายภาคหน้าจะเป็นอย่างไรใครจะไปรู้เล่า

เมื่อมองดูจำนวนหินวิญญาณในช่องเก็บของ

ในใจของอวิ๋นเกอก็เต็มเปี่ยมไปด้วยความรู้สึกแห่งความสำเร็จ

นี่คือเงินก้อนแรกที่เขาหามาได้ด้วยตัวเองเชียวนะ

แปดแสนหินวิญญาณ

เจ้านครธรรมดาบางคนใช้เวลาถึงสิบปีก็ยังไม่แน่ว่าจะหาได้มากถึงเพียงนี้

บัฟอัตราดรอปนี้มันช่างเทพเกินไปแล้วจริงๆ

ขอขอบคุณของขวัญจากหนี่วา อาเมน

หินวิญญาณน่ะหรือ แน่นอนว่ายิ่งมากก็ยิ่งดี

มีทั้งกำลังทรัพย์ มีทั้งกำลังรบ เช่นนี้ภายภาคหน้าถึงจะสามารถนอนเล่นเสวยสุขกับชีวิตได้ดียิ่งขึ้นไม่ใช่หรือ?

ตัดสินใจแล้ว จะตั้งใจหาเงิน จะตั้งใจอัปเกรด!

ตั้งเป้าหมายเล็กๆ ไว้ก่อน หาเงินให้ได้มากพอจนเป็นทรัพย์สมบัติที่เขาใช้ผลาญไปร้อยปีก็ยังไม่หมด!

ในขณะเดียวกันก็ยังต้องมีพละกำลังมากพอที่จะปกป้องทรัพย์สมบัติด้วย

อย่าคิดว่าหนึ่งร้อยปีนั้นยาวนาน

ในสมรภูมิหมื่นเผ่าพันธุ์ ต่อให้เป็นเผ่ามนุษย์ก็มีอายุขัยที่ยืนยาวมากเช่นกัน

ไม่ต้องพูดถึงเรื่องอื่น แค่ประโยคเดียวก็เพียงพอที่จะพิสูจน์แล้ว

——จิ๋นซีฮ่องเต้ในที่แห่งนี้ยังมีชีวิตอยู่

เห็นไหมล่ะ อายุขัยยืนยาวพอหรือไม่?

ดังนั้นหนึ่งร้อยปีจึงไม่นับว่าเป็นอะไรเลยจริงๆ

ภายใต้เงื่อนไขที่ว่าจะต้องไม่มีอุบัติเหตุใดๆ เกิดขึ้นล่ะนะ

จริงสิ เกือบลืมแม่หนูหลิงเกอไปเสียสนิทเลย

อวิ๋นเกอ: "แม่หนูน้อย เอาป้ายคำสั่งอัปเกรดดินแดนหรือไม่?"

หลิงเกอ: "ไม่เอา"

อวิ๋นเกอ: "???"

บ้าอะไรกันเนี่ย แบบนี้ยังไม่เอาอีกหรือ?

อวิ๋นเกอเกือบจะคิดว่าตนเองพิมพ์ผิดไปเสียแล้ว

แต่พอลองมองดูอย่างละเอียดอีกครั้ง ก็ไม่มีปัญหาอะไรนี่นา

แล้วทำไมถึงไม่เอาล่ะ?

หลิงเกอ: "เจ้าตีได้ก็เก็บไว้ใช้เองเถอะ ไม่จำเป็นต้องมาช่วยข้าหรอก"

อวิ๋นเกอ: "ไม่ใช่นะ ข้าตีได้มาเกินหนึ่งอันน่ะ ถ้าเจ้าต้องการข้าจะขายให้ในราคาถูก"

หลิงเกอ: "จริงหรือหลอก? ของพรรค์นี้ยังสามารถตีจนดรอปออกมาเยอะๆ ได้อีกหรือ?"

อวิ๋นเกอ: "ภาพแคปหน้าจอ.jpg"

หลิงเกอ: "มีสองอันจริงๆ ด้วยหรือ? ก็ได้ งั้นขายให้ข้าอันหนึ่ง ราคาเท่าไหร่ล่ะ?"

อวิ๋นเกอ: "เจ้าดูความเหมาะสมแล้วจ่ายมาก็แล้วกัน"

อย่างไรเสียตอนนี้หินวิญญาณในมือของเขาก็มีเพียงพอให้ใช้งานชั่วคราวแล้ว

จึงไม่ขัดข้องที่จะช่วยเหลือแม่หนูนี่สักหน่อย

【ติ๊ง! ท่านได้รับการโอนเงินจากหลิงเกอ หินวิญญาณ*80000】

"หืม? แม่หนูนี่เป็นถึงเศรษฐินีเชียวหรือ? ทำไมก่อนหน้านี้ถึงไม่ยักกะสังเกตเห็นนะ?"

ก่อนหน้านี้รู้เพียงแค่ว่าหลิงเกอก็ค่อนข้างมีเงิน

แต่หินวิญญาณแปดหมื่นก้อนกลับบอกจะให้ก็ให้... หรือว่า จะลองเกาะผู้หญิงกินดูดีนะ?

ช่างเถอะ ไว้ค่อยว่ากันวันหลังก็แล้วกัน

ในเมื่อตอนนี้นางให้มาแล้ว เช่นนั้นก็รับเอาไว้เถอะ

เขาก็ไม่ลืมที่จะส่งป้ายคำสั่งอัปเกรดไปให้นาง

นี่คือการส่งมอบให้ ไม่ใช่การแลกเปลี่ยน ดังนั้นของจึงไม่ได้ถูกส่งไปเองโดยอัตโนมัติ

หากบังเอิญไปเจออีกฝ่ายที่รับแต่เงินทว่าไม่ยอมส่งของให้ล่ะก็ เช่นนั้นคงไม่มีทางแก้ปัญหาได้แล้ว

กฎเกณฑ์แห่งสวรรค์ไม่ได้เข้ามาสนใจจัดการเรื่องพรรค์นี้เสียด้วย

ดังนั้นหากไม่เชื่อใจอีกฝ่ายมากพอล่ะก็ ทางที่ดีอย่าทำเช่นนี้เป็นอันขาด

หลิงเกอ: "คราวนี้ข้าก็มั่นใจว่าจะสามารถแย่งชิงรางวัลจากกฎเกณฑ์แห่งสวรรค์ในสามอันดับแรกของกระดานจัดอันดับเลเวลมาได้แล้ว ไม่พูดแล้วนะ ข้าจะไปรวบรวมทรัพยากรก่อนล่ะ"

สามอันดับแรกงั้นหรือ?

อวิ๋นเกอมองดูหน้าต่างทรัพยากรของตนเองด้วยสีหน้าแปลกประหลาด นั่นคงจะไม่ง่ายหรอกนะ

【ติ๊ง! ทรัพยากรของท่านมีเพียงพอ ต้องการอัปเกรดดินแดนหรือไม่?】

"อัปเกรด"

【กำลังอัปเกรด: 00:01:00】

อืม การอัปเกรดก็ต้องใช้เวลาเช่นกัน

ก็เหมือนกับเกมสร้างเมืองบางเกมนั่นแหละ การอัปเกรดสิ่งก่อสร้างล้วนต้องใช้เวลา

แน่นอนว่า สมรภูมิหมื่นเผ่าพันธุ์ก็เหมือนกับเกม

ที่สามารถใช้หินวิญญาณเพื่อลดทอนเวลาลงได้โดยตรง

【เวลาที่เหลืออยู่ไม่ถึงหนึ่งนาที จำเป็นต้องใช้หินวิญญาณ 100 ก้อน ยืนยันหรือไม่?】

กะอีแค่หินวิญญาณหนึ่งร้อยก้อน... กดเร่งให้เสร็จในพริบตาไปเลยสิ

【ติ๊ง! ขอแสดงความยินดีที่ท่านทำการอัปเกรดดินแดนสำเร็จ รางวัลกระดานจัดอันดับเลเวลจะถูกส่งมอบให้หลังจากที่มีการประกาศผล】

ส่งมอบให้หลังจากที่ประกาศผลงั้นหรือ...

กระดานจัดอันดับเลเวล เป็นกระดานจัดอันดับของกฎเกณฑ์แห่งสวรรค์อันแรกในสมรภูมิหมื่นเผ่าพันธุ์

เนื้อหาของรางวัลจะถูกประกาศออกมาในชั่วโมงที่ห้าหลังจากที่เปิดเข้าสู่เขตใหม่

ยังเหลือเวลาอีกประมาณหนึ่งชั่วโมงสินะ

ค่อยเป็นค่อยไปก็แล้วกัน

ตอนนี้สร้างคลังเก็บของขึ้นมาก่อนดีกว่า มิฉะนั้นช่องเก็บของของเขาคงได้ระเบิดแน่

【คลังเก็บของ】: สามารถกักเก็บเสบียงและทรัพยากรได้

【ทรัพยากรที่ต้องใช้ในการก่อสร้าง】: ไม้*300, หิน*100

เมื่อมองดูไม้ที่เหลืออยู่ 110 ชิ้นและหิน 30 ชิ้นในช่องเก็บของ

เอาเถอะ ดูเหมือนว่าจะต้องรอไปอีกสักพัก

เรื่องนี้ก็ไม่เร่งรีบ อีกอย่างก็ไม่มีรางวัลอะไรด้วย

"หวังว่าเมื่อถึงเวลานั้น น้องสาวทูตสวรรค์และคนอื่นๆ จะไม่โกรธหรอกนะ"

อวิ๋นเกอลูบคางพลางครุ่นคิดถึงปัญหาบางอย่าง

ไม่ใช่ว่าเขาจงใจจะหลอกเอาเปรียบเทียนสื่อหย่าและคนอื่นๆ หรอกนะ

ประเด็นหลักคือมีเพียงช่วงเวลาก่อนที่กระดานจัดอันดับเลเวลจะเปิดขึ้นเท่านั้น ป้ายคำสั่งอัปเกรดเหล่านั้นถึงจะสามารถขายได้ในราคาสูง

มิฉะนั้นแล้ว

หากรู้ตัวดีว่าไม่สามารถคว้าอันดับหนึ่งมาได้ ใครจะยังไปซื้อของพรรค์นี้กันล่ะ

ทว่าเขาก็ไม่ถือว่าหลอกเอาเปรียบเสียทีเดียว

ถึงอย่างไรต่อให้ไม่ได้อันดับหนึ่ง แต่รางวัลอันดับสองและอันดับสามก็ถือว่าดีมากไม่ใช่หรือ?

เอ่อ... คงจะใช่มั้ง

ในขณะที่กำลังครุ่นคิดอยู่นั้น หลิงเกอก็ส่งข้อความมาอย่างกะทันหัน

หลิงเกอ: "ฮ่าฮ่าฮ่า อย่างมากที่สุดอีกแค่ครึ่งชั่วโมงข้าก็สามารถอัปเกรดได้แล้ว รางวัลอันดับหนึ่งจะต้องตกเป็นของข้าอย่างแน่นอน!"

อวิ๋นเกอมองดูข้อความเงียบๆ แต่ไม่ได้ตอบกลับไป

หวังว่าเมื่อถึงเวลานั้น แม่หนูนี่จะไม่คิดอยากจะฟันเขาให้ตายหรอกนะ

น่าเสียดายที่ทรัพยากรพื้นฐานไม่สามารถนำมาทำการแลกเปลี่ยนได้

มิฉะนั้นแล้วเขาคงสามารถช่วยหลิงเกออัปเกรดดินแดนไปก่อนได้

ทว่าก็ไม่ใช่ปัญหาใหญ่อะไร

ด้วยความเร็วในปัจจุบันของหลิงเกอ อย่างน้อยก็สามารถรับประกันได้ว่าจะติดสามอันดับแรกอย่างแน่นอน

แน่นอนว่า อันดับหนึ่งนั้นเลิกหวังไปได้เลย

"ท่านเจ้านคร ข้าพบปัญหาข้อหนึ่ง" กานอวี่เดินเข้ามาหาอย่างกะทันหัน

"มีอะไรหรือ?"

"หน้าต่างรายงานการต่อสู้เมื่อครู่นี้ระบุว่า กองกำลังเชียนเหยียนสังหารปลาไห่หลิงไปหนึ่งตัว"

ปลาไห่หลิง เป็นสัตว์ประหลาดระดับต่ำประเภทสัตว์น้ำทะเล

ตัวปลาเองไม่ได้สลักสำคัญอะไร อย่างไรเสียมันก็แข็งแกร่งกว่ากระต่ายหรงหรงเพียงเล็กน้อยเท่านั้น

ที่สำคัญคือ

ทำไมถึงมาสังหารสัตว์ประหลาดในทะเลที่นี่ได้?

หรือจะบอกว่าดินแดนของเขาอยู่ติดกับทะเล?

นั่นมันก็ไม่เลวเลยนะ

ทรัพยากรในทะเลนั้นอุดมสมบูรณ์กว่าบนบกมากนัก

ต่อให้เป็นในสมรภูมิหมื่นเผ่าพันธุ์ก็เป็นเช่นนี้เหมือนกัน

หากว่าดินแดนอยู่ติดทะเลล่ะก็

รุกก็สามารถออกไปสำรวจมหาสมุทร ถอยก็สามารถกลับมาพัฒนาดินแดนบนบกได้

มันจะไม่ให้รู้สึกยอดเยี่ยมเกินไปได้อย่างไร!

แน่นอนว่า ความท้าทายในทะเลก็จะยิ่งใหญ่กว่าบนบกมากเช่นกัน

เรียกได้ว่าเป็นความเสี่ยงที่มาพร้อมกับโอกาส

"หากอยู่ติดทะเลก็นับว่าเป็นเรื่องดี เพียงแต่ไม่รู้ว่าทะเลผืนนี้จะกว้างใหญ่แค่ไหน และดินแดนของพวกเราตั้งอยู่ในภูมิประเทศแบบใด"

ในทางทฤษฎีแล้ว

สมรภูมิหมื่นเผ่าพันธุ์ของทุกเผ่าพันธุ์ ล้วนถูกสร้างขึ้นโดยใช้โลกหลักหรือดาวบ้านเกิดมาเป็นต้นแบบ

ตำแหน่งที่ตั้งของเขาที่นี่น่าจะเป็นบริเวณชายฝั่งของทะเลตงไห่

แต่เนื่องจากในเขตนี้มีทั้งเผ่าทูตสวรรค์และเผ่าจิ้งจอกสวรรค์เพิ่มเข้ามา เขาก็เลยไม่ค่อยแน่ใจนัก

ใครจะรู้ล่ะว่าอาจจะมีเขตพิเศษปรากฏขึ้นมาก็ได้?

"ให้พวกเชียนหลิงไปสำรวจริมทะเลเป็นอันดับแรกก็แล้วกัน ค่อยยืนยันตำแหน่งที่ตั้งของพวกเราให้แน่ชัดก่อนแล้วค่อยว่ากันอีกที"

"รับทราบ ข้าจะไปจัดการเดี๋ยวนี้"

กานอวี่ออกไปจัดการเรื่องการสำรวจ ส่วนอวิ๋นเกอก็เปิดหน้าต่างสิ่งก่อสร้างขึ้นมา

ทรัพยากรสำหรับสร้างคลังเก็บของมีเพียงพอแล้ว

【ทรัพยากรของท่านมีเพียงพอ ต้องการก่อสร้างคลังเก็บของหรือไม่?】

"ก่อสร้าง"

【กำลังก่อสร้าง 00:05:00】

ห้านาที ถ้าเช่นนั้นก็ค่อยๆ เป็นค่อยๆ ไปเถอะ

อย่างไรเสียการสร้างคลังเก็บของก็ไม่มีใครมาแย่งชิง และไม่มีรางวัลมอบให้อยู่แล้ว

ก็แค่สามารถกักเก็บเสบียงและทรัพยากรได้เท่านั้นเอง

จึงไม่ได้เร่งรีบอะไรนัก

และก็ไม่มีความจำเป็นที่จะต้องสิ้นเปลืองหินวิญญาณเพื่อกดข้ามเวลาด้วย

พอพูดถึงหินวิญญาณ...