บทที่ 5 รู้สึกว่าขาดทุน

"คนพวกนี้น่ารำคาญจริงๆ ข้าก็แค่โผล่มาพูดประโยคเดียวเท่านั้น ทำไมถึงแห่กันมาหมดเลย? พวกเขาไม่พัฒนาดินแดนกันหรือไง? เพิ่มข้าเป็นเพื่อนแล้วจะมีประโยชน์อะไร ข้าไม่ช่วยพวกเขาหรอกนะ"

นี่ก็คือเทียนสื่อหย่าในช่องแชทระดับเขต

น้ำเสียงของนางเย็นชามาก ประกอบกับตอนนี้อารมณ์ไม่ค่อยดีเท่าไหร่

จึงยิ่งเย็นชาหนักเข้าไปอีก

ในฐานะเผ่าทูตสวรรค์ นางยังคงประเมินความนิยมของตนเองต่ำไป

ซึ่งสิ่งนี้ก็ส่งผลให้คำขอเพิ่มเพื่อนของนางระเบิดจนล้นทะลัก

"ไม่ได้การ ปฏิเสธไปให้หมดเลยดีกว่า... หืม? นี่มันอะไรกัน?"

【เจ้านครอวิ๋นเกอส่งคำขอเพิ่มเพื่อน, หมายเหตุ: พี่สาวทูตสวรรค์เอาป้ายคำสั่งอัปเกรดหรือไม่?】

"ป้ายคำสั่งอัปเกรด?"

"ป้ายคำสั่งอัปเกรดอะไรกัน? ท่านเจ้านครตีได้ป้ายคำสั่งอัปเกรดแล้วหรือ?"

วีรชนของเทียนสื่อหย่าก็เป็นทูตสวรรค์เช่นกัน ทว่าดูแล้วอายุมากกว่าเทียนสื่อหย่าเล็กน้อย

พอได้ยินคำพูดของเจ้านครตนเองก็เกิดความตื่นเต้นขึ้นมาทันที

ต้องรู้ก่อนว่าสิ่งที่มักจะทำให้การอัปเกรดดินแดนติดขัดนั้นไม่ใช่วัสดุพื้นฐาน

แต่เป็นป้ายคำสั่งอัปเกรดต่างหาก

วัสดุพื้นฐานขอเพียงใช้เวลาก็ย่อมต้องหามาได้

แต่ของอย่างป้ายคำสั่งอัปเกรดนั้นทำได้เพียงพึ่งพาดวงจากการตีสัตว์ประหลาดให้ดรอปออกมาเท่านั้น

ไม่เช่นนั้นก็ต้องไปหาซื้อจากผู้อื่น

แต่ปัญหาคือใครจะเอาของพรรค์นี้มาขายกันล่ะ?

ตัวเองไม่ต้องอัปเกรดหรือไง?

เทียนสื่อหย่าส่ายหน้าพลางกล่าว "ไม่ใช่ข้าที่ตีได้ แต่มีคนมาถามข้าว่าต้องการหรือไม่"

"หรือนี่ก็คือพวกลูกไล่สายเปย์ในตำนานของเผ่ามนุษย์? ถึงขนาดมอบป้ายคำสั่งอัปเกรดดินแดนให้กันได้เลยเชียว? รู้สึกเวทนาแทนวีรชนของเขาจริงๆ ที่ต้องมาพบเจอกับเจ้านครเช่นนี้"

วีรชนของเทียนสื่อหย่าจึงรู้สึกไม่ได้รับความเป็นธรรมแทนกานอวี่ขึ้นมาทันที

"เอาล่ะ หลิง พวกเขาจะเป็นอย่างไรก็ไม่เกี่ยวอะไรกับพวกเรา ในเมื่อเขาอยากจะให้ งั้นข้าก็จะเอาหินวิญญาณจ่ายซื้อมาก็แล้วกัน จะได้ไม่ติดค้างน้ำใจกัน"

เทียนสื่อหย่าพูดจบก็กดตกลง

แต่หารู้ไม่ว่า คนที่อวิ๋นเกอติดต่อไปนั้นไม่ได้มีแค่นางเพียงคนเดียว

ไม่ใช่อวิ๋นเกออยากจะฉวยโอกาสขึ้นราคาหรอกนะ

แต่เป็นเพราะป้ายคำสั่งในมือเขามันมีเยอะเกินไปต่างหาก

ของอย่างป้ายคำสั่งอัปเกรด คนหนึ่งซื้อแค่อันเดียวก็พอแล้ว

ซื้อเยอะไปก็ไม่มีประโยชน์ไม่ใช่หรือ

【เจ้านครอวิ๋นเกอส่งคำขอเพิ่มเพื่อน, หมายเหตุ: น้องสาวเผ่าจิ้งจอกเอาป้ายคำสั่งอัปเกรดหรือไม่?】

【...หมายเหตุ: พี่เฉาเอาป้ายคำสั่งอัปเกรดหรือไม่?】

【...หมายเหตุ: พี่เย่เอาป้ายคำสั่งอัปเกรดหรือไม่?】

【...หมายเหตุ: น้องสาวคนสวยเอาป้ายคำสั่งอัปเกรดหรือไม่?】

……

เขาส่งคำขอเพิ่มเพื่อนไปแปดคนรวด

เหลือเก็บไว้ใช้เองหนึ่งอัน และอีกหนึ่งอันก็ขายให้หลิงเกอในราคาถูกก็แล้วกัน

จะให้แจกฟรีน่ะเป็นไปไม่ได้หรอก

ตัวเขาเองก็ยังขาดแคลนหินวิญญาณอยู่นะ

เพื่อให้สามารถนอนเล่นเสวยสุขกับชีวิตได้อย่างเต็มที่ หินวิญญาณจึงเป็นสิ่งที่ขาดไปไม่ได้

อีกอย่างหนึ่ง

หลิงเกอจะว่าไปแล้วก็นับว่าเป็นเศรษฐินีตัวน้อย ไม่สะทกสะท้านกับหินวิญญาณแค่นี้หรอก

【ติ๊ง! เจ้านครเทียนสื่อหย่าตกลงรับคำขอเพิ่มเพื่อนของท่าน พวกท่านสามารถสนทนากันได้แล้ว】

เทียนสื่อหย่า: "ในมือเจ้ามีป้ายคำสั่งอัปเกรดดินแดนงั้นหรือ?"

อวิ๋นเกอ: "ใช่แล้ว พี่สาวทูตสวรรค์ต้องการไหม?"

เทียนสื่อหย่า: "เสนอราคามาสิ"

ซี๊ด! สมแล้วที่เป็นตัวท็อป ให้เสนอราคาได้ตามใจชอบเลยหรือ?

เช่นนั้นก็อย่ามาโทษว่าเขาไม่เกรงใจก็แล้วกัน อย่างไรเสียนี่ก็เป็นราคาที่เจ้าให้เขาเสนอเองนะ

อวิ๋นเกอ: "ถ้างั้นก็... หนึ่งแสนหินวิญญาณ?"

อวิ๋นเกอก็ไม่ค่อยเข้าใจราคาที่แน่ชัดของไอ้ของพรรค์นี้สักเท่าไหร่

ในหนังสือก็ไม่ได้เขียนบอกเอาไว้นี่นา!

หลักๆ เป็นเพราะก่อนหน้านี้ไม่เคยมีใครเอาของสิ่งนี้มาขายเลย

ของสิ่งนี้หลังจากที่ดรอปออกมาหนึ่งครั้งแล้ว โอกาสที่จะดรอปออกมาอีกครั้งนั้นจะต่ำจนน่าขนลุก

ดังนั้นก่อนหน้านี้จึงไม่เคยได้ยินว่ามีใครนำป้ายคำสั่งอัปเกรดดินแดนมาขายมาก่อน

นี่จึงเป็นเหตุให้เขากำหนดราคาไม่ถูก ทำได้เพียงเสนอราคาสูงลิ่วส่งเดชไปเท่านั้น

โก่งราคาสูงลิบลิ่ว แล้วค่อยมาต่อรองราคากันไงล่ะ

ไม่มีปัญหาหรอก

หากเจ้าไม่พอใจก็สามารถต่อรองราคาได้นี่

เทียนสื่อหย่า: "เจ้าแน่ใจนะ?"

หมายความว่าอย่างไร?

ตั้งราคาสูงไปหรือต่ำไป?

อวิ๋นเกอก็ไม่รู้เหมือนกัน

แต่เขารู้ว่าราคานี้สำหรับเขานั้นถือว่าเป็นราคาสูงลิ่วแล้ว

หรือว่าจะลดลงมาหน่อยดี?

ยังไม่ทันที่เขาจะตอบกลับ เทียนสื่อหย่าก็ส่งข้อความมาอีกครั้ง

เทียนสื่อหย่า: "หนึ่งแสนก็หนึ่งแสน แต่จงอย่าหาว่าข้าไม่เตือนเจ้า โอกาสที่คนคนเดียวกันจะสามารถทำให้ป้ายคำสั่งอัปเกรดดินแดนดรอปออกมาได้อีกครั้งนั้นแทบจะเป็นศูนย์ ถึงตอนนั้นหากเจ้าต้องการอัปเกรดดินแดนอีกล่ะก็คงจะยากแล้ว เจ้าแน่ใจนะว่าจะขาย?"

ทูตสวรรค์ตนนี้ก็นิสัยดีเหมือนกันแฮะ ยังมีกะจิตกะใจมาช่วยเตือนด้วย

มิน่าเล่าเผ่าทูตสวรรค์ถึงได้รับความนิยมอย่างมากในสวรรค์หมื่นภพภูมิ

ก็ไม่ใช่ว่าจะไม่มีเหตุผลเสียทีเดียว

อวิ๋นเกอ: "ขาย!"

ในมือเขามีอยู่ตั้งสิบอัน ใช้ไม่หมดก็เสียเปล่าไม่ใช่หรือ

ไม่ขายแล้วจะเก็บไว้บูชาหรือไง?

เทียนสื่อหย่า: "ตกลง ในเมื่อเจ้ากล้าขาย แล้วข้ามีอะไรต้องไม่กล้าซื้อเล่า ทำการแลกเปลี่ยนกันเถอะ"

【เจ้านครเทียนสื่อหย่าส่งคำขอแลกเปลี่ยน, ยินยอมหรือไม่?】

"ยินยอม"

หลังจากที่กดตกลง ป้ายคำสั่งในช่องเก็บของก็ลดลงไปหนึ่งอันโดยอัตโนมัติ

สะดวกดีทีเดียวแฮะ

"ตั้งหนึ่งแสนหินวิญญาณเชียวนะ มากพอให้ทำอะไรได้ตั้งหลายอย่าง"

ไม่ต้องพูดถึงเรื่องอื่น

แค่การสุ่มรางวัลของแท่นบูชาวีรชน ก็สามารถใช้หินวิญญาณมาแทนพลังวิญญาณได้แล้ว

เพียงแต่หินวิญญาณหนึ่งก้อนสามารถนับได้เป็นพลังวิญญาณเพียงหนึ่งแต้มเท่านั้น

ซึ่งมันไม่คุ้มค่าเอาเสียเลย จึงไม่มีใครทำเช่นนี้กัน

เว้นแต่จะเป็นพวกโง่เขลาที่มีเงินเหลือใช้

ลองดูคนอื่นๆ ก่อนดีกว่าว่าต้องการจะซื้อหรือไม่

เทียนหูหลิงเอ๋อร์: "พี่ชายแน่ใจหรือว่าจะขายป้ายคำสั่งอัปเกรดดินแดน? ของสิ่งนี้หายากมากเลยนะ~"

"สมแล้วที่เป็นปีศาจจิ้งจอกของเผ่าจิ้งจอกสวรรค์ เพียงแค่ตัวอักษรก็ยังเผยให้เห็นถึงกลิ่นอายแห่งความยั่วยวน"

อวิ๋นเกอถึงกับตัวสั่นสะท้านขึ้นมาทันที

ดูท่าในภายภาคหน้าหากบังเอิญพบเจอเข้า คงต้องระวังรักษาระยะห่างเอาไว้ให้ดี

มิฉะนั้นวันดีคืนดีอาจถูกนางจิ้งจอกยั่วยวนเอาได้

"ยั่วยวนอะไรหรือ?"

กานอวี่จ้องมองหน้าต่างรายงานการต่อสู้ไปพลาง พร้อมกับมองดูแผนที่ไปพลาง

ในขณะเดียวกันก็กำลังครุ่นคิดถึงทิศทางการพัฒนาในลำดับต่อไป

นางไม่ได้ตั้งใจฟังสิ่งที่อวิ๋นเกอพูดเมื่อครู่นี้เท่าไหร่นัก

"ไม่มีอะไร ข้ากำลังขายป้ายคำสั่งอัปเกรดดินแดนน่ะ"

"อ้อ ของสิ่งนี้เอาไปขายก็ดีเหมือนกัน อย่างไรเสียมีเยอะไปก็ใช้ไม่หมดอยู่ดี"

กานอวี่พยักหน้าแล้วก็กลับไปครุ่นคิดต่อ

แค่ขายของนิดๆ หน่อยๆ ท่านเจ้านครน่าจะจัดการได้ ไม่จำเป็นต้องให้นางมาคอยเป็นห่วง

ส่วนอวิ๋นเกอก็ทำการตอบข้อความของนางปีศาจจิ้งจอกต่อไป

อวิ๋นเกอ: "ขาย เพียงแต่ไม่รู้ว่าน้องสาวเผ่าจิ้งจอกสวรรค์จะให้ราคาเท่าไหร่"

เขาเตรียมจะให้อีกฝ่ายเป็นคนเสนอราคามาเอง

จากนั้นค่อยมาดูว่าทางฝั่งเผ่าทูตสวรรค์นั้นเขาขาดทุนหรือได้กำไร

แม้ว่าไม่ว่าจะได้กำไรหรือขาดทุน การแลกเปลี่ยนก็ได้สำเร็จลุล่วงไปแล้ว ไม่มีทางกลับคำได้

แต่ในใจก็ควรจะมีตัวเลขเอาไว้เป็นบรรทัดฐานไม่ใช่หรือ

เช่นนี้ภายภาคหน้าจะได้สามารถนำมาใช้เป็นเกณฑ์อ้างอิงได้

แต่ทว่าเมื่อประโยคนี้ตกไปถึงหูของเทียนหูหลิงเอ๋อร์ นั่นกลับไม่ใช่คำพูดที่ดีสักเท่าไหร่นัก

"หึ ผู้ชาย ใช้ป้ายคำสั่งอัปเกรดเพียงอันเดียวก็คิดจะมาบงการข้างั้นหรือ? เห็นข้าเป็นอะไรกัน? คิดจริงๆ หรือว่าเผ่าจิ้งจอกสวรรค์ของข้าที่มีเสน่ห์ล้นเหลือ จะทำเป็นแค่ออดอ้อนขอร้องให้คนมาเลี้ยงดู? ฝันไปเถอะ"

แน่นอนว่า จะพูดแบบนี้ออกไปตรงๆ ย่อมไม่ได้อยู่แล้ว

เทียนหูหลิงเอ๋อร์: "ข้าเป็นเพียงคนยากจนคนหนึ่ง ย่อมไม่อาจหยิบยกของดีอะไรออกมาได้ มีก็เพียงหินวิญญาณเล็กๆ น้อยๆ เท่านั้น ไม่ทราบว่าแปดหมื่นหินวิญญาณจะเพียงพอหรือไม่ล่ะ พี่ชาย~"

อืม อย่าถามเลย

ถ้าถามก็คงตอบได้แค่ว่านางไม่เข้าใจนัยยะที่อีกฝ่ายต้องการจะสื่อ

นางไม่ได้ขายศิลปะและไม่ได้ขายเรือนร่างเสียหน่อย

ยิ่งไปกว่านั้น แค่ป้ายคำสั่งอัปเกรดเพียงอันเดียว ยิ่งไม่มีทางทำให้นางต้องยอมขายเรือนร่างแน่ๆ

อวิ๋นเกอย่อมไม่ล่วงรู้เลยว่าความคิดในใจของนางจะฟุ้งซ่านได้ถึงเพียงนี้

เขากำลังคำนวณและครุ่นคิดเรื่องราคาอยู่

แปดหมื่น?

ถ้าเช่นนั้นดูเหมือนว่าทางฝั่งทูตสวรรค์จะไม่ขาดทุนแฮะ

อวิ๋นเกอพยักหน้าอย่างพึงพอใจ

ลองดูสิว่าจะสามารถขอเพิ่มอีกสักหน่อยได้หรือไม่

อวิ๋นเกอ: "หนึ่งแสนหินวิญญาณ ขาดตัว"

เทียนหูหลิงเอ๋อร์: "ตกลง!"

"???"

ทำไมถึงรู้สึกว่าตัวเองขาดทุนอยู่เรื่อยเลยนะ?

ทำไมอีกฝ่ายถึงไม่คิดจะต่อราคาสักหน่อยล่ะ?

คนเรานะ ก็เป็นเสียแบบนี้

ตนเองอยากจะต่อรองราคาเพื่อเรียกร้องผลประโยชน์

แต่หากอีกฝ่ายตอบตกลงเร็วเกินไปล่ะก็

ต่อให้ผลประโยชน์ที่ตนได้รับจะมีมากแค่ไหน ก็ยังคงรู้สึกว่าตนเองขาดทุนอยู่ดี

อวิ๋นเกอก็ไม่ได้คิดจะกลับคำ

เขาเป็นคนบอกเองว่าเป็นราคาขาดตัว จะกลับคำก็คงไม่ดีนัก

การทำธุรกิจ ความซื่อสัตย์นั้นยังคงเป็นสิ่งที่สำคัญมาก