บทที่ 54 ไฮไลต์ที่แท้จริง

ผงกู่เหยียนสรรพคุณที่แท้จริงไม่ได้เพียงเปลี่ยนแปลงผิวพรรณบนใบหน้าของผู้ฝึกตนเท่านั้น แต่ยังฟื้นฟูร่างกายให้กลับไปอยู่ในช่วงวัยที่ยอดเยี่ยมที่สุด สิ่งนี้เซวียนหยวนฮ่าวเทียนเป็นผู้คิดค้นขึ้นเองเมื่อชาติก่อน

และจุดประสงค์ที่เขาคิดค้นผงกู่เหยียนนี้ขึ้นมาในตอนนั้นก็เพื่อจ้าวเมิ่งหราน

แต่เซวียนหยวนฮ่าวเทียนก็ไม่ใช่คนไร้สมองที่จะนำความเคียดแค้นที่มีต่อจ้าวเมิ่งหรานไปลงที่ผงกู่เหยียน เขานำผงกู่เหยียนออกมาก็เพื่อช่วยโยวจีเบิกทางทำตลาด

แม้ผงจุ้ยเซียนจะมีมูลค่ามากกว่าผงกู่เหยียน แต่ก็เพราะมันมีมูลค่ามากเกินไป จึงสามารถขายได้เพียงขวดเดียว ส่วนผงกู่เหยียนแม้จะมีมูลค่าสูง ทว่าก็ยังสามารถผลิตออกมาทีละน้อยๆ ได้

"หนึ่งหมื่นผงรวบปราณ ผงกู่เหยียนขวดนี้ข้าต้องเอามาให้ได้!" ผู้ฝึกตนหญิงที่ผิวหนังเหี่ยวย่นและผมขาวโพลนราวกับกระเรียนผู้หนึ่งลุกขึ้นยืน สายตาอันโหดเหี้ยมกวาดมองไปทั่วทั้งงาน เพียงแต่หลบเลี่ยงไปทางที่หมัวเฮยอยู่

นี่คือยอดฝีมือขอบเขตเหยียบฟ้า

ท้ายที่สุดย่อมไม่มีผู้ใดแย่งชิง ผงกู่เหยียนขวดแรกจึงตกเป็นของผู้ฝึกตนหญิงที่ผิวหนังเหี่ยวย่นผมขาวโพลนผู้นี้ ทว่าหลังจากที่นางได้รับผงกู่เหยียนไปแล้ว นางกลับลังเลอยู่ครู่ใหญ่กว่าจะยอมนำหนึ่งหมื่นผงรวบปราณออกมา

โยวจีเห็นดังนั้นแม้จะกำลังแย้มยิ้ม ทว่าในแววตากลับเผยความรังเกียจออกมาสายหนึ่ง

ผู้ฝึกตนหญิงผู้นี้เห็นได้ชัดว่าตั้งใจจะฮุบของไว้โดยไม่จ่ายเงิน แต่ตอนนี้นางรู้ว่ามีหมัวเฮยอยู่ในงาน นางจึงไม่กล้าทำเช่นนั้น

"ท่านยายเถี่ยหลาน หึ ข้าจำไว้แล้ว!" โยวจีจดจำสถานะของอีกฝ่ายได้ ในใจแค่นเสียงเย็นชา

ท้ายที่สุดท่านยายเถี่ยหลานผู้นั้นก็จ่ายเงินอย่างซื่อสัตย์ แม้บนใบหน้าจะเต็มไปด้วยความปวดใจ ทว่าเมื่อเห็นผงกู่เหยียนในมือ นางก็หัวเราะออกมาอีกครั้ง

นี่หากไม่ใช่เพราะต้องการรอดูสินค้าประมูลปริศนาชิ้นสุดท้าย ตอนนี้นางคงหาที่ทานยาไปแล้ว

เมื่อมีราคาของผงกู่เหยียนขวดแรกเป็นบรรทัดฐาน อีกสองขวดที่เหลือจึงถูกประมูลไปในราคาหนึ่งหมื่นหนึ่งพันและหนึ่งหมื่นสามพันผงรวบปราณตามลำดับ

ราคานี้ทำให้โหรวเอ๋อร์ที่อยู่ในห้องส่วนตัวถึงกับมึนงง แม่นางน้อยนับไม่ถ้วนแล้วว่าตกลงมีผงรวบปราณจำนวนเท่าใด นางรู้สึกว่าตั้งแต่เกิดมาจนป่านนี้ อย่าว่าแต่เคยเห็นเลย แม้แต่ได้ยินนางก็ยังไม่เคยได้ยินว่ามีผงรวบปราณมากมายถึงเพียงนี้

รอจนกระทั่งประมูลผงกู่เหยียนเสร็จสิ้น สินค้าประมูลปริศนาชิ้นสุดท้ายนี้ก็ถูกนำขึ้นมาบนแท่นประมูลในที่สุด

มีเพียงหนึ่งขวด

อีกทั้งยังเป็นขวดหยกขนาดเล็กที่สุดในบรรดาสินค้าประมูลทั้งหมด มีขนาดเท่าขวดใส่ยานัตถุ์เท่านั้น ดูแล้วเล็กจนน่าสงสาร

นอกจากนี้สินค้าประมูลชิ้นนี้ยังเป็นเพียงชิ้นเดียวในบรรดาสินค้าประมูลทั้งหกชนิดที่เขียนเพียงแค่ชื่อ

อีกห้าชนิดที่เหลืออย่างน้อยก็ยังเขียนสรรพคุณคร่าวๆ ไว้ แม้แต่ผงจิ่วชวีที่ทำตัวลึกลับในตอนแรก อย่างน้อยก็ยังเขียนคำบรรยายว่า "สามารถยกระดับการฝึกฝน" ไว้

แต่สิ่งของชิ้นสุดท้ายนี้ มีเพียงแค่ชื่อเดียว

ผงจุ้ยเซียน

โยวจีหยิบขวดเล็กๆ ใบนั้นขึ้นมา พลางแย้มยิ้มบางๆ ให้กับผู้คนด้านล่าง "ทุกท่าน สินค้าประมูลชิ้นสุดท้ายนี้เป็นของที่มีเพียงชิ้นเดียวเท่านั้น เพราะนี่ไม่ใช่สิ่งที่เราปรุงขึ้นมา แต่เราพบมันมาจากโบราณสถานบรรพกาล!"

"ส่วนรายละเอียดปลีกย่อยในเรื่องนี้ โยวจีจะไม่ขออธิบายยืดยาว ขอเพียงกล่าวถึงสรรพคุณของผงจุ้ยเซียนนี้ มันมีสรรพคุณเพียงอย่างเดียว นั่นก็คือสามารถช่วยให้ผู้ที่ใช้มันบรรลุมรรคได้!"

ทันทีที่กล่าวประโยคนี้ออกมา ทั่วทั้งลานประมูลก็เงียบสงัดจนได้ยินเสียงเข็มตกพื้นอีกครั้ง

ผู้ฝึกตนผู้หนึ่งตั้งแต่ขอบเขตผลัดเปลี่ยนร่างกายไปจนถึงขอบเขตเบิกชีพจร สิ่งที่ต้องการคือการฝึกฝนอย่างหนักหน่วง นั่นก็คือขอเพียงขยันขันแข็งพอ ทรัพยากรไม่ขาดแคลน ย่อมสามารถเบิกชีพจรได้อย่างแน่นอน

จากขอบเขตเบิกชีพจรถึงขอบเขตสร้างรากฐาน สิ่งที่ต้องการคือพรสวรรค์ ผู้มีชีพจรปุถุชนแทบจะไม่มีความหวังในการสร้างรากฐาน และต่อให้เป็นชีพจรวิญญาณ ก็ไม่ใช่ว่าจะสามารถสร้างรากฐานได้ร้อยเปอร์เซ็นต์

ทว่าตั้งแต่ขอบเขตสร้างรากฐานขึ้นไป จากสร้างรากฐานไปจนถึงเหยียบฟ้า จากเหยียบฟ้าไปจนถึงโอสถเทพ หรือจะสูงขึ้นไปอีก เทพสวรรค์ อาณาเขต ราชันสวรรค์ สิ่งที่ต้องการก็คือการบรรลุมรรค

ดังคำกล่าวที่ว่าบรรลุมรรคชั่วข้ามคืน ทะยานขึ้นเก้าชั้นฟ้า

คำว่า 'มรรค' นี้ อาจกล่าวได้ว่าครอบคลุมชั่วชีวิตของผู้ฝึกตนตั้งแต่ขอบเขตสร้างรากฐานขึ้นไปทั้งหมด

วิถีธรรม วิถีมาร วิถีอธรรม ไม่ว่าจะเป็นเคล็ดวิชาบำเพ็ญเพียรแขนงใด ไม่ว่าจะเป็นสำนักใดฝ่ายใด ล้วนไม่อาจหลีกหนีคำว่า 'มรรค' คำนี้พ้น

หากไม่อาจบรรลุ ก็ไม่อาจก้าวหน้าไปได้ตลอดกาล หากบรรลุได้ การทะยานขึ้นเก้าชั้นฟ้าชั่วข้ามคืนก็ใช่ว่าจะเป็นไปไม่ได้

เทพธิดาไป่ฮวาแห่งแผ่นดินตอนกลางที่ผู้คนกล่าวขานถึงมากที่สุด ก็คือการบรรลุมรรคชั่วข้ามคืน จากขอบเขตโอสถเทพขั้นหนึ่ง กลายเป็นขอบเขตเทพสวรรค์ขั้นห้าภายในสามวัน และใช้เวลาอีกสองปี กลายเป็นขอบเขตราชันสวรรค์

และก่อนหน้านี้ นางใช้เวลาถึงสามสิบปีในการบรรลุมรรค ท้ายที่สุดบรรลุมรรคชั่วข้ามคืน ใช้เวลาสองปี กลายเป็นยอดคนเหนือคน เหยียบฟ้าขึ้นสู่สวรรค์เบื้องบน

การบรรลุมรรคล้วนมีเพียงตนเองเท่านั้นที่ต้องบรรลุ ทว่าผงจุ้ยเซียนนี้กลับอ้างว่าสามารถช่วยให้คนบรรลุมรรคได้

นี่จะเป็นไปได้หรือ?

"โยวจีทราบดีว่าทุกท่านไม่เชื่อ ดังนั้นโยวจีจึงเตรียมพร้อมไว้แต่เนิ่นๆ แล้ว!" โยวจีหยิบขวดหยกเล็กๆ ที่หน้าตาเหมือนกันออกมาอีกขวด "ในนี้มีผงจุ้ยเซียนเพียงหนึ่งส่วน โยวจีจะให้ทุกท่านได้สัมผัสกันเดี๋ยวนี้เลยเจ้าค่ะ!"

นางกล่าวพลางเทผงสีขาวบริสุทธิ์ที่มีจำนวนน้อยจนน่าสงสารไม่ถึงครึ่งเล็บออกมาจากขวดหยกใบเล็กนั้น จากนั้นก็จุดไฟเผามัน

กลิ่นหอมพิเศษชนิดหนึ่งอบอวลไปทั่วทั้งลานประมูลในพริบตา แม้แต่ในห้องส่วนตัวเหล่านั้นก็ไม่มีข้อยกเว้น

ทันทีที่ผู้ฝึกตนทุกคนได้กลิ่นหอมนั้น จิตใจก็สดชื่นขึ้นมาทันที ตามมาด้วยความรู้สึกบางอย่างในใจ คล้ายกับว่าจับต้องสิ่งสำคัญยิ่งยวดบางอย่างได้อย่างเลือนราง

มองดูรอบด้าน ก็รู้สึกได้ในทันทีว่ามรรคอันยิ่งใหญ่อยู่ที่ตัว สัจธรรมอยู่ข้างกาย

ทว่าความรู้สึกเช่นนี้คงอยู่ได้ไม่ถึงไม่กี่ลมหายใจก็หายไป

ผงจุ้ยเซียนขนาดครึ่งเล็บนั้นถูกเผาผลาญจนหมดสิ้นแล้ว

"โยวจีขอรับรองว่าผงจุ้ยเซียนในนี้สามารถใช้ได้เต็มๆ ครึ่งชั่วยามเจ้าค่ะ!" โยวจีชูขวดหยกใบเล็กขึ้น

ในครั้งนี้ ไม่มีผู้ใดสงสัยในสรรพคุณของผงจุ้ยเซียนอีกต่อไป

ความรู้สึกเมื่อครู่ไม่มีทางผิดพลาด นั่นคือความรู้สึกของการบรรลุมรรค แม้แต่คนในขอบเขตเบิกชีพจรยังรู้สึกได้ และผู้ที่อยู่ในขอบเขตสร้างรากฐาน ขอบเขตเหยียบฟ้าเหล่านั้น แต่ละคนในเวลาเพียงไม่กี่ลมหายใจล้วนมีความรู้สึกคล้ายกับจะทะลวงขีดจำกัด

พวกเขาล้วนมีความรู้สึกเดียวกัน

หากมีเวลาเพิ่มอีกเพียงหนึ่งเค่อ ตนเองก็สามารถทะลวงขีดจำกัด ก้าวหน้าขึ้นไปได้อีกขั้น

และผงจุ้ยเซียนนั้นสามารถใช้ได้ถึงครึ่งชั่วยาม นั่นก็คือสามารถใช้ได้ถึงสี่ครั้ง!

สายตาของทุกคนร้อนแรงขึ้นมาพร้อมกัน

ทว่าสายตาของทุกคนในวินาทีต่อมาก็ตกลงไปที่ร่างของหมัวเฮยทั้งหมด

ที่นี่มีเฒ่าประหลาดขอบเขตโอสถเทพอยู่ผู้หนึ่ง หากเขาหน้าหนาใช้กำลังกดดันผู้อื่นโดยตรง เช่นนั้นทุกคนก็ได้แต่มองตาปริบๆ แล้ว

โยวจีก็มองหมัวเฮยด้วยความตัดพ้อเล็กน้อย หวังว่าเฒ่าประหลาดผู้นี้จะไม่ทำเรื่องหน้าไม่อายเด็ดขาด นางก็ประเมินเหมือนกับเซวียนหยวนฮ่าวเทียน เฒ่าประหลาดขอบเขตโอสถเทพผู้นี้ต้องมาเพื่อผงจุ้ยเซียนอย่างแน่นอน

"มองชายชราผู้นี้ทำไมกัน? ชายชราผู้นี้มาเข้าร่วมงานประมูล หากชายชราผู้นี้ต้องการใช้กำลังกดดันผู้อื่น ตอนนี้ก็สามารถลงมือได้แล้ว ยังจะนั่งอยู่ตรงนี้ทำไม? หรือว่าพวกเจ้ายังอยากให้ชายชราผู้นี้สาบานด้วยมารในใจอีก? วางใจเถอะ วันนี้ชายชราผู้นี้จะใช้เงินกดดันคน!"

หมัวเฮยตบถุงเก็บของที่เอว แสดงให้เห็นว่าครั้งนี้เขาจะจ่ายแต่เงิน ไม่ได้ใช้มีด

ทุกคนล้วนวางใจลงได้ หมัวเฮยแม้จะมีนิสัยประหลาดเพียงใด ทว่าก็ยังต้องการหน้าตาอยู่ คำพูดที่กล่าวออกมาต่อหน้าผู้คนมากมายเช่นนี้ เขาไม่มีทางกลืนน้ำลายตัวเองแน่

ในเมื่อประชันกันด้วยเงิน เช่นนั้นทุกคนก็มีโอกาสแล้ว

"ผงจุ้ยเซียน หนึ่งขวด ราคาเริ่มต้น หนึ่งหมื่นผงรวบปราณ!"

"สามหมื่นผงรวบปราณ!" สิ้นเสียงของโยวจี หมัวเฮยก็กระโดดขึ้นมาทันที เพียงเริ่มแรกก็เพิ่มราคาขึ้นไปถึงสามเท่าแล้ว

ผู้คนต่างพากันกลอกตาอย่างแรง