บทที่ 4 น้ำตาลในเลือดต่ำ

ดูเหมือนคนอื่นๆ ในลิฟต์จะสังเกตเห็นความผิดปกติทางนี้แล้ว

โปรแกรมเมอร์วัยกลางคนศีรษะล้านที่ยืนอยู่ข้างเจียงซินมองเธอแวบหนึ่ง แล้วถามด้วยความห่วงใย "คุณครับ ไม่เป็นไรใช่ไหมครับ? สีหน้าดูไม่ค่อยดีเลย"

เจียงซินกัดริมฝีปากล่าง บังคับตัวเองให้สงบสติอารมณ์

"มะ...ไม่เป็นไรค่ะ......" น้ำเสียงของเธอสั่นเล็กน้อย "น่าจะน้ำตาลในเลือดต่ำนิดหน่อยน่ะค่ะ"

เธอพยายามจะผละออกจากตัวเฉาปิน แต่กลับพบว่ามือของตัวเองยังคงแนบสนิทอยู่กับมือของเขา

ที่น่ากลัวยิ่งกว่านั้นก็คือ เธอกลับรู้สึกอาวรณ์ความรู้สึกนี้อยู่ลึกๆ

สติสัมปชัญญะ: ต้องผละออก

ร่างกาย: ขัดขืนต่อความตั้งใจ

ลิฟต์ยังคงเคลื่อนตัวขึ้นไป

ชั้นสี่ ชั้นห้า ชั้นหก......

ทุกวินาทีช่างผ่านไปอย่างเชื่องช้าเหลือเกิน

【ความชำนาญ +6】

【ความชำนาญปัจจุบัน (19/100)】

ข้อความแจ้งเตือนที่เด้งขึ้นมาตรงหน้าทำให้เฉาปินได้สติกลับมา

เขาสูดหายใจเข้าลึก บังคับตัวเองให้ใจเย็นลง

สิ่งที่สำคัญที่สุดในตอนนี้คือการหลุดพ้นจากสถานการณ์อันน่าอึดอัดนี้

เฉาปินขยับมือขวาเบาๆ พยายามจะดึงกลับมา

แต่การเคลื่อนไหวเพียงเล็กน้อยนี้กลับเหมือนไปกระตุ้นสวิตช์อะไรบางอย่างเข้า

ร่างกายของเจียงซินสะท้านขึ้นมาอีกครั้ง

เธอเผลอบีบมือของเฉาปินแน่นโดยจิตใต้สำนึก

การกระทำนี้ทำให้ทั้งสองคนต่างชะงักงัน

ใบหน้าของเจียงซินยิ่งแดงก่ำจนแทบจะคั้นเลือดออกมาได้

เธอรีบปล่อยมือ แล้วชักมือกลับอย่างรวดเร็วราวกับถูกของร้อน

แต่ในตอนนั้นเอง ลิฟต์ก็มาถึงชั้นเจ็ด และมีคนอีกสองสามคนกำลังจะออกไป

"ขอทางหน่อยครับ รบกวนขอทางหน่อย!"

การเบียดเสียดของผู้คนเกิดขึ้นอีกครั้ง

ครั้งนี้ เจียงซินสูญเสียการทรงตัวโดยสมบูรณ์

ร่างของเธอหงายหลังล้มลงไป และพิงเข้ากับอ้อมอกของเฉาปินอย่างเต็มเปา

เฉาปินไม่มีทางเลือกนอกจากยื่นมือไปประคองเอวของเธอไว้

แม้จะถูกกั้นด้วยเสื้อสูทตัวนอกและเสื้อเชิ้ตบางๆ แต่เขาก็สัมผัสได้ถึงความนุ่มนวลและบอบบางของเอวเธอได้อย่างชัดเจน

"ประธานเจียง คุณ......"

เฉาปินเอ่ยปากเสียงเบา หวังจะพูดอะไรบางอย่าง

"อย่าพูดนะ!"

เจียงซินกัดฟันพูดแทรกขึ้นมาด้วยน้ำเสียงสั่นเครือ

เธอไม่กล้าหันกลับไป ไม่กล้ามองตาเฉาปิน

ตอนนี้ใบหน้าของเธอแดงก่ำจนดูไม่ได้ ลมหายใจปั่นป่วน หัวใจเต้นรัวแรงราวกับจะหลุดออกมาจากอก

คนอื่นๆ ในลิฟต์อดไม่ได้ที่จะบ่นอุบอิบในใจว่า ‘หนุ่มสาวสองคนนี้เล่นกันพิเรนทร์จริงๆ เอาพวกเรามาเป็นส่วนหนึ่งของเพลย์ซะงั้น’

【ความชำนาญ +7】

【ความชำนาญปัจจุบัน (26/100)】

ข้อความแจ้งเตือนเด้งขึ้นมาอีกครั้ง

ในเวลาเดียวกัน ก็มีเงินโอนเข้าบัญชีธนาคารหนึ่งแสนหยวน

อย่ามองว่าเงินนี้ได้มาอย่างง่ายดาย นี่ล้วนเป็นค่าเหนื่อยของเฉาปินทั้งสิ้น หรือในอนาคตอาจจะกลายเป็นค่าบำรุงร่างกายด้วยซ้ำ

ในเวลาสั้นๆ เพียงไม่กี่สิบวินาที ความชำนาญก็เพิ่มขึ้นมาถึง 13 แต้ม

ตามความเร็วระดับนี้ อีกไม่นานคงปั่นจนเต็ม 100 แต้มได้แน่

เฉาปินทอดถอนใจอยู่เงียบๆ: เจ้านายสาวสวยของผมกลับกลายเป็นผู้หญิงล้ำค่าซะงั้น

แต่แลกมาด้วยการที่ตอนนี้เขากับเจียงซินต้องตกอยู่ในสถานการณ์ที่น่าอึดอัดจนถึงขีดสุด

ในที่สุดลิฟต์ก็มาถึงชั้นสิบหก

ประตูลิฟต์เปิดออก ด้านนอกคือบริเวณแผนกต้อนรับของบริษัท ถังโต้ว แฟชั่น เอนเตอร์เทนเมนต์ จำกัด

พนักงานต้อนรับหญิงกำลังส่งยิ้มต้อนรับพนักงานที่มาทำงาน

เจียงซินพุ่งตัวออกจากลิฟต์แทบจะเหมือนวิ่งหนี

ฝีเท้าของเธอเซเล็กน้อย รองเท้าส้นสูงกระทบกับพื้นเกิดเป็นจังหวะที่ยุ่งเหยิง

ตอนที่เดินผ่านแผนกต้อนรับ เธอถึงกับไม่ได้ทักทายเหมือนอย่างเคย

แต่กลับเอามือยันกำแพง แล้วเดินโซเซตรงไปยังห้องทำงานของตัวเอง

เฉาปินเดินตามออกจากลิฟต์ มองดูแผ่นหลังของเจียงซินที่เดินจากไปอย่างเร่งรีบด้วยความรู้สึกซับซ้อน

เสี่ยวเฉินพนักงานต้อนรับหญิงมองเขาด้วยความสงสัย "เฉาปิน นายขึ้นมาพร้อมกับประธานเจียงเหรอ?"

เฉาปินตอบ "อืม บังเอิญเจอกันในลิฟต์น่ะ"

เสี่ยวเฉินพยักหน้า ไม่ได้ซักไซ้ต่อ แล้วหันไปวุ่นวายกับงานของตัวเอง

เฉาปินเดินไปยังโต๊ะทำงานของตัวเอง

เป็นที่นั่งริมหน้าต่างในแผนกพัฒนา

"ขอทางหน่อย หลีกทางหน่อยจ้า!"

จู่ๆ ป้าแม่บ้านประจำบริษัทก็เดินผ่านข้างกายเฉาปินไป

เฉาปินสะดุ้งโหยง รีบทิ้งแขนทั้งสองข้างหลบไปอีกด้านอย่างรวดเร็ว

ถ้าหากโดนตัวเข้าล่ะก็

เฉาปินจินตนาการถึงภาพที่คุณป้าแม่บ้านล้มลงมาซบในอ้อมอกของเขาต่อหน้าผู้คนมากมาย

ซี้ด~

ภาพนั้นมัน... งดงามเกินไปแล้ว

ขณะเดียวกัน ภายในห้องทำงานของประธานบริษัท

เจียงซินปิดประตู ยืนพิงบานประตู แล้วสูดลมหายใจเข้าลึก

พวงแก้มของเธอยังคงร้อนผ่าว หัวใจยังเต้นไม่สงบลงเลยเสียทีเดียว

เธอเดินไปนั่งที่โต๊ะทำงาน ยกมือทั้งสองข้างขึ้นปิดหน้า พยายามทำให้ตัวเองใจเย็นลง

แต่ในหัวกลับมีแต่ภาพเหตุการณ์เมื่อครู่นี้

"สรุปแล้วมันเกิดอะไรขึ้นกันแน่......"

เจียงซินพึมพำกับตัวเอง

เธอหวนนึกถึงความรู้สึกตอนที่พิงอยู่ในอ้อมอกของเฉาปินอีกครั้ง

ทั้งอบอุ่น แข็งแกร่ง แถมยังมีสัมผัสบริเวณเอวที่ทำเอาขาแข้งอ่อนปวกเปียก......

"หยุดนะ!"

เจียงซินสะบัดหัวอย่างแรง บังคับตัวเองให้หยุดความคิดฟุ้งซ่านเหล่านี้

เธอเป็นประธานเจ้าหน้าที่บริหารของบริษัท ส่วนเฉาปินเป็นพนักงานของเธอ

เรื่องในวันนี้เป็นแค่อุบัติเหตุ ก็เท่านั้นเอง

เธอเปิดคอมพิวเตอร์ เตรียมพร้อมเริ่มต้นการทำงานในวันใหม่

แต่ไม่ว่าจะพยายามรวบรวมสมาธิมากแค่ไหน ใบหน้าของเฉาปินก็มักจะลอยเข้ามาในหัวอยู่เสมอ

และในตอนนั้นเอง ที่โต๊ะทำงานแผนกพัฒนา เฉาปินก็ได้รับข้อความแจ้งเตือนจากเกมอีกครั้ง:

【ตรวจพบว่าผู้เล่นมีการสัมผัสลึกซึ้งกับเพศตรงข้ามคุณภาพสูง เปิดใช้งานกลไกซ่อนเร้น】

【ข้อเสนอแนะ: อัตราการเพิ่มของความชำนาญทักษะจะแปรผันตรงกับคุณภาพของเป้าหมายที่สัมผัส เพศตรงข้ามคุณภาพสูงจะมอบการเพิ่มความชำนาญที่สูงขึ้น】

【ระดับคุณภาพของเป้าหมายที่สัมผัสปัจจุบัน เจียงซิน: ระดับ S】

【แนะนำให้ผู้เล่นรักษาสถานะการสัมผัสกับเป้าหมายดังกล่าว เพื่อยกระดับทักษะอย่างรวดเร็ว】

เฉาปินมองดูข้อความแจ้งเตือนบรรทัดนี้ แล้วตกอยู่ในภวังค์ความคิด

คุณภาพระดับ S?

ผู้หญิงคุณภาพสูงของมวลมนุษยชาติ!

สาวสวยรวยทรัพย์ของแท้

ถ้าอย่างนั้นปัญหาคือ

เขาจะรักษาสถานะการสัมผัสยังไงล่ะ?

เดินตรงไปที่ห้องประธานบริษัทแล้วบอกว่า "ประธานเจียงครับ ผมขอจับมือคุณหน่อยได้ไหม?" อย่างนั้นหรือ

ความคิดนี้ทำเอาเฉาปินยังรู้สึกว่ามันช่างไร้สาระสิ้นดี

และในจังหวะนั้นเอง ไหล่ของเฉาปินก็ถูกใครบางคนตบเบาๆ

เขาหันขวับไป ก็พบว่าเป็นเลขาหญิงของเจียงซินที่อายุใกล้จะเหยียบเลขสี่แล้ว สือเจียว

อีกฝ่ายเป็นตัวแม่สายเที่ยวตัวยง

เป็นถึงนักเรียนนอกระดับปริญญาโท แถมยังเลี้ยงดูปูเสื่อหนุ่มน้อยหน้าใสในวงการนายแบบไว้ตั้งหลายคน

สือเจียวขมวดคิ้วถาม "เสี่ยวเฉา เมื่อกี้เธอขึ้นมาพร้อมกับประธานเจียงใช่ไหม?"

กลิ่นน้ำหอมฉุนกึกโชยเข้าเตะจมูก

เฉาปินพยักหน้า

สือเจียวพูดต่อ "เมื่อกี้ประธานเจียงท่าทางแปลกๆ เดินเกาะกำแพงตลอดเลย สีหน้าก็ดูไม่ค่อยดี ฉันกะจะเข้าไปช่วยประคอง ดันโดนเธอถลึงตาใส่ซะงั้น เธอขึ้นลิฟต์มาด้วยกัน ตอนอยู่ในลิฟต์เธอเป็นแบบนี้หรือเปล่า?"

"น่าจะ....น้ำตาลในเลือดต่ำนิดหน่อยมั้งครับ!" เฉาปินยังคงรักษาความสงบนิ่งพลางตอบกลับ

"งั้นเหรอ?"

สือเจียวนวดขมับ

"ช่างเถอะ เดี๋ยวฉันไปชงน้ำน้ำตาลทรายแดงให้ประธานเจียงดีกว่า"

มองดูแผ่นหลังของสือเจียว เฉาปินก็ไว้อาลัยให้เธอในใจสามวินาที

เจียงซินในเวลานี้เปรียบเสมือนภูเขาไฟที่กำลังจะปะทุ

ขืนเข้าไปรบกวนเจียงซินตอนนี้ เกรงว่าคงจะมีเรื่องร้ายมากกว่าดีเป็นแน่

และก็เป็นไปตามคาด

ครึ่งนาทีต่อมา

ที่หน้าประตูห้องประธานบริษัท

สือเจียวเคาะประตูหนึ่งที แล้วก็ตั้งใจจะผลักเข้าไปทันที

"ไสหัวไป!!!"

เสียงตวาดอันเย็นชาดังขึ้น

สือเจียวตกใจจนตัวสั่น น้ำน้ำตาลทรายแดงในมือแทบจะหกรดพื้น

เมื่อเห็นฉากนี้ เฉาปินก็แอบรู้สึกอยากจะขำออกมา

เขาดูเหมือนจะเห็นคนงานเหมืองที่กำลังสิ้นหวัง

แต่ทว่าวินาทีต่อมา

ดูเหมือนเรื่องสนุกจะย้อนกลับมาเข้าตัวเขาซะแล้ว

เจียงซินยืนอยู่ตรงประตูห้องประธาน เสื้อผ้าบนตัวดูหลุดลุ่ยเล็กน้อย

สายตาของเธอล็อกเป้าหมายไปที่ใบหน้าของเฉาปินอย่างแม่นยำ

"เฉาปิน!"

"เข้ามานี่ ฉันมีเรื่องจะคุยด้วย!"