บทที่ 106 ความเผด็จการของสำนักกระบี่สุริยัน ผู้บำเพ็ญเพียรพเนจรล้วนเป็นเพียงหมากใช้ทิ้ง

“แน่นอนว่าสำนักกระบี่สุริยันของเราเป็นสำนักที่มีชื่อเสียงและเที่ยงธรรม”

“ย่อมไม่ปล่อยให้พวกเจ้าไปตายหรอก”

“หากผู้ใดในหมู่พวกเจ้าลงชื่อเข้าร่วมปฏิบัติการบุกเบิกเหมืองแร่เหล็กเพลิงชาด”

“เช่นนั้นค่าเช่าบ้านสามสิบก้อนหินวิญญาณต่อปีก็จะได้รับการยกเว้นทั้งหมด”

“มีเงินก็ออกเงิน มีแรงก็ออกแรง”

“สำนักกระบี่สุริยันของเราอุตส่าห์เหน็ดเหนื่อยสร้างตลาดขึ้นในเทือกเขาหมื่นสัตว์อสูร เลี้ยงดูผู้บำเพ็ญเพียรพเนจรอย่างพวกเจ้า”

“ไม่ใช่เพื่อให้พวกเจ้ามาเป็นปลวกมอดคอยกัดกินหรอกนะ”

“ตอนนี้ถึงเวลาที่พวกเจ้าต้องตอบแทนตลาดชิงหลินและสำนักกระบี่สุริยันแล้ว”

“พวกเจ้ามีเวลาตัดสินใจเพียงสามวันเท่านั้น”

“หลังจากผ่านไปสามวัน หากไม่จ่ายหินวิญญาณและไม่เข้าร่วมปฏิบัติการบุกเบิก”

“เช่นนั้นก็ถือว่าเป็นผู้บำเพ็ญเพียรที่ไม่ต้อนรับ จงไสหัวออกไปจากที่นี่ซะ”

ผู้ดูแลทังหยางกล่าวอย่างตรงไปตรงมา ดูเหมือนจะเผยเจตนาที่แท้จริงออกมาแล้ว

กล่าวจบ เขาก็โบกมือ นำพากลุ่มศิษย์สำนักกระบี่สุริยันจำนวนมากจากไปอย่างรวดเร็ว

ท้ายที่สุดเขาก็มีงานรัดตัว ไม่มีอารมณ์จะรั้งอยู่ในเขตชุมชนแออัดอันสกปรกนี้ต่อไป

อย่างไรเสียเขาก็นำคำสั่งของสำนักมาแจ้งแล้ว

หากผู้บำเพ็ญเพียรพเนจรเหล่านี้ไม่เชื่อฟังคำสั่ง เช่นนั้นก็ให้พวกเขาลองลิ้มรสความคมกริบของสำนักกระบี่สุริยันดู

รอจนกระทั่งศิษย์สำนักกระบี่สุริยันเหล่านี้จากไป ในที่สุดบรรดาผู้บำเพ็ญเพียรพเนจรก็กล้าปริปากพูด

“สำนักกระบี่สุริยันบัดซบ ที่ขึ้นค่าเช่าอย่างบ้าคลั่งเช่นนี้ เห็นได้ชัดว่าต้องการบีบบังคับให้พวกเราเข้าร่วมปฏิบัติการบุกเบิก คิดจะให้พวกเราไปรนหาที่ตายที่เหมืองแร่เหล็กเพลิงชาดชัดๆ”

ผู้บำเพ็ญเพียรพเนจรบางคนสบถด่าทอ มองแผนการร้ายของสำนักกระบี่สุริยันออกในทันที

เห็นได้ชัดว่า สำนักกระบี่สุริยันเพียงต้องการหาข้ออ้าง เพื่อบีบบังคับให้ผู้บำเพ็ญเพียรพเนจรเข้าร่วมปฏิบัติการบุกเบิก

“ไปตายงั้นหรือ? ไม่ใช่ว่าสำนักกระบี่สุริยันส่งยอดฝีมือจำนวนมากไปบุกเบิกเหมืองแร่เหล็กเพลิงชาดแล้วหรอกหรือ? มีผู้บำเพ็ญเพียรของสำนักกระบี่สุริยันเหล่านี้ลงมือ ไม่น่าจะมีปัญหาอะไรมากสิ”

“หึหึ ตามปกติแล้วก็เป็นเช่นนั้นแหละ ในตอนแรกปฏิบัติการบุกเบิกก็ราบรื่นดี แต่ใครจะคาดคิดล่ะว่า ภายในส่วนลึกของเหมืองแร่จะซุกซ่อนสัตว์อสูรเอาไว้จำนวนมาก แถมยังมีปีศาจร้ายที่น่าสะพรึงกลัวอีกมากมาย

ผู้บำเพ็ญเพียรของสำนักกระบี่สุริยันไม่ได้คาดคิดว่าจะเกิดสถานการณ์เช่นนี้ขึ้นเลย ผลก็คือถูกสัตว์อสูรและปีศาจร้ายจำนวนมากโจมตี ผู้บำเพ็ญเพียรจำนวนไม่น้อยที่เข้าไปในเหมืองแร่ต้องตกตายในทันที ทำให้สำนักกระบี่สุริยันสูญเสียอย่างหนัก

แต่สำนักกระบี่สุริยันจะยอมตัดใจจากเหมืองแร่เหล็กเพลิงชาดแห่งนี้ได้อย่างไร ดังนั้นพวกเขาจึงตั้งใจจะบีบบังคับให้พวกเราเข้าไปในเหมืองแร่เหล็กเพลิงชาด หวังจะให้ผู้บำเพ็ญเพียรพเนจรอย่างพวกเราไปตัดกำลังสัตว์อสูรและปีศาจร้ายเหล่านั้น เช่นนี้แล้ว อัตราการตายของศิษย์สำนักกระบี่สุริยันย่อมลดลงอย่างมาก นี่มันเห็นผู้บำเพ็ญเพียรพเนจรอย่างพวกเราเป็นหมากใช้ทิ้งชัดๆ”

ผู้บำเพ็ญเพียรพเนจรจำนวนไม่น้อยสบถด่าออกมา

เห็นได้ชัดว่า ในโลกนี้ไม่มีความลับที่ปิดมิด

เรื่องราวที่เกิดขึ้นในเหมืองแร่เหล็กเพลิงชาด บรรดาผู้บำเพ็ญเพียรพเนจรต่างก็ล่วงรู้มาตั้งนานแล้ว

เพียงแต่เรื่องนี้ยังไม่ได้แพร่สะพัดออกไปอย่างถ่องแท้

ท้ายที่สุดผู้บำเพ็ญเพียรพเนจรที่รู้เบื้องลึกเบื้องหลังเหล่านี้ก็หวาดกลัวว่าการทำเช่นนั้นจะเป็นการล่วงเกินสำนักกระบี่สุริยัน

แต่ตอนนี้สำนักกระบี่สุริยันแสดงออกชัดเจนว่าต้องการให้พวกเขาไปตาย ดังนั้นพวกเขาจึงไม่คิดจะเกรงใจอะไรอีกแล้ว

“เฮ้อ อยู่ใต้ชายคา จำต้องก้มหัวให้”

“สำนักกระบี่สุริยันเป็นถึงสำนักระดับจินตัน พลังฝีมือแข็งแกร่งหาใดเปรียบ”

“ผู้บำเพ็ญเพียรพเนจรอย่างพวกเราจะเป็นคู่มือของสำนักกระบี่สุริยันได้อย่างไรเล่า”

“หากยั่วโทสะสำนักกระบี่สุริยัน จนทำให้ผู้บำเพ็ญเพียรขอบเขตสร้างรากฐานของตลาดชิงหลินต้องลงมือ พวกเราทั้งหมดคงต้องตายแน่”

“ไม่ต้องสงสัยเลย ตอนนี้มีเพียงสามทางเลือกเท่านั้น หนึ่งคือจ่ายหินวิญญาณ สองคือเข้าร่วมปฏิบัติการบุกเบิก และสามคือออกจากตลาดชิงหลิน ไปใช้ชีวิตที่อื่น”

ผู้บำเพ็ญเพียรพเนจรคนหนึ่งกล่าวเสียงแผ่ว

“เรื่องนี้...”

เมื่อได้ยินคำกล่าวนี้ บรรดาผู้บำเพ็ญเพียรพเนจรต่างก็เงียบงัน ไม่รู้จะกล่าวสิ่งใดดี

การออกจากตลาดชิงหลิน จะเป็นเรื่องง่ายดายถึงเพียงนั้นได้อย่างไร

อย่างไรเสียการที่พวกเขามายังเทือกเขาหมื่นสัตว์อสูรได้ ล้วนต้องพึ่งพาเรือเหาะของสำนักกระบี่สุริยัน

หากคิดจะไปจากเทือกเขาหมื่นสัตว์อสูร อย่างน้อยก็ต้องเดินเท้าข้ามระยะทางหลายหมื่นลี้

ปัญหาคือตลอดการเดินทางไม่รู้ว่าจะมีสัตว์อสูรและปีศาจร้ายมากเพียงใด

ต่อให้เป็นผู้บำเพ็ญเพียรขอบเขตสร้างรากฐาน ก็ยังไม่กล้าเอ่ยปากว่าตนเองกล้าข้ามผ่านเทือกเขาหมื่นสัตว์อสูรเพียงลำพัง

ดังนั้นเมื่อออกจากตลาดชิงหลิน แล้วไปอาศัยอยู่ท่ามกลางป่าเขาลำเนาไพร ย่อมมีแต่ทางตายสถานเดียว

ก่อนหน้านี้ก็ใช่ว่าจะไม่มีผู้บำเพ็ญเพียรพเนจรเคยทดลองทำเช่นนี้

เพราะรังเกียจว่าค่าเช่าบ้านในเขตชุมชนแออัดนั้นแพงหูฉี่ จึงตั้งใจจะไปอาศัยอยู่ในถ้ำบริเวณใกล้เคียง

ผลก็คือเพียงแค่สามวันเท่านั้น อีกฝ่ายก็ถูกปีศาจร้ายสังหารในยามดึกสงัด

ไม่ต้องสงสัยเลยว่า ยามดึกสงัดคือสรวงสวรรค์ของเหล่าปีศาจร้าย

หากไม่ได้อาศัยอำนาจข่มขวัญของตลาดชิงหลิน เกรงว่าบรรดาปีศาจร้ายคงจะแห่กันเข้ามาตั้งนานแล้ว

สำหรับผู้บำเพ็ญเพียรพเนจร การจ่ายหินวิญญาณ ก็คือการจ่ายเพื่อซื้อความปลอดภัยให้แก่ตนเอง

“ข่มขู่พวกเราเช่นนี้ หรือว่าสำนักกระบี่สุริยันจะไม่กลัวว่าพวกเราจะอู้งานงั้นหรือ?”

บางคนกล่าวอย่างเคียดแค้นกัดฟัน

“สำนักกระบี่สุริยันจะกลัวผีอะไรล่ะ”

“ไม่เห็นหรือว่าก่อนหน้านี้เรือเหาะของสำนักกระบี่สุริยันก็เพิ่งจะส่งผู้บำเพ็ญเพียรกลุ่มหนึ่งมาอีกแล้ว?”

“ผู้บำเพ็ญเพียรเหล่านี้ล้วนเป็นผู้บำเพ็ญเพียรพเนจรที่มาจากทั่วสารทิศ”

“ต่อให้ไม่มีพวกเรา สำนักกระบี่สุริยันก็สามารถไปหาผู้บำเพ็ญเพียรพเนจรจากที่อื่นมาได้อยู่ดี”

“พวกเราไม่ทำ ก็มีคนอื่นพร้อมจะทำถมเถไป”

บรรดาผู้บำเพ็ญเพียรพเนจรกล่าวอย่างอับจนหนทาง รู้สึกไร้เรี่ยวแรงเป็นอย่างยิ่ง

นี่มันเข้าตำราเขาเป็นมีดเขียง ส่วนพวกเราเป็นเพียงเนื้อปลาชัดๆ

“ใช่แล้วล่ะ เหมืองแร่เหล็กเพลิงชาดมีความสำคัญต่อสำนักกระบี่สุริยันเป็นอย่างยิ่ง อีกฝ่ายไม่มีทางยอมถอดใจแน่ ปฏิบัติการบุกเบิกครั้งนี้เรียกได้ว่าหลีกเลี่ยงไม่ได้อย่างแน่นอน”

“ก็จริงอย่างนั้น หากปฏิบัติการบุกเบิกสำเร็จ ความจริงแล้วสำหรับพวกเรา ก็มีข้อดีไม่น้อยเลย อย่างไรเสียเหมืองแร่แห่งหนึ่ง อย่างน้อยก็สามารถเลี้ยงดูผู้บำเพ็ญเพียรได้นับหมื่นคน ภายหน้าตลาดชิงหลินอาจจะกลายเป็นเมืองชิงหลิน เมื่อถึงเวลานั้นพวกเราก็จะเป็นผู้อยู่อาศัยกลุ่มแรกของเมืองชิงหลิน บางทีนี่อาจเป็นจุดเริ่มต้นของการผงาดขึ้นของเมืองเซียนแห่งหนึ่งก็ได้”

“เฮ้อ หนีก็หนีไม่พ้น สู้ก็สู้ไม่ได้ แล้วพวกเราจะทำอะไรได้ล่ะ”

บรรดาผู้บำเพ็ญเพียรพเนจรกล่าวอย่างอับจนหนทาง ตอนนี้พวกเขาก็ทำได้เพียงยอมรับชะตากรรมเท่านั้น

แม้กระทั่งพวกเขาทำได้เพียงปลอบใจตนเองเช่นนี้

เมื่อต้องเผชิญกับการกดขี่อย่างโจ่งแจ้งของสำนักกระบี่สุริยัน พวกเขาก็ไร้ซึ่งพลังที่จะต่อต้านใดๆ ทั้งสิ้น

“ผู้บำเพ็ญเพียรที่ไร้ซึ่งพลัง ก็ไม่ต่างอะไรกับคนธรรมดาสามัญ”

เมื่อเห็นภาพนี้ เจียงฝานก็กำหมัดแน่น

เขามองเห็นความอับจนหนทางของผู้บำเพ็ญเพียรพเนจรเหล่านี้

เมื่อต้องเผชิญกับสำนักที่อยู่สูงส่งเหนือใคร ผู้บำเพ็ญเพียรพเนจรนอกจากจะต้องก้มหน้ายอมรับแล้ว ก็ไม่มีทางเลือกที่สองอีก

อย่างไรเสียพลังของสำนักระดับจินตันนั้นแข็งแกร่งเกินไปจริงๆ ไม่มีทางที่จะต่อต้านได้เลย

“สหายเต๋าเจียง ไม่ทราบว่าท่านตั้งใจจะทำอย่างไรหรือ?”

เวลานี้ ฟ่านเวยเดินเข้ามาหาเจียงฝานด้วยสีหน้าอมทุกข์

“ข้าตั้งใจจะจ่ายค่าเช่าบ้าน”

เจียงฝานกล่าวเสียงขรึม

ถูกต้องแล้ว สำหรับตอนนี้ ทางเลือกที่ดีที่สุดก็คือการจ่ายค่าเช่าบ้าน

อย่างไรเสียบนตัวเขาก็มีหินวิญญาณอยู่สามสี่ร้อยก้อน

หากนำมาใช้จ่ายค่าเช่าบ้านทั้งหมด อย่างน้อยก็สามารถอาศัยอยู่ในเขตชุมชนแออัดได้นานนับสิบปี

เขาไม่อยากถูกสำนักกระบี่สุริยันหลอกใช้เป็นเครื่องมือ และไม่อยากถูกสำนักกระบี่สุริยันนำไปใช้เป็นหมากใช้ทิ้งเพื่อตัดกำลัง

ใครจะไปรู้ว่าภายในเหมืองแร่เหล็กเพลิงชาดจะมีอันตรายอันใดอยู่บ้าง

ตอนนี้เขายังอ่อนแอเกินไป ยังคงต้องใช้เวลาอีกไม่น้อยเพื่อยกระดับการฝึกฝนของตนเอง

หากสามารถใช้เงินแก้ปัญหาเพื่อปัดเป่าภัยพิบัติได้ เช่นนั้นเขาย่อมเลือกที่จะเสียเงิน

อย่างไรเสียหากเทียบกับชีวิตของตนเองแล้ว เงินทองก็เป็นเพียงเรื่องเล็กน้อยเท่านั้น

“อะไรนะ? ท่านตั้งใจจะจ่ายค่าเช่าบ้านงั้นหรือ?”

เมื่อได้ยินคำกล่าวนี้ ฟ่านเวยก็ตกตะลึง

เพราะเขารู้ดีว่าอีกฝ่ายแทบจะไม่มีช่องทางทำมาหากินอะไรเลย

ยามปกติก็มักจะหมกตัวอยู่ในเขตชุมชนแออัด แทบไม่เคยออกไปล่าสัตว์อสูรในป่าเลย

ตามปกติแล้ว สมควรจะกินบุญเก่าจนหมดตัวไปตั้งนานแล้วสิ

แต่เห็นได้ชัดว่าเขาประเมินความร่ำรวยของอีกฝ่ายต่ำเกินไป

ความร่ำรวยที่บุตรหลานตระกูลใหญ่เช่นนี้ครอบครอง ไม่ใช่สิ่งที่ผู้บำเพ็ญเพียรพเนจรไร้ภูมิหลังอย่างพวกเขาจะนำไปเปรียบเทียบได้เลย

แม้นจะรู้เรื่องนี้ดีอยู่แล้ว เขาก็ยังอดไม่ได้ที่จะรู้สึกริษยาขึ้นมาเล็กน้อย

ความแตกต่างระหว่างคนกับคนนั้นช่างมากเกินไปจริงๆ

“ใช่แล้วล่ะ ข้าไม่อยากไปเข้าร่วมปฏิบัติการบุกเบิกอะไรนั่นหรอก”

“อยู่ใช้ชีวิตในเขตชุมชนแออัดต่อไปจะดีกว่า”

เจียงฝานพยักหน้า

เขารู้สึกว่าหากตนเองฝึกฝนอย่างหนักสักหลายปี ก็น่าจะมีโอกาสกลายเป็นผู้บำเพ็ญเพียรขอบเขตสร้างรากฐานได้

เมื่อถึงเวลานั้นก็ไม่แน่ว่าจะอยู่ในตลาดชิงหลินต่อไป

ดังนั้นเขาจึงไม่ค่อยใส่ใจที่จะต้องจ่ายค่าเช่าบ้านเหล่านี้นัก

ความปลอดภัยของตนเองต่างหากที่สำคัญที่สุด หินวิญญาณเป็นเพียงของนอกกายเท่านั้น

“เฮ้อ เดิมทีข้าก็อยากจะจ่ายค่าเช่าบ้านเหมือนกัน”

“แต่ทั้งครอบครัวที่มีทั้งคนแก่และเด็กต่างก็อยู่ที่นี่ จะเอาหินวิญญาณมากมายมาจากไหนล่ะ”

“ดูเหมือนว่าคงทำได้เพียงเข้าร่วมปฏิบัติการบุกเบิกในครั้งนี้แล้ว”

ฟ่านเวยกล่าวอย่างอับจนหนทางเป็นอย่างยิ่ง

นี่ก็คือความอับจนหนทางของผู้บำเพ็ญเพียรพเนจรที่ยากจน

ทั้งๆ ที่รู้ดีว่าปฏิบัติการบุกเบิกนั้นอันตรายมาก แทบจะเรียกได้ว่าตายเก้าส่วนรอดหนึ่งส่วน

แต่บนตัวไม่มีหินวิญญาณเหลือเฟือ เขาก็ทำได้เพียงยอมเสี่ยงอันตรายเท่านั้น

“รักษาตัวด้วย”

เจียงฝานกล่าวเสียงขรึม

เขาก็ไม่มีหนทางใดเช่นกัน

แม้จะเห็นใจในชะตากรรมของฟ่านเวยมากเพียงใด แต่เขาก็ไม่อาจมอบหินวิญญาณให้อีกฝ่ายโดยไร้เหตุผลได้

เขาไม่ใช่บิดาของอีกฝ่ายเสียหน่อย

บนโลกใบนี้คนน่าสงสารมีถมเทไป ไม่ได้มีแค่ครอบครัวของฟ่านเวยเพียงครอบครัวเดียว

อีกทั้งหากเปิดเผยว่าบนตัวตนเองครอบครองหินวิญญาณจำนวนมาก เกรงว่าคงจะถูกผู้บำเพ็ญเพียรปล้นชิงหมายหัวเอา

เมื่อถึงเวลานั้นจะเกิดเรื่องอันใดขึ้น เกรงว่าคงยากที่จะคาดเดา

บางครั้งการเป็นคนดี ก็ใช่ว่าจะนำพาสิ่งดีๆ กลับมาเสมอไป

เรื่องสำคัญที่สุดสำหรับเขาในตอนนี้คือการปกป้องตนเอง และคู่บำเพ็ญเพียรของตน

คนอื่นๆ ล้วนไม่อยู่ในขอบเขตการพิจารณาของเขา

“อืม”

ฟ่านเวยพยักหน้า เขาอ้าปาก เดิมทีคิดจะกล่าวบางสิ่ง

แต่สุดท้ายก็ไม่ได้เอ่ยมันออกมา

เขาลากฝีเท้าอันหนักอึ้ง กลับไปที่บ้านของตน

ความจริงแล้วไม่ใช่เพียงแค่ฟ่านเวยเท่านั้น ทว่าผู้บำเพ็ญเพียรพเนจรทั่วทั้งเขตชุมชนแออัดก็ล้วนเป็นเช่นนี้

พวกเขาต่างก็ตกอยู่ในทางเลือกที่ยากลำบากถึงขีดสุด

แน่นอน หากบนตัวไม่มีหินวิญญาณจริงๆ ความจริงแล้วก็มีเพียงทางเลือกเดียวเท่านั้น

เช่นนี้พวกเขาจึงไม่ต้องรู้สึกลังเลใจอีกต่อไป

…………

ในขณะเดียวกัน ตลาดชิงหลิน ณ ที่พักของสำนักกระบี่สุริยัน

ผู้อาวุโสขอบเขตสร้างรากฐานหานจื้อกวง ตลอดจนศิษย์สำนักกระบี่สุริยันจำนวนมากต่างก็มารวมตัวกันอยู่ที่นี่

เวลานี้ ผู้ดูแลทังหยางก็เดินทางกลับมาจากเขตชุมชนแออัดเข้าสู่ตัวตลาดแล้วเช่นกัน

“ผู้อาวุโส ข้าได้ประกาศการตัดสินใจของสำนักในเขตชุมชนแออัดแล้วขอรับ”

ผู้ดูแลทังหยางกล่าวด้วยความเคารพนบนอบ

อย่างไรเสียอีกฝ่ายก็ไม่ได้เป็นเพียงผู้อาวุโสขอบเขตสร้างรากฐานเท่านั้น แต่ยังเป็นผู้ควบคุมดูแลตลาดชิงหลินอีกด้วย

และเป็นเจ้านายโดยตรงของพวกเขาทุกคนด้วย

“ผู้บำเพ็ญเพียรพเนจรเหล่านั้นไม่มีข้อกังขาใดๆ ใช่หรือไม่”

ผู้อาวุโสขอบเขตสร้างรากฐานหานจื้อกวงเอ่ยปากถาม

“เรียนผู้อาวุโส ผู้บำเพ็ญเพียรพเนจรกลุ่มนั้นไม่มีข้อกังขาใดๆ เลยขอรับ”

“อีกอย่างก็เป็นเพียงแค่ผู้บำเพ็ญเพียรพเนจรต่ำต้อยเท่านั้น จะกล้ามีข้อกังขาอันใดได้ล่ะขอรับ”

“น่าเสียดายที่ผู้บำเพ็ญเพียรพเนจรเหล่านี้ขี้ขลาดตาขาวกันเหลือเกิน”

“เดิมทีข้าคิดว่าจะมีคนหัวแข็งโผล่มาสักสองสามคน เพื่อให้ข้าได้ลองความคมกริบของกระบี่บินในมือเสียอีก”

“ไม่นึกเลยว่าสุดท้ายจะไม่มีผู้บำเพ็ญเพียรพเนจรสร้างความวุ่นวายเลยแม้แต่คนเดียว”

ผู้ดูแลทังหยางกล่าวอย่างเสียดายเป็นอย่างยิ่ง เรื่องนี้ก็ทำให้เขารู้สึกผิดหวังอยู่บ้างเล็กน้อย

เพราะเดิมทีเขาคิดว่าการที่สำนักกระบี่สุริยันประกาศการตัดสินใจเช่นนี้ ย่อมต้องทำให้บรรดาผู้บำเพ็ญเพียรพเนจรโกรธเกรี้ยวเป็นอย่างมาก ถึงขั้นมีผู้บำเพ็ญเพียรพเนจรบางคนที่กล้าหาญชาญชัยลุกขึ้นต่อต้าน

เขาจะได้ถือโอกาสสังหารคนกลุ่มหนึ่ง เพื่อเชือดไก่ให้ลิงดู

แต่น่าเสียดาย ที่ผู้บำเพ็ญเพียรพเนจรเหล่านี้ขี้ขลาดเกินไป ถึงขั้นไม่กล้าลุกขึ้นมาต่อต้านสำนักกระบี่สุริยันซึ่งๆ หน้าเลยด้วยซ้ำ

“ท้ายที่สุดก็เป็นเพียงกลุ่มผู้บำเพ็ญเพียรพเนจรเท่านั้น”

“จะมีปัญญาอะไรมากล้าต่อกรกับสำนักกระบี่สุริยันของเราได้ล่ะ”

“แต่การที่ไม่มีคนหัวแข็งมาสร้างความวุ่นวาย ก็ถือว่าเป็นเรื่องดีเช่นกัน”

“พวกเราก็ไม่จำเป็นต้องกดดันผู้บำเพ็ญเพียรพเนจรกลุ่มนี้ให้ตึงเครียดจนเกินไป”

“อย่างไรเสียพวกเรายังคงต้องการให้พวกมันช่วยกำจัดปีศาจร้ายในเหมืองแร่เหล็กเพลิงชาด”

“หากไม่มีเบี้ยรับบาปอย่างผู้บำเพ็ญเพียรพเนจรเหล่านี้ ศิษย์สำนักกระบี่สุริยันของเราคงต้องล้มตายกันไปไม่รู้ตั้งเท่าไหร่”

“ศิษย์สำนักกระบี่สุริยันของเราล้ำค่าเพียงใด จะปล่อยให้มาตกตายในสถานที่พรรค์นี้ได้อย่างไร”

ผู้อาวุโสขอบเขตสร้างรากฐานหานจื้อกวงกล่าวอย่างเห็นเป็นเรื่องสมควร

ในสายตาของเขา ผู้บำเพ็ญเพียรพเนจรเหล่านั้นก็เป็นเพียงแค่เครื่องมือ เป็นเพียงหมากใช้ทิ้ง

หากนำมาเทียบกับศิษย์สำนักกระบี่สุริยันแล้ว ย่อมไม่อาจนำมาเปรียบเทียบกันได้เลย

ผู้บำเพ็ญเพียรพเนจรนับพันนับร้อยคน ยังเทียบไม่ได้กับศิษย์สำนักกระบี่สุริยันเพียงคนเดียว

“แต่ผู้อาวุโส สิ่งที่พวกเราต้องจ่ายเป็นค่าตอบแทนมันไม่มากเกินไปหน่อยหรือขอรับ”

“ถึงกับอนุญาตให้ผู้บำเพ็ญเพียรพเนจรเหล่านั้นนำไปแลกเปลี่ยนเป็นโอสถของสำนักได้”

“ตามที่ข้าเห็น แค่ให้โอสถธรรมดาสักหน่อยก็พอแล้ว”

“ไยต้องเอาโอสถอันล้ำค่าอย่างโอสถสร้างรากฐานออกมาด้วยล่ะขอรับ”

ผู้ดูแลทังหยางรู้สึกไม่เข้าใจเป็นอย่างยิ่ง

อย่างไรเสียโอสถสร้างรากฐานนั้นก็เป็นโอสถที่ล้ำค่าอย่างยิ่ง ต่อให้เป็นในสำนักกระบี่สุริยัน ศิษย์สายในจำนวนมากยังต้องต่อแถวเข้าคิว จึงจะได้รับโอสถสร้างรากฐานมาหนึ่งเม็ด

บางครั้งถึงกับต้องรอคอยนานนับสิบปี หรือยี่สิบปี ถึงจะได้สิทธิ์ในการรับโอสถสร้างรากฐาน

แต่มาตอนนี้ กลับนำโอสถสร้างรากฐานมาเป็นรางวัลให้แก่ผู้บำเพ็ญเพียรพเนจร

โอสถอันล้ำค่ามากมายเช่นนี้ถือว่าเสียเปล่าแล้ว

เรื่องนี้ก็ทำให้เขารู้สึกไม่ยอมรับเป็นอย่างยิ่ง

โอสถที่ล้ำค่าเช่นนี้ จะปล่อยให้ผู้บำเพ็ญเพียรพเนจรนำไปใช้ทิ้งๆ ขว้างๆ ได้อย่างไรกัน

“โง่เขลา หากมีรางวัลหนัก ย่อมมีผู้กล้าปรากฏกาย”

“หากไม่นำโอสถสร้างรากฐานออกมาเป็นรางวัล ผู้บำเพ็ญเพียรพเนจรเหล่านั้นจะยอมตั้งใจ จะยอมเอาชีวิตเข้าแลกเพื่อสำนักกระบี่สุริยันของเราได้อย่างไรเล่า?”

“แต่สิ่งนี้ก็เป็นเพียงแครอทที่ผูกล่อไว้หน้าลาเท่านั้นแหละ”

“ผู้บำเพ็ญเพียรพเนจรเหล่านั้นจะได้มันไปหรือไม่ ยังไม่ใช่แค่อยู่ที่คำพูดประโยคเดียวของพวกเราหรอกหรือ?”

“อีกทั้งเหมืองแร่เหล็กเพลิงชาดก็อันตรายเป็นอย่างมาก ไม่รู้ว่าซุกซ่อนปีศาจร้ายเอาไว้มากเพียงใด”

“ผู้บำเพ็ญเพียรพเนจรเหล่านั้นก็ใช่ว่าจะมีโอกาสได้แลกเปลี่ยนโอสถ อาจจะต้องตายด้วยน้ำมือของปีศาจร้ายไปเสียก่อนแล้ว”

ผู้อาวุโสขอบเขตสร้างรากฐานหานจื้อกวงแค่นเสียงเย็น

เขารู้สึกว่าการที่สำนักทำเช่นนี้ เป็นเพียงคำสัญญาที่ว่างเปล่าเท่านั้น

ผู้บำเพ็ญเพียรพเนจรเหล่านั้นคิดว่าตนเองจะได้รับโอสถสร้างรากฐาน แต่ความจริงแล้วมันแทบจะเป็นเรื่องที่เป็นไปไม่ได้เลย

อย่างไรเสียโอสถสร้างรากฐานอันล้ำค่าเหล่านั้น แม้แต่ศิษย์ในสำนักก็ยังไม่แน่ว่าจะได้รับมา

จะเป็นไปได้อย่างไรที่จะมอบให้กับผู้บำเพ็ญเพียรพเนจรคนอื่นๆ ง่ายๆ เช่นนี้

แน่นอนว่าโอสถธรรมดาก็ยังคงสามารถแลกเปลี่ยนได้

เพราะเช่นนี้ ผู้บำเพ็ญเพียรพเนจรเหล่านั้นถึงจะเชื่อมั่นในคำสัญญาของสำนักกระบี่สุริยัน และยอมเอาชีวิตเข้าแลก

“ผู้อาวุโส เหมืองแร่เหล็กเพลิงชาดแห่งนั้นอันตรายถึงเพียงนั้นเชียวหรือขอรับ?”

ผู้ดูแลทังหยางอดไม่ได้ที่จะเอ่ยปากถาม

เขารู้ว่าด้วยเรื่องนี้ ทำให้สำนักกระบี่สุริยันต้องสูญเสียศิษย์ไปไม่น้อย

มิเช่นนั้นแล้ว ผู้อาวุโสของสำนักก็คงไม่คิดแผนการร้ายกาจเช่นนี้ออกมา

“อันตรายมากจริงๆ”

“สถานที่แห่งนั้นก็คือรังของปีศาจร้ายชัดๆ”

“หากไม่ระวังให้ดี บางทีต่อให้เป็นผู้บำเพ็ญเพียรขอบเขตสร้างรากฐานก็อาจจะพลาดท่าได้เช่นกัน”

“ดังนั้นพวกเจ้าก็ควรระมัดระวังตัวกันไว้หน่อยก็ดี”

ผู้อาวุโสขอบเขตสร้างรากฐานหานจื้อกวงกล่าวเสียงขรึม น้ำเสียงจริงจังเป็นอย่างยิ่ง

เขารู้สึกว่าหากจัดการกับเรื่องในเหมืองแร่เหล็กเพลิงชาดได้ไม่ดีพอ บางทีก็อาจจะชักนำภัยพิบัติครั้งใหญ่มาสู่ได้