บทที่ 404 - ขอแลกกับคำตอบเดียวเท่านั้น!

บทที่ 404 - ขอแลกกับคำตอบเดียวเท่านั้น!

"ชานี่เพิ่งเก็บเกี่ยวมาจากเขาอู่อี๋ รสชาติไม่เลวเลย ลองชิมดูสิ"

ชายชราทำตัวราวกับสายลมพัดผ่านก้อนเมฆบางเบา เขายกชาขึ้นจิบ ก่อนจะเหลือบมองดูเวลา

เย่เฉินกระดกชาดื่มรวดเดียวหมดแก้ว จากนั้นก็วางถ้วยชาลงบนโต๊ะหิน วินาทีที่เขาปล่อยมือ ถ้วยชาก็แหลกละเอียดกลายเป็นผุยผง แสดงให้เห็นว่าพลังการโจมตีเมื่อครู่ช่างน่าสะพรึงกลัวเพียงใด

ชายชราปรายตามองผงเศษกระเบื้องเหล่านั้น นัยน์ตาหดเกร็งลงเล็กน้อย "เย่เฉิน ดูเหมือนฉันจะประเมินเธอต่ำไปสินะ ฉันจะไม่พูดพร่ำทำเพลง วันนี้ที่ฉันเรียกเธอมา ก็เพื่อจะเอาผิดกับเธอ! มหาวิทยาลัยครุศาสตร์เมืองหลวงคือมหาวิทยาลัยชั้นนำระดับแนวหน้าของหัวเซี่ย มีนักศึกษานับไม่ถ้วนกำลังศึกษาเล่าเรียนอยู่ที่นั่น เธอสร้างความวุ่นวายใหญ่โตขนาดนั้น เคยคิดถึงผลที่ตามมาบ้างไหม!"

"เพื่อความเห็นแก่ตัวของตัวเอง ถึงกับสูบน้ำในทะเลสาบอวิ๋นเหอจนแห้งขอด ซ้ำยังก่อให้เกิดปรากฏการณ์วิปริตในเมืองหลวง กรมแผ่นดินไหวแห่งหัวเซี่ยกับกรมการยุทธ์แห่งหัวเซี่ย ยื่นฟ้องเธอเป็นร้อยกระทง! เธอเคยคิดถึงผลที่ตามมาบ้างไหม!"

"คุกวิญญาณแค้นถูกเธอทำลายด้วยพลังลึกลับบางอย่าง มีคนตายไปเจ็ดคน บาดเจ็บสาหัสอีกเป็นร้อย เธอเคยคิดถึงผลที่ตามมาบ้างไหม!"

"ถ้าพวกนักโทษในคุกวิญญาณแค้นหลบหนีออกมา สร้างความเดือดร้อนให้สังคม ทำลายความสงบสุขของหัวเซี่ย เธอเคยคิดถึงผลที่ตามมาบ้างไหม!"

คำถามทั้งสี่ประโยคที่เน้นย้ำถึง 'ผลที่ตามมา' ทำให้แรงกดดันของชายชราพุ่งทะยานขึ้นเรื่อยๆ เห็นได้ชัดว่าเขากำลังโกรธจัด

ท้ายที่สุดแล้ว ยศพลตรีและตำแหน่งครูฝึกใหญ่ของหน่วยวิญญาณมังกรที่เย่เฉินได้รับ ล้วนเป็นเขาที่ยอมแบกรับความกดดันอนุมัติให้ทั้งนั้น ตอนนี้คนบางกลุ่มในหัวเซี่ยได้รับรู้ถึงวีรกรรมของเย่เฉินแล้ว และได้นำเรื่องนี้มารายงานให้เขาทราบโดยตรง!

แล้วแบบนี้จะไม่ให้เขาโกรธเป็นฟืนเป็นไฟได้อย่างไร!

"เย่เฉิน มีบางคนจัดให้เธอเป็นหนึ่งในบุคคลที่อันตรายที่สุดในหัวเซี่ย ถึงขั้นขอให้ฉันสั่งการปลิดชีพเธอทิ้งซะ! ตอนนี้ข้างนอกมียอดฝีมือระดับแนวหน้ารออยู่สิบห้าคน ขอแค่ฉันส่งสัญญาณ เธอก็จะถูกจับกุมทันที! เธอลองบอกฉันมาสิว่าฉันควรจะทำยังไง? ตำแหน่งของฉันไม่ยอมให้มีความเห็นแก่ตัวเข้ามาเจือปนเด็ดขาด!"

ชายชราจ้องมองปฏิกิริยาของเย่เฉิน เดิมทีคิดว่าอีกฝ่ายจะต้องมีอาการหวาดหวั่นอยู่บ้าง แต่กลับพบว่าเย่เฉินยังคงสงบนิ่งไม่ไหวติงราวกับไม่ยี่หระต่อสิ่งใดตั้งแต่ต้นจนจบ

ไอ้หนูนี่มันใจกล้าบ้าบิ่นเกินไปแล้วมั้ง!

มุมปากของเย่เฉินพลันปรากฏรอยยิ้มบางๆ ภายใต้รัศมีกดดันของชายชรา เขาไม่ได้แสดงความอ่อนแอออกมาเลยแม้แต่น้อย "ปีนั้นที่หมู่บ้านอวิ๋นหู หลินเจวี๋ยหลงฆ่าล้างตระกูลเย่ของผม กรมการยุทธ์แห่งหัวเซี่ยเคยเอาผิดเขาไหมล่ะ? ครอบครัวเราก็แค่คนธรรมดาตาดำๆ พวกคนใหญ่คนโตคงเห็นชีวิตครอบครัวเราสามคนเป็นเหมือนมดปลวก ตายไปก็ช่างหัวมันสินะ"

"คุกวิญญาณแค้นผมเป็นคนพังเอง แล้วไงล่ะ! ผมไม่เคยนึกเสียใจ! พ่อแม่ผมเป็นแค่คนธรรมดา ไม่มีพลังวรยุทธ์อะไรเลย ผมขอถามหน่อยเถอะว่าคุกวิญญาณแค้นมีสิทธิ์อะไรมาจองจำพ่อแม่ผม! อย่าว่าแต่คุกวิญญาณแค้นเลย ต่อให้เป็นท่านที่จับพ่อแม่ผมไปขัง ผมก็ไม่ไว้หน้าให้เหมือนกัน"

น้ำเสียงของเย่เฉินเย็นชาขึ้นมาฉับพลัน!

นี่คือความจริง!

ในเมื่อไม่มีใครให้ความเป็นธรรมกับเขา เขาก็จะขอทุบทำลายพันธนาการทุกอย่างให้แหลกคามือ!

ชายชราทอดถอนใจยาว รัศมีกดดันจางหายไป "เย่เฉิน ผลประโยชน์เบื้องหลังคุกวิญญาณแค้นมันซับซ้อนเกินกว่าที่เธอคิด ถ้าเธอยังไม่ยอมรามือ ฉันเองก็คงคุ้มครองเธอไม่ได้เหมือนกัน พลังของเธอแข็งแกร่งก็จริง แต่แวดวงผู้ฝึกยุทธ์หัวเซี่ยมันไม่ได้เรียบง่ายอย่างที่เธอคิดหรอกนะ"

"เรื่องของกรมการยุทธ์แห่งหัวเซี่ยกับกรมแผ่นดินไหว ฉันจัดการสกัดกั้นไว้ให้แล้ว แต่กองกำลังที่อยู่เบื้องหลังคุกวิญญาณแค้นน่ะ เธอต้องไปจัดการเอาเอง ทางฝั่งนั้นฉันคงยื่นมือเข้าไปยุ่งไม่ได้ มันเกี่ยวข้องกับเรื่องราวมากมายเกินไป"

"ตอนนี้กองกำลังกลุ่มนั้นรู้การคงอยู่ของเธอแล้ว ฉันขอแนะนำให้เธอออกมายืดอกยอมรับผิด ขอโทษพวกเขาซะ แล้วก็แสดงความจริงใจออกมาให้เห็นสักหน่อย นี่แหละคือวิธีจัดการที่ดีที่สุด"

เย่เฉินรู้ดีว่าที่ชายชราเรียกเขามาพบก็เพื่อเรื่องคุกวิญญาณแค้น แต่นึกไม่ถึงเลยว่าอีกฝ่ายจะสั่งให้เขาไปขอโทษ?

คนพวกนั้นจับพ่อแม่เขาไปขัง ซ้ำยังคิดจะเอาชีวิตพ่อแม่เขา แล้วจะมาบังคับให้เขาไปขอโทษเนี่ยนะ ฝันไปเถอะ!

เย่เฉินหรี่ตาลง เอ่ยเสียงเรียบว่า "ในเมื่อจะให้ผมไปขอโทษ อย่างน้อยก็ควรบอกผมก่อนสิว่าขุมกำลังที่ว่านั่นชื่ออะไร?"

"สันนิบาตเลือด กองกำลังกลุ่มนี้ไปมาระหว่างหัวเซี่ยกับดินแดนลึกลับแห่งหนึ่งในเทือกเขาคุนหลุน พวกมันค่อยๆ กัดกินหัวเซี่ยไปทีละนิด ขุมกำลังชั้นนำบางแห่งในหัวเซี่ยก็มีความสัมพันธ์อันลึกซึ้งกับกองกำลังกลุ่มนี้เช่นกัน" ชายชราอธิบาย

เย่เฉินนึกอะไรบางอย่างขึ้นมาได้ เขาหยิบรูปวาดแผ่นหนึ่งออกมา แล้วชี้ไปที่สัญลักษณ์รูปประตูสีแดงบนแผ่นกระดาษ "ที่ท่านพูดถึง น่าจะเป็นไอ้นี่ใช่ไหม"

ชายชราปรายตามองรูปวาดแล้วพยักหน้า "เย่เฉิน เธอตั้งใจจะไปขอโทษจริงๆ เหรอ?"

เย่เฉินแค่นเสียงหัวเราะเย็นชา ลุกขึ้นยืนเต็มความสูง "ผมยังไม่ได้พูดสักคำว่าจะไปขอโทษ ต่อให้ต้องขอโทษ คนที่ต้องขอโทษก็คือพวกเขาต่างหาก!"

สีหน้าชายชราเปลี่ยนไป ขณะที่กำลังจะเอ่ยปาก เย่เฉินก็ชิงพูดขึ้นก่อนว่า "วันนี้ที่ผมมาที่นี่ ผมแค่อยากถามท่านเรื่องเดียว หลินเจวี๋ยหลงจับตัวพ่อผมไป ผมอยากรู้ที่ตั้งของตระกูลหลิน! ขอเพียงท่านยอมบอก ผมยินดีใช้ทุกสิ่งทุกอย่างเพื่อแลกเปลี่ยน!"

ชายชราคิดไม่ถึงเลยจริงๆ ว่านอกจากเย่เฉินจะไม่ฟังคำเตือนของเขาแล้ว ยังจะไปหาเรื่องตระกูลหลินอีก!

เขารู้ดีว่าหากเย่เฉินล่วงรู้ที่ตั้งตระกูลหลินเมื่อไหร่ คนที่จะต้องตายไม่ใช่ตระกูลหลิน แต่เป็นเย่เฉินต่างหาก!

"ไม่มีทาง" ชายชราปฏิเสธเสียงแข็ง! ไร้ซึ่งความลังเลใดๆ!

เย่เฉินรู้อยู่แล้วว่าคำตอบจะต้องออกมาเป็นแบบนี้ วินาทีต่อมา กล่องผ้าแพรใบหนึ่งก็ปรากฏขึ้นในมือเขา!

"ปัง!"

กล่องผ้าแพรกระแทกลงบนโต๊ะหิน!

จากนั้นมันก็ถูกเปิดออก!

กลิ่นอายโอสถอันทรงพลังถึงขีดสุดลอยคละคลุ้งออกมาจากด้านใน!

แววตาที่ราบเรียบของชายชราถึงกับแปรเปลี่ยนเป็นความตื่นตะลึง เพราะเขามองเห็นเม็ดยาสีทองอร่ามวางนิ่งสงบอยู่ภายในนั้น!

ระดับชั้นและลวดลายของโอสถเม็ดนี้ เป็นสิ่งที่เขาไม่เคยพบเห็นมาก่อนในชีวิต!

วินาทีนี้ ภายในใจของเขาราวกับมีคลื่นพายุโหมกระหน่ำ!

"โอสถเม็ดนี้มีชื่อว่าโอสถจิตทองคำ หรือเรียกอีกอย่างว่าโอสถจิตทองคำไท่ซวี หากท่านกินมันเข้าไป อาการบาดเจ็บส่วนใหญ่ในร่างกายของท่านจะหายเป็นปลิดทิ้ง พร้อมทั้งช่วยยกระดับพลังฝีมือขึ้นอย่างก้าวกระโดด เพิ่มโอกาสในการทะลวงผ่านคอขวดได้อย่างมหาศาล หากกินเข้าไปหนึ่งเม็ดก่อนลงไปแช่ในสระชำระวิญญาณและกลืนกินบัวชำระวิญญาณ จะมีโอกาสถึงครึ่งหนึ่งที่จะทะลวงผ่านระดับพลังขั้นใหญ่ได้สำเร็จ!"

น้ำเสียงเรียบเฉยของเย่เฉินดังขึ้น!

นี่คือสิ่งที่เขาใช้สมุนไพรล้ำค่ามากมายจากหุบเขาราชาโอสถมาหลอมสกัดข้ามวันข้ามคืน! โอสถเม็ดนี้ไม่มีประโยชน์อะไรกับเขามากนัก แต่สำหรับผู้ฝึกยุทธ์โบราณและผู้ฝึกตนแล้ว มันกลับมีสรรพคุณที่ทรงพลังอย่างยิ่ง!

เขาไม่เชื่อหรอกว่าอีกฝ่ายจะไม่หวั่นไหว!

ชายชราพยายามข่มความตื่นตะลึงในใจ แต่กลับพบว่าทำไม่ได้เลย ที่สำคัญคือของหายากระดับนี้ เย่เฉินไปเอามาจากไหน?

หรือว่าเขาจะเป็นคนหลอมมันขึ้นมาเอง!

เขารู้เรื่องที่เกิดขึ้นกับเย่เฉินในสมาพันธ์โอสถแห่งหัวเซี่ยเป็นอย่างดี หรือว่าไอ้หนูนี่จะไม่ใช่แค่ผู้ฝึกยุทธ์ แต่ยังเป็นนักปรุงยาที่เก่งกาจถึงขีดสุดอีกด้วย?

"โอสถเม็ดนี้ล้ำค่าเกินไป ฉันรับไว้ไม่ได้หรอก เธอเก็บคืนไปเถอะ ที่ฉันไม่บอกที่ตั้งตระกูลหลินให้เธอรู้ ก็เพื่อจะช่วยชีวิตเธอนะ"

หลายวินาทีผ่านไป ชายชราก็เปิดปากพูดขึ้น

"ปัง!"

เขายังพูดไม่ทันจบ เย่เฉินก็ตบมือลงบนโต๊ะหินอีกครั้ง คราวนี้สิ่งที่วางอยู่คือเคล็ดวิชายุทธ์ที่ล้ำค่ายิ่งกว่า!

บนหน้าปกเขียนตัวอักษรขนาดใหญ่ไว้สี่ตัวว่า หมัดเทพสงครามสวรรค์!

"เคล็ดวิชาเล่มนี้เหนือล้ำกว่าวิชาใดๆ ในแวดวงผู้ฝึกยุทธ์ของหัวเซี่ย ล้ำค่ายิ่งกว่าโอสถจิตทองคำเม็ดนี้เสียอีก! ของสองสิ่งนี้ แลกกับตำแหน่งที่ตั้งแค่แห่งเดียว! ว่ายังไงล่ะ!"

ท่าทีของเย่เฉินดุดันก้าวร้าวถึงขีดสุด

"เอื๊อก"

ชายชราลอบกลืนน้ำลาย เหนือล้ำกว่าวิชาใดๆ ในแวดวงผู้ฝึกยุทธ์หัวเซี่ย! แค่ประโยคสั้นๆ นี้ก็บ่งบอกได้แล้วว่าของสิ่งนี้มีค่ามหาศาลเพียงใด!

เขาไม่ได้เป็นแค่ผู้นำประเทศเท่านั้น แต่เขายังเป็นผู้ฝึกยุทธ์อีกด้วย จะไม่ให้เขาหวั่นไหวได้อย่างไร?

เขารู้จักเย่เฉินดี ท่าไม้ตายที่ปะทุขึ้นกลางลานประลองยุทธ์เจียงเฉิงในตอนนั้น ไม่ใช่วิชายุทธ์ที่มีอยู่ในหัวเซี่ยอย่างแน่นอน เห็นได้ชัดว่าชายหนุ่มตรงหน้าต้องได้รับวาสนาและความลับอันยิ่งใหญ่มา! ของที่เขาหยิบออกมาแต่ละอย่างจะธรรมดาได้อย่างไร! แถมครั้งนี้อีกฝ่ายยังตั้งใจแน่วแน่ว่าจะต้องได้ที่ตั้งของตระกูลหลินมาให้ได้!

(จบแล้ว)