ตอนที่ 29 ทำไมเจ้าถึงได้มีหลายขากันละ

ตอนที่ 29 ทำไมเจ้าถึงได้มีหลายขากันละ

"ดิพ เจ้าแน่ใจนะว่าข้าสามารถเข้าไปในซากปรักหักพังนั้นได้?"

ในขณะที่เหล่าราชันกำลังเข้าใกล้ทางเข้าและรอให้ซากปรักหักพังเปิดออก

ในตอนนั้นเอง เฉิน ซื่อ ก็ได้มาอยู่อีกด้านหนึ่งของม่านแสง และแอบมองไปรอบๆ

[หลังจากการวิเคราะห์ ระบบว่าพบม่านพลังที่อยู่ในบริเวณนี้อ่อนแอลงอย่างรวดเร็ว และคาดว่าจะลดลงถึงระดับต่ำสุดในอีก 13 นาที เวลานั้นท่านสามารถเข้าออกได้อย่างอิสระ]

"เราต้องรออีก 13 นาทีใช่ไหม?"

เฉิน ซื่อ มองไปยังข้างหน้า ซึ่งแน่นอนว่ามันมีม่านแสงหลากสีปกคลุมเงาปรากฏขึ้นอย่างช้าๆ

เขาไม่ใช่ราชัน ดังนั้นเขาจึงมองไม่เห็นป้ายทางเข้าหรืออะไรทำนองนั้น เขาจึงไม่รู้ว่าทางเข้าสู่ซากปรักหักพังอยู่ที่ไหน

โชคดีที่ ดิพ สามารถคาดเดาได้อย่างที่คิดและพบเส้นทางเข้าไปและหลบซ่อนจากราชันคนอื่นๆ เพื่อหลีกเลี่ยงการต่อสู้

"สู้กันได้ตามใจชอบเลย ตราบใดที่พวกเจ้าไม่เข้ามาแย่งของๆ ข้าละก็นะ"

จุดประสงค์ของ เฉิน ซื่อ ในการมาที่นี่คือเพื่อค้นหาชิ้นส่วนเทคโนโลยีจากยุคก่อน ซึ่งเขาไม่สามารถหาซื้อได้แม้ว่าจะมีเงินก็ตาม

หลังจากรออยู่ตรงนั้นประมาณ 13 นาที ม่านแสงหลากสีที่ปกคลุมเงาก็ค่อยๆ สลายไป เผยให้เห็นช่องว่างขนาดใหญ่ที่พอจะให้คนสามารถผ่านเข้าไปได้

มาแล้ว

เฉิน ซื่อ ยืดตัวตรงด้วยความตื่นเต้นทันที

ด้านหลังของเขามีกองทัพทหารจักรกลจำนวนมหาศาลที่สวมชุดเกราะคอยเผยอยู่ทุกมุมของซากปรักหักพัง

โดรนลาดตระเวนกว่า 10 ตัวกำลังลอยอยู่ในอากาศ ปลดปล่อยคลื่นอินฟราเรดตรวจสอบสภาพแวดล้อมโดยรอบ

นี้คือกองทัพจักรกลที่เฉิน ซื่อ ใช้เวลาทั้งคืนในการสร้างขึ้นมา

ในจำนวนนี้ สุนัขจักรกลมีจำนวนมากที่สุด โดยมีทั้งหมด 25 ตัว

จำนวนของแมงมุมจักรกล 2 ดาวได้เพิ่มขึ้นจนเป็น 15 ตัว พร้อมกับหุ่นยนต์ซ่อมบำรุงที่จับคู่กัน

ภาพตรงหน้าทั้งหมดให้บรรยากาศหนาวเย็น และมีกลิ่นของเหล็กโชยออกมา

"ออกเดินทางได้"

จากคำสั่งของเขา

โดรนลาดตระเวนที่บินอยู่เหนือหัว เป็นผู้นำผ่านม่านแสงเข้าไปข้างในพร้อมกับส่งภาพออกมา

เฉิน ซื่อ เดินตามไปติดๆ ตัวเขาถูกห้อมรอบด้วยกองกำลังทหารจักรกล ก้าวผ่านม่านแสงที่สร้างจากคลื่นพลังงานและหายไปตัวไป

ในวินาทีต่อมาภาพตรงหน้าของเขาก็เปลี่ยนไป

เขามาถึงพื้นที่อิสระที่ตัดขาดจากโลกภายนอกทันที และต้องตกตะลึงกับภาพที่ปรากฏตรงหน้า

"เงามืดบางลงงั้นเหรอ?"

ตรงข้ามกับความคาดหวังของเขา เงามืดภายในซากปรักหักพังไม่ได้หนามากนัก การมองเห็นของพวกเขาทั้งหมดถูกบดบังด้วยม่านแสงหลากสี

อย่างไรก็ตาม มันมีคริสตัลหลากสีมากกว่าเขตกัมมันตภาพรังสีก่อนหน้านี้หลายเท่า ทั้งต้นไม้ อาคาร ต่างบิดเบี้ยวและเติบโตขึ้นอย่างรวดเร็ว โดยมีรูปร่างที่แปลกประหลาดมากมาย

ทุกแห่งหนสามารถมองเห็นด้วยตาเปล่า คริสตัลหลากสีกระจายตัวออกไปเหมือนกับไวรัส มันปกคลุมพื้นที่ทั้งหมด ทำให้เขามองเห็นแสงสะท้อนราวกับภาพลวงตา

หวืดดด

แหล่งกำเนิดแสงที่จากเดิมมีระยะกว่า 20 เมตร กับหดตัวลงเหลือเพียง 4 เมตร ซึ่งมันลดลงยิ่งกว่าในเหมืองซะอีก

[คำเตือน! ตรวจพบรังสีรุนแรง]

[คำเตือน! ตรวจการปนเปื้อนอย่างรุนแรง]

[ระดับคำสาปในพื้นที่นี้อยู่ในระดับกลาง]

คำสาประดับกลาง!

เฉิน ซื่อ รู้สึกตกตะลึงกับการแจ้งเตือนของดิพ

ถ้าเขาจำไม่ผิด พื้นที่ใหม่ที่พวกเขาอยู่เป็นพื้นที่คำสาประดับต่ำเท่านั้น

พื้นที่คำสาประดับกลางจะมีแต่สถานที่ที่ราชันระดับ 2 ขึ้นไปอาศัยอยู่เท่านั้น

มันชัดเจนแล้วว่า

ที่แห่งนี้เป็นสถานที่ที่น่ากลัวขนาดไหน

หากเงามืดไม่อ่อนแอลง พวกเขาคงไม่สามารถเข้าใกล้ที่นี่ได้

"เปลี่ยนเป็นรูปแบบป้องกัน"

เฉิน ซื่อไม่กล้าที่จะประมาท เขาสั่งให้กองทัพจักรกลเปลี่ยนรูปแบบทันที โดยสร้างวงล้อมป้องกันรอบตัวเขาและเพิ่มระยะการมองเห็นด้วยแสงจากสุนัขจักรกล

หลังจากยืนยันแล้วว่าทุกอย่างปลอดภัย เขาก็ได้นำกองกำลังทหารจักรกลของเขาเข้าไปยังส่วนลึกของซากปรักหักพัง

....

และในเวลานั้นเอง

ณ ทางเข้าอีกฝั่งหนึ่ง

เหล่าราชันที่รออยู่นานเกือบครึ่งชั่วโมง ก็ได้รับการแจ้งเตือนว่าทางเข้าเปิดแล้ว พวกเขาต่างเต็มไปด้วยความตื่นเต้น

"ทางเข้าเปิดแล้ว!"

"เร็วเข้า! รีบเข้าไปเร็ว"

"ไป!"

เหล่าราชันต่างเต็มไปด้วยความตื่นเต้น พวกเขาทั้งหมดรีบวิ่งเข้าไปในซากปรักหักพังอย่างบ้าคลั่งพร้อมกับกองกำลังทหารและกลุ่มของพวกเขา พวกเขาต้องการคว้าทรัพยากรมาให้เร็วที่สุดเท่าที่จะเป็นไปได้

แต่ทันทีที่เขาผ่านม่านแสงเข้ามา การแจ้งเตือนต่างๆ ก็ดังขึ้นในหัวของเขาอย่างกะทันหัน คำสาปต่างๆ ถาโถมเข้ามาบนร่างกายของเขาทันที แม้แต่แหล่งกำเนิดแสงบนร่างของพวกเขาก็ลดลงอย่างกะทันหัน

"นรกเอ้ย! ทำไมระดับคำสาปที่นี่ถึงได้สูงขนาดนี้!!"

"แย่แล้ว แหล่งกำเนิดแสงธรรมดาไม่สามารถฝ่ามันได้"

"หวาง ไฉ ทำไมเจ้าถึงได้มีขาเพิ่มขึ้นมาละ"

"คำสาปบ้านี้! พวกทหารเริ่มกลายพันธุ์แล้ว!"

"ถอย! รีบถอยเร็วเข้า!"

กลุ่มราชันตื่นตระหนก พวกเขาไม่เคยเผชิญหน้ากับคำสาปที่รุนแรงขนาดนี้มาก่อน

ในช่วงเวลาเพียงชั่วพริบตาเดียว กองกำลังทหารของราชันจำนวนมากถูกคำสาปกัดกร่อนจนกลายเป็นมอนสเตอร์เพราะพวกมันไม่ได้รับการปกป้องจากแสงสว่าง

บางตัวมีขาเพิ่มถึง 8 ขาและระเบิดออกมาอย่างเสียงดังสนั่นดัง "ปัง!"

พวกเขาหวาดกลัวมากจึงรีบหันหลังกลับและหลบหนีออกจากพื้นที่คำสาป

อย่างไรก็ตาม ในเวลาต่อมา พวกเขาทั้งหมดต่างก็หยุดนิ่ง จ้องมองไปยังที่ยังสถานที่ที่เขาเพิ่งเข้ามาอย่างว่างเปล่า เหลือเพียงแสงเลือนลางมันไม่มีร่องรอยของทางเข้าแม้แต่น้อย

ปรากฏการณ์หักเหของแสง

มันเป็นปรากฏการณ์อันแปลกประหลาดในเขตกัมมันตภาพรังสี

เนื่องจากปริมาณของคริสตัลหลากสีที่กลายพันธุ์จำนวนมาก มันจึงได้เกิดปรากฏการณ์หักเหของแสงจนรบกวนการมองเห็น ทำให้เกิดเป็นภาพลวงตา ทำให้พวกเขาแยกระหว่างความจริงและภาพลวงตาได้ยาก

นี่เป็นสถานการณ์ที่เมื่อเผชิญหน้ากับคำสาปรังสีที่รุนแรงระดับหนึ่ง

ดังนั้น แม้ว่าความเข้มข้นของเงามืดจะไม่สูงนัก แต่พวกเขาก็ไม่สามารถประเมินระดับอันตรายได้ต่ำเกินไป

โชคดี

ราชันส่วนใหญ่ได้มีเตรียมตัวมาเป็นอย่างดีก่อนออกเดินทาง

เมื่อเห็นว่าระยะของแสงสว่างเริ่มลดลง พวกเขาจึงรีบหยิบลูกบอลแสงออกมาจากคลังและเริ่มแจกจ่าย

เพียงชั่วพริบตาเดียวกับ ระยะของแสงสว่างรอบตัวพวกเขาก็ขยายออกกว่า 10 เมตรอีกครั้ง

แหล่งกำเนิดแสงรอบๆ ตัว ซู เฮิง และ โจว เหวินหยู่ ยิ่งสว่างถึง 20 เมตร

"ของเหล่านั้นน่าจะเป็นอุปกรณ์อย่างน้อยก็ระดับ 2 ดาวใช่ไหม?"

ห่างออกไปไม่ไกลนัก หลิน เฟิง และคนอื่นๆ เฝ้ามองดูอย่างเงียบงัน โดยมีความรู้สึกที่บอกไม่ถูกอยู่ภายในดวงตาของเขา

เพราะแม้แต่ราชันอย่าง หลิน เฟิง ซึ่งสร้างดินแดนของเขามาเป็นเวลากว่า 1 ปีแล้วก็ยังไม่สามารถหาอุปกรณ์ส่องสว่างระดับ 2 ดาวได้

"พวกเราไปกันเถอะ รีบไปดูตรงนั้นเร็ว"

เมื่อเห็นกลุ่มของ โจว เหวินหยู่ กำลังออกไป หลิน เฟิง ก็เลือกทิศทางที่แตกต่างจากพวกเขาทันทีมุ่งหน้าเข้าไปยังส่วนลึกของซากปรักหักพังมากขึ้นเรื่อยๆ

หลังจากประสบกับความโกลาหลในช่วงแรก เหล่าราชันก็ค่อยๆ ปรับตัวและเริ่มนำกลุ่มของพวกเขามุ่งหน้าไปยังทิศทางต่างๆ

ทางเข้าที่คึกคักก่อนหน้านี้กลายเป็นรกร้างทันที เหลือทิ้งไว้เพียงศพของทหารที่กลายพันธุ์

เท่านั้น

แต่ไม่มีใครสังเกตเห็น

ไม่นานหลังจากที่พวกเขาจากไป กลุ่มคริสตัลหลากสีก็เริ่มปกคลุมบนร่างของศพ

แสงและเงามืด รอบๆ ดูเหมือนจะแข็งแกร่งขึ้นภายใต้การหักเหของแสงจากคริสตัลกลายพันธุ์เหล่านี้

.....

อีกด้านหนึ่ง

ภายในป่าคริสตัล

ในขณะที่เหล่าราชันทั้งหมดที่เข้ามาในซากปรักหักพังกำลังเผชิญหน้ากับปรากฏการณ์การหักเหของแสง

ในตอนนั้นเอง เฉิน ซื่อก็ได้ผ่านป่าคริสตัลเข้ามายังส่วนลึกของซากปรักหักพัง

"ดิพ เจ้าคิดว่าถ้าข้าโยนเจ้าออกมาข้างนอกแล้วให้เจ้าอาบรังสีเหล่านี้ มันจะทำให้สมองของเจ้าวิวัฒนาการและได้รับพลังการประมวลผลเพิ่มขึ้นหรือเปล่า"

เฉิน ซื่อ พูดด้วยความอยากรู้ขณะมองไปรอบๆ

เมื่อเขาเข้าไปในส่วนลึกมากขึ้น เขาก็พบว่าจำนวนคริสตัลที่อยู่รอบๆ ดูเหมือนจะลดลงเรื่อยๆ แต่ความเข้มข้นของรังสีดูเหมือนจะเพิ่มขึ้นเรื่อยๆ ทำให้แหล่งกำเนิดแสงในมือของเขาลดลงไปเกือบ 3 เมตร

โชคดีที่เขามีคลื่นอินฟราเรดทำให้เขาสามารถแยกแยะระหว่างภาพลวงตาและเงาดำมืดได้อย่างง่ายดาย

[หลังจากการคำนวณ โอกาสที่จะเกิดประติหารย์เช่นนี้มีอยู่เพียง 0.01% ระบบไม่แนะนำให้ทำตาม]

ดิพ ยังคงรักษาน้ำเสียงที่เย็นชาและจริงจัง

"มันก็ยังมีโอกาส 0.01 ไม่ใช่เหรอ?"

[ระบบกำลังประมวลผล กรุณาลองใหม่อีกครั้งในภายหลัง..]

....

เฉิน ซื่อ กำลังจะพูดบางอย่างออกมา แต่วินาทีต่อมาเขาก็หยุดชะงักและมองไปข้างหน้าด้วยความประหลาดใจ

คริสตัลกลายพันธุ์ที่อยู่รอบๆ ทั้งหมดหายไป มันถูกแทนที่ด้วยดินแดนสีเขียวอันกว้างใหญ่

อาคารเหล็กจากยุคสมัยก่อนตั้งอยู่บนนั้น มันถูกปกคลุมด้วยเห็ดและดอกไม้รูปร่างแปลกประหลาดมากมาย ราวกับธรรมชาติที่ได้รับการฟื้นฟูหลังจากเกิดภัยพิบัติ

ดินแดนทั้งหมดเต็มไปด้วยชีวิตชีวา พร้อมกับความงามที่ไม่สามารถอธิบายได้ซึ่งเป็นการผสานระหว่างธรรมชาติและเทคโนโลยีสมัยใหม่

"ธรรมชาติที่นี้ กำลังฟื้นฟูงั้นเหรอ?"