บทที่ 39 - นารูโตะสายกระบวนท่า และซากุระสายคาถาน้ำ

บทที่ 39 - นารูโตะสายกระบวนท่า และซากุระสายคาถาน้ำ

─── 💀 ─── 𝔖𝔞𝔥𝔞ℭ𝔥𝔬𝔨𝔪𝔦𝔫𝔤𝔨𝔴𝔞𝔫 ─── 💀 ───

"จุดประสงค์ที่คุณมา ฉันเข้าใจอย่างถ่องแท้แล้ว"

โฮคาเงะรุ่นที่สามครุ่นคิดอยู่ครู่หนึ่ง แล้วเอ่ยเสียงขรึม "ถ้าคุณคิดว่านารูโตะพอใช้ได้ และเขาได้รับการยอมรับจากคุณแล้วล่ะก็ ถ้าคุณอยากสอน ก็สอนเขาเถอะ ไม่ต้องกังวลอะไรทั้งนั้น"

พฤติกรรมของนารูโตะในช่วงสองปีที่ผ่านมา เขาเองก็จับตามองอยู่ตลอด แม้จะยังคงทำตัวโผงผาง ไม่สนใจโลกเหมือนเดิม แต่ที่แปลกไปก็คือไม่มีการกลั่นแกล้งใครอีกแล้ว และไม่หลับในห้องเรียนอีกต่อไป กลับกลายเป็นเด็กที่ฝึกฝนอย่างหนักและขยันขันแข็งแทน

เด็กคนนี้กำลังฝึกฝนอย่างหนักเพื่อให้ได้รับการยอมรับจากทุกคนสินะ

เมื่อรับรู้ได้ถึงจุดนี้ เขาก็รู้สึกยินดีเป็นอย่างยิ่ง

เมื่อคิดได้เช่นนั้น โฮคาเงะรุ่นที่สามก็ยิ้มออกมาแล้วพูดต่อ "ร่างกายของนารูโตะค่อนข้างพิเศษ เรียกได้ว่าเหมาะมากที่จะฝึกฝนทักษะด้านกระบวนท่า คุณเองก็อายุมากแล้ว จะให้กระบวนท่าอันล้ำเลิศนี้ตายไปพร้อมกับคุณในโลงศพก็คงไม่ได้ การมีลูกศิษย์มาสืบทอดวิชาก็ถือเป็นเรื่องดี"

เฉินเป่าจวินพยักหน้า เอ่ยเสียงหนักแน่น "ผมเข้าใจแล้วครับ ท่านรุ่นสาม!"

"อืม" โฮคาเงะรุ่นที่สามพยักหน้ารับ เผยรอยยิ้มอย่างใจดี เอ่ยให้กำลังใจ "ฉันเองก็ตั้งตารอเหมือนกัน ว่านารูโตะที่สืบทอดวิชาลับเทพมังกรโคโนฮะไป ในอนาคตจะกลายเป็นนินจาแบบไหน"

"จริงสิ เด็กคนนั้นเติบโตมาในสภาพแวดล้อมที่ขาดความรักจากพ่อแม่ ชาวบ้านก็พากันตีตัวออกห่างเพราะข่าวลือเรื่องปีศาจจิ้งจอก นอกจากการฝึกฝนทักษะแล้ว เรื่องอื่นๆ ก็คงต้องรบกวนคุณช่วยดูแลเขาให้มากขึ้นอีกหน่อยนะ"

เฉินเป่าจวินนิ่งเงียบไปครู่หนึ่ง ก่อนจะตอบอย่างจริงจัง "ผมเข้าใจแล้วครับ จะไม่ทำให้ท่านผิดหวังแน่นอน"

"หึหึ ฉันเชื่อใจคุณนะ เอาล่ะ นี่ก็ดึกมากแล้ว คุณรีบกลับไปพักผ่อนเถอะ ตาแก่อย่างฉันก็ต้องกลับไปนอนแล้วเหมือนกัน"

"ครับ!"

"นารูโตะที่ฝึกกระบวนท่างั้นเหรอ?"

"ไม่รู้ว่าในอนาคตจะกลายเป็นนินจาแบบไหนกันนะ?"

หลังจากเฉินเป่าจวินจากไป โฮคาเงะรุ่นที่สามก็มองดูรูปภาพของโฮคาเงะรุ่นที่สี่ที่แขวนอยู่บนผนังแล้วพึมพำกับตัวเอง

"คิดไม่ถึงเลยว่านารูโตะจะไม่ได้รับพรสวรรค์ด้านคาถานินจาและวิชาผนึกมาจากเธอและคุชินะ แต่กลับไปเอาดีด้านกระบวนท่าแทนเสียนี่"

——————————————

วันต่อมา หลังจากกินมื้อเที่ยงเสร็จ ซากุระก็ตามพ่อของเธอ ฮารุโนะ คิซาชิ เดินมุ่งหน้าไปยังบ้านของมารุโบชิ โคสุเกะ

พอเดินมาได้ครึ่งทาง ซากุระก็เอ่ยปากถามด้วยความลังเลและกังวล "คุณพ่อคะ ทำแบบนี้จะดีจริงๆ เหรอคะ? ไปเยี่ยมคุณปู่โคสุเกะกะทันหันแบบนี้ มันจะไม่เสียมารยาทไปหน่อยเหรอคะ?"

"ไม่เป็นไรหรอก ซากุระ!"

ฮารุโนะ คิซาชิ เป็นชายวัยกลางคนอายุสามสิบกว่า รูปร่างสูงใหญ่ ผมสีชมพูหม่นถูกตัดแต่งเป็นรูปดาวห้าแฉกตลกๆ ดูเหมือนมีแพทริก สตาร์งอกอยู่บนหัว ดูน่าขบขันมาก

เห็นเพียงเขาในตอนนี้ยิงฟันขาวสะอาด ยิ้มร่าเริง "ก่อนจะมา เมื่อวานพ่อไปทักทายผู้อาวุโสโคสุเกะไว้แล้ว ว่าวันนี้จะมาเยี่ยม"

"แต่ว่า..." ซากุระบ่นอุบอิบเสียงเบา "มันจะไม่ดูปุบปับ กะทันหัน ไปรบกวนคุณปู่โคสุเกะเหรอคะ?"

"ฮ่าฮ่าฮ่า ไม่เป็นไรหรอกน่า!" ฮารุโนะ คิซาชิเท้าเอวหัวเราะร่วน เมื่อเห็นลูกสาวมีท่าทีกระสับกระส่าย "ไม่ต้องเกร็งไปหรอก ซากุระ เห็นลูกเกร็งแบบนี้ พ่อจะเล่าเรื่องตลกให้ฟังเพื่อผ่อนคลายอารมณ์หน่อยก็แล้วกัน"

ซากุระทำหน้าตายด้านทันที "ไม่เอาค่ะ!"

ฮารุโนะ คิซาชิไม่สนคำปฏิเสธของลูกสาว เล่าเรื่องตลกของตัวเองต่อไป

"กาลครั้งหนึ่งนานมาแล้ว มีซาลาเปาลูกหนึ่ง เขาเดินไปเดินมาจนรู้สึกหิว ลูกทายสิว่าสุดท้ายแล้วเกิดอะไรขึ้น?"

ฮารุโนะ คิซาชิถามด้วยสีหน้าลึกลับ แต่ซากุระทำเพียงแค่ทำหน้าตายด้าน

"สุดท้าย เขาก็ดันกินตัวเองเข้าไปไงล่ะ พรวด ฮ่าฮ่าฮ่าฮ่าฮ่าฮ่าฮ่าฮ่า!"

ฮารุโนะ คิซาชิปรบมือหัวเราะลั่น หน้าตายิ้มแย้มแจ่มใส ถึงขนาดน้ำตาแทบจะไหลออกมาเพราะหัวเราะหนักเกินไป

"ถึงกับกินตัวเองเข้าไปเลยนะ โง่ชะมัด ฮ่าฮ่าฮ่าฮ่าฮ่าฮ่า!"

ฮารุโนะ คิซาชิดึงสติกลับมาจากเรื่องตลก พอเห็นลูกสาวยังคงทำหน้าตายด้านอยู่ ก็ถามอย่างแปลกใจ "เอ๋? หรือว่าเรื่องนี้ไม่ตลก? งั้นพ่อเล่าอีกเรื่องแล้วกัน"

"กาลครั้งหนึ่งนานมาแล้ว มีก้านไม้ขีดไฟก้านหนึ่ง..."

"พอได้แล้วค่ะ คุณพ่อ!"

ซากุระขัดจังหวะเรื่องตลกฝืดๆ ของฮารุโนะ คิซาชิด้วยใบหน้าที่เต็มไปด้วยเส้นขีดดำมืด ดึงแขนเขาแล้วพูดว่า

"พวกเรารีบไปบ้านคุณปู่โคสุเกะกันเถอะค่ะ อย่าให้คุณปู่ต้องรอนานเลย"

"เอ่อ..." ฮารุโนะ คิซาชิทำหน้าเสียดายสุดๆ กลืนเรื่องตลกฝืดที่เตรียมจะเล่าลงคอไป

"ก็ได้!"

สองพ่อลูกจึงเดินหน้ามุ่งสู่บ้านของมารุโบชิ โคสุเกะต่อไป ระหว่างทาง ฮารุโนะ คิซาชิก็ยังไม่วายลืมเรื่องตลกที่ยังเล่าไม่จบ

"ซากุระ เรื่องตลกเรื่องนี้ตลกมากเลยนะ ฟังพ่อเล่าให้จบสิ"

"ไม่เอาค่ะ!"

"กาลครั้งหนึ่งนานมาแล้ว มีก้านไม้ขีดไฟก้านหนึ่ง..."

"พอได้แล้วค่ะ คุณพ่อ!"

"..."

บ้านของมารุโบชิ โคสุเกะ

บ้านของมารุโบชิ โคสุเกะจะว่าหรูหราโอ่อ่าก็ไม่ใช่ จะว่าซอมซ่อคับแคบก็ไม่เชิง เป็นเพียงบ้านสไตล์ญี่ปุ่นธรรมดาๆ หลังหนึ่งเท่านั้น

ภายในห้องรับแขก ฮารุโนะ คิซาชิกำลังคุยกับมารุโบชิ โคสุเกะ ส่วนซากุระที่อยู่ข้างๆ นั่งตัวตรงแหน่วอย่างเป็นระเบียบเรียบร้อย ไม่ปริปากพูดอะไรเลยแม้แต่น้อย

"ผู้อาวุโสครับ ที่มาหาท่านวันนี้ ก็เพราะเรื่องของซากุระครับ" หลังจากทักทายพอเป็นพิธี ฮารุโนะ คิซาชิก็เข้าประเด็นทันที

"ซากุระเหรอ?" มารุโบชิ โคสุเกะยิ้ม หันไปมองซากุระที่นั่งเงียบๆ อยู่ข้างๆ

เมื่อเห็นเขามองมา ซากุระก็พยักหน้ารับอย่างว่าง่าย

"อีกสองปี ซากุระก็จะเรียนจบจากโรงเรียนนินจาแล้วไม่ใช่เหรอครับ? ผู้อาวุโส ท่านเป็นนินจาที่มีประสบการณ์โชกโชน ผมเลยอยากให้ซากุระมาขอคำปรึกษาจากท่านบ่อยๆ ในวันข้างหน้า จะได้เป็นนินจาที่ยอดเยี่ยมเหมือนท่าน ถ้าหากท่านยอมช่วยสั่งสอนซากุระในฐานะอาจารย์ได้ล่ะก็ จะเป็นพระคุณอย่างยิ่งเลยครับ"

มารุโบชิ โคสุเกะหัวเราะขืนๆ "คิซาชิเอ๊ย นายเป็นถึงจูนิน ส่วนฉันเป็นแค่เกะนิน จะให้ฉันไปสั่งสอนซากุระ นายไม่กลัวว่าฉันจะทำให้ลูกศิษย์เสียคนหรอกเหรอ?"

"จะเป็นอย่างนั้นได้ยังไงกันครับ ผู้อาวุโส" ฮารุโนะ คิซาชิพูดด้วยสีหน้าจริงจัง "ถึงท่านจะเป็นแค่เกะนิน แต่ผมเคยทำภารกิจกับท่านมาหลายครั้ง ผมรู้ดีว่าฝีมือของท่านไม่ได้มีแค่นี้แน่นอน และเก่งกว่าผมตั้งเยอะ ผู้อาวุโสถ่อมตัวเกินไปแล้วครับ"

เอ๊ะ?

คุณพ่อก็คิดว่าฝีมือของคุณปู่โคสุเกะเก่งกาจเหมือนกันเหรอเนี่ย?

ซากุระรู้สึกประหลาดใจอยู่ในใจ

มารุโบชิ โคสุเกะเงียบไปครู่หนึ่ง มองดูฮารุโนะ คิซาชิที่มีสีหน้าจริงจัง และซากุระที่นั่งทำหน้าคาดหวังอยู่ข้างๆ จู่ๆ เขาก็เอ่ยปากถาม "ซากุระ คาถานินจาที่หนูถนัดที่สุดคืออะไร?"

"คะ?" ซากุระชะงักไป รีบตอบทันที "คาถาน้ำค่ะ คุณปู่โคสุเกะ!"

ระหว่างที่พูด ซากุระก็แบมือออก สิ่งมีชีวิตรูปร่างของเหลวที่ดูมีชีวิตชีวาก็ปรากฏขึ้นบนฝ่ามือ

"คาถาน้ำงั้นเหรอ?" มารุโบชิ โคสุเกะมีแววตารำลึกความหลัง เอ่ยปากชม "มีความสามารถในการควบคุมจักระที่ดี และมีพื้นฐานคาถาน้ำที่แน่นหนาดีนะ ซากุระ หนูมีพรสวรรค์ด้านคาถาน้ำมากเลยล่ะ"

ดวงตาของซากุระฉายแววดีใจ "ขอบคุณสำหรับคำชมค่ะ"

มารุโบชิ โคสุเกะยิ้ม จากนั้นก็ปรับสีหน้าให้เคร่งขรึมและจริงจังขึ้น

"ซากุระ หนูมีพรรคพวกที่สำคัญมากๆ หรือเปล่า?"

สมัยหนุ่มๆ ตอนที่เขาออกไปทำภารกิจ เขาเคยใจร้อนอยากสร้างผลงาน จึงด่วนออกคำสั่งจนทำให้เพื่อนร่วมทีมสองคนต้องเสียชีวิต เขาจึงสาบานต่อหน้าโฮคาเงะรุ่นที่สอง เซนจู โทบิรามะ ว่าจะเป็นแค่เกะนินไปตลอดชีวิต จึงเป็นที่มาของฉายา 'เกะนินหมื่นปี'

หากซากุระอยากได้รับคำชี้แนะจากเขา หรือแม้กระทั่งมาเป็นลูกศิษย์ของเขา มีแค่พรสวรรค์อย่างเดียวยังไม่พอ แต่ต้องแสดงให้เห็นถึงความให้ความสำคัญกับเพื่อนร่วมทีมด้วย!

"พรรคพวกเหรอคะ?"

ซากุระนิ่งคิดไปครู่หนึ่ง ชั่วพริบตานั้น ภาพของซาสึเกะ อิโนะ และแม้นกระทั่งนารูโตะก็แวบเข้ามาในหัว

"มีค่ะ!"

"งั้น ถ้าวันข้างหน้าหนูได้เป็นนินจาแล้ว ตอนที่เพื่อนร่วมทีมตกอยู่ในอันตราย หนูจะปกป้องพวกเขา หรือแม้กระทั่งยอมสละชีวิตเพื่อพวกเขาได้ไหม?"

น้ำเสียงของมารุโบชิ โคสุเกะไม่ใจดีและเป็นมิตรอีกต่อไป แต่กลับแฝงไปด้วยความกดดันอย่างหนัก ฮารุโนะ คิซาชิก็ไม่พูดอะไร เอาแต่นั่งเงียบอยู่ข้างๆ

เมื่อเผชิญกับคำถามของโคสุเกะ ซากุระก็เกิดความลังเลขึ้นมาในใจ ไม่รู้จะตอบอย่างไรดี

เธอในตอนนี้ ยังไม่เติบโตเป็นฮารุโนะ ซากุระในวันข้างหน้าที่กล้าเอาชีวิตเข้าแลกเพื่อปกป้องเพื่อนร่วมทีม เธอในตอนนี้เป็นเพียงเด็กสาวไร้เดียงสาที่กำลังมีความรัก

การอยากเก่งขึ้น ก็เป็นเพราะซาสึเกะเท่านั้น

"คุณปู่โคสุเกะคะ" หลังจากเงียบไปพักใหญ่ ซากุระก็เงยหน้าขึ้น แววตาฉายแววเด็ดเดี่ยว

"ตอนนี้หนูยังให้คำตอบสำหรับคำถามนี้ไม่ได้ค่ะ หรือจะพูดให้ถูกก็คือ หนูในตอนนี้อาจจะยังทำไม่ได้ถึงขั้นยอมทิ้งชีวิตเพื่อเพื่อนร่วมทีม แต่หนูอยากมีพลังที่สามารถปกป้องเพื่อนร่วมทีมได้ และก็อยากจะเป็นนินจาที่กล้าเอาชีวิตเข้าแลกเพื่อปกป้องเพื่อนร่วมทีมให้ได้ค่ะ!"

ตอนนี้อาจจะยังทำไม่ได้ แต่จะพยายามมุ่งหน้าไปสู่เป้าหมายนั้นอย่างไม่ลดละงั้นเหรอ?

ก็ถือว่าเป็นเด็กที่ซื่อสัตย์ดี

อืม จะเข้มงวดกับเด็กมากเกินไปก็คงไม่ได้...

ยังไงซะก็ยังเป็นแค่เด็ก

สีหน้าเคร่งขรึมของมารุโบชิ โคสุเกะคลายลง เผยรอยยิ้มออกมา

"งั้นก็พยายามเข้านะ ซากุระ!"

หยุดไปครู่หนึ่ง มารุโบชิ โคสุเกะก็พูดต่อ "เวลาที่ฉันว่างจากภารกิจ หนูมาขอคำปรึกษาจากฉันได้เลย ฉันจะสอนทักษะการเป็นนินจาและวิชาคาถาน้ำให้หนูเอง!"

"เอ๊ะ!?" ซากุระทำหน้าดีใจสุดขีด เดิมทีเธอคิดว่าความลังเลและคำตอบของเธอจะทำให้คุณปู่โคสุเกะผิดหวังเสียแล้ว ไม่คิดเลยว่า...

"ขอบคุณมากค่ะ คุณปู่โคสุเกะ!"

─── 💀 ─── 𝔖𝔞𝔥𝔞ℭ𝔥𝔬𝔨𝔪𝔦𝔫𝔤𝔨𝔴𝔞𝔫 ─── 💀 ───