บทที่ 33 - หลอมสร้างอาวุธที่ไม่เคยมีมาก่อน

บทที่ 33 - หลอมสร้างอาวุธที่ไม่เคยมีมาก่อน

─── 💀 ─── 𝔖𝔞𝔥𝔞ℭ𝔥𝔬𝔨𝔪𝔦𝔫𝔤𝔨𝔴𝔞𝔫 ─── 💀 ───

ตอนเที่ยง ดวงอาทิตย์ลอยเด่นอยู่กลางฟ้า เขตตระกูลอุจิวะ

"นายน้อยซาสึเกะ!"

หลังจากแยกกับนารูโตะและซากุระแล้ว ซาสึเกะเพิ่งกลับมาถึงเขตตระกูลอุจิวะก็บังเอิญเจอกับแมวนินจา 'เด็นกะ' พอดี

"ลำบากนายแล้ว เด็นกะ" ซาสึเกะยื่นขวดเครื่องดื่มตำแยแมวให้ตามปกติแล้วถาม "ทางยายแมวมีคำตอบหรือยัง?"

เด็นกะเลียอุ้งเท้า รับขวดมาอย่างระมัดระวัง เก็บเข้าที่เรียบร้อย แล้วตอบกลับ "ยายแมวให้ฉันเอาของชิ้นนึงมาให้คุณ แล้วบอกว่าให้คุณเปิดดูตอนที่สะดวก"

พูดจบ เด็นกะก็คายคัมภีร์ม้วนเล็กๆ ออกมาจากปาก

เปิดดูตอนที่สะดวกงั้นเหรอ?

ดูเหมือนทางยายแมวจะพอรู้สถานการณ์ของตัวเขาในตอนนี้สินะ

ซาสึเกะรำพึงในใจ หยิบคัมภีร์ขึ้นมาจากพื้น แล้วเกาใต้คางแมวน้อยไปด้วย ทำให้เด็นกะแยกเขี้ยวขู่ฟ่อ

ซาสึเกะเก็บคัมภีร์อย่างแนบเนียน เมินสายตารังเกียจของเด็นกะ แล้วพูดเสียงขรึม "ผมเข้าใจแล้ว"

"งั้นฉันไปก่อนนะ นายน้อยซาสึเกะ!"

เด็นกะกลอกตา ถึงแม้ว่าในฐานะเผ่าแมวนินจา พวกมันจะเป็นแมว แต่สิ่งที่เกลียดที่สุดก็คือการที่มนุษย์มาล้อเล่นกับพวกมัน

ถ้าเมื่อกี้ไม่ใช่ซาสึเกะล่ะก็ เด็นกะคงกัดไปนานแล้ว

ซาสึเกะกำชับไปประโยคหนึ่ง "อืม ขากลับระวังตัวด้วยนะ"

หลังจากเด็นกะจากไป ซาสึเกะก็หยิบคัมภีร์ขึ้นมาพินิจดูครู่หนึ่ง

คัมภีร์ผนึกวิชานินจางั้นเหรอ?

คัมภีร์แบบนี้ต่างจากคัมภีร์เก็บของ ปกติแล้วมักจะใช้สำหรับผนึกคาถาบางอย่างของศัตรูหรือของตัวเอง คัมภีร์ผนึกที่ดีหน่อยก็สามารถผนึกคาถาที่ร้ายกาจมากๆ ได้

อย่างเช่นจิไรยะก็เคยใช้คัมภีร์พิเศษของภูเขาเมียวโบคุผนึกเพลิงดำเทวีสุริยาของอุจิวะ อิทาจิที่ได้ชื่อว่าไม่มีวันดับมอดลงได้

————————————

หลังจากกลับมาถึงบ้านและกินข้าวเสร็จ ซาสึเกะก็นำคัมภีร์ที่เด็นกะให้มามุ่งหน้าไปยังศาลเจ้านากะทันที

ถึงแม้ยายแมวจะกำชับให้เขาเปิดตอนที่สะดวก แต่เขากลับรู้สึกว่าตอนนี้นี่แหละคือเวลาที่สะดวก

ข้อแรก ตอนที่เขาพบกับเด็นกะ เขาไม่รู้สึกถึงการถูกแอบมอง

ข้อสอง ตอนนี้คือเดือน 3 ช่วงเวลานี้ตรงกับช่วงเทศกาลฤดูใบไม้ผลิพอดี การที่เขาไปศาลเจ้านากะตอนนี้จึงไม่ดูแปลกประหลาดเลยสักนิด

ข้อสาม สถาปัตยกรรมของศาลเจ้านากะมีวิชาผนึกแบบพิเศษสลักอยู่ สามารถป้องกันการถูกแอบมองได้มาก การที่ตระกูลอุจิวะเลือกสถานที่แห่งนี้ในการวางแผนก่อกบฏอย่างลับๆ หลายครั้งโดยไม่ต้องกังวลว่าจะถูกแอบมอง ย่อมมีเหตุผลของมัน

เมื่อเดินเข้าไปในห้องหนึ่งในวิหารรองของศาลเจ้า หลังจากซาสึเกะปิดประตูและหน้าต่างของห้องสนิทแล้ว เขาก็ฉีกคัมภีร์ออกทันที

เกิดเสียงดังปุเบาๆ ควันสีขาวจางหายไป หญิงชราสวมเสื้อคลุมยาวสีเหลืองอมส้ม สวมที่คาดผมหูแมวสีเทาเข้มก็ปรากฏตัวขึ้นในห้อง

"ยายแมว?" ซาสึเกะมีสีหน้าประหลาดใจเล็กน้อย เอ่ยเสียงเบา "ถึงกับต้องรบกวนให้คุณมาด้วยตัวเองเลย"

"ก็แค่ร่างแยกเงาเท่านั้นเอง ซาสึเกะน้อย" ยายแมวกวาดสายตามองสภาพแวดล้อมรอบๆ อย่างไม่ใส่ใจ แล้วหันกลับมามองที่ซาสึเกะ

"ซาสึเกะน้อย ตอนนี้โตขึ้นแล้วนะ ดูเป็นลูกผู้ชายเต็มตัวขึ้นเรื่อยๆ เลยล่ะ" ยายแมวมีแววตารำลึกความหลัง ถอนหายใจ "ตอนที่เจอเธอกับอิทาจิครั้งก่อน เธอยังเป็นเด็กน้อยขี้อ้อนอยู่เลย"

"เมื่อก่อนเธอกับอิทาจิเป็นเด็กที่น่ารักน่าเอ็นดูขนาดไหน นึกไม่ถึงเลยว่าตอนนี้จะกลายเป็นแบบนี้ไปได้"

"ขอบคุณที่เป็นห่วงครับ" ซาสึเกะตอบกลับด้วยน้ำเสียงราบเรียบ

ยายแมวไม่ได้เป็นแค่แหล่งสั่งทำอาวุธและแหล่งข่าวกรองของตระกูลอุจิวะเท่านั้น ตอนที่อุจิวะขายอาวุธและอุปกรณ์นินจาเป็นการส่วนตัว ก็ได้ยายแมวเป็นตัวแทนจำหน่ายให้ แม้กระทั่งตอนนี้ตระกูลอุจิวะก็ยังมีอาวุธและทรัพย์สินบางส่วนฝากไว้ที่ยายแมว

เบื้องลึกเบื้องหลังของเหตุการณ์กวาดล้างตระกูลอุจิวะ แม้ว่าตัวยายแมวเองจะพูดไม่ได้ว่ารู้ทั้งหมด แต่ก็พอจะเดาความจริงได้บ้างไม่มากก็น้อย

เมื่อยายแมวเห็นท่าทางสงบนิ่งของซาสึเกะ ก็ถอนหายใจออกมา "ยายพูดมากไปเอง ยังไงนี่ก็เป็นเรื่องภายในตระกูลอุจิวะของพวกเธอ"

"ของที่เธอฝากเด็นกะมาให้ ยายดูแล้ว มันคือผลึกจักระธาตุไฟจริงๆ"

ยายแมวเงียบไปครู่หนึ่ง แล้วพูดถึงจุดประสงค์ที่มาในวันนี้

"ผลึกจักระแต่ละธาตุนั้นหายากมาก ของแบบนี้มีเพียงนินจาที่ฝึกฝนคาถานินจาธาตุนั้นๆ จนถึงขั้นสุดยอดปรมาจารย์เท่านั้น ถึงจะควบแน่นมันออกมาได้"

ยายแมวไม่ได้ถามว่าผลึกจักระคาถาไฟบนตัวซาสึเกะมาจากไหน เพราะตระกูลใหญ่ที่เชี่ยวชาญการใช้คาถาไฟอย่างอุจิวะ ในประวัติศาสตร์ก็มีปรมาจารย์คาถาไฟออกมามากมายเหลือเกิน

ซาสึเกะพยักหน้าแล้วถาม "แล้วเรื่องที่ผมขอร้องคุณล่ะ เป็นไปได้ไหมครับ?"

เรื่องที่ซาสึเกะพูดถึงก็คือ เขาหวังจะใช้ผลึกจักระคาถาไฟก้อนนั้นมาหลอมสร้างเป็นอาวุธสักชิ้น เพราะผลึกก้อนนี้ในมือเขามันดูไร้ประโยชน์ ไม่สามารถนำมาช่วยในการฝึกฝนได้

ถึงแม้มันจะสามารถทำปฏิกิริยากับคาถาไฟของเขาและเพิ่มอานุภาพของคาถาไฟได้จริงๆ แต่ถ้านำมันมาสร้างเป็นอาวุธล่ะก็ ผลลัพธ์อาจจะดียิ่งกว่า

"ซาสึเกะน้อย เธอรู้จักดาบเทพสายฟ้าไหม?"

"อืม มีตำนานเล่าว่าดาบเทพสายฟ้าเป็นดาบพกประจำตัวที่โฮคาเงะรุ่นที่สองเคยใช้ครับ"

"ความจริงนั่นเป็นเรื่องเข้าใจผิด โฮคาเงะรุ่นที่สองไม่เคยใช้ดาบเทพสายฟ้าหรอก แต่ดาบเทพสายฟ้ามีความเกี่ยวข้องกับโฮคาเงะรุ่นที่สองมากจริงๆ" ยายแมวส่ายหัวแล้วพูดต่อ "แกนหลักของดาบเทพสายฟ้าก็คือผลึกจักระคาถาสายฟ้าก้อนหนึ่ง ในสงครามโลกนินจาครั้งที่หนึ่ง นินจาคุโมะเคยบุกโจมตีโคโนฮะ แต่ก็ถูกโฮคาเงะรุ่นที่สองในตอนนั้นเอาชนะได้ ท้ายที่สุดพวกนินจาคุโมะก็จบลงด้วยความพ่ายแพ้ย่อยยับ"

"หลังจากพ่ายแพ้ ไรคาเงะรุ่นที่สองต้องการสงบศึกและเจรจาสันติภาพกับโคโนฮะ เพื่อแสดงความจริงใจ ไรคาเงะรุ่นที่สองจึงได้มอบผลึกจักระคาถาสายฟ้าให้โฮคาเงะรุ่นที่สองก้อนหนึ่ง เพื่อเชิญให้โคโนฮะไปเจรจาที่คุโมะงาคุเระ"

"ก่อนที่โฮคาเงะรุ่นที่สองจะเดินทางไปที่คุโมะงาคุเระ เขาได้ใช้ผลึกจักระคาถาสายฟ้าก้อนนี้เป็นแกนกลาง ผสมกับโลหะจักระเพื่อตีขึ้นเป็นด้ามดาบ เมื่อผู้ถือดาบอัดฉีดจักระของตัวเองเข้าไป ดาบสายฟ้าที่แหลมคมไร้เทียมทานก็จะก่อตัวขึ้นจากด้ามดาบ"

"นี่แหละคือที่มาของดาบเทพสายฟ้า"

"ที่แท้ก็เป็นแบบนี้นี่เอง"

ซาสึเกะพยักหน้า แม้ว่าไม่ว่าจะเป็นชาติก่อนหรือชาตินี้เขาก็รู้จักดาบเทพสายฟ้า แต่ก็เพิ่งมาเข้าใจที่มาของมันอย่างถ่องแท้ในวันนี้เอง

"ถ้าพูดแบบนี้ การใช้ผลึกจักระคาถาไฟมาหลอมสร้างเป็นอาวุธก็มีความเป็นไปได้ใช่ไหมครับ?"

"ถูกต้อง!"

"ถ้างั้น ยายแมวครับ ค่าใช้จ่ายในการหลอมอาวุธครั้งนี้เท่าไหร่ครับ?"

ยายแมวยิ้มอย่างใจดี "ซาสึเกะน้อย ครั้งนี้ยายไม่คิดเงินเธอหรอก"

"ทำไมล่ะครับ?"

เมื่อได้ยิน ซาสึเกะก็เลิกคิ้วขึ้น

แม้ว่าตระกูลอุจิวะจะคบหากับยายแมวมาหลายสิบปี ยายแมวยิ่งเหมือนกับคนที่เห็นซาสึเกะเติบโตมา แต่ไม่ว่าจะเป็นอุจิวะ หรือการค้าขายระหว่างซาสึเกะกับยายแมวก็ล้วนต้องจ่ายเงินทั้งสิ้น

"สรรพสิ่งแปรผัน นึกไม่ถึงเลยว่าตระกูลอุจิวะจะกลายมาเป็นแบบนี้" ยายแมวมีแววตารำลึกความหลัง เอ่ยอย่างเศร้าใจ "แม้ว่าอุจิวะจะตกต่ำลงแล้ว แต่มิตรภาพหลายสิบปีระหว่างยายกับอุจิวะก็ยังคงอยู่ ยิ่งไปกว่านั้นนะซาสึเกะ ยายมองเห็นอนาคตที่สดใสในตัวเธอ ยายเชื่อว่าเธอสามารถฟื้นฟูตระกูลอุจิวะให้กลับมายิ่งใหญ่ได้อีกครั้ง ยายเองก็เป็นพ่อค้าคนหนึ่ง ก็ถือซะว่ายายกำลังลงทุนในตัวเธอแล้วกันนะ ซาสึเกะน้อย"

"ขอบคุณมากครับ"

ซาสึเกะเงียบไปครู่หนึ่ง ก่อนจะเอ่ยเสียงขรึม

เขาไม่ได้ให้คำสัญญาอะไร เพราะตัวเขาในตอนนี้ยังไม่มีคุณสมบัติพอที่จะรับปากอะไรได้ และยายแมวก็ไม่ได้พูดว่าเธอต้องการอะไร เพราะนี่คือเรื่องที่ทั้งสองจะต้องคุยกันในอนาคต

สำหรับเรื่องนี้ ทั้งสองต่างก็รู้ใจกันดี

ยายแมวยิ้มแล้วพูดต่อ "อีกอย่าง ยายเองก็รู้สึกคันไม้คันมืออยากจะลองหลอมอาวุธธาตุชิ้นใหม่ดูเหมือนกัน อาวุธที่ทำจากโลหะจักระในโลกนินจานั้นหายากมาก แต่อาวุธธาตุในประวัติศาสตร์โลกนินจากลับมีอยู่ไม่กี่ชิ้น จนถึงตอนนี้ยิ่งเหลือแค่อาวุธธาตุสายฟ้าเพียงสองชิ้นเท่านั้น คือดาบเทพสายฟ้าที่หายสาบสูญไปแล้ว กับดาบสายฟ้าคิบะซึ่งเป็นหนึ่งในเจ็ดดาบนินจาแห่งคิริ"

เมื่อได้ยินดังนั้น ซาสึเกะก็มีสีหน้าครุ่นคิด เอ่ยปากถาม "ยายแมวครับ ถ้าอย่างนั้นจะใช้ผลึกจักระคาถาไฟเป็นแกนกลาง แล้วใช้หินเพลิงอัคนีมาทำเป็นวัสดุของตัวอาวุธ สร้างอาวุธธาตุที่เหนือกว่าดาบเทพสายฟ้าและดาบสายฟ้าคิบะได้ไหมครับ?"

"อะไรนะ?" ยายแมวชะงัก เบิกตากว้าง "เธอยังมีหินเพลิงอัคนีอีกเหรอ?"

ซาสึเกะพยักหน้าด้วยความรู้สึกกระอักกระอ่วนเล็กน้อย

ยายแมวได้สติกลับมา แววตาก็เผยความตื่นเต้นออกมาเล็กน้อย เอ่ยปากว่า "งั้นเรามาลองดูกันเถอะ!"

─── 💀 ─── 𝔖𝔞𝔥𝔞ℭ𝔥𝔬𝔨𝔪𝔦𝔫𝔤𝔨𝔴𝔞𝔫 ─── 💀 ───