บทที่ 19 - ฉันผิดหวังในตัวนายมาก!

บทที่ 19 - ฉันผิดหวังในตัวนายมาก!

─── 💀 ─── 𝔖𝔞𝔥𝔞ℭ𝔥𝔬𝔨𝔪𝔦𝔫𝔤𝔨𝔴𝔞𝔫 ─── 💀 ───

เมื่อกลับมาถึงบ้าน หลังจากทำอาหารเย็นกินเองเสร็จ ซากุระก็ไม่ได้ออกไปเดินเล่นซื้อของเหมือนอย่างเคย แต่กลับขลุกตัวอยู่ที่ลานไม้ในบ้าน

"รวมจักระไว้ที่ฝ่าเท้าก่อน"

ซากุระหลับตาลง สองมือประสานอิน เริ่มรีดเร้นจักระในร่างกาย

"ถ้าจักระที่รวมไว้มีน้อยเกินไปก็จะไม่เกิดแรงดูดซับที่มีประสิทธิภาพ ถ้าจักระมากเกินไปก็จะถูกดีดกระเด็นออกมา ต้องรักษาระดับจักระให้คงที่ สมดุล..."

ในหัวทบทวนจุดสำคัญเกี่ยวกับการฝึกปีนต้นไม้ที่ซาสึเกะบอกเธอในวันนี้อย่างเงียบๆ เมื่อมั่นใจว่าถูกต้อง ซากุระก็เริ่มลงมือ

"เอ๊ะ ง่ายดีนี่นา"

เพิ่งจะลองไปไม่กี่ครั้ง ซากุระก็สามารถยืนบนกำแพงไม้ของลานบ้านได้อย่างมั่นคงแล้ว

"ซาสึเกะคุงพูดถูกจริงๆ ด้วย ฉันนี่มันอัจฉริยะด้านการควบคุมจักระจริงๆ ฮ่าฮ่าฮ่าฮ่า!"

ซากุระอดไม่ได้ที่จะดีใจ เผยรอยยิ้มเบิกบานเกินคาดหมายออกมา

"ฮึ ยัยหมูอิโนะ ครั้งนี้เธอแพ้ฉันแน่!"

ซากุระภูมิใจอยู่ครู่หนึ่ง ก็หันมาให้ความสนใจกับการฝึกขั้นต่อไป "งั้นขั้นต่อไปก็คือ..."

แม้ซาสึเกะจะเคยบอกซากุระว่า ขั้นตอนต่อไปของการปีนต้นไม้คือการเดินบนน้ำ แต่ซากุระที่เชี่ยวชาญเทคนิคการปีนต้นไม้อย่างง่ายดาย ก็คิดว่าการเดินบนน้ำคงจะเหมือนกัน จึงข้ามขั้นตอนนี้ไปเลย

เห็นเพียงซากุระประสานอิน รวบรวมจักระไว้ที่ฝ่ามือ ไม่นานนัก ลูกบอลน้ำใสแจ๋วลูกเล็กๆ ก็ปรากฏขึ้นบนฝ่ามือ ความทรงจำของวันนี้หลั่งไหลเข้ามาในหัวอีกครั้ง

"อัดฉีดจักระของเธอเข้าไปในการเปลี่ยนแปลงคุณสมบัติของ "น้ำ" จากนั้นก็เปลี่ยนมันให้เป็นรูปร่างต่างๆ หรือแม้แต่ควบคุมให้มันเคลื่อนไหวทำท่าทางต่างๆ ได้ เมื่อเธอทำได้ถึงขั้นนี้แล้ว สำหรับเธอ การควบคุมจักระก็จะอยู่ในระดับที่เก่งกาจมากเลยล่ะ"

"จริงสิ ซากุระ เธอชอบอะไรล่ะ ลองเริ่มเปลี่ยนให้เป็นรูปของที่ชอบดูก่อนก็ได้นะ"

"ของที่ชอบเหรอ?"

เด็กสาวชะงักไป เมื่อได้สติหน้าก็แดงก่ำ พูดอึกอัก "แน่นอนว่า... แน่นอนว่า..."

"แน่นอนว่าต้องเป็นซาสึเกะคุงอยู่แล้ว!"

ดึงสติกลับมาจากความทรงจำ ซากุระพูดเสียงเบา จากนั้นก็ควบคุมลูกบอลน้ำในมือให้เปลี่ยนเป็นใบหน้าของซาสึเกะ

แปะ!

ลูกบอลน้ำแตกกระจาย สาดน้ำใส่ซากุระจนเปียกโชกไปทั้งตัว ดูทุลักทุเลไม่น้อย

"เอาใหม่!"

ซากุระพูดอย่างหัวเสีย รวบรวมลูกบอลน้ำขึ้นมาใหม่อีกครั้ง

แปะ!

ลูกบอลน้ำแตกกระจายอีกครั้ง!

"เอาใหม่!"

แปะ...

ลองอยู่หลายครั้งก็ไม่เป็นผล ซากุระทำได้เพียงล้มเลิกความคิดที่จะปั้นเป็นรูปหน้าคนไปก่อน หันไปเลียนแบบแมว หรือแม้แต่ดอกไม้ แต่ก็ล้มเหลวไม่เป็นท่าอย่างไม่มีข้อยกเว้น

"ฟู่..."

ซากุระหอบหายใจหนักๆ การรวบรวมจักระติดต่อกันหลายครั้งก็ทำให้สูญเสียพลังงานไปไม่น้อยสำหรับเธอในตอนนี้

ซากุระส่ายหน้า เรียกความฮึกเหิมกลับมา "ดูเหมือนว่าจะต้องเริ่มจากการเดินบนน้ำให้ได้ก่อนสินะ"

"แต่ที่บ้านก็ไม่มีสระน้ำซะด้วยสิ..."

ซากุระมองไปรอบๆ ลานบ้านอย่างผิดหวัง ตอนนี้ฟ้ามืดแล้ว เธอไม่สะดวกที่จะออกไปที่แม่น้ำในโคโนฮะ อีกอย่าง ถ้าฝึกเดินบนน้ำแล้วเกิดล้มเหลวขึ้นมา เด็กผู้หญิงที่ตกน้ำคงจะดูทุลักทุเลน่าดู

โทษพ่อที่เป็นนินจาไม่ได้เรื่องที่แม้แต่โจนินก็ยังเป็นไม่ได้นั่นแหละ ฮึ!

"เริ่มฝึกจากอ่างอาบน้ำที่เติมน้ำจนเต็มที่บ้านก่อนก็แล้วกัน!"

————————————————

หลายวันต่อมา ณ สนามโรงเรียนนินจา ชั่วโมงวิชากระบวนท่า

"ต่อไปจะเป็นเวลาฝึกซ้อมอิสระ ขอให้นักเรียนจับกลุ่มฝึกซ้อมกันตามอัธยาศัย"

เป็นการฝึกซ้อมภาคปฏิบัติอีกครั้ง แต่ครั้งนี้เป็นการประลองกระบวนท่าเพียงอย่างเดียว ห้ามใช้อาวุธนินจาและคาถานินจา

ครูเพิ่งพูดจบ ซาสึเกะก็สัมผัสได้ถึงสายตาคู่หนึ่งที่จับจ้องมาที่เขาอย่างไม่วางตา เขาถอนหายใจในใจ

เจ้านี่อีกแล้ว!

"ซาสึเกะ ซาสึเกะ ครั้งนี้ฉันจะต้อง..."

พูดยังไม่ทันจบ ซาสึเกะก็พูดแทรกขึ้นมาทันที "เลิกพูดจาไร้สาระได้แล้ว อยากโดนอัดก็เข้ามา"

"ชิ!" นารูโตะแค่นเสียงฮึดฮัด กำหมัดแน่น หมายมั่นปั้นมือในใจ

"ระวังตัวให้ดีล่ะ อย่าโดนฉันอัดหมอบไปตั้งแต่ยกแรกซะก่อนล่ะ!"

สิ้นเสียง นารูโตะก็พุ่งเข้าใส่ตรงๆ ปล่อยหมัดตรงที่แสนจะธรรมดาออกไป แม้จะอายุยังน้อย แต่ด้วยพรสวรรค์ทางร่างกายของนารูโตะ หมัดนี้กลับแหวกอากาศจนเกิดเสียงดังหวีดหวิวเบาๆ

หากเทียบกับโลกมนุษย์ในชาติก่อน หมัดของนารูโตะก็คงไม่ด้อยไปกว่านักมวยระดับแชมป์เลย อย่างน้อยก็ในแง่ของพละกำลัง

ป้าบ!

ซาสึเกะเพียงแค่ยกมือขวาขึ้นมาบล็อกเอาไว้อย่างง่ายดาย จุดที่หมัดและฝ่ามือปะทะกันเกิดเสียงดังทึบๆ คล้ายฟ้าร้องดังแว่วมา

"พลังของนายมีแค่นี้เองเหรอ?"

ซาสึเกะยกมุมปากขึ้นอย่างเย้ยหยัน พูดเสียงเรียบ

แม้จะพูดไปอย่างนั้น แต่พละกำลังหมัดของนารูโตะก็ไม่ได้เบาเลย ต่อให้ซาสึเกะจะฝึกฝนมา 2 เดือนกว่า กินอาหารบำรุงชั้นยอดต่างๆ มามากมาย พละกำลังของเขาเองก็ใช่ว่าจะเหนือกว่านารูโตะ

ท้ายที่สุดแล้วนารูโตะก็สืบเชื้อสายมาจากตระกูลอุซึมากิ แถมยังเป็นอาชูร่ากลับชาติมาเกิดในยุคนี้ พรสวรรค์ล้ำเลิศ ต่อให้อยู่เฉยๆ ไม่ทำอะไรเลย ในอนาคตเขาก็จะเป็นผู้ที่มีสภาพร่างกายแข็งแกร่งที่สุดในโลกนินจาอยู่ดี

เหตุผลเดียวที่ซาสึเกะสามารถรับหมัดของเขาได้อย่างง่ายดาย ก็เป็นเพราะความเชี่ยวชาญในทักษะกระบวนท่าของทั้งสองคนนั้นแตกต่างกันราวฟ้ากับเหว

พละกำลังหมัดของนารูโตะกระจัดกระจาย มีแรงสิบส่วนแต่ใช้ได้ไม่ถึงห้าส่วน ในขณะที่ซาสึเกะได้รับการฝึกฝนกระบวนท่าวิถีอุจิวะมาตั้งแต่เด็ก จึงสามารถดึงพละกำลังออกมาใช้ได้มากกว่ามาก

"หนอย!" นารูโตะหน้าแดงก่ำ ออกแรงดึงหมัดกลับมา แต่ก็ทำไม่สำเร็จ เขาจึงกัดฟัน ใช้มือซ้ายตวัดกลับเข้าโจมตีซาสึเกะต่อ

"ฉันมองความตั้งใจของนายออกหมดแล้ว!"

ซาสึเกะออกแรงดึงเบาๆ พร้อมกับปล่อยมือขวาของนารูโตะ นารูโตะเสียหลักราวกับก้าวพลาดตกบันได ร่างกายเสียสมดุลทันที

ลูกเตะกวาดพื้น รุนแรงราวกับลมเปลี่ยนทิศพัดพาดใบไม้ร่วง ฟาดเข้าที่ช่วงล่างของนารูโตะอย่างจัง เมื่อโดนลูกเตะกวาดพื้นเข้าไป นารูโตะก็หน้าซีดเผือด และกำลังจะล้มกระแทกพื้นอย่างแรง

ทว่า ยังไม่ทันที่เขาจะล้มลงไปกองกับพื้น ก็เห็นซาสึเกะใช้มือเดียวค้ำพื้น สปริงตัวกระโดดขึ้นกลางอากาศ แล้วเตะหมุนตัวเข้าที่ใบหน้าของเขา

"อั้ก" นารูโตะร้องลั่น ถูกพละกำลังอันมหาศาลซัดจนกระเด็นออกไป ล้มกลิ้งกระแทกพื้นอย่างแรงจนฝุ่นทรายคลุ้งกระจายไปทั่ว

"หมัดซ้ายไร้เรี่ยวแรง หมัดขวาไม่แม่นยำ ท่าเท้าย่อหย่อน การตอบสนองเชื่องช้า ไม่มีท่าไหนที่ดูเป็นชิ้นเป็นอันเลยสักท่า แค่นี้... นายยังกล้ามาท้าทายฉันซ้ำแล้วซ้ำเล่าอีกงั้นเหรอ?"

ซาสึเกะเดินเข้าไปหา ยืนกอดอกมองลงมาอย่างเย็นชาและพูดด้วยน้ำเสียงราบเรียบ

ผีเท่านั้นแหละที่รู้ว่าเจ้านี่เป็นอะไร ทุกครั้งที่มีวิชาฝึกประลอง เจ้านี่มักจะหาเหตุผลร้อยแปดพันเก้ามาท้าทายเขาสารพัด แถมยังไม่รู้จักเหน็ดเหนื่อยอีกต่างหาก

อะไรนะ เอาชนะที่หนึ่งได้ตัวเองก็จะได้เป็นที่หนึ่งบ้างล่ะ

อะไรนะ จะทำให้ซากุระเห็นความเก่งกาจของเขาบ้างล่ะ

อะไรนะ ถ้าเอาชนะเขาได้ จะกลายเป็นที่ยอมรับของทุกคนบ้างล่ะ

บางครั้งก็ไม่หาเหตุผลด้วยซ้ำ แค่อยากจะอัดเขาให้ยับเท่านั้นแหละ

พูดตามตรง ซาสึเกะในตอนนี้ไม่มีความสนใจที่จะสู้กับเขาเลยแม้แต่น้อย

แต่ช่วยไม่ได้นี่นา เพื่อนในห้องนี้ถ้าไม่กล้าสู้กับเขา ก็ไม่อยากสู้ด้วยทั้งนั้น

สุดท้ายก็เหลือแค่เจ้านี่ที่นอนแผ่หราอยู่บนพื้นนี่แหละ ที่เอาแต่ท้าทายเขาอย่างไม่ลดละ

"หนอย..."

นารูโตะฝืนยันตัวลุกขึ้นยืนอย่างช้าๆ เช็ดเลือดที่มุมปาก ไม่ได้ร้องตะโกนโวยวายและพุ่งเข้ามาตรงๆ เหมือนอย่างเคย แต่กลับเริ่มสังเกตร่างกายของซาสึเกะอย่างละเอียด พยายามมองหาช่องโหว่ของเขา

"โอ๊ะ? ฉลาดขึ้นแล้วนี่? ไม่ได้พุ่งเข้ามาตรงๆ เหมือนเมื่อก่อนแล้ว ดูเหมือนว่าเดือนนี้ที่โดนอัดไปจะไม่เสียเปล่าแฮะ"

"ชิ!"

เมื่อมองดูซาสึเกะที่ยังคงมีสีหน้าสงบนิ่งอยู่ตรงหน้า นารูโตะก็รู้สึกขัดใจอย่างบอกไม่ถูก แต่ก็ไม่ได้บุ่มบ่ามทำอะไรลงไป

ซาสึเกะเพียงแค่ปรายตามองเขาแวบหนึ่ง ก่อนจะหันหลังเดินจากไป

นารูโตะชะงักไป รีบตะโกนไล่หลังซาสึเกะ "ไอ้บ้า แกเป็นอะไรของแก ฉันยังไม่แพ้ซะหน่อย!"

"ฉันไม่สู้กับนายแล้ว มันไร้สาระ!"

"แกกลัวฉันล่ะสิ? ยอมแพ้แล้วใช่ไหมล่ะ? ไอ้บ้าซาสึเกะ!"

"จะคิดว่าฉันยอมแพ้แล้วก็ได้นะ"

ซาสึเกะยักไหล่ ตอบอย่างไม่ใส่ใจ

"หนอย แกนี่มัน..."

เจอผลลัพธ์แบบนี้ นารูโตะย่อมไม่พอใจอยู่แล้ว ในใจเต็มไปด้วยความรู้สึกอัดอั้นตันใจ พูดจบก็ทำท่าจะพุ่งเข้าไปหา

จู่ๆ ซาสึเกะก็หันขวับกลับมา จ้องมองเขาด้วยสายตาเย็นเยียบ ความหนาวเหน็บในแววตานั้นทำเอาคนมองรู้สึกเหมือนร่วงหล่นลงไปในถ้ำน้ำแข็ง

"ซาสึเกะ แก..."

นารูโตะไม่เคยเห็นซาสึเกะมองเขาด้วยสายตาแบบนี้มาก่อน นารูโตะทำอะไรไม่ถูกไปชั่วขณะ พูดจาติดอ่างขึ้นมาทันที

"พูดตรงๆ นะ ฉันผิดหวังในตัวนายมาก นารูโตะ" ซาสึเกะจ้องมองเขาด้วยสายตาแน่วแน่ พูดเสียงเรียบ "ตลอด 1 เดือนที่ผ่านมา นายไม่พัฒนาขึ้นเลยสักนิด ตอนที่ฉันตั้งใจเรียนอย่างหนัก นายก็เอาแต่นอนหลับในห้องเรียน ตอนที่ฉันฝึกฝนอย่างบ้าคลั่ง นายกลับยังมีกะจิตกะใจไปวาดรูประบายสีบนหน้าผาโฮคาเงะ นายมีความกล้าที่จะท้าทายฉัน แต่กลับไม่มีการกระทำใดๆ เพื่อเตรียมตัวรับมือกับมันเลยแม้แต่น้อย ท้ายที่สุดแล้ว นายมันก็แค่พวกดีแต่ปาก แต่การกระทำต่ำต้อยก็เท่านั้นเอง"

"ฉัน..."

นารูโตะอ้าปากค้าง ไม่รู้จะพูดอะไรดี คำพูดที่จุกอยู่ที่คอหอยจำต้องกลืนกลับลงไป

"เมื่อไหร่นายจะเอาเวลาที่ใช้นอนตื่นสายกับแกล้งคนอื่นมาใช้ในการฝึกฝนได้เสียที ถึงตอนนั้นค่อยมาคุยเรื่องท้าทายฉันก็แล้วกัน"

ซาสึเกะส่ายหน้า ไม่สนใจเลยว่านารูโตะจะคิดหรือรู้สึกอย่างไร เขาหันหลังเดินจากไปทันที

─── 💀 ─── 𝔖𝔞𝔥𝔞ℭ𝔥𝔬𝔨𝔪𝔦𝔫𝔤𝔨𝔴𝔞𝔫 ─── 💀 ───