บทที่ 1 - ยุคแห่งวีรชน

เมืองจิงเฉิง โรงเรียนมัธยมจิงเฉิงแห่งที่สาม ชั้นมัธยมศึกษาปีที่หกห้องหนึ่ง

"การเตรียมความพร้อมในนาทีสุดท้ายไม่ใช่เรื่องน่าอาย เรื่องที่น่าอายคือการมีพลังวิญญาณและพลังจิตไม่พอจนไม่สามารถสื่อสารกับหอวีรชนเพื่อทำพันธสัญญาต่างหาก!"

ครูประจำชั้นยืนอยู่บนโพเดียม ชี้ไปที่คำว่า 'ปลุกพลัง' บนกระดานดำพร้อมกับน้ำลายที่กระเด็นเป็นฝอย

"มา ก่อนจะเริ่มการปลุกพลัง ฝึกตามครูเป็นครั้งสุดท้าย! ชักนำปราณเข้าสู่ร่างกาย แปรเปลี่ยนปราณเป็นของเหลว เปลี่ยนของเหลวเป็นพลัง! รักษาจุดกำเนิดเอาไว้!"

นักเรียนทั้งห้องต่างทำตามอย่างพร้อมเพรียง

หลิวเสวียนนั่งอยู่หลังห้องริมหน้าต่าง ทำตามที่ครูประจำชั้นบอก เขาโคจรเคล็ดชักนำปราณเพื่อดูดซับไอพลังวิญญาณอันเบาบางในอากาศ

ไอพลังวิญญาณแม้จะเบาบางแต่ข้อดีคือมันฟรี

หลิวเสวียนเติบโตในสถานเลี้ยงเด็กกำพร้า นอกจากน้ำยาจิตวิญญาณระดับต่ำที่โรงเรียนแจกให้ทุกสัปดาห์และที่ผู้อำนวยการสถานเลี้ยงเด็กกำพร้าเจียดเงินซื้อให้แล้ว เขาก็พึ่งพาได้เพียงการดูดซับไอพลังวิญญาณในอากาศเพื่อเพิ่มพูนพลังวิญญาณของตัวเองเท่านั้น

เคล็ดชักนำปราณเป็นวิชาพื้นฐานที่ทางการต้าเซี่ยเผยแพร่ต่อสาธารณะ ผ่านการปรับปรุงมาหลายต่อหลายครั้งจึงฝึกฝนได้ไม่ยากนัก

เพียงสิบนาทีต่อมาพวกหลิวเสวียนก็ทำตามคำแนะนำของครูประจำชั้นจนโคจรพลังครบหนึ่งรอบและดูดซับไอพลังวิญญาณจากอากาศมาได้อีกเล็กน้อย

"เอาล่ะ พอก่อน"

"เวลาเหลืออีกไม่มาก พวกเธออยู่ในห้องปรับสภาพจิตใจกันให้ดี"

"ทางห้องสองเสร็จเมื่อไหร่ก็จะเป็นตาพวกเธอแล้ว"

"เดี๋ยวครูจะไปรับน้ำยาพลังจิตมาให้"

เนี่ยฟางไห่ครูประจำชั้นหันหลังเดินออกจากห้องไปอย่างรวดเร็ว

พอเขาคล้อยหลังไปบรรยากาศในห้องเรียนก็คึกคักขึ้นมาทันที

"ใกล้จะถึงเวลาปลุกพลังแล้ว ตื่นเต้นจัง!"

"พูดตามตรงนะ ด้วยคะแนนของฉัน ฉันไม่กล้าไปสู้หน้าบรรพบุรุษเลย!"

"ฉันไม่กังวลหรอก ช่วงเทศกาลฉันกางสมุดบันทึกลำดับตระกูลแล้วเผากงเต๊กให้บรรพบุรุษทุกท่านเลย! ไม่ว่าจะทำพันธสัญญากับใครฉันก็ไม่กลัว!"

"นายแน่ใจนะว่าเงินที่เผาไปถึงมือพวกท่านจริงๆ"

"อิจฉาพวกนายจังที่ยังมีบันทึกตระกูล! ของบ้านฉันไม่รู้หายไปไหนตั้งแต่เมื่อไหร่แล้ว!"

เหล่านักเรียนพูดคุยกันอย่างออกรส

หลิวเสวียนนั่งอยู่ที่เดิมแล้วเหลือบมองดูเวลา

"เก้าโมงสิบห้านาที เวลาปลุกพลังของห้องเราคือเก้าโมงครึ่ง ยังพอโคจรพลังได้อีกรอบ"

ครั้งนี้ไม่มีเนี่ยฟางไห่คอยนำ หลิวเสวียนจึงโคจรเคล็ดชักนำปราณด้วยตัวเองโดยตั้งใจจะดูดซับพลังวิญญาณอีกสักนิดก่อนถึงเวลาปลุกพลัง

สิบนาทีผ่านไปอย่างรวดเร็ว พอหลิวเสวียนลืมตาขึ้นก็พบใบหน้าของคนผู้หนึ่งยื่นเข้ามาใกล้จนแทบจะชนกัน

หลิวเสวียนมีสีหน้าเรียบเฉย เขาเอื้อมมือไปดันหน้าเพื่อนร่วมโต๊ะให้หันกลับไปทางเดิม

ฟางหยวนเอ่ยถามขึ้น

"พี่หลิว ไม่รู้สึกว่ามีอะไรผิดปกติบ้างเหรอ"

"ผิดปกติอะไร"

"เพื่อนทั้งห้องกำลังตื่นเต้น ไม่รู้ว่าเดี๋ยวจะปลุกพลังสำเร็จไหม พี่ยังมีอารมณ์มานั่งฝึกวิชาอยู่อีกเหรอ"

สิ้นเสียงของฟางหยวนก็มีเสียงสนับสนุนดังมาจากด้านข้าง

"พูดถูก!"

"หลิวเสวียน นายทำตัวชิลแบบนี้พวกเรากดดันนะ"

"นายไม่อยากรู้เลยเหรอว่าเดี๋ยวตัวเองจะปลุกพลังสำเร็จไหม"

หลิวเสวียนกวาดสายตามองเพื่อนร่วมชั้น

"ก็เหมือนที่พวกนายพูดนั่นแหละ ในเมื่อไม่รู้ว่าจะปลุกพลังสำเร็จไหม แทนที่จะมานั่งคิดฟุ้งซ่านไร้ประโยชน์ สู้เอาเวลาไปโคจรพลังเพิ่มอีกรอบดีกว่า เผื่อจะเพิ่มโอกาสสำเร็จได้บ้าง"

"มีเหตุผลแฮะ!"

"ซวยแล้ว เวลาไม่พอให้โคจรพลังครบปริมณฑลแล้วเนี่ย"

"รู้งี้ฝึกต่ออีกหน่อยก็ดี!"

พอทุกคนนึกขึ้นได้ก็รู้สึกเหมือนพลาดโอกาสทองไปอย่างน่าเสียดาย

ระหว่างที่พูดคุยกัน เสียงอุทานก็ดังมาจากห้องข้างๆ

"วีรชนระดับขุนพล!"

เมื่อได้ยินเสียงตะโกน หลิวเสวียนก็รู้ทันทีว่ามีคนในห้องข้างๆ ปลุกพลังวีรชนระดับขุนพลได้สำเร็จ

สิบแปดปีก่อนหลิวเสวียนทะลุมิติมาเกิดใหม่ กลายเป็นทารกแบเบาะที่ถูกทิ้งไว้หน้าสถานเลี้ยงเด็กกำพร้า

ตอนแรกเขาคิดว่านี่ก็แค่การทะลุมิติธรรมดาๆ ทั่วไป

จนกระทั่งวันรุ่งขึ้น เขาเห็นผู้อำนวยการอัญเชิญหญิงสาวในชุดโบราณออกมาเปลี่ยนผ้าอ้อมให้พวกเด็กๆ

เขาถึงได้รู้ว่าโลกนี้ไม่ใช่โลกที่เขาคุ้นเคยอีกต่อไป

เมื่อวันเวลาผ่านไป หลิวเสวียนก็ค่อยๆ ทำความเข้าใจโลกใบนี้ผ่านบทสนทนาของผู้คนและข้อมูลบนอินเทอร์เน็ต

นี่คือโลกที่ภูตผีปีศาจอาละวาด มนุษย์ต้องลุกขึ้นสู้ด้วยการทำพันธสัญญากับวีรชนในยุคโบราณเพื่อก้าวขึ้นเป็นผู้ใช้วิญญาณและต่อกรกับสิ่งลี้ลับเหล่านั้น

ผู้ใช้วิญญาณส่วนใหญ่มักจะอัญเชิญบรรพบุรุษของตัวเอง หรือไม่ก็วีรชนที่มีความเกี่ยวพันกับสายเลือดของตน

"หวังหมิงจากห้องสองทำพันธสัญญากับวีรชนระดับขุนพลได้ เห็นว่าเป็นบรรพบุรุษรุ่นที่เท่าไหร่ของเขาก็ไม่รู้ แถมตอนปลุกพลังยังได้อาวุธวิญญาณเป็นหอกยาวมาด้วยนะ"

เพื่อนที่นั่งแถวหน้าไปสืบข่าวกลับมาบอก

"น่าอิจฉาจัง"

เพื่อนในห้องหลายคนเผยสีหน้าอิจฉาอย่างปิดไม่มิด

ทางการต้าเซี่ยได้แบ่งระดับของวีรชนตามความแข็งแกร่งและอิทธิพลเมื่อครั้งยังมีชีวิตออกเป็นเจ็ดระดับ ได้แก่ ระดับสามัญ ระดับทหาร ระดับผู้บัญชาการ ระดับขุนพล ระดับจอมทัพ ระดับขุนนาง และระดับราชัน

ระดับขุนพลก็คือระดับแม่ทัพนายกอง

ผลการเรียนของโรงเรียนมัธยมจิงเฉิงแห่งที่สามจัดอยู่ในระดับปานกลางค่อนไปทางสูงของเมืองจิงเฉิง อัตราการปลุกพลังสำเร็จในแต่ละปีอยู่ที่ประมาณสิบเปอร์เซ็นต์

ในจำนวนนั้นส่วนใหญ่เป็นระดับสามัญและระดับทหาร มีเพียงห้าถึงสิบคนที่จะได้ระดับผู้บัญชาการ และมีเพียงคนหรือสองคนเท่านั้นที่จะปลุกพลังระดับขุนพลได้สำเร็จ

การที่หวังหมิงปลุกพลังวีรชนระดับขุนพลได้ ถือว่าจุดเริ่มต้นของเขาไปถึงจุดสูงสุดของประวัติศาสตร์โรงเรียนแห่งนี้แล้ว

ก็ไม่แปลกที่ทุกคนจะอิจฉา

"หวังหมิง ... พี่หลิว ฉันว่าเลิกเรียนแล้วเขาต้องมาท้าพี่ประลองแน่ๆ"

ฟางหยวนฟังข่าวแล้วหันมามองหลิวเสวียน

เพื่อเสริมสร้างร่างกายและรองรับพลังของวีรชนให้ดีขึ้น ตั้งแต่ชั้นประถมทุกคนต้องเรียนวิชาต่อสู้สัปดาห์ละหนึ่งถึงสองคาบ

พอขึ้นมัธยมปลายก็เพิ่มเป็นสัปดาห์ละสามคาบ

วิชาต่อสู้เป็นวิชารวมที่นักเรียนสองห้องต้องเรียนด้วยกัน

ในเมื่อเป็นวิชาต่อสู้ก็หลีกเลี่ยงไม่ได้ที่จะต้องมีการจับคู่ฝึกซ้อม

คะแนนวิชาต่อสู้ของหลิวเสวียนเป็นที่หนึ่งของห้องหนึ่งมาตลอด

ส่วนหวังหมิงก็เป็นที่หนึ่งของห้องสอง

ทั้งสองคนมักจะได้ประลองกันในคาบเรียนอยู่บ่อยครั้ง ซึ่งหวังหมิงแพ้ไปถึงเก้าในสิบครั้ง

เขาจึงมองว่าหลิวเสวียนเป็นคู่แข่งคนสำคัญที่สุดของเขามานานแล้ว

"ไม่เป็นไรหรอก ตอนนี้ฉันยังไม่รู้เลยว่าจะปลุกพลังสำเร็จหรือเปล่า"

"บางทีถ้าฉันปลุกพลังล้มเหลว เขาคงไม่หน้าด้านมาท้าฉันสู้หรอกมั้ง"

"ต่อให้เขามาท้า ฉันก็แค่ไม่รับคำท้าก็สิ้นเรื่อง"

"นายคิดว่าด้วยนิสัยของเขา เขาจะบังคับลากฉันไปสู้ด้วยงั้นเหรอ"

หลิวเสวียนหัวเราะเบาๆ

ฟางหยวนนิ่งอึ้งไปชั่วครู่

"พูดก็พูดเถอะพี่หลิว สภาพจิตใจของพี่เนี่ย ฉันนับถือจากใจจริงเลย"

ฟางหยวนยกนิ้วโป้งให้หลิวเสวียน

ถึงหวังหมิงจะแพ้ตลอดแต่นิสัยใจคอก็ถือว่าใช้ได้

แพ้ก็คือแพ้ ไม่เคยหาข้ออ้างให้ตัวเอง

เขาเคยพูดไว้ว่า แพ้ครั้งนี้ก็แค่กลับไปฝึกให้หนักแล้วเอาชนะให้ได้ในครั้งหน้าก็พอ

"ปล่อยวางก็จบแล้ว"

ถึงหลิวเสวียนจะพูดแบบนั้น แต่ในใจกลับคิดอีกอย่าง

"ไม่รู้ว่าเราจะปลุกพลังสำเร็จไหมนะ"

"ถ้าสำเร็จ แล้วเราจะได้ทำพันธสัญญากับใครล่ะ"

หลิวเสวียนเป็นเด็กกำพร้า ไม่รู้ด้วยซ้ำว่าพ่อแม่เป็นใคร ย่อมไม่มีทางรู้ว่าบรรพบุรุษของตัวเองคือใคร

ส่วนชื่อของเขานั้น ผู้อำนวยการบอกว่ามันถูกเขียนไว้บนเสื้อที่ห่อหุ้มตัวเขามาตอนเด็ก

"ช่างเถอะ เดี๋ยวก็รู้เอง"

เหลือเวลาอีกเพียงห้านาทีก่อนถึงคิวของห้องหนึ่ง หลิวเสวียนจึงเลิกคิดฟุ้งซ่านและเริ่มปรับสภาพจิตใจให้สงบ

ไม่รู้ว่าเป็นเพราะเสียงเฮจากห้องข้างๆ หรือเพราะเวลาเหลือกระชั้นชิด บรรยากาศในห้องเรียนจึงเงียบกริบลงทันตา ทุกคนนั่งประจำที่และเริ่มทำสมาธิ

ห้านาทีต่อมา

เนี่ยฟางไห่เดินกลับเข้ามาในห้องเรียนตรงเวลาเป๊ะ ในมือถือกล่องสีดำ เมื่อเห็นนักเรียนทุกคนนั่งประจำที่อย่างสงบก็พยักหน้าด้วยความพึงพอใจ

"ดีมาก เวลาแบบนี้การรักษาสภาพจิตใจให้มั่นคงสำคัญที่สุด"

"เอาล่ะ ต่อไปให้ออกมารับน้ำยาพลังจิตตามลำดับเลขที่เพื่อเตรียมตัวไปทำพิธีปลุกพลังที่หอประชุมเล็ก"

"เลขที่หนึ่ง จางหลิน"

นักเรียนที่ถูกเรียกชื่อลุกขึ้นและรีบเดินออกไปรับน้ำยาพลังจิต

...

"เลขที่สามสิบหก หลิวเสวียน"

นักเรียนในห้องมีทั้งหมดห้าสิบคน เลขที่ของหลิวเสวียนค่อนไปทางท้าย เขาเดินไปหาเนี่ยฟางไห่แล้วรับขวดแก้วใบเล็กสีขาวมา

ขวดนั้นมีขนาดเล็ก ภายในบรรจุน้ำยาพลังจิตปริมาณสิบมิลลิลิตร

"พยายามเข้านะ เมื่อกี้ผู้อำนวยการของเธอเพิ่งโทรมาถามไถ่เรื่องของเธอด้วย"

"ครูบอกท่านไปแล้วว่าไม่ต้องห่วง ปกติเธอตั้งใจฝึกฝนขนาดนั้น ต้องไม่มีปัญหาแน่"

เนี่ยฟางไห่พูดเสียงเบาขณะยื่นขวดน้ำยาให้

ภาพของผู้อำนวยการชราผุดขึ้นมาในหัวของหลิวเสวียน ทำให้เขารู้สึกอบอุ่นในใจ

"ขอบคุณครับครู"

เนี่ยฟางไห่พยักหน้าแล้วเรียกนักเรียนคนต่อไป

หลิวเสวียนกลับไปที่โต๊ะ เปิดขวดน้ำยาพลังจิตแล้วกระดกเข้าปาก แม้จะยังไม่ได้ใช้พลังสกัดกั้นแต่มันก็ทำให้สมองของเขาปลอดโปร่งขึ้นมาทันที รู้สึกกระปรี้กระเปร่าขึ้นมาก

น้ำยาพลังจิตนี้เป็นสูตรพิเศษของสมาคมผู้ใช้วิญญาณ ว่ากันว่าในระหว่างขั้นตอนการปลุกพลัง เมื่อถูกกระตุ้นด้วยเครื่องมือของสมาคม มันจะช่วยเพิ่มโอกาสให้นักเรียนสัมผัสถึงหอวีรชนได้มากขึ้นอย่างมหาศาล

เมื่อนักเรียนทุกคนดื่มน้ำยาพลังจิตเรียบร้อยแล้ว

สิบวินาทีต่อมา

เจ้าหน้าที่ในชุดเครื่องแบบสีขาวของสมาคมผู้ใช้วิญญาณก็เดินมาที่ประตูห้องเรียน

"ดื่มน้ำยาพลังจิตกันหมดแล้วใช่ไหม"

"เรียบร้อยแล้วครับ"

เนี่ยฟางไห่ตอบรับ

เจ้าหน้าที่พยักหน้าแล้วมองเข้าไปในห้องเรียน

"นักเรียนเลขที่หนึ่งถึงสิบตามฉันมา"

นักเรียนที่ถูกเรียกชื่อลุกขึ้นและเดินตามเจ้าหน้าที่ออกไปจากห้องอย่างรวดเร็ว

สิบนาทีต่อมาพวกเขาก็กลับมาที่ห้อง

ยกเว้นจางหลินแล้ว คนอื่นๆ ล้วนมีสีหน้าหดหู่สิ้นหวัง

ผลลัพธ์นั้นชัดเจนอยู่แล้ว

"เลขที่สิบเอ็ดถึงยี่สิบตามฉันมา"

ฟางหยวนคือเลขที่สิบห้า เขาสูดหายใจเข้าลึก

"พี่หลิว ภาวนาให้ฉันด้วยนะ"

พูดจบเขาก็เดินออกไปอย่างเด็ดเดี่ยวราวกับทหารที่กำลังก้าวเข้าสู่สนามรบ

ไม่ใช่แค่เขาคนเดียว นักเรียนคนอื่นๆ ก็มีสีหน้าเคร่งเครียดไม่ต่างกัน

ช่วยไม่ได้ ในยุคสมัยแบบนี้ หากปลุกพลังวีรชนไม่สำเร็จ อนาคตก็คงหนีไม่พ้นต้องกลายเป็นคนธรรมดาที่ใช้ชีวิตอย่างหวาดระแวงไปวันๆ

ถึงจะมีสมาคมผู้ใช้วิญญาณคอยคุ้มครอง แต่การไร้ซึ่งพลังปกป้องตัวเองก็ยังเป็นเรื่องที่น่าหดหู่อยู่ดี

สิบนาทีผ่านไป

ฟางหยวนเดินกลับเข้ามาในห้องด้วยใบหน้าแดงก่ำ ตอนที่เขานั่งลงบนเก้าอี้ ร่างกายของเขายังคงสั่นสะท้าน

"ยินดีด้วยนะ"

หลิวเสวียนเห็นท่าทางแบบนั้นก็รู้ทันทีว่าเขาปลุกพลังสำเร็จแล้ว

"ขอบใจมากพี่หลิว!"

น้ำเสียงของหลิวเสวียนดูเหมือนจะช่วยให้ฟางหยวนสงบสติอารมณ์ลงได้บ้าง เขาจึงเอ่ยปากขอบคุณ

"ได้วีรชนระดับไหนล่ะ"

"ระดับผู้บัญชาการ! ฉันเพิ่งรู้เดี๋ยวนี้เองว่าบรรพบุรุษตระกูลฟางของเราเคยเป็นนักดาบด้วย!"

หากปลุกพลังวีรชนสำเร็จ ผู้ใช้วิญญาณจะได้รับรู้ข้อมูลบางส่วนของวีรชนผู้นั้นตอนที่ยังมีชีวิตอยู่ด้วย

สมาคมผู้ใช้วิญญาณก็อาศัยข้อมูลเหล่านี้แหละมาค่อยๆ ปะติดปะต่อประวัติศาสตร์ที่สูญหายไปให้สมบูรณ์

ฟางหยวนเองก็เพิ่งรู้สถานะนักดาบของบรรพบุรุษผ่านทางวีรชนของตระกูลนั่นเอง

"ระดับผู้บัญชาการ ยอดเยี่ยมมาก"

ระดับของผู้ใช้วิญญาณจะสอดคล้องกับระดับของวีรชน เพียงแต่เปลี่ยนคำเรียกเป็นขั้นที่หนึ่งถึงเจ็ด การที่ฟางหยวนปลุกพลังวีรชนระดับผู้บัญชาการได้ หมายความว่าในอนาคตหากเขาฝึกฝนตามขั้นตอนอย่างเหมาะสม เขาก็มีโอกาสเติบโตเป็นผู้ใช้วิญญาณขั้นสามได้อย่างไม่ยากเย็น

เก้าโมงห้าสิบนาที

นักเรียนเลขที่ยี่สิบเอ็ดถึงสามสิบเดินกลับเข้ามาในห้อง

เจ้าหน้าที่ร้องเรียก

"เลขที่สามสิบเอ็ดถึงสี่สิบตามฉันมา"

"พี่หลิว สู้ๆ นะ!"

ฟางหยวนส่งเสียงเชียร์หลิวเสวียน

หลิวเสวียนพยักหน้ารับก่อนจะเดินตามเจ้าหน้าที่ไปยังหอประชุมเล็ก

สถานที่ที่ปกติใช้สำหรับจัดประชุมสายชั้น บัดนี้ถูกแบ่งออกเป็นห้องเล็กๆ สิบห้อง

หลิวเสวียนเดินเข้าไปในห้องหมายเลขหก

ภายในห้องขนาดไม่ถึงสามสิบตารางเมตรมีเครื่องมือรูปร่างคล้ายแคปซูลอวกาศตั้งอยู่ โดยมีเจ้าหน้าที่สมาคมในเครื่องแบบนั่งอยู่หน้าจอแสดงผล

"มาเซ็นชื่อตรงนี้"

หลิวเสวียนเดินเข้าไปเซ็นชื่อของตัวเองลงในช่องว่าง

"เข้าไปนอนข้างในได้เลย"

หลิวเสวียนทำตามคำแนะนำของเจ้าหน้าที่และเอนตัวลงนอนในแคปซูล

"สลัดความคิดฟุ้งซ่านทิ้งไป จดจ่อสมาธิให้ดี"

หลิวเสวียนทำตามอย่างว่าง่าย

เมื่อเจ้าหน้าที่เริ่มเดินเครื่อง เครื่องปลุกพลังก็ทำงาน

พลังวิญญาณมหาศาลหลั่งไหลเข้าสู่ร่างกายของหลิวเสวียนอย่างบ้าคลั่ง

น้ำยาพลังจิตที่ดื่มเข้าไปก่อนหน้านี้ก็ถูกกระตุ้นให้ทำงานในวินาทีเดียวกัน

ตู้ม!

หลิวเสวียนรู้สึกเหมือนสมองระเบิดออก สติสัมปชัญญะพร่าเลือนไปในพริบตา

เมื่อเขารู้สึกตัวอีกครั้ง เขาก็พบว่าตัวเองมายืนอยู่ท่ามกลางโถงวิหารสีทองอร่าม

หอวีรชน!