บทที่ 13 พนักงานส่งอาหารโปรโมตการทำนาข้าวร่วมกับการเลี้ยงปลาผ่านไลฟ์สด

"เขาเหมือนกับพ่อครัวติงในตำนานเลย!"

เมื่อได้ยินเช่นนั้น หลายคนก็นึกถึงเกร็ดประวัติศาสตร์เรื่องนั้นขึ้นมาทันที:

【เฒ่าหวังหมายถึงเรื่องพ่อครัวติงชำแหละวัวใช่ไหม? เวอร์ไปหน่อยมั้ง! นั่นมันก็แค่เกร็ดประวัติศาสตร์ไม่ใช่เหรอ?】

【พอเขาพูดขึ้นมา มันก็ดูคล้ายจริงๆ นะ บางทีพี่ชายส่งอาหารคนนี้อาจจะเป็นพ่อครัวติงกลับชาติมาเกิดก็ได้ ไม่อย่างนั้นคนหนุ่มขนาดนี้จะมีทักษะการใช้มีดระดับนี้ได้ยังไง มันไม่สมเหตุสมผลเลย】

【ถึงยังไงก็สุดยอดไปเลย! ฉันขอสมัครเป็นแฟนคลับพี่ชายคนนี้แล้วกัน พวกหนุ่มหน้าหวานมีอะไรน่าดูสู้หนานเย่ได้บ้างไหมล่ะ?】

ทางฝั่งของหนานเย่ การชำแหละใกล้จะเสร็จสมบูรณ์แล้ว เหลือเพียงหัววัวเท่านั้น ซึ่งสำหรับหนานเย่คงใช้เวลาอีกแค่ประมาณสิบนาที

สรุปแล้ว หนานเย่ใช้เวลาชำแหละวัวทั้งตัวเสร็จภายในเวลาไม่ถึงหนึ่งชั่วโมง

เสียงปรบมือจากผู้ชมดังขึ้นอย่างต่อเนื่องไม่ขาดสาย

ทักษะฝีมือขั้นสูงสุดเมื่อแสดงออกมาก็กลายเป็นศิลปะ การได้เฝ้ามองจึงถือเป็นความสุนทรีย์อย่างหนึ่ง

และที่น่าแปลกใจก็คือ มันกลับทำให้รู้สึกผ่อนคลายความเครียดอย่างบอกไม่ถูก ซึ่งน่าทึ่งมากจริงๆ

"คุณลุงครับ คืนมีดครับ!"

จ้าวหย่งรับมีดและแท่งเหล็กมา แล้วส่งต่อให้หวังขุย

หวังขุยรับไปตรวจสอบดู ใบมีดยังคงคมกริบไร้รอยบิ่น สะท้อนให้เห็นว่าตลอดกระบวนการทั้งหมด หนานเย่ไม่ได้ลงดาบสับโดนกระดูกแข็งๆ จนมีดสะดุดเลยแม้แต่น้อย

"คมกริบ!"

เมื่อเห็นหวังขุยยกนิ้วโป้งชื่นชม หนานเย่ก็เพียงแค่ยิ้มรับแล้วพูดว่า "ผมขอตัวไปล้างมือก่อนนะครับ"

เมื่อเขากลับมา จ้าวหย่งก็หยิบธนบัตรสีแดงสดห้าใบออกมา

"พ่อหนุ่ม นี่ค่าแรงของนาย!"

หนานเย่ก้าวถอยหลังปฏิเสธซ้ำๆ "คุณลุงครับ วันนี้ผมแค่มาถ่ายทำรายการวาไรตี้ ผมขอแค่ข้าวเที่ยงกินก็พอแล้วครับ"

แต่จ้าวหย่งไม่ยอมปล่อยผ่านไปง่ายๆ สีหน้าของเขาค่อยๆ จริงจังขึ้น ราวกับอยากจะกลืนกินหนานเย่เข้าไป

"รับไปเถอะ ถึงครอบครัวฉันจะไม่ได้ร่ำรวยอะไร แต่เราก็ไม่เคยเบี้ยวค่าแรงใคร ไม่ว่าอีกฝ่ายจะเป็นใครก็ตาม"

นอกเสียจากว่า... นายจะดูถูกฉัน!

ในเมื่ออีกฝ่ายพูดมาถึงขนาดนี้แล้ว หากหนานเย่ยังยืนกรานไม่รับเงินก็คงจะดูไม่สมเหตุสมผล

"ถ้าอย่างนั้น ผมขอรับไว้ก็แล้วกันครับ!"

เมื่อยื่นธนบัตรให้หนานเย่ ใบหน้าของจ้าวหย่งก็ประดับไปด้วยรอยยิ้มทันที "ต้องอย่างนั้นสิ!"

"นี่ พวกนายกำลังถ่ายรายการอยู่ไม่ใช่เหรอ? เดี๋ยวฉันจะเลี้ยงทั้งข้าวเที่ยงและข้าวเย็นเลย!"

จ้าวหย่งอารมณ์ดี แต่หวังขุยกลับไม่ค่อยสบอารมณ์นัก

"เฒ่าจ้าว แบบนี้ไม่ถูกนะ พ่อหนุ่มคนนี้มีฝีมือขนาดนี้ ฉันยังหวังจะขอเรียนวิชาจากเขาอยู่เลย นายเลี้ยงมื้อเที่ยงไป ส่วนมื้อเย็นเดี๋ยวฉันเป็นเจ้ามือเอง"

"เฮ้ย เฒ่าหวัง นายเปลี่ยนไปนะเนี่ย! กล้าเลี้ยงข้าวคนอื่นด้วย!" จ้าวหย่งขยิบตาให้หวังขุย

ยังไงเสีย หวังขุยก็เป็นถึงคนขายเนื้อ เขามักจะเป็นฝ่ายถูกจ้างไปทำงาน และมีคนคอยเลี้ยงข้าวเลี้ยงน้ำเป็นบริการเสริมอยู่เสมอ แทบจะไม่เคยเป็นฝ่ายเลี้ยงข้าวใครก่อนเลย

"ตกลงๆ คืนนี้พวกนายมาได้เลย!"

"..."

ด้วยคำพูดผลัดกันไปมาไม่กี่ประโยค พวกเขาก็จัดการทุกอย่างให้หนานเย่เสร็จสรรพ

ช่องคอมเมนต์เต็มไปด้วยความอิจฉา:

【ว้าว 500 หยวนในเวลาไม่ถึงชั่วโมง! หาเงินได้เร็วสุดๆ ไปเลย!】

【ใช่เลย มีฝีมือขนาดนั้น จะไปส่งอาหารทำไมล่ะ!】

【ใช่ว่าจะมีวัวให้ฆ่าทุกวันซะหน่อย เวลาไม่มีงานจะให้ไปกินดินหรือไง?】

จ้าวหย่งตบไหล่หนานเย่เบาๆ "พ่อหนุ่ม นายไปเดินเล่นรอบๆ หมู่บ้านก่อนไหม? เดี๋ยวกับข้าวเสร็จแล้วฉันจะไปเรียก!"

"ตกลงครับ ขอบคุณครับคุณลุงจ้าว!"

หลังจากจ้าวหย่งเดินจากไป หนานเย่ก็เริ่มมองหาน้ำดื่ม เขารู้สึกกระหายน้ำมาก

พวกเขาก็น่าจะหิวน้ำเหมือนกัน

เขาสังเกตเห็นว่าดวงตาของตัวเองบวมเล็กน้อย ดูเหมือนว่าเขาจะรับงานชำแหละเนื้อแบบนี้บ่อยไม่ได้ ไม่อย่างนั้นไม่ช้าก็เร็วเขาคงได้ร้องไห้จนตาบอดแน่ๆ

เคยได้ยินมาว่าพวกที่ทำงานเป็นคนฆ่าสัตว์ ซึ่งต้องพัวพันกับการฆ่าฟัน มักจะมีแรงอาฆาตพยาบาทสูง บาปหนา และอายุสั้น

ไม่รู้ว่าการร้องไห้แบบนี้จะเป็นวิธีช่วยคลี่คลายบาปกรรมได้หรือเปล่านะ...

เมื่อผู้กำกับเห็นว่าหนานเย่ทำท่าเหมือนกำลังหาน้ำดื่ม แล้วหันไปมองยอดคนดูที่พุ่งเกือบถึง 4 ล้านคนในไลฟ์สด เขาก็ตบต้นขาฉาดใหญ่

"ใครก็ได้ เอาน้ำแร่ไปให้หนานเย่ขวดหนึ่งที"

นี่มันช่วยชีวิตได้ทันเวลาพอดี หนานเย่กำลังคอแห้งเป็นผงอยู่เลย

พอมองดูขวดน้ำที่มีฉลากแบรนด์ในมือ เขาก็เข้าใจเจตนาของผู้กำกับในทันที

เขาถือขวดน้ำแร่ไว้แนบอกพร้อมกับส่งยิ้ม

"หากคุณกระหายน้ำ ดื่มน้ำแร่จากฟาร์มสิครับ หวานชื่นใจนิดๆ!"

"ทุกๆ การดื่มน้ำแร่หนึ่งขวด คุณจะได้ร่วมบริจาคเงินหนึ่งเซนต์ให้กับเด็กๆ ในพื้นที่ห่างไกลบนภูเขาด้วยนะครับ!"

พูดจบ หนานเย่ก็ไม่สนใจอะไรอีก เขาบิดฝาขวดแล้วกระดกดื่มรวดเดียวหมด

【คิดไม่ถึงเลยว่าคนแรกที่ได้โฆษณาสินค้าในซีซันนี้จะเป็นพนักงานส่งอาหาร น่าสนใจจริงๆ】

【ผู้กำกับนี่รู้จักคว้าโอกาสจริงๆ ดูแล้วหิวน้ำตามเลย】

【เทพธิดาเยียนหราน เลิกดูได้แล้ว! จะ 11 โมงแล้วนะ ถ้าไม่รีบทำงานระวังจะอดกินข้าวเที่ยงหรอก】

ซือถูเยียนหรานเหลือบมองคอมเมนต์ถึงได้สติ เธอตบหน้าผากตัวเองดังฉาด รู้สึกหงุดหงิดตัวเองสุดๆ

"ว้าว จะ 11 โมงแล้วเหรอ! ทำไมพวกคุณไม่เตือนฉันเลยล่ะ? ฉันมัวแต่ดูเพลินเลยเนี่ย"

【เทพธิดา ไม่ใช่ว่าพวกเราไม่เตือนนะ แต่พวกเราก็ดูเพลินจนลืมเวลาเหมือนกัน!】

ไม่ได้การล่ะ หนานเย่คนนี้มีพิษร้ายกาจจริงๆ เข้ากับฉันไม่ได้เอาซะเลย

ทุกครั้งที่เขาปรากฏตัว ไม่เพียงแต่จะแย่งซีนไปหมด แต่บรรยากาศโดยรวมยังเปลี่ยนไปอีกด้วย

ซือถูเยียนหรานและคนอื่นๆ เริ่มกลับไปวุ่นวายกับการทำงาน ส่วนหนานเย่ในที่สุดก็มีเวลาเดินเล่นสักที

เขาตรวจสอบแผงสถานะค่าอารมณ์:

หลินอี้ฮุยตกตะลึง ค่าอารมณ์เพิ่มขึ้น 152

หลี่เหยียนเจียงตกตะลึง ค่าอารมณ์เพิ่มขึ้น 163

...

คะแนนค่าอารมณ์รวมอยู่ที่ 10,200,038

ว้าว ทะลุสิบล้านแล้ว! ดูเหมือนว่าจะสามารถแลกทักษะเพิ่มได้อีกสองอย่างสินะ

แต่ยังไม่ต้องรีบร้อน ไว้จำเป็นค่อยกลับมาแลกก็ได้

สายลมพัดโชยมา ทุ่งนาข้าวเป็นระลอกคลื่นสีทองพลิ้วไหว

อารมณ์ของหนานเย่ดีขึ้น เขาหรี่ตาลงเพื่อดื่มด่ำกับช่วงเวลาอันเงียบสงบยามสายลมพัดผ่าน

เมื่อเขาลืมตาขึ้นอีกครั้งและมองไปที่คอมเมนต์ ก็พบว่าหลายคนกำลังพูดคุยเกี่ยวกับทุ่งนาข้าว

【เมื่อกี้ฉันเห็นเหมือนมีปลาว่ายอยู่ในนาข้าวเลย ตาฝาดไปเองหรือเปล่าเนี่ย?】

【ดูเหมือนปลาไนเลย!】

หนานเย่เหลือบมองไปและเห็นว่ามีปลาอยู่จริงๆ ซึ่งเขาก็พอจะมีความรู้เรื่องนี้อยู่บ้าง จึงพูดขึ้นว่า:

"นี่คือโมเดลการทำนาข้าวร่วมกับการเลี้ยงปลาครับ พวกเขาจะปล่อยปลาไนและปลาหลีฮื้อลงไปในนาข้าว เวลาที่พวกมันว่ายน้ำในนา ก็จะช่วยเพิ่มออกซิเจนในน้ำไปด้วย"

"มูลของพวกมันสามารถใช้เป็นปุ๋ยได้ และพวกมันยังช่วยกินแมลงศัตรูพืชรวมถึงไข่แมลงด้วย"

"ด้วยประโยชน์มากมายขนาดนี้ ผลผลิตข้าวจะเพิ่มขึ้นประมาณ 5% ซึ่งถือเป็นการได้ประโยชน์ร่วมกันทั้งสองฝ่ายอย่างแท้จริงครับ"

"อย่างไรก็ตาม เนื่องจากปลาหลีฮื้อและปลาไนกินเก่งมาก การเลี้ยงมากเกินไปจะทำให้อาหารในนาข้าวไม่เพียงพอ"

"ดังนั้น โดยทั่วไปแล้วพวกเขาจะปล่อยปลาแค่ไม่กี่สิบตัว เพื่อไว้กินสดๆ ตอนที่เก็บเกี่ยวข้าวเสร็จครับ"

คำอธิบายนี้ถือว่าเจาะลึกมาก เมื่อพิจารณาจากการที่หนานเย่เคยใช้ชีวิตอยู่ในชนบทช่วงระยะเวลาหนึ่งในชาติก่อน

【ว้าว ว้าว พี่รู้เรื่องพวกนี้ด้วยเหรอ? แน่ใจนะว่าเป็นแค่คนส่งอาหารน่ะ?】

【ในฐานะคนที่ปลูกข้าวมาหลายปี ขอคอนเฟิร์มว่าสิ่งที่พี่คนส่งอาหารพูดมานั้นถูกต้องเป๊ะเลย แต่อย่างไรก็ตาม ไม่ใช่ว่าสภาพน้ำทุกที่จะเหมาะกับการเลี้ยงปลาหรอกนะ เพราะงั้นทุกคนควรศึกษาข้อมูลให้ดีก่อนลองทำล่ะ】

【บ้าไปแล้ว นี่มันไม่ใช่รายการเกี่ยวกับการทำไร่ทำนาหรอกเหรอ? ทำไมจู่ๆ ถึงกลายเป็นรายการให้ความรู้ไปได้ล่ะเนี่ย?】

【ฮ่าๆๆ คอมเมนต์บนคงเพิ่งมาใหม่สินะ ถึงไม่รู้ว่าพี่คนส่งอาหารคนนี้สุดยอดแค่ไหน ไม่ว่าเขาจะทำอะไร เขาก็สามารถพารายการออกทะเลได้ตลอดแหละ】

เมื่อเห็นเช่นนั้น หนานเย่ก็เม้มริมฝีปากอย่างจนใจ "อะไรกัน อย่าพูดเหลวไหลสิครับ ผมจริงจังมากเลยนะ การชำแหละวัวไม่ใช่การทำงานเกษตรหรือไง? ผมก็แค่อธิบายเพื่อตอบคำถามพวกคุณเท่านั้นเอง!"

ผู้ชมหัวเราะหนักกว่าเดิมเมื่อได้ยินคำตอบของหนานเย่: การฆ่าวัวจะนับเป็นงานเกษตรหรือไม่นั้นไม่สำคัญหรอก

ประเด็นคือคุณกำลังโกงอยู่ต่างหาก คุณเก่งกว่าคนขายเนื้อที่ทำงานมา 20 ปีบางคนซะอีก

นี่ไม่ใช่การมาสัมผัสประสบการณ์ชีวิตแล้ว นี่มันการมารับเหมางานชัดๆ!

ส่วนเรื่องการทำนาข้าวร่วมกับการเลี้ยงปลา ใครจะไปรู้ล่ะว่าคุณจะสามารถอธิบายเป็นฉากๆ ได้ขนาดนี้...

เมื่อเห็นว่าซือถูเยียนหรานและคนอื่นๆ เริ่มเข้าร่องเข้ารอยและหางานเกษตรที่เหมาะสมทำได้แล้ว ผู้กำกับก็ถอนหายใจด้วยความโล่งอกในที่สุด

เหตุการณ์ก่อนหน้านี้ถูกหนานเย่ป่วนซะเละเทะไปหมดจริงๆ

เขาเหลือบมองไปที่ไลฟ์สดของหนานเย่

เฮ้ย เขาไม่ได้กำลังชำแหละวัวแล้ว แค่เดินเล่นไปมาเฉยๆ แต่กลับยังมีคนดูออนไลน์พร้อมกันถึง 2 ล้านคน

นี่มัน...

ยอดเยี่ยมเกินไปแล้ว!

หลังจากครุ่นคิดอยู่ครู่หนึ่ง เขาก็หยิบวิทยุสื่อสารขึ้นมา