บทที่ 31 สี่สิบเปอร์เซ็นต์

บทที่ 31 สี่สิบเปอร์เซ็นต์

วันนี้กว่าเฉินเซียวจะปลีกตัวจากการซื้อขายหุ้นได้ก็แทบแย่ แต่กลับต้องมาโดนเซี่ยอวี่เตี๋ยป่วนจนเหนื่อยกว่าเดิมเสียอีก

แม่มดน้อยจอมร้อยเล่ห์คนนี้ สีหน้าท่าทางของเธอช่างมีลูกเล่นแพรวพราวซะจริง ๆ

ถ้าเฉินเซียวทำเสียงดุใส่ เธอก็จะเปลี่ยนสีหน้าเป็นลูกหมาน้อยผู้น่าสงสารทันที ทำเอาเขาใจอ่อนยวบ

แต่ถ้าไม่ดุ เธอก็จะจับเฉินเซียวมาหยอกล้อเล่นราวกับเป็นตุ๊กตาผ้าขนสัตว์

“เวรเอ๊ย จะลูบหัวหมามันก็ต้องมีศิลปะหน่อยสิวะ เล่นลูบเอา ๆ แบบนี้ได้ไงวะ!”

เฉินเซียวถอนหายใจยาว ๆ และยอมแพ้ที่จะขัดขืน

ทันทีที่เสียงกริ่งบอกเวลาเลิกเรียนในคาบสุดท้ายดังขึ้น เฉินเซียวก็ลุกพรวดเตรียมตัวจะชิ่ง แต่ก็ไม่พ้นเงื้อมมือของเธออยู่ดี

เซี่ยอวี่เตี๋ยดึงชายเสื้อของเขาไว้ แล้วทำปากจู๋น่ารัก ๆ พลางออดอ้อนว่า “ฉันหิวแล้วอะ ฉันเลี้ยงข้าวนายดีไหม?”

เฉินเซียว “......”

“นี่ลูกพี่ หิวก็ไปกินเองสิ! จะมาเลี้ยงฉันทำไม? ฉันไม่ได้หิวซะหน่อย!”

เซี่ยอวี่เตี๋ยยังคงส่งสายตาหวานเชื่อมจ้องมองเขาไม่กะพริบ

สุดท้ายเฉินเซียวก็ใจอ่อนจนได้ “ก็ได้”

พอดีเลย จะได้หาที่เงียบ ๆ คุยกันให้รู้เรื่องไปเลย

ณ ร้านแฮมเบอร์เกอร์โนเนมแห่งหนึ่งในมหาวิทยาลัย เซี่ยอวี่เตี๋ยกอดแก้วโคล่าไซซ์จัมโบ้ดูดปรื๊ด ๆ อย่างมีความสุข

เฉินเซียวถอนหายใจออกมา “นี่ลูกพี่ ขืนเธอทำแบบนี้ต่อไป อาจารย์ได้เพ่งเล็งฉันแน่ ๆ แล้วทีนี้ชีวิตฉันจะอยู่สงบสุขได้ยังไงเนี่ย?”

เซี่ยอวี่เตี๋ยวางแก้วโคล่าลงบนโต๊ะ

“อยากให้ฉันเลิกยุ่งกับนายมันก็ง่ายนิดเดียวนะ”

เฉินเซียวรีบถาม “ว่ามาสิ มีเงื่อนไขอะไร?”

เซี่ยอวี่เตี๋ยเอานิ้วจิ้มกล้ามหน้าท้องของเขาอีกแล้ว “ถ้าไม่อยากให้ฉันไปวอแวนายต่อหน้าคนเยอะ ๆ ก็หาที่เงียบ ๆ ให้ฉันไปวอแวนายสองต่อสองสิ”

เฉินเซียว “......”

จะว่าไปเซี่ยอวี่เตี๋ยก็หน้าตาน่ารักน่าเอ็นดูสไตล์สาวหวานจริง ๆ นั่นแหละ

เฉินเซียวก็รู้สึกชอบผู้หญิงสไตล์นี้อยู่เหมือนกัน แต่ก็ไม่ได้รู้สึกอยากจะล่วงเกินอะไร

เป็นสไตล์ที่มองแล้วเพลินตา แต่ไม่ได้มีความคิดอกุศลอะไรด้วย

“นี่... นี่... เธอไปหาแฟนเป็นตัวเป็นตนสักคนไม่ดีกว่าเหรอ? ฉันมันเป็นพวกผู้ชายเฮงซวยนะ!”

เซี่ยอวี่เตี๋ยทำหน้าครุ่นคิด “ผู้ชายเฮงซวยงั้นเหรอ? เอ๊ะ? คำนี้ฟังดูมีความหมายลึกซึ้งดีจัง คิกคิกคิก... ฉันจำไว้ใช้บ้างดีกว่า”

เฉินเซียวรู้สึกเอือมระอา “ฉันกำลังพูดถึงตัวเองอยู่นะ ฉันเนี่ยแหละผู้ชายเฮงซวย!”

“อ้อ แล้วมันเกี่ยวอะไรกับฉันล่ะ? ฉันไม่ได้จะมาสานสัมพันธ์ลึกซึ้งอะไรกับนายซะหน่อย”

เฉินเซียวถึงกับไปไม่เป็น

“โอเค ๆ เธอชนะแล้ว”

“เย้!” เซี่ยอวี่เตี๋ยกระโดดโลดเต้นอย่างผู้ชนะ “สุดสัปดาห์นี้ไปเที่ยวเป็นเพื่อนฉันนะ”

เฉินเซียวบอกปัด “สุดสัปดาห์นี้ไม่ว่าง นัดสาวไว้แล้ว”

เซี่ยอวี่เตี๋ยทำปากยื่นปากยาว “งั้นฉันขอจองคิวสุดสัปดาห์หน้าเลยนะ”

เฉินเซียวถอนหายใจอย่างจำยอม “เฮ้อ ได้ ๆ แต่ก่อนจะถึงสุดสัปดาห์หน้า ห้ามมาโผล่หน้าในห้องเรียนของพวกฉันอีกนะ!”

“ได้เลยจ้า ดีล”

เฉินเซียวถอนหายใจอย่างโล่งอก “โอเค งั้นฉันไปล่ะ”

“อืม บ๊ายบาย”

......

เมื่อกลับมาถึงหอพัก ก็เป็นธรรมดาที่จะต้องโดนพวกเพื่อน ๆ แซวตามระเบียบ

“เชี่ยเอ๊ย ไอ้เซียว ยืดอกรับหน่อยสิวะ ให้พ่อดูหน่อยซิว่านายยืดอกรับความจริงหรือเปล่า” ฉินซินแซวเสียงหลง

“ไสหัวไป! ไอ้โง่เอ๊ย คิดว่าฉันเป็นคนอย่างนายหรือไง?”

“พี่เซียว ไปสอยสาวมาจากไหนเนี่ย? โคตรสวยเลย สเปกในฝันของผมเลยนะเนี่ย”

“เฮ้ย ผู้หญิงคนนี้ฉันคุ้น ๆ นะ เหมือนตอนปีหนึ่งที่มีคนจัดอันดับดาวคณะ เธอน่าจะเป็นดาวคณะของคณะภาษาต่างประเทศนะ”

“เชี่ย จริงดิ?”

......

เรื่องซุบซิบนินทาของพวกผู้ชายเนี่ย มาไวไปไวซะจริง ๆ

พอเริ่มเล่นเกมโดต้ากัน ไอ้พวกสัตว์ป่าพวกนี้ก็มัวแต่ก่นด่าเพื่อนร่วมทีมกับคู่แข่งจนลืมเรื่องอื่นไปสนิท

เฉินเซียวถึงได้หลุดพ้นจากวงโคจรแห่งการถูกแซว

เช้าตรู่วันรุ่งขึ้น

เฉินเซียวก็ยังคงไปวิ่งออกกำลังกายตามปกติ

เซี่ยอวี่เตี๋ยสะพายกระเป๋าใบเล็ก ๆ นั่งหาวหวอด ๆ อยู่บนอัฒจันทร์

เฉินเซียวรู้สึกเพลียใจ “ทำไมเธอถึงมาอีกแล้วเนี่ย? ในเมื่อเธอไม่ได้มาวิ่งซะหน่อย”

เซี่ยอวี่เตี๋ยตอบหน้าตาเฉย “ก็ฉันไม่ได้ไปที่ห้องเรียนของนายนี่นา แถมอยู่ที่นี่ก็ไม่มีใครรู้จักนายด้วย”

เฉินเซียว “......”

“ไม่มีใครรู้จักฉัน แล้วไม่มีใครรู้จักเธอด้วยหรือไง? เธอลองมองดูไอ้พวกสัตว์ป่าแถวนี้สิ”

เซี่ยอวี่เตี๋ยหันไปมองรอบ ๆ ก็พบว่ามีสายตาของหนุ่ม ๆ หลายคู่แอบมองมาทางนี้จริง ๆ ด้วย

“จะมองก็มองไปสิ เนื้อฉันไม่ได้หลุดไปสักก้อนซะหน่อย นี่ รีบไปวิ่งได้แล้วน่า ฉันจะนั่งดูนายอยู่ตรงนี้แหละ”

เฉินเซียว “......”

วันนี้เขารู้สึกฟิตเป็นพิเศษ วิ่งรวดเดียวสี่พันเมตรถึงจะยอมหยุด

เซี่ยอวี่เตี๋ยรีบวิ่งเหยาะ ๆ เข้ามาหา ดึงแขนเขาให้ไปนั่งพักบนอัฒจันทร์ หยิบผ้าขนหนูออกมาจากกระเป๋าสะพาย แล้วค่อย ๆ ซับเหงื่อตามร่างกายให้เขาอย่างเบามือ

จากนั้นก็หยิบกระติกน้ำอุ่นออกมา เปิดฝาแล้วป้อนน้ำให้เขาดื่ม

เฉินเซียวรีบคว้ากระติกน้ำมาถือไว้ แล้วยกดื่มเอง

“อะแฮ่ม... ตัวฉันเหม็นเหงื่อจะตายอยู่แล้ว เธออยู่ห่าง ๆ ฉันหน่อยเถอะน่า”

“ไม่เอา ฉันไม่ได้รังเกียจนายสักหน่อย”

พูดจบ เธอก็ยื่นมือมาจัดทรงผมที่ยุ่งเหยิงเพราะโดนลมพัดของเฉินเซียวให้เข้าที่

“ขนาดอาไตที่บ้านฉัน ฉันยังไม่เคยดูแลเอาใจใส่ขนาดนี้เลยนะ นายยังจะมาทำเป็นไม่พอใจอีกเหรอ?”

เฉินเซียวชะงักไป “อาไตที่บ้านเธอนี่คือ......”

“อ้อ น้องหมาน่ะ”

“พรวด......”

......

สำหรับเซี่ยอวี่เตี๋ยแล้ว ในตอนแรกเฉินเซียวรู้สึกต่อต้านเธออยู่บ้าง เพราะเธอเข้ามาทำให้ชีวิตของเขาวุ่นวาย

แต่มาตอนนี้เขากลับเริ่มรู้สึกเพลิดเพลินเสียแล้ว เพราะไม่มีใครสามารถปฏิเสธความอ่อนโยนเอาใจใส่ของเซี่ยอวี่เตี๋ยได้ลงหรอก

โดยเฉพาะสายตาที่เต็มไปด้วยความหลงใหลและชื่นชมเวลาที่เธอมองมาที่เขา

แน่นอนว่า บางทีเธออาจจะแค่หลงใหลในรูปร่างหน้าตาของเขาก็ได้

แต่นั่นก็ไม่เป็นไรหรอก เพราะรูปร่างหน้าตาก็ถือเป็นส่วนหนึ่งของตัวเขาเองนี่นา

หลังจากกินอาหารเช้าเสร็จ เซี่ยอวี่เตี๋ยก็เดินหาวหวอด ๆ กลับหอพักไป ปากก็พร่ำบ่นว่าจะไปนอนชดเชย

พอเฉินเซียวกลับมาถึงหอพัก ซูถังก็โทรเข้ามาพอดี

“ฮัลโหล? เจ้านายคะ ตื่นหรือยังคะ?” ซูถังถามหยั่งเชิง

“อืม ปกติผมตื่นตอนเจ็ดโมงเช้าน่ะ แล้วก็ออกกำลังกายอีกหนึ่งชั่วโมง ประมาณแปดโมงเช้าก็ว่างแล้วล่ะ”

การบอกตารางชีวิตประจำวันให้ลูกน้องรู้ ถือเป็นการอำนวยความสะดวกให้ทั้งตัวเองและลูกน้องในการทำงานร่วมกัน

“รับทราบค่ะ อาคารสำนักงานฉันจัดการหาให้เรียบร้อยแล้วนะคะ นักเทรดก็หามาได้ 5 คนแล้วด้วย เจ้านายพอจะมีเวลาสัมภาษณ์พวกเขาบ้างไหมคะ?”

เฉินเซียวครุ่นคิดอยู่ครู่หนึ่ง “งั้นเอาเป็นวันนี้เลยก็แล้วกัน คุณมารับผมหน่อยสิ จะได้ไปดูสถานที่ทำงานด้วยกันเลย”

“ได้ค่ะ”

......

ยี่สิบนาทีต่อมา รถของซูถังก็มาจอดเทียบท่าอยู่ที่หน้าอาคาร 5

เฉินเซียวในชุดกีฬาเดินลงมา แล้วเข้าไปนั่งที่เบาะหลัง

ก่อนหน้านี้ที่เขาไปนั่งเบาะหน้าคู่คนขับ ก็เพราะเป็นการติดรถมาด้วย จึงต้องทำตามมารยาท

แต่ตอนนี้ซูถังกลายมาเป็นลูกน้องของเขาแล้ว เฉินเซียวจึงเลือกที่จะนั่งเบาะหลังอย่างไม่ตะขิดตะขวงใจ

“ไปกันเถอะ”

“ค่ะ”

“ซูถัง เอาแบบนี้นะ ต่อไปผมจะเพิ่มค่าน้ำมันให้คุณเดือนละ 5,000 หยวนนะ”

ซูถังตกใจ ค่าน้ำมัน...... มันไม่เยอะไปหน่อยเหรอ......

“จะ เจ้านายคะ มันจะเยอะเกินไปหรือเปล่าคะ”

เฉินเซียวยิ้มบาง ๆ “ไม่เยอะหรอก คุณต้องรับบทเป็นคนขับรถให้ผมด้วยนะ”

“แต่นั่นมันก็......” ซูถังยังคงพยายามปฏิเสธ

“เอาตามนี้นะ” เฉินเซียวพูดด้วยน้ำเสียงราบเรียบ เขาไม่อยากจะมามัวเถียงเรื่องเล็ก ๆ น้อย ๆ แบบนี้อีก

“อ้อ ได้ค่ะ” ซูถังรู้จังหวะจึงยอมหุบปากลง

สถานที่ตั้งออฟฟิศที่เธอหามาให้ ตั้งอยู่ริมฝั่งแม่น้ำฉางเถิง ซึ่งเป็นย่านธุรกิจที่เจริญที่สุด

สิ่งอำนวยความสะดวกครบครัน แถมยังอยู่ห่างจากมหาวิทยาลัยจินหนิงเพียงสิบกว่านาทีเท่านั้น

เฉินเซียวรู้สึกพอใจมาก แม้ว่าในอนาคตอาจจะมีออฟฟิศที่ดีกว่านี้ แต่ถ้าดูจากสถานการณ์ในตอนนี้ ก็คงไม่มีที่ไหนสู้ที่นี่ได้อีกแล้ว

“เจ้านายคะ ถึงแล้วค่ะ”

เฉินเซียวเหลือบมองนาฬิกา ตอนนี้เป็นเวลาเก้าโมงครึ่งแล้ว

“เดี๋ยวก่อน ค่อยขึ้นไป”

“ค่ะ” ซูถังรับคำสั้น ๆ โดยไม่ได้ถามเหตุผลให้มากความ

เฉินเซียวหยิบโทรศัพท์มือถือออกมา แล้วเปิดแอปพลิเคชันของบริษัทหลักทรัพย์

และก็เป็นไปตามคาด หุ้นบริษัทจื้อซินกวงเตี้ยนเปิดตลาดมาก็พุ่งทะยานจนติดซิลลิ่งในทันที

แถมยังมีคำสั่งซื้อกองพะเนินรออยู่อีกหลายล้านล็อต

เฉินเซียวหันไปดูข้อความลึกลับ

[วันที่ 7 มิถุนายน หุ้นของบริษัทไห่ซานอวี๋เย่เพิ่มขึ้นสูงสุด 6.69%]

พรุ่งนี้เป็นวันหยุดสุดสัปดาห์ ตลาดหุ้นปิดทำการ พอวันจันทร์เปิดมาก็มีการเปลี่ยนตัวหุ้นไปเป็นบริษัทอื่น ซึ่งมีอัตราการเติบโตแค่หกเปอร์เซ็นต์เท่านั้น

เฉินเซียวจึงตัดสินใจล้างพอร์ตหุ้นบริษัทจื้อซินกวงเตี้ยนทันทีโดยไม่ลังเล

วันแรกทำกำไรไปได้ 30% วันที่สองพุ่งชนซิลลิ่งอีก 10% รวมแล้วได้กำไรทั้งหมด 40%

จากเงินต้น 16 ล้านหยวนที่ถูกขยายด้วยเลเวอเรจ ทำกำไรไปได้เหนาะ ๆ 6.4 ล้านหยวน

หาเงินได้เร็วกว่าไปปล้นธนาคารซะอีก!