บทที่ 10 โทรศัพท์มือถือผลไม้ 4

บทที่ 10 โทรศัพท์มือถือผลไม้ 4

ฉินซินกลับมาถึงหอพักก็ตอนที่ประตูกำลังจะปิดพอดี

แม้เขาจะพูดคุยหัวเราะร่าเริงเป็นปกติ แต่เฉินเซียวก็ยังคงจับสังเกตเห็นสีหน้าที่ดูไม่เป็นธรรมชาติของเขาได้ในระหว่างที่พูดคุยกัน

ทั้งสองคุยกันไม่กี่ประโยค ต่างคนต่างก็แยกย้ายกันขึ้นเตียงนอน

จี๋หรงเจิงยังคงเปิดลำโพงเล่นเกมเสียงดังลั่นโดยไม่สนโลกเช่นเคย โดยไม่สนใจความรู้สึกของคนอื่นเลยแม้แต่น้อย

เฉินเซียวลุกขึ้นยืนแล้วโยนบุหรี่ครึ่งซองไปบนโต๊ะของเขา

“ใส่หูฟังซะ”

จี๋หรงเจิงสะดุ้งตกใจ แต่พอเห็นชัด ๆ ว่าเป็นบุหรี่ และเมื่อเปิดดูก็พบว่าไม่ใช่ซองเปล่า เขาก็ดีใจขึ้นมาทันที

“ได้เลยพี่เซียว”

เฉินเซียวพลิกตัวกลับมานอนแล้วยกยิ้มมุมปาก

เขาไม่ได้ยินจี๋หรงเจิงเรียกตัวเองว่า “เซียว” มาหลายวันแล้ว

เช้าวันรุ่งขึ้น

เฉินเซียวตื่นนอนตอนเจ็ดโมงเช้า เขาไปวิ่งจ๊อกกิ้งที่สนามกีฬาสองสามรอบ ก่อนจะกลับมาอาบน้ำ แล้วเดินไปกินข้าวเช้าที่โรงอาหารอย่างสบายอารมณ์

เขาให้ความสำคัญกับสุขภาพร่างกายเป็นอย่างมาก

ท้ายที่สุดแล้ว มีเพียงร่างกายที่แข็งแรงเท่านั้น ถึงจะสามารถมีความสุขกับชีวิตในวันข้างหน้าได้อย่างเต็มที่

เพื่อป้องกันไม่ให้ในอนาคตมีพร้อมทุกอย่างแล้ว แต่ร่างกายกลับไม่เอื้ออำนวย แบบนั้นมันจะน่าหดหู่แค่ไหนกันล่ะ ต่อให้มีเงินก็ไร้ประโยชน์

หลังจากทำธุระส่วนตัวเสร็จตอนแปดโมงครึ่ง เขาก็ไปเช็คชื่อที่ห้องเรียนก่อน แล้วอาศัยจังหวะขออนุญาตไปเข้าห้องน้ำแอบหนีกลับมาที่หอพัก ซึ่งเป็นช่วงเวลาที่ตลาดหุ้นในวันศุกร์ซึ่งเป็นวันทำการสุดท้ายเปิดพอดี

และก็เป็นไปตามคาด คำสั่งขายที่เฉินเซียวตั้งไว้ที่จุดสูงสุดของวันถูกจับคู่ซื้อขายเรียบร้อยแล้ว

เงินทุนทั้งหมดเพิ่มขึ้นเป็น 94,400 กว่าหยวน และกำลังจะทะลุหลัก 100,000 หยวนในไม่ช้านี้

ข้อความลึกลับก็ได้รับการรีเฟรชแล้วเช่นกัน

[วันที่ 30 พฤษภาคม หุ้นของบริษัทเทียนหนานจ้งเย่เพิ่มขึ้นสูงสุด 10.00%]

เฉินเซียวค้นหาบริษัทแห่งนี้ และก็พบว่ามันเป็นการลากขึ้นจากจุดฟลอร์ไปจนถึงซิลลิ่งอีกแล้ว

เขาครุ่นคิดอยู่ครู่หนึ่ง จึงถอนเงินออกมา 4,400 หยวน ส่วนที่เหลือทั้งหมดนำไปทุ่มซื้อหุ้นจนหมดหน้าตัก

จากนั้นก็ปิดคอมพิวเตอร์แล้วเดินออกจากหอพัก เรียกแท็กซี่มุ่งหน้าตรงไปยังห้างสรรพสินค้าที่อยู่ใกล้เคียงทันที

โทรศัพท์มือถือผลไม้ 4 วางจำหน่ายมาได้กว่าครึ่งปีแล้ว เฉินเซียวตั้งใจจะซื้อไปให้ซุนอิ๋งในวันพรุ่งนี้เป็นของขวัญสักเครื่อง

เพราะยังไงซะ เขาก็ทำกำไรจากเงินของเธอมาได้ไม่น้อย ยิ่งไปกว่านั้น ทุกครั้งที่ออกไปข้างนอกด้วยกัน โดยพื้นฐานแล้วก็เป็นเธอที่คอยจ่ายเงินให้ตลอด

ปีนี้อาจเรียกได้ว่าเป็นปีแรกของสมาร์ทโฟนเลยก็ว่าได้ ใครก็ตามที่มีโทรศัพท์มือถือผลไม้ 4 อยู่ในมือ ก็เพียงพอที่จะทำให้คนรอบข้างอิจฉาตาร้อนได้แล้ว ปรากฏการณ์นี้ยิ่งรุนแรงมากในหมู่นักศึกษามหาวิทยาลัย

“สวัสดีครับ โทรศัพท์มือถือผลไม้ 4 ราคาเท่าไหร่ครับ?” เฉินเซียวเอ่ยถามพนักงานขายสาวสวยคนหนึ่ง

แต่ใครจะไปคิดว่า เธอทำราวกับไม่ได้ยินที่เขาพูด

เฉินเซียวชะงักไป ในใจคิดว่าน้องสาวคนนี้คงกำลังเหม่ออยู่ หรือว่าเขาพูดเสียงเบาเกินไปนะ?

“สวัสดีครับ......”

เฉินเซียวพูดซ้ำอีกครั้ง แต่พนักงานขายคนนี้กลับหันหลังเดินหนีไปเสียอย่างนั้น

เชี่ยเอ๊ย นี่มันเรื่องอะไรกันวะ?

เฉินเซียวก้มมองดูเสื้อผ้าเก่า ๆ ขาด ๆ ของตัวเอง แล้วก็เข้าใจในทันที

หึหึ เป็นฉันเองที่ไม่คู่ควร ไม่คิดเลยว่าเด็กสาวหน้าตาสะสวยแบบนี้ จะเป็นพวกชอบมองคนแต่ภายนอก

“เวรเอ๊ย เป็นพนักงานขายภาษาอะไรวะเนี่ย?”

เฉินเซียวเปลี่ยนเป้าหมายไปหาพนักงานที่อายุมากกว่า ซึ่งสถานการณ์ก็แตกต่างออกไปอย่างสิ้นเชิง

“พ่อหนุ่ม กรุณารอสักหนึ่งนาทีนะคะ ขอฉันแนะนำให้ลูกค้าท่านนี้เสร็จก่อน แล้วจะรีบไปดูแลคุณทันทีค่ะ”

เฉินเซียวพยักหน้ารับเพื่อแสดงความเข้าใจ เพราะยังไงก็ต้องมีคิวก่อนหลัง ในเมื่อตอนที่เขาเดินเข้ามาในร้าน อีกฝ่ายก็กำลังต้อนรับลูกค้าอยู่แล้ว

ดังนั้นเขาจึงยืนรออยู่ด้านข้าง สายตาก็กวาดมองไปรอบ ๆ ร้านขายของที่ดูค่อนข้างเรียบง่ายในยุคสมัยนี้

แต่ใครจะรู้ว่า พฤติกรรมของเขาในสายตาของพนักงานขายสาวสวยคนนั้น กลับกลายเป็นภาพของเด็กหนุ่มบ้านนอกที่เพิ่งเข้ากรุงและไม่เคยเห็นโลกกว้างไปเสียได้

เธอยืนพิงกรอบประตู มองเฉินเซียวพลางกลอกตาบน และเปล่งเสียงร้องเหยียดหยามออกมา

“ชิ~~”

“ฉันล่ะโครต......”

เฉินเซียวรู้สึกพูดไม่ออกจริง ๆ

ผ่านไปไม่ถึงหนึ่งนาที พี่สาวคนนั้นก็จัดการธุระเสร็จสิ้น และหันมาต้อนรับเฉินเซียวอย่างกระตือรือร้น

“พ่อหนุ่มถูกใจรุ่นไหนคะ?”

เฉินเซียวชี้ไปที่โทรศัพท์มือถือผลไม้ 4 “เครื่องนี้ ความจุ 16 กิกะไบต์ ช่วยห่อให้ฉันที”

พี่สาวถึงกับอึ้งไป ไม่คิดเลยว่าจะเป็นลูกค้ารายใหญ่

เธอจึงยิ้มแก้มปริทันที “ได้เลยค่ะ เดี๋ยวฉันแถมเคสโทรศัพท์ให้อีกอันนะคะ จะติดฟิล์มด้วยไหมคะ?”

พนักงานขายสาวสวยที่ยืนพิงกรอบประตูอยู่ เห็นได้ชัดว่าคาดไม่ถึงว่าเฉินเซียวจะตัดสินใจอย่างเด็ดขาดขนาดนี้ สีหน้าของเธอจึงเต็มไปด้วยความประหลาดใจและไม่อยากจะเชื่อ

เฉินเซียวจงใจมองไปที่เธอแล้วพูดขึ้น “ไม่ต้องติดฟิล์มครับ รูดบัตรเลย ผมรีบ”

“ได้เลยค่ะ”

พี่สาวจัดการเก็บเงินอย่างคล่องแคล่ว แล้วเดินเข้าไปหยิบของในโกดังด้านหลังเพื่อแพ็กใส่กล่อง

พนักงานขายสาวสวยที่ยืนพิงกรอบประตู เมื่อเห็นว่าพี่สาวเดินเข้าไปในโกดังแล้ว เธอจึงหันไปมองรอบหนึ่ง ก่อนจะเดินตรงมาที่หน้าเคาน์เตอร์

“พี่ชาย ขอโทษด้วยนะคะ นี่นามบัตรของฉันค่ะ คราวหน้าถ้าต้องการอะไรมาหาฉันได้นะคะ”

เฉินเซียวรับมาดู “เธอชื่อหลี่เมิ่งเยว่เหรอ?”

หลี่เมิ่งเยว่แกล้งทำเป็นพยักหน้าอย่างเขินอาย

เฉินเซียวดีดนามบัตรในมือลงถังขยะ “เสียดายชื่อดี ๆ หมด”

หลี่เมิ่งเยว่ “นาย......”

พอดีกับที่พี่สาวแพ็กโทรศัพท์เสร็จและถือถุงกระดาษออกมา เฉินเซียวรับมาถือไว้ แล้วชูถุงกระดาษให้หลี่เมิ่งเยว่ดู ก่อนจะหันหลังเดินจากไป

ทำเอาเธอโกรธจนต้องยืนกระทืบเท้าอยู่ที่เดิม

เมื่อเดินออกจากร้านขายโทรศัพท์มือถือ เฉินเซียวก็โยนถุงกระดาษทิ้งไปทันที เขาเก็บโทรศัพท์ไว้ในกระเป๋าเป้ แล้วมายืนรอแท็กซี่อยู่ที่ริมถนน

อากาศในช่วงปลายเดือนพฤษภาคมค่อนข้างร้อนอบอ้าว ยิ่งกระเป๋าเป้แนบสนิทกับแผ่นหลัง ก็ยิ่งทำให้รู้สึกอึดอัดมากขึ้น

“แม่งเอ๊ย วันหลังถ้ามีเงินนะ จะจ้างเด็กสาวสักสองคนมาคอยตามติดตลอดยี่สิบสี่ชั่วโมง คนหนึ่งคอยกางร่ม อีกคนคอยสะพายกระเป๋าให้ฉัน!”

“ปี๊น ๆ......”

รถหลั่งอี้สีขาวคันหนึ่ง ขับมาจอดเทียบอยู่ข้าง ๆ เฉินเซียว

กระจกรถเลื่อนลง เผยให้เห็นใบหน้าที่งดงามไร้ที่ติ

“สวัสดีเฉินเซียว บังเอิญจังเลยนะ”

“ซูถัง? คุณมาทำอะไรที่นี่ล่ะ?”

คนที่ขับรถอยู่ ก็คือผู้จัดการสาวสวยจากบริษัทการลงทุนที่เขาบังเอิญเจอที่หน้าบริษัทหลักทรัพย์นั่นเอง

“อ้อ ฉันมาทำธุระน่ะ แล้วนี่คุณจะไปไหนล่ะ? เดี๋ยวฉันไปส่ง”

“เอ่อ...... คุณไปทำธุระของคุณเถอะครับ เดี๋ยวผมเรียกแท็กซี่ไปเองดีกว่า มหาวิทยาลัยอยู่ไกลจากที่นี่พอสมควรเลยนะ”

“ไม่เป็นไรหรอก บ้านฉันอยู่แถวเมืองมหาวิทยาลัยพอดี ธุระก็จัดการเสร็จหมดแล้ว ตอนบ่ายฉันหยุดงาน ก็เลยจะกลับบ้านพอดี ทางเดียวกันแหละ”

ในเมื่อเธอพูดมาขนาดนี้แล้ว เฉินเซียวก็ไม่ปฏิเสธอีกต่อไป เขาเดินอ้อมไปด้านหลังรถ แล้วขึ้นไปนั่งเบาะหน้าคู่คนขับ

ภายในรถมีกลิ่นหอมสดชื่นลอยมาเตะจมูก เฉินเซียวไม่มีความรู้เรื่องน้ำหอม ไม่รู้ว่าเป็นยี่ห้ออะไร แต่รู้สึกได้ถึงความหรูหรามีระดับ

รถหลั่งอี้ในยุคนี้ ราคาเบ็ดเสร็จก็เกือบจะ 200,000 หยวนแล้ว แต่การตกแต่งภายในกลับดูเรียบง่ายมาก คอนโซลกลางไม่มีแม้แต่หน้าจอ มีแค่เครื่องเล่นวิทยุอันเดียวที่พอจะเชิดหน้าชูตาได้บ้าง

แต่ทว่า การที่เด็กสาวที่เพิ่งเรียนจบใหม่ ๆ สามารถขับรถราคาเกือบ 200,000 หยวนได้ ก็แสดงให้เห็นว่าฐานะทางบ้านของเธอต้องไม่ธรรมดาอย่างแน่นอน

“งั้นก็...... รบกวนด้วยนะครับ” เฉินเซียวกล่าว

เมื่อซูถังเห็นว่าหลังจากที่เฉินเซียวขึ้นมานั่งบนรถ เขากลับไม่ได้มีท่าทีประหลาดใจหรือประหม่าเลย ราวกับว่ารถที่เขานั่งอยู่เป็นเพียงแค่รถแท็กซี่คันหนึ่งเท่านั้น เธอก็ยิ่งรู้สึกสงสัยในตัวตนของเขามากขึ้นไปอีก

“เปิดบัญชีไปแล้ว ได้ลองเทรดดูบ้างหรือยังคะ?”

ซูถังเอ่ยถามขึ้นมาลอย ๆ

“อืม เทรดไปสองสามครั้งแล้วล่ะ แต่เงินทุนน้อยไปหน่อย ไม่ค่อยน่าตื่นเต้นเท่าไหร่ ไม่รู้ว่าตอนนี้การเพิ่มเลเวอเรจต้องใช้เงื่อนไขอะไรบ้างเหรอครับ” เฉินเซียวเองก็กำลังอยากจะถามเรื่องนี้อยู่พอดีในช่วงสองสามวันที่ผ่านมา

“การเพิ่มเลเวอเรจเหรอ...... นั่นมันเสี่ยงเกินไปนะคะ แถมยังต้องมีเงินประกันขั้นต่ำอีก......” ซูถังรู้สึกตกใจกับความทะเยอทะยานของเฉินเซียว

ไม่รู้ว่าเป็นเพราะอะไร อาจเป็นเพราะสัญชาตญาณของผู้หญิง ตั้งแต่แรกเริ่ม เธอก็ไม่เคยสงสัยเลยว่าเฉินเซียวกำลังคุยโม้โอ้อวด

“เงินประกันเท่าไหร่ล่ะครับ?”

“อืม...... ถ้าเป็นบริษัทของเราล่ะก็...... เริ่มต้นที่ 200,000 หยวนค่ะ......”

“2 แสนหยวน” เฉินเซียวคำนวณในใจ “เฮ้อ สงสัยต้องรออีกสองสามวันถึงจะเก็บเงินครบ”