ตอนที่ 26 การสอบเริ่มขึ้น ปะทะเดวิด!

วันรุ่งขึ้น เวลา 09:00 น.

ในเช้าวันศุกร์ที่แสงแดดสดใส การสอบภาคปฏิบัติของโรงเรียนมัธยมหมายเลขสามแห่งเมืองรุ่งอรุณ ก็เริ่มขึ้นตามกำหนดการ!

ครูและนักเรียนกว่าสามพันคนทั่วทั้งโรงเรียนมารวมตัวกันอัดแน่นอยู่ในโรงยิม บรรยากาศคึกคักสุดขีด แถมยังมีนักข่าวจากสื่อภายนอกอีกนับสิบชีวิตโผล่มาเตรียมถ่ายคลิปไปลงเน็ตเรียกยอดวิวอีกต่างหาก

เพื่อให้ตอบโจทย์ความต้องการในการต่อสู้ของผู้ใช้พลังเหนือธรรมชาติ พื้นไม้ของสนามบาสเกตบอลในโรงยิมจึงถูกรื้อออกไปชั่วคราวตั้งแต่เมื่อวาน และถูกแทนที่ด้วยแผ่นโลหะผสมชนิดพิเศษที่ทนทานต่อการโจมตี ประกอบขึ้นเป็นเวทีประลองรูปสี่เหลี่ยมผืนผ้า

แม้แต่ผู้ใช้พลังเหนือธรรมชาติคลาสสอง ก็ยังไม่สามารถทำลายแผ่นโลหะนี้ได้ ทำให้นักเรียนสามารถงัดฝีมือออกมาใช้กันได้อย่างเต็มที่

การสอบประจำเดือนครั้งนี้ ถือเป็นการสอบประจำเดือนครั้งสุดท้ายก่อนการสอบปลายภาค

และในการสอบภาคปฏิบัติวันนี้ คู่เปิดสนามคู่แรกก็คือ กอร์ดอน เดวิด กับ ฉีหลิน

ชื่อเสียงของเดวิดนั้น แน่นอนว่าไม่ต้องพูดถึง

ส่วนฉีหลิน ถึงแม้เขาจะทำตัวกลมกลืนไม่เตะตา แต่ผลการประเมินพลังเหนือธรรมชาติที่ก้าวกระโดดอย่างรวดเร็วของเขาก็ยังคงดึงดูดความสนใจได้มากอยู่ดี

ในเมืองเล็กๆ ชายขอบอย่างเมืองรุ่งอรุณ เคสแบบนี้ถือว่าเรียกกระแสความสนใจได้มากพอตัว เพราะเรื่องพรสวรรค์ตื่นรู้ช่วงวัยรุ่นน่ะใครๆ ก็มีกันได้ แต่อัตราการเติบโตของพรสวรรค์ที่พุ่งพรวดพราดเว่อร์วังขนาดนี้นั้นถือเป็นของหายากในเมืองเล็กๆ แบบนี้

พวกนักข่าวจากสื่อภายนอกส่วนใหญ่ก็แห่กันมาเพราะเขานี่แหละ

สายผู้อัญเชิญปีศาจ — จุดขายเล็กๆ

ปีศาจทำสัญญาเป็นซัคคิวบัส — จุดขายระดับกลาง

นักเรียนที่พรสวรรค์พุ่งปรี๊ดกะทันหัน — จุดขายระดับบิ๊กเบิ้ม!

จุดขายทั้งสามอย่างมารวมอยู่ในคนๆ เดียวกันแบบนี้ แค่อัปคลิปลงไป ก็มีโอกาสสร้างกระแสไวรัลในเขตเมืองรุ่งอรุณได้พักใหญ่แล้ว

...

โซนเตรียมตัว ห้องพักนักกีฬา

ฉีหลินยืนอยู่ข้างตู้เสื้อผ้า เปลี่ยนมาใส่ชุดต่อสู้รัดรูปสีดำสนิท ตัดกับเส้นผมสีขาวโพลนอย่างชัดเจน

ส่วนอิเลน่าก็เปลี่ยนมาใส่ชุดต่อสู้แบบเดียวกัน ถึงจะเป็นแค่ชุดรัดรูปธรรมดาๆ แต่ก็ขับเน้นทรวดทรงองค์เอวสุดเซ็กซี่ อกเป็นอก เอวเป็นเอว ของเธอออกมาได้อย่างไร้ที่ติ

“วี่~ วี่~”

จู่ๆ ลูกบอลสีเงินขาวบนเก้าอี้ก็สั่นเบาๆ ส่งกระแสจิตอันเลือนรางมายังฉีหลินและอิเลน่า

— เจ้านาย พี่สาว หิวข้าวแล้ว อยากหม่ำๆ

“แกเพิ่งแดกข้าวเช้าไปไม่ใช่เรอะ?!”

ฉีหลินหิ้วทหารกลเวทไร้รูปขึ้นมาแล้วด่ากราด แต่แล้วก็เปลี่ยนสีหน้าเป็นยิ้มแย้มใจดีในพริบตา

“อาว่านเอ๊ย เดี๋ยวออกแรงเยอะๆ หน่อยนะ ช่วยฉันกับพี่อิเลน่าของแกกระทืบไอ้กล้ามโตฝั่งตรงข้ามให้เละ มื้อเที่ยงนี้ฉันจะซื้อน้ำมันเบนซินเกรดพรีเมียมให้กินเลย เอาแบบขวดเล็กๆ ที่แกกินเมื่อวันก่อนแล้วควันออกทั้งตัวนั่นแหละ”

“วี่!!!”

ทหารกลเวทไร้รูปพอได้ยินแบบนี้ก็ส่องแสงสีม่วงวาบขึ้นมาทันที

“นึกรสชาติออกแล้วสิ?” ฉีหลินหัวเราะพลางลูบมัน

“ขอแค่ชนะ งานนี้ฉันจะซื้อให้แกสิบขวดเต็มๆ ไปเลย!”

“วี่—”

ทหารกลเวทไร้รูปสั่นอย่างรุนแรง แสงสีม่วงสว่างวาบก่อนจะแปลงสภาพเป็นรูปทรงปืนพก ราวกับจะบอกว่า: แล้วจะรออะไรอีกล่ะ? ลุยแม่งเลยดิ!

“ใจเย็นน่า ยังไม่ถึงเวลาลงสนาม”

ฉีหลินวางทหารกลเวทไร้รูปกลับลงบนเก้าอี้ แล้วนั่งลงข้างๆ เขายกมือขวาขึ้นปลดปล่อยพลังเวท เดี๋ยวก็จุดเปลวไฟ เดี๋ยวก็ควบแน่นก้อนน้ำแข็ง เดี๋ยวก็เปลี่ยนเป็นเชือกแสงเวทมนตร์ เดี๋ยวก็กลายสภาพเป็นโล่น้ำแข็งทรงกลม

เวทควบคุมวัตถุ, เวทลูกไฟ, เวทหอกน้ำแข็ง

เวทเชือกแสง, เวทโล่น้ำแข็ง, เวทตรึงร่าง

เวทมนตร์ทั้ง 6 บทนี้ คือเวทมนตร์ทั้งหมดที่ฉีหลินเรียนรู้มาตลอดหลายวันที่ผ่านมา

การกระทำของเขาตอนนี้ ไม่ใช่การผลาญพลังเวททิ้งเปล่าๆ ก่อนเริ่มต่อสู้ แต่เป็นการวอร์มอัป ก่อนออกกำลังกายอย่างหนัก กล้ามเนื้อต้องได้รับการวอร์มอัปเพื่อเตรียมความพร้อม วงจรพลังเวทเองก็เช่นกัน...

“อยากจุ๊บจัง”

จู่ๆ อิเลน่าก็ขยับเข้ามาใกล้ฉีหลิน แล้วประทับริมฝีปากสีแดงลงมาทันที สองแขนรัดเอวเขาแน่น กอดจูบดูดดื่มอยู่นานนับสิบวินาทีถึงจะยอมผละออก

ฉีหลินเริ่มรู้ชะตากรรมแล้วว่าท่าจะแย่ ตั้งแต่ตื่นนอนเมื่อเช้าจนถึงตอนนี้ ยัยซัคคิวบัสตัวน้อยนี่ขอจูบเขาไปแล้วตั้ง 13 ครั้ง!

ทำเอาเขาอดนึกถึงความรู้เรื่องปีศาจข้อหนึ่งไม่ได้

พฤติกรรมเสพติดของซัคคิวบัส

การกอด จูบ หรือการมีเพศสัมพันธ์ จะทำให้ซัคคิวบัสเกิดอาการเสพติด ไม่ใช่แค่ทางจิตใจ แต่รวมถึงทางสรีระร่างกายด้วย หากไม่ได้รับการตอบสนองทางพฤติกรรมเหล่านี้ ตราประทับเผ่าปีศาจของพวกเธอจะค่อยๆ ฝ่อลง ส่งผลให้เกิดอาการเจ็บป่วยต่างๆ ตามมา

แค่กอดกับจูบยังพอทน ทำบ่อยๆ ก็ไม่เสียหายอะไร

แต่เรื่องบนเตียงนี่สิคนละเรื่องเลย

ฉีหลินรู้สึกว่า ด้วยสภาพร่างกายของเขาตอนนี้ ไม่มีปัญญารับมือกับการรีดเค้นอย่างบ้าคลั่งของอิเลน่าได้แน่ๆ — โดนสูบจนแห้งตายแหง!

เรื่องแบบนี้ฟังดูเผินๆ เหมือนจะตลก แต่พอลองเอามาคิดทบทวนกับตัวเองดีๆ จะรู้เลยว่าแม่งไม่ตลกสักนิด แถมยังแอบน่ากลัวด้วยซ้ำ

โชคดีนะที่เมื่อคืนกัดฟันทนไว้ได้...

เอาเถอะ ไว้จัดการเดวิดเสร็จเมื่อไหร่ ต้องรีบเอาแต้มไปอัปสเตตัสร่างกายทันทีเลย จะได้สะดวกต่อการทำงานในวันข้างหน้า

“ขอเชิญนักเรียนคู่ประลองหมายเลขหนึ่ง ฉีหลิน และ กอร์ดอน เดวิด ไปยังเวทีประลองครับ!”

เสียงประกาศจากลำโพงในห้องพักดังขึ้นขัดจังหวะ

“ได้เวลาแล้ว”

“อิเลน่า พวกเราไปกันเถอะ”

ฉีหลินลุกขึ้นยืน หยิบปืนเวทสีม่วงข้างๆ ขึ้นมา แล้วเดินออกไปนอกประตูพร้อมกับอิเลน่า

...

โรงยิม โซนที่นั่งผู้ชม

โจวอวี่ หัวหน้าหน่วยย่อยของสำนักงานบังคับใช้กฎหมาย ไม่รู้ว่าแอบเนียนเข้าไปปะปนอยู่ในโซนที่นั่งของครอบครัวครูอาจารย์ตั้งแต่เมื่อไหร่ ตอนนี้เขานั่งอยู่ท่ามกลางฝูงชน สวมหมวกแก๊ปสีดำ เสื้อยืดแขนสั้นสีขาว กางเกงขายาวสีดำ แต่งตัวได้ดูกลมกลืนสุดๆ

เขาขยับท่านั่งเล็กน้อย สอดมือขวาเข้าไปในกระเป๋ากางเกง ลูบคลำกระดองเต่าลายกระด่างกระดำชิ้นหนึ่งเบาๆ แล้วพึมพำกับตัวเองเสียงค่อย:

“จะสองปีแล้วสินะ”

“วันนี้ ฉันจะจับนายได้ไหมเนี่ย?”

“ฉีหลินเอ๊ยฉีหลิน อย่าทำให้ฉันผิดหวังล่ะ”

...

“เอาล่ะครับ บัดนี้ขอเชิญพบกับนักเรียนคู่แรกสำหรับการสอบในวันนี้!”

“กอร์ดอน เดวิด!!!”

ใจกลางโรงยิม

ผู้อำนวยการฝ่ายวิชาการอูลิสต์ผู้ควบตำแหน่งพิธีกร สวมชุดสูทสีน้ำเงินเต็มยศ ถือไมโครโฟน เสียงดังกังวานก้องไปทั่วทั้งโรงยิม

“วู้ววว!!!”

“เดวิด! เดวิด!!”

นักเรียนส่วนใหญ่บนอัฒจันทร์ต่างพากันส่งเสียงเชียร์ คลื่นเสียงดังกึกก้องสนั่นหวั่นไหว

ไม่กี่วินาทีต่อมา บริเวณทางเดินฝั่งตะวันตกของโรงยิม กอร์ดอน เดวิด ในชุดต่อสู้สีขาว มือถือดาบหนักเหล็กนิล ก็ค่อยๆ เดินขึ้นมาบนเวทีท่ามกลางเสียงเชียร์กึกก้อง เขายืนอยู่ข้างๆ อูลิสต์ด้วยใบหน้าเรียบเฉย

“ลำดับต่อไป ขอเชิญนักเรียนฉีหลินขึ้นมาบนเวทีครับ” อูลิสต์เห็นดังนั้น ก็ยกไมค์ขึ้นมาพูดด้วยน้ำเสียงราบเรียบไม่ยินดียินร้าย

“...”

คราวนี้เสียงเชียร์จากผู้ชมก็พอมีอยู่บ้าง แต่ถ้าเอาไปเทียบกับตอนที่เดวิดโผล่มาล่ะก็ เรียกว่าต่างกันราวฟ้ากับเหว

นี่มันเรื่องปกติสุดๆ ก็เดวิดเล่นกลายเป็นคนดังของโรงเรียนมาตั้งแต่ตอน ม.5 แถมยังมีลูกน้องกับลิ่วล้อเพียบที่คอยช่วยกันปั่นกระแสส่งเสียงเชียร์ ส่วนฉีหลินเมื่อสองอาทิตย์ก่อนยังเป็นแค่อากาศธาตุอยู่เลย แถมถึงจะมาดูตอนนี้ เขาก็แทบไม่มีเพื่อนในโรงเรียนเลยด้วยซ้ำ จะมีใครมาส่งเสียงเชียร์ให้ก็แปลกแล้ว

ไอ้เสียงเชียร์หยิบมือที่ดังขึ้นมา ส่วนใหญ่ก็ตะโกนเรียกชื่อ "อิเลน่า" กันทั้งนั้น...

แต่ไม่ว่าจะยังไง ฉีหลินกับอิเลน่าก็เดินออกมาจากทางเดินฝั่งตะวันออก ก้าวขึ้นมาบนเวทีประจัญหน้ากับเดวิด

“คนเยอะชะมัด”

ฉีหลินมองไปรอบๆ กวาดสายตามองผู้ชมกว่าสามพันคนบนอัฒจันทร์ รู้สึกไม่ค่อยชินเท่าไหร่

คนที่รู้ก็คงเข้าใจว่านี่คือการสอบภาคปฏิบัติของโรงเรียน แต่คนที่ไม่รู้อาจนึกว่านี่มันงานแข่งประลองยุทธ์อะไรสักอย่าง ตีฆ้องร้องป่าวกันเอิกเกริก แถมยังมีไอ้ผู้อำนวยการฝ่ายวิชาการหน้าโง่มาเป็นพิธีกรอีก จัดฉากซะเหมือนสนามแข่งระดับชาติไปได้

แต่ยุคสมัยนี้ ไม่ใช่แค่โรงเรียนมัธยมหมายเลขสามแห่งเมืองรุ่งอรุณหรอกที่ทำแบบนี้ โดยพื้นฐานแล้วการสอบภาคปฏิบัติของโรงเรียนมัธยมและมหาวิทยาลัยพลังเหนือธรรมชาติก็เป็นแพทเทิร์นนี้กันทั้งนั้นแหละ โดยเฉพาะพวกสถาบันระดับท็อปโฟร์ ทุกครั้งที่มีสอบภาคปฏิบัติ ก็แทบจะไม่ต่างอะไรกับการแข่งประลองเวทีใหญ่ แถมยังเปิดขายตั๋วให้คนนอกเข้ามาดูได้อีก ขอบอกเลยว่าแค่ค่าตั๋วก็ฟันกำไรเละเทะแล้ว

“เดวิด พร้อมหรือยัง? งั้นก็ทำความเคารพกันเถอะ” อูลิสต์หันไปยิ้มให้เขา

“อืม”

เดวิดพยักหน้าเบาๆ แล้วหันไปมองฉีหลินกับอิเลน่าที่อยู่ฝั่งตรงข้าม มือขวากระชับดาบ ชี้ปลายดาบขึ้นฟ้า หันฝ่ามือเข้าหาตัว แล้วแตะเบาๆ ที่ตำแหน่งหัวใจ

นี่คือหนึ่งในธรรมเนียมการทักทายก่อนต่อสู้ ซึ่งส่วนใหญ่จะมีก็แค่อัศวินออร่าเท่านั้นแหละที่ใช้

“ทำความเคารพสิ”

อูลิสต์หันไปมองฉีหลินด้วยสายตาเย็นชา

ฉีหลินจึงประสานมือคารวะเดวิดแบบลวกๆ พวกสายผู้อัญเชิญปีศาจไม่มีธรรมเนียมอะไรเฉพาะตัวหรอก

“เสร็จสิ้นการเคารพ!” อูลิสต์เห็นดังนั้น ก็ยกไมค์ขึ้นประกาศเสียงดังลั่น

“ตอนนี้ ขอให้นักเรียนทั้งสองฝ่ายถอยไปที่ขอบเวที รอจนกว่าเสียงปืนสัญญาณจะดังขึ้น การประลองครั้งนี้จะถือว่าเริ่มต้นอย่างเป็นทางการ!”

เดวิดหันหลังเดินไปทางซ้ายทันที

ฉีหลินกับอิเลน่าถอยไปจนสุดฝั่งขวา

ท้ายที่สุด ทั้งสองฝ่ายก็ทิ้งระยะห่างกันถึงร้อยเมตร

ส่วนอูลิสต์ก็ร่ายเวทมนตร์บทหนึ่ง เกิดกระแสลมหมุนขึ้นใต้ฝ่าเท้า พยุงร่างของเขาให้ลอยขึ้นไปอยู่เหนือเวทีประลองอย่างช้าๆ

จากนั้น เขาก็ชักปืนให้สัญญาณออกจากเอว แล้วชูขึ้นฟ้า

“การสอบภาคปฏิบัติในครั้งนี้ มีจุดประสงค์เพื่อทดสอบทักษะการต่อสู้จริงของเหล่านักเรียน ชัยชนะคือที่หนึ่ง มิตรภาพคือที่สอง! ศัตรูตัวฉกาจจากต่างมิติกำลังจ้องเล่นงานเราอยู่ พวกเราต้องแข็งแกร่งขึ้นด้วยตัวเอง!”

“ในสนามมีคณะครูของโรงเรียนรับหน้าที่เป็นกรรมการ ทุกท่านล้วนเป็นผู้ใช้พลังเหนือธรรมชาติคลาสสาม หากเกิดสถานการณ์อันตราย กรรมการจะยื่นมือเข้ามายุติการแข่งขันในทันที ดังนั้นนักเรียนทั้งสองฝ่ายไม่ต้องกังวลว่าจะทำร้ายเพื่อนร่วมชั้น ขอให้ใส่กันให้เต็มที่!”

“เอาล่ะ การประลอง เริ่มได้!”

“ปัง!”

สิ้นคำพูดของอูลิสต์ เสียงปืนสัญญาณก็ดังกึกก้องไปทั่วทั้งโรงยิม

“ตู้ม!”

วินาทีแรกที่เสียงปืนดังขึ้น เดวิดก็ระเบิดออร่าออกมาเต็มพิกัด พุ่งทะยานกลายเป็นลำแสงสีแดงฉาน พุ่งเข้าหาฉีหลินและอิเลน่าด้วยความเร็วที่น่าขนลุก เพียงเสี้ยววินาทีก็ข้ามระยะทางร้อยเมตรมาโผล่ตรงหน้าพวกเขาทั้งสอง พร้อมกับคำรามลั่นและชูดาบยักษ์ขึ้นเหนือหัวด้วยสองมือ!

ความสามารถอันเป็นเอกลักษณ์ของผู้อัญเชิญปีศาจ คือการนำปีศาจมาประทับร่าง

แต่ตามกฎของการสอบ ผู้อัญเชิญปีศาจไม่สามารถนำปีศาจประทับร่างล่วงหน้าได้ ต้องรอให้การประลองเริ่มขึ้นอย่างเป็นทางการเสียก่อนถึงจะทำได้

ด้วยช่องโหว่ของกฎข้อนี้ เดวิดจึงเลือกที่จะชิงลงมือก่อน โดยไม่ยอมปล่อยเวลาให้ฉีหลินเตรียมตัวอัญเชิญปีศาจประทับร่างแม้แต่วินาทีเดียว!