ตอนที่ 24 ฟาร์มอย่างสงบสุข การสอบประจำเดือนมาถึงแล้ว!

"ปัง!"

"ปัง!"

"ปัง!"

โรงเรียนมัธยมรุ่งอรุณที่ 3 อาคาร 3 ชั้น 7 สนามยิงปืน

ฉีหลินยืนอยู่หลังเส้นกำหนด สองมือจับปืนเวทสีม่วง เหนี่ยวไกปืนอย่างต่อเนื่อง ยิงใส่เป้าหมายกลไกต่างๆ ที่อยู่ตรงหน้า

ทักษะความแม่นปืนดั้งเดิมของเขานั้น แน่นอนว่าห่วยแตกจนดูไม่จืด

โชคดีที่ทหารกลเวทไร้รูปมีชีวิต มันสามารถปรับวิถีกระสุนอัตโนมัติตามความคิดของผู้เป็นนายได้ ดังนั้นหลังจากการยิงเป้าจบลง ฉีหลินก็สามารถทำคะแนนเต็ม ยิงเข้าเป้าตรงกลางทุกนัดได้อย่างเหลือเชื่อ

ครูสอนยิงปืนควบตำแหน่งผู้ดูแลสนามยิงปืนที่อยู่ไม่ไกล นั่งอยู่หลังอุปกรณ์หลายเครื่อง คอยจดบันทึกอานุภาพและความเร็วของกระสุน เพื่อทำการวิเคราะห์ข้อมูลร่างปืนพกของทหารกลเวทไร้รูป

ความจริงแล้วครูคนนี้เพิ่งจะสอนอยู่ห้องอื่น แต่พอได้ยินว่าฉีหลินจะมาทดสอบทหารกลเวท ก็เลยรีบกลับมาเป็นพิเศษ

ฉีหลินในตอนนี้ มีคุณสมบัติมากพอที่จะได้รับสิทธิพิเศษนั้น

ในฐานะผู้อัญเชิญปีศาจคลาสหนึ่ง เขาคือนักเรียนผู้ใช้พลังเหนือมนุษย์คนที่ 7 ในรุ่นนี้ของโรงเรียนมัธยมรุ่งอรุณที่ 3 ที่สามารถก้าวเข้าสู่คลาสหนึ่งได้ ในฐานะนักเรียนหัวกะทิที่มีความหวังจะสอบเข้ามหาวิทยาลัยพลังเหนือธรรมชาติ ทางโรงเรียนก็ย่อมมีสิทธิพิเศษมากมายมอบให้พวกเขา

"ทดสอบร่างปืนพกเสร็จแล้ว ตอนนี้เปลี่ยนเป็นร่างดาบได้"

หลังจากฉีหลินเอาปืนยิงปิ้วๆ อยู่หลายนาที ครูสอนยิงปืนก็เดินไปที่หุ่นซ้อมรบเหล็กที่อยู่อีกฝั่ง

ฉีหลินเดินตามไป เขาโยนปืนพกขึ้นไปในอากาศ มันหมุนคว้างอยู่กลางอากาศหลายรอบพร้อมกับเปล่งแสงสีม่วง แล้วกลายสภาพเป็นดาบเวทสีม่วงในพริบตา ก่อนจะถูกเขารับไว้ในมืออย่างมั่นคง

"ครูครับ ตกลงอานุภาพของร่างปืนพกเป็นยังไงบ้างครับ?" ฉีหลินหันไปถามครูสอนยิงปืนด้วยความอยากรู้

"เดี๋ยวมีใบรายงานผลอย่างละเอียดให้เธอดู"

ครูสอนยิงปืนพูดจบก็คิดอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนจะเสริมว่า "ถึงความเร็วในการยิงของปืนเวทกระบอกนี้จะธรรมดา แถมยังผลาญพลังเวทเยอะมาก แต่ก็เพราะแบบนั้นแหละ อานุภาพของกระสุนเวทมนตร์ที่ยิงออกไปถึงได้รุนแรงมาก รุนแรงแบบสุดๆ เลยล่ะ... อืม ได้ยินมาว่าการสอบภาคปฏิบัติต่อสู้จริงวันศุกร์หน้า เธอจะประลองกับกอร์ดอน เดวิด ใช่ไหม?

งั้นครูจะบอกเธอตรงๆ เลยนะ เกราะออร่าของกอร์ดอน เดวิดน่ะ เมื่ออยู่ต่อหน้าปืนเวทกระบอกนี้ของเธอก็เหมือนกระดาษบางๆ นั่นแหละ พูดง่ายๆ ก็คือ ขอแค่กระสุนที่เธอยิงออกไปโดนตัวเดวิดแค่ครั้งเดียว เธอก็ชนะใสๆ แล้ว"

"เข้าใจแล้วครับ ขอบคุณครับครู" ฉีหลินพยักหน้าเบาๆ

เขาเป็นผู้อัญเชิญปีศาจ ในการสอบภาคปฏิบัติวันศุกร์หน้า เขาสามารถพาปีศาจในพันธสัญญาทั้งหมดขึ้นเวทีได้ รวมถึงทหารกลเวทด้วย เพราะถึงยังไงปีศาจในพันธสัญญาก็ไม่ใช่สิ่งของนอกกาย แต่เป็นส่วนหนึ่งของความสามารถของผู้อัญเชิญปีศาจเอง

ส่วนเดวิดที่เป็นอัศวินออร่า อย่างมากก็พกดาบใหญ่มาตรฐานขึ้นเวทีได้แค่เล่มเดียว แถมยังใส่เกราะไม่ได้ ต้องอาศัยออร่าของตัวเองสร้างเป็นเกราะขึ้นมาป้องกันเท่านั้น

จะว่าไป การทดสอบยิงเป้าเมื่อกี้ ทำให้ฉีหลินรู้ซึ้งถึงความจุกระสุนแล้ว

10 นัด!

ตอนนี้ทหารกลเวทไร้รูปในร่างปืนพก สามารถยิงกระสุนออกไปได้แค่ 10 นัดเท่านั้น หลังจากนั้นพลังเวทก็จะหมดเกลี้ยง ถ้าอยากจะยิงต่อ ฉีหลินก็ต้องใช้พลังเวทของตัวเอง แต่ด้วยระดับความแข็งแกร่งและปริมาณพลังเวทที่เขามีในตอนนี้ อย่าว่าแต่สิบนัดเลย แค่นัดเดียวยังยิงไม่ออกด้วยซ้ำ

ทหารกลเวทไร้รูปที่พลังเวทหมดเกลี้ยง จะเปลี่ยนได้แค่ร่างดาบเท่านั้น แต่ว่า... ถ้าสถานการณ์การต่อสู้บีบให้ฉีหลินต้องถือดาบเวทไปฟันแลกกับเดวิดล่ะก็ งั้นเขาก็คงอยู่ห่างจากคำว่าแพ้ไม่ไกลแล้วล่ะ

"เห็นหุ่นซ้อมรบเหล็กหมายเลข 6 ตรงหน้านั่นไหม? เข้าไปฟันมันเลย"

ครูสอนยิงปืนถือแท็บเล็ตอยู่ในมือ เปิดโปรแกรมทดสอบที่เกี่ยวข้องขึ้นมา

ฉีหลินเดินเข้าไปทำตาม

"เคร้ง!"

เขาฟันดาบออกไป แต่วิถีดาบกลับแฉลบไถลลงไปตามหุ่นซ้อมรบเหล็ก ทำให้เกิดประกายไฟเพียงวูบเดียว

"จิ๊"

ครูสอนยิงปืนทำหน้าเอือมระอา

"เทคนิคการส่งแรงนี่มันขยะชัดๆ แม้แต่ท่าจับดาบพื้นฐานที่สุดก็ยังผิด วิชาดาบของเธอสอบตกชัวร์... อ้อ โทษที ครูลืมไปว่าเธอเป็นผู้อัญเชิญปีศาจ ไม่ต้องสอบวิชาดาบ เอาเป็นว่าจำไว้นะ ตอนขึ้นเวที ห้ามไปดวลดาบฟันแลกกับเดวิดเด็ดขาด ไม่งั้นเธอลงไปกองคาที่ในวิเดียวแน่ ต้องใช้จุดแข็งของตัวเองจู่โจมจุดอ่อนของศัตรู ทิ้งระยะห่างแล้วโจมตีระยะไกล เข้าใจที่ครูพูดไหม?"

"เข้าใจครับ!" ฉีหลินพยักหน้ารัวๆ

"เอาล่ะ ฟันอีกสักสองสามที" ครูสอนยิงปืนสไลด์หน้าจอแท็บเล็ต

"ถึงยังไงก็แค่ทดสอบความคมของอาวุธน่ะ เธอจะใช้ดาบเป็นหรือไม่เป็นก็ไม่สำคัญหรอก"

"อ้อ"

ฉีหลินรีบทำตาม แกว่งดาบฟันต่อไป

"เคร้ง!"

"เคร้ง!"

"เคร้ง!"

ภายในสนามยิงปืน มีแต่เสียงตีเหล็กดังขึ้นอย่างต่อเนื่อง...

...

...

วันนี้คือวันพุธ

ถ้านับรวมวันนี้ด้วย ก็เหลือเวลาอีก 9 วันจะถึงการสอบประจำเดือนในวันศุกร์หน้า!

ในมุมมองของฉีหลิน เวลา 9 วันหลังจากนี้ ก็คือช่วงเวลาฟาร์มเก็บเลเวลอย่างสงบสุขนั่นเอง

ผู้อัญเชิญปีศาจคลาสหนึ่งสามารถทำสัญญากับปีศาจได้มากที่สุดแค่สองตน ตอนนี้เขามีทั้งอิเลน่าและทหารกลเวทไร้รูปแล้ว ดังนั้นก่อนที่จะเลื่อนระดับเป็นคลาสสอง เขาก็ไม่มีสิทธิ์อัญเชิญปีศาจได้อีก

ด้วยเหตุนี้ ฉีหลินที่อยากจะอัปเกรดความแข็งแกร่งของตัวเองให้มากที่สุดก่อนการสอบประจำเดือนจะมาถึง จึงทำได้แค่ทุ่มเทความสนใจไปที่การเรียนและการฟาร์มมอนสเตอร์อัปเลเวลเท่านั้น

ตอนกลางวัน เขาตั้งใจเรียนในห้อง

ตอนนี้ฉีหลินพอจะรู้แล้วว่า ทำไมเวลาเรียนวิชาสายสามัญ พวกเดวิดถึงไม่ค่อยอยู่ — พวกนั้นไปเรียนพิเศษแยกวงจริงๆ ด้วย

โรงเรียนมีครูฝึกสอนพิเศษ คอยติวเข้มการต่อสู้จริงให้พวกเขากันแบบตัวต่อตัว

แต่ปัญหามันอยู่ตรงที่ว่า การจะได้สิทธิ์ไปเรียนติวพิเศษแบบนี้ได้ คะแนนวิชาสายสามัญทุกวิชาต้องได้ 90 คะแนนขึ้นไปเท่านั้น ไม่อย่างนั้นก็ต้องยอมก้มหน้าก้มตาเรียนในห้องไปตามระเบียบ เพราะถึงยังไงคะแนนสอบเข้ามหาวิทยาลัยในส่วนของวิชาสายสามัญก็มีสัดส่วนไม่ใช่น้อยๆ เลย

การสอบเข้ามหาวิทยาลัยของสหพันธ์บลูสตาร์ คะแนนเต็มของแต่ละวิชาคือ 100 คะแนน

ตอนนี้ฉีหลินยังคงพยายามเรียนวิชาสายสามัญอย่างหนัก วิชาฟิสิกส์กับเคมีของเขามันค่อนข้างจะแย่ไปหน่อย...

ตอนกลางคืน เขาก็เรียนอย่างตั้งใจเช่นกัน

ทุกวันหลังจากกินข้าวเย็นเสร็จ ฉีหลินจะให้อิเลน่าสิงร่างเขา แล้วสอนวิธีประยุกต์ใช้เวทมนตร์

วิธีการสอนแบบนี้ มันล้ำหน้ากว่าคำว่าจับมือสอนไปอีกขั้น เพราะอิเลน่าใช้ร่างกายของเขา ควบคุมการเดินพลังเวทของเขา สอนให้รู้ซึ้งเลยว่าตกลงแล้วต้องร่ายเวทมนตร์ยังไง

ภายใต้สถานการณ์แบบนี้ ทักษะการใช้เวทมนตร์ของฉีหลินเรียกได้ว่าก้าวกระโดดอย่างรวดเร็ว เขาเชี่ยวชาญทั้งเวทควบคุมวัตถุ เวทลูกไฟ เวทหอกน้ำแข็ง และคาถาอื่นๆ จนคล่องแคล่ว

กลางดึก เขาก็มีสิ่งที่ต้องทำเช่นกัน

ทุกๆ ช่วงค่ำคืน ฉีหลินจะต้องไปที่ห้องแล็บของครูเย่เซิน เพื่อฟาร์มมอนสเตอร์สะสมค่าประสบการณ์

เขาพบว่าความสามารถในการขยายพันธุ์ของนางพญาแมลงตัวนั้นเหมือนจะอ่อนแอลงเรื่อยๆ ช่วงหลายวันนี้มันรักษามาตรฐานการวางไข่ได้แค่วันละ 800 - 900 ฟองเท่านั้น

ส่วนครูเย่เซินก็บอกว่านางพญาแมลงมันเป็นแบบนี้มาตั้งนานแล้ว ความจริงการหาสาเหตุว่าทำไมความสามารถในการขยายพันธุ์ของนางพญาแมลงถึงอ่อนแอลงเรื่อยๆ ก็เป็นหนึ่งในโปรเจกต์งานวิจัยของเขาอยู่แล้ว

ฉีหลินรู้สึกหดหู่มาก

เพราะนางพญาแมลงไม่ยอมขยันออกลูกแล้ว ชีวิตอันแสนสุขของเขาก็เลยพลอยรักษาระดับไว้ไม่ได้ไปด้วย

ตลอด 9 วันนี้ เขาฆ่าแมลงได้เฉลี่ยแค่วันละห้าหกร้อยตัว หรือก็คือได้ค่าประสบการณ์แค่วันละห้าหกร้อยแต้มเท่านั้น

สุดท้าย ในวันก่อนหน้าการสอบประจำเดือน ฉีหลินกอบโกยค่าประสบการณ์มาได้รวมห้าพันกว่าแต้ม อัปเลเวลขึ้นมา 6 เลเวล ได้แต้มสเตตัสมา 6 แต้ม

เขาแบ่งแต้มสเตตัส 6 แต้มนี้ อัปลงไปที่ความแข็งแกร่งทางจิตกับพลังเวทอย่างละครึ่งๆ

【ความแข็งแกร่งทางจิต: คลาสหนึ่ง 0 ดาว → คลาสหนึ่ง 3 ดาว】

【พลังเวท: คลาสศูนย์ 9 ดาว → คลาสหนึ่ง 2 ดาว】

และหลอดค่าประสบการณ์ก็กลายเป็น...

【ค่าประสบการณ์ (EXP): 743/1100】

ฉีหลินกะเอาไว้ว่า รอให้วันข้างหน้าเขามีทุนทรัพย์พร้อมเมื่อไหร่ เขาจะเลี้ยงนางพญาแมลงไว้เองสักหลายหมื่นตัว ถึงตอนนั้นการฟาร์มเลเวลคงจะฟินน่าดู

แต่ก็นั่นแหละ มันเป็นเรื่องของอนาคต นางพญาแมลงต่างมิติพวกนี้มันแพงหูฉี่ ด้วยสถานะทางการเงินของเขาในตอนนี้ ไม่มีปัญญาซื้อมาหรอก

การเอาชนะเดวิดในการสอบประจำเดือนต่างหาก ที่เป็นเรื่องสำคัญที่สุดในตอนนี้

การสอบวิชาสายสามัญในวันพุธและพฤหัสบดีจบลงหมดแล้ว ฉีหลินรู้สึกว่าตัวเองทำได้ไม่เลวเลยทีเดียว

แต่ที่สำคัญที่สุด คือการสอบภาคปฏิบัติต่อสู้จริงในวันศุกร์พรุ่งนี้ ครูและนักเรียนทั้งโรงเรียนจะกลายมาเป็นผู้ชม รอดูแมตช์เปิดสนามระหว่างเขากับเดวิด!

อ้อ ใช่สิ มีอีกเรื่องนึง

วันเกิดอายุครบ 18 ปีของฉีหลินเพิ่งผ่านมาเมื่อวันเสาร์ที่แล้วนี่เอง

เขาก็ไม่ค่อยมีเพื่อนที่ไหน วันนั้นก็เลยมีแค่เฝิงเส้าหยวนกับเย่เซินที่ส่งข้อความมาอวยพร

โชคดีที่บ้านเขายังมีซัคคิวบัสตัวน้อยอยู่อีกตน

ดังนั้น ฉีหลินเลยให้อิเลน่าใส่ชุดเครื่องแบบนักเรียน JK สีฟ้าขาว แล้วพาเธอไปเที่ยวสวนสนุกในเมืองรุ่งอรุณหนึ่งรอบ ตอนค่ำก็กลับมากินเค้กวันเกิด เท่านี้งานวันเกิดและพิธีบรรลุนิติภาวะก็ถือว่าเสร็จสิ้นสมบูรณ์

พูดให้ดูน้ำเน่าหน่อยก็คือ ตั้งแต่นี้ต่อไป เขาไม่ใช่เด็กผู้ชายอีกแล้ว แต่กลายเป็นลูกผู้ชายเต็มตัวแล้ว

แต่เรื่องตลกก็คือ ในวันที่สี่หลังจากวันเกิดอายุครบ 18 ปีของฉีหลิน เขาบังเอิญเห็นว่าในหน้าต่างระบบ อายุของอิเลน่าก็เปลี่ยนจาก 【17】 เป็น 【18】 เหมือนกัน

อิเลน่าเองยังไม่รู้วันเกิดตัวเองเลยด้วยซ้ำ แต่กลายเป็นว่าระบบดันบอกคำตอบมาให้ทางอ้อมซะงั้น

ฉีหลินย่อมต้องซื้อเค้กวันเกิดมาฉลองย้อนหลังให้เธออยู่แล้ว จากนั้นก็พาเธอไปเที่ยวสวนสนุกอีกที่นึง ระหว่างนั้น ยัยซัคคิวบัสจอมเด๋อนี่ยังหลงทางอีก วิ่งแจ้นไปที่จุดประชาสัมพันธ์แล้วตะโกนใส่ไมค์ว่า "ฉีหลิน! ฉีหลิน! นายอยู่ไหนเนี่ย!!"

ถ้านับตามกฎของดาวบลูสตาร์ เธอก็ถือว่าเป็นหญิงสาวบรรลุนิติภาวะแล้ว เสียดายที่ดูๆ ไปเธอก็ยังติดจะติ๊งต๊องอยู่ดี

สรุปแล้ว ช่วงหลายวันที่ผ่านมานี้ฉีหลินใช้ชีวิตได้คุ้มค่าและมีความสุขมาก

ถ้าพรุ่งนี้สามารถเอาชนะเดวิดได้อย่างราบรื่น เขาก็คงจะแฮปปี้ยิ่งกว่านี้

...

...

กลางดึก เวลาตี 1 ครึ่ง

หอพัก 7603 ปิดไฟมืดสนิท

ท่ามกลางความมืดสลัว อิเลน่าที่มีเขาสองเขาอยู่บนหัวกำลังนั่งอยู่บนเก้าอี้ เธอสวมชุดนอนสายเดี่ยวลูกไม้สีดำคว้านคอลึก แถมยังใส่ถุงน่องตาข่ายสีขาว หางซัคคิวบัสเส้นเล็กเรียวยาวโผล่พ้นชายกระโปรงออกมา แกว่งไกวไปมาเบาๆ

"อิเลน่า พร้อมหรือยัง?" ฉีหลินยืนอยู่ข้างๆ เอ่ยถามด้วยน้ำเสียงอ่อนโยน

"นี่เป็นครั้งแรกของฉันเลยนะ..." อิเลน่าขบกัดริมฝีปากแดงระเรื่อ ใบหน้าเล็กๆ ขึ้นสีแดงปลั่ง

"ฉันรู้ ฉันจะทำเบาๆ" ฉีหลินเดินไปข้างหน้า จัดการรูดม่านปิดลง ก่อนจะหันมามองอิเลน่าที่นั่งอยู่บนเก้าอี้

"พรุ่งนี้ต้องประลองกับเดวิดแล้ว แต่ความแข็งแกร่งของเธอกับฉันมันยังไม่พอ ถ้าอยากจะชนะ พวกเราจำเป็นต้องก้าวไปถึงขั้นตอนนี้ให้ได้"

"อื้อ"

นัยน์ตาของอิเลน่าฉ่ำเยิ้ม เธอพยักหน้าเบาๆ

"งั้นฉันเริ่มเลยนะ"

"เบา... เบามือหน่อยน้า..."

---