บทที่ 232 - ไล่ล่าลิงซ์!!

บทที่ 232 - ไล่ล่าลิงซ์!!

หล่อนเหลือบมองเฉินหมิง แล้วถามต่อว่า "นี่แกแอบไปทำอะไรกุกกักๆ อยู่ในห้องเก็บของเนี่ย? ทำลับๆ ล่อๆ เชียว"

"แม่ บ่ายนี้ผมจะไปล่า 'ลูกเสือ' บนเขากับหลิวกั๋วฮุยครับ" เฉินหมิงวางตะเกียบลง สีหน้าจริงจัง "ไอ้สัตว์เดรัจฉานนั่นมันโดนผมยิงบาดเจ็บ คงยังหนีไปไหนไม่ได้ไกล ต้องรีบไปตามล่ามัน ไม่งั้นขืนปล่อยให้พวกเจ้าเหยียนซงขึ้นเขาไปเจอเข้า ก็หวานหมูพวกมันสิครับ"

พอได้ยินว่ามีหลิวกั๋วฮุยไปด้วย หลัวไห่อิงก็เบาใจลงเปราะหนึ่ง แต่ก็อดบ่นไม่ได้ "ไอ้เด็กคนนี้นี่ ทำไมใจร้อนแบบนี้นะ? ก็แค่สัตว์ป่าตัวเดียว ถ้าล่าไม่ได้จะเป็นไรไป? หรือว่ามันจะหนีไปได้?"

หานจินกุ้ยเองก็สงสัยไม่แพ้กัน "หมิง ไอ้ 'ลูกเสือ' นั่นมันมีค่าขนาดไหนเชียว? แกอุตส่าห์เจ็บตัวมาแล้ว ยังจะดันทุรังกลับขึ้นเขาไปอีกเหรอ?"

เฉินหมิงยิ้มเจื่อนๆ ลดเสียงลง "พ่อครับ เอาเป็นว่าถ้าล่ามันมาได้ ก่อนปีใหม่ผมไม่ต้องขึ้นเขาอีกเลย ค่าใช้จ่ายในบ้านก็พอใช้สบายๆ เลยครับ"

หานจินกุ้ยตาลุกวาว "ขายได้สักเท่าไหร่ล่ะ?"

เฉินหมิงเอาตะเกียบเขี่ยข้าวในชาม แล้วชูนิ้วขึ้นมาสองนิ้ว

เฒ่าหานชะงักไปชั่วขณะ—ด้วยฝีมือของเฉินหมิงตอนนี้ เงินแค่สองร้อยหยวนไม่น่าจะทำให้เขาต้องยอมเสี่ยงชีวิตขนาดนี้ หรือว่า... "สองพันเหรอ?" เสียงเขาดังขึ้นมาทันที "แค่แมวป่าตัวแค่นั้น จะขายได้ตั้งสองพันเชียวเหรอ?"

"ดูภายนอกมันเหมือนแมวป่าก็จริง แต่จริงๆ แล้วไม่ใช่ครับ" เฉินหมิงอธิบาย "ตัวนี้มันใหญ่มาก แถมขนก็สวยเงางาม ไม่มีสีอื่นปนเลย ถ้าเอาไปขายให้เถ้าแก่หวงนะ อย่างน้อยๆ ก็ต้องได้พันห้า หรือถ้าคุยกันดีๆ สองพันก็เป็นไปได้ครับ"

เขาพูดพลางผลักชามข้าวออก ในใจก็โบยบินไปถึงภูเขาชางหลิงนู่นแล้ว

แมวป่าลิงซ์ตัวนั้นมันเจ้าเล่ห์นัก จะล่ามันได้ไหมก็ยังไม่แน่ ต้องรีบลงมือให้เร็วที่สุด

"แกต้องระวังตัวให้ดีนะ!" หลัวไห่อิงวิ่งตามมาถึงหน้าประตู เกาะขอบประตูตะโกนไล่หลัง "ถ้ากลับมาพร้อมแผลอีกละก็ วันข้างหน้าอย่าหวังจะได้ขึ้นเขาอีกเลย!"

"วางใจเถอะครับแม่!" เฉินหมิงโบกมือ "แค่ผมร่วงสักเส้น ผมก็ไม่เอาแล้ว!"

เขากลับเข้าห้องไปแบกกับดักชุดใหม่ แล้วสะพายปืนล่าสัตว์ เตรียมเลื่อนลากหิมะให้พร้อม

พอก้าวพ้นเขตหมู่บ้าน ก็เห็นหลิวกั๋วฮุยสะพายธนู มือถือปืนแก็ปยืนถูมือรออยู่ก่อนแล้ว

"ในที่สุดก็มาสักที!" หลิวกั๋วฮุยฉีกยิ้มกว้าง "เมื่อวานฉันได้ยินพี่สี่บอกว่านายเจอ 'ลูกเสือ' เหรอ? มันน่ากลัวขนาดนั้นเลยเหรอ?"

"น่ากลัวกว่าที่แกคิดไว้เยอะ" เฉินหมิงตบไหล่เพื่อน "ป่ะ ขึ้นเขากัน!"

ทั้งสองเดินตามกันไป ทิ้งรอยเท้าลึกไว้บนพื้นหิมะ มุ่งหน้าสู่ภูเขาชางหลิง

พอมาถึงแอ่งดินที่เฉินหมิงโดนโจมตี รอยเลือดสีแดงคล้ำเมื่อวานยังคงแข็งติดอยู่บนพื้นหิมะ

เฉินหมิงนั่งยองๆ เอามือเขี่ยๆ ดู แล้วหันไปบอกหลิวกั๋วฮุยว่า "เรามาวางกับดักแถวนี้แหละ ไอ้สัตว์เดรัจฉานนั่นมันบาดเจ็บอยู่ ต้องวนเวียนอยู่แถวนี้แน่ๆ"

ทั้งสองคนช่วยกันอย่างรวดเร็ว เฉินหมิงจัดการติดตั้งขาหยั่งสามเหลี่ยม ซ่อนบ่วงเชือกไว้ในซอกหินตรงจุดอับลม โรยเมล็ดข้าวโพดเปื้อนเลือดไว้ด้านบน!

ส่วนหลิวกั๋วฮุยก็แบกจอบไปขุดหลุมเล็กๆ สามหลุมตามพุ่มไม้ ฝังกับดักเหล็กไว้แต่ละหลุม ปิดทับด้วยกิ่งไม้และใบไม้แห้งอย่างมิดชิด ทิ้งไว้แค่รอยทางเดินสัตว์จางๆ

เจ้าหูจื่อก็วิ่งพล่านไปมา จมูกดมฟุดฟิดไปตามพื้นหิมะ บางทีก็เห่า "โฮ่งๆ" ใส่ป่าทึบ หางแกว่งไปมาอย่างร่าเริง

ใช้เวลาไปชั่วโมงกว่าๆ ทุกอย่างก็เสร็จสรรพ

เฉินหมิงปัดหิมะออกจากมือ "ไปเถอะ เราเข้าไปดูข้างในลึกอีกหน่อย ตามรอยเลือดมันไป"

เขาถือปืนล่าสัตว์เดินนำหน้า หลิวกั๋วฮุยสะพายธนูตามหลัง เจ้าหูจื่อก็พุ่งทะยานไปข้างหน้าเป็นทัพหน้า

ยิ่งขึ้นเขาสูง ป่าก็ยิ่งรกทึบ กิ่งไม้แห้งๆ เกี่ยวขากางเกงดัง "แกรกๆ" หิมะท่วมถึงหัวเข่า เดินแต่ละก้าวต้องออกแรงยกขาสุดๆ

จู่ๆ เจ้าหูจื่อก็หยุดชะงัก เห่ากรรโชกใส่ดงพุ่มฮาเซลนัตสูงระดับเอว หางชี้เด่

"มีอะไร!" เฉินหมิงส่งสายตาให้หลิวกั๋วฮุย ทั้งสองคนย่อตัวลงค่อยๆ ย่องเข้าไป

พอแหวกพุ่มฮาเซลนัตออกดู ก็เห็นรอยหยดเลือดสดๆ สาดกระเซ็นอยู่บนพื้นหิมะ แดงเถือกสะดุดตา ข้างๆ กันมีรอยเท้าคุ้นตา—กว้างเท่าฝ่ามือ รอยเล็บลึกและยาว เป็นของลูกเสือตัวนั้นแน่ๆ!

เฉินหมิงนั่งยองๆ เอามือวัดขนาดรอยเท้า "ตัวนี้แหละ! แผลที่ขามันยังไม่หายดี เลยวิ่งไม่ค่อยออก เราเดินวนหาแถวนี้แหละ น่าจะเจอตัวมันแน่ๆ"

หลิวกั๋วฮุยพยักหน้าหงึกๆ กระชับปืนแก็ปในมือ นิ้วชี้แตะที่ไกปืน ดวงตาเบิกกว้าง

เดินไปได้ไม่กี่ก้าว ก็ได้ยินเสียงเจ้าหูจื่อหอนโหยหวน ตามด้วยเสียง "ตุ้บ" หนักๆ

"แย่แล้ว!" เฉินหมิงใจหายวาบ รีบพุ่งตัวตามเสียงไปทันที

ภาพที่เห็นคือ เกล็ดหิมะกระจายว่อนอยู่กลางพุ่มฮาเซลนัต เจ้าหูจื่อถูกเงาสีเทาอมน้ำตาลกดลงกับพื้น นั่นคือลิงซ์ตัวนั้นเอง!

มันอ้าปากกว้าง เผยให้เห็นเขี้ยวแหลมคม กัดเข้าที่คอของเจ้าหูจื่อ—เจ้าหูจื่อที่ไหนจะสู้แรงมันได้ ดิ้นรนส่งเสียงร้องโหยหวน ขาหลังตะกุยหิมะจนเป็นหลุม หน้าอกและขาถูกข่วนจนเลือดอาบ ย้อมหิมะจนแดงฉานไปหมด

"ไอ้สัตว์เดรัจฉาน! รนหาที่ตาย!" เฉินหมิงยกปืนล่าสัตว์พุ่งเข้าใส่ ลิงซ์ได้ยินเสียงก็เงยหน้าขึ้นขวับ ดวงตาสีอำพันสาดแสงอำมหิต ปล่อยเจ้าหูจื่อแล้วกระโจนเข้าหาเฉินหมิงทันที

"ปัง!" เฉินหมิงลั่นไก กระสุนลูกปรายแฉลบโดนก้อนหินข้างๆ ประกายไฟแลบ

ความเร็วของลิงซ์ไวปานสายลม แค่พริบตาเดียวมันก็กระโดดขึ้นไปเกาะอยู่บนเนินดินห่างออกไปสามเมตร หันกลับมาแยกเขี้ยวขู่คำราม "แฮ่ๆ" ใส่ทั้งสองคน

"ตามไป!" เฉินหมิงตะโกนลั่น หิ้วปืนพุ่งขึ้นเนินดินไปทันที

หลิวกั๋วฮุยก็ไม่น้อยหน้า สะพายธนูวิ่งตามไปติดๆ

เจ้าหูจื่อตะเกียกตะกายลุกขึ้นจากพื้นหิมะ ไม่สนความเจ็บปวด หางจุกตูดวิ่งตามหลังไปเห่ากรรโชก ถึงแรงจะสู้ไม่ได้ แต่พอมีเจ้านายอยู่ด้วย มันก็ฮึดสู้ กล้าพุ่งเข้าไปกัดก้นลิงซ์

เส้นทางบนเขามันวิบากสุดๆ เดี๋ยวก็ลื่นหัวทิ่ม เดี๋ยวก็จมกองหิมะลึกถึงเข่า ท่อนไม้แห้งๆ ล้มขวางทางเกะกะไปหมด เผลอนิดเดียวมีล้มก้นจ้ำเบ้าแน่ๆ

แต่เฉินหมิงกับหลิวกั๋วฮุยคุ้นชินกับป่าเขากันดี อาศัยต้นไม้บังตา ปีนขึ้นเนินดินไปได้อย่างรวดเร็ว

ลิงซ์เห็นท่าไม่ดี หันหลังมุดเข้ากองหิน หางปัดหิมะกระจายว่อน

"แผลที่ขามันเหมือนจะตกสะเก็ดแล้วนะ!" หลิวกั๋วฮุยตะโกนบอก

เฉินหมิงเพ่งมองดู ก็เห็นจริงอย่างที่ว่า รอยเลือดบนหิมะเริ่มจางลง ดูท่าไอ้สัตว์เดรัจฉานตัวนี้จะฟื้นตัวได้เร็วเกินคาด วิ่งหนีได้คล่องแคล่วไม่เบา

เห็นมันกำลังจะมุดเข้าป่าทึบ เฉินหมิงก็ร้อนใจ ยกปืนเล็งยิง "ปัง!"

แต่กระสุนก็พลาดเป้าไปโดนก้อนหินใหญ่ใกล้ๆ เท้าลิงซ์ เศษหินร่วงกราว "เปรี๊ยะๆ"

"หลิวกั๋วฮุย ยิงมันเลย!" เฉินหมิงตะโกนสั่ง

หลิวกั๋วฮุยง้างคันธนูจนสุด เล็งตาข้างเดียว ค่อยๆ ก้าวเท้าขยับเข้าไปใกล้กองหินทีละนิด

ระยะห่างไม่ถึงสามสิบเมตรแล้ว ระยะนี้ ฝีมือการยิงธนูของเขาแม่นจับวาง ยิงตากระต่ายยังได้สบายๆ

ลิงซ์กำลังจะกระโดดขึ้นหินก้อนใหญ่ จู่ๆ ก็ได้ยินเสียงสายธนูดีด หันขวับกลับมา แววตาฉายความระแวดระวัง

มันล้มเลิกความตั้งใจจะปีนขึ้นหิน หันหลังเตรียมจะพุ่งเข้าป่าลึก—จังหวะนั้นเอง หลิวกั๋วฮุยก็ปล่อยสายธนู!

"ฟุ่บ!" ลูกธนูแหวกอากาศพุ่งออกไป ปักเข้าที่ขาหลังของลิงซ์อย่างแม่นยำ!

"โฮก—" ลิงซ์ร้องลั่นด้วยความเจ็บปวด ตัวเอียงวูบ เกือบจะล้มกลิ้งลงไปกองกับพื้นหิมะ

เจ้าหูจื่อเห็นจังหวะเหมาะ กระโจนเข้ากัดหางและก้นมันอย่างบ้าคลั่ง เสียงเห่าดุดัน ราวกับจะระบายความแค้นที่เพิ่งโดนเล่นงานเมื่อครู่นี้ให้หมดสิ้น

ลิงซ์ไม่กล้าสู้ต่อ ลากขาหลังที่บาดเจ็บ วิ่งเขยกๆ หนีเข้าป่าลึกไป ทิ้งรอยเลือดเป็นทางยาวบนพื้นหิมะ

"ฝีมือสุดยอด! ธนูแกนี่มันแม่นจริงๆ ไอ้หลังค่อมเอ๊ย!" เฉินหมิงตาเป็นประกาย วิ่งเข้าไปตบหลังหลิวกั๋วฮุยดังป้าบ "ลูกธนูทะลุเส้นเอ็นมันเลย คราวนี้มันหนีไม่รอดแน่!"

หลิวกั๋วฮุยฉีกยิ้มกว้าง ยกแขนเสื้อเช็ดจมูกอย่างภูมิใจ "ก็ต้องแม่นสิ! ไม่งั้นจะกล้าตามแกขึ้นเขามาล่าสัตว์เหรอ?"

"เลิกคุยโม้ได้แล้ว! รีบตามไปเร็ว!" เฉินหมิงหิ้วปืนล่าสัตว์พุ่งตามไปทันที "คราวนี้อย่าปล่อยให้มันรอดไปได้ ไม่ต้องจับเป็น เอาให้ตายไปเลย!"

(จบแล้ว)