บทที่ 4 - เศษหน้ากระดาษวิถีสวรรค์
บทที่ 4 - เศษหน้ากระดาษวิถีสวรรค์
บทที่ 4 - เศษหน้ากระดาษวิถีสวรรค์
เจียงหมิง!
เมื่อได้ยินชื่อนี้ บรรดาผู้อาวุโสที่ยืนอยู่ด้านล่างก็ชะงักไป แม้แต่หลินเทียนอี้ที่รู้ฐานะของเจียงหมิงอยู่แล้วก็ยังอดประหลาดใจไม่ได้
ตั้งแต่เริ่มฝึกฝน อาจารย์มักจะเล่าเรื่องอาจารย์อาคนหนึ่งที่มีพรสวรรค์สูงที่สุดในสำนักเต๋าสวรรค์ให้ฟังเสมอ ซึ่งอาจารย์อาท่านนั้นก็มีนามว่า เจียงหมิง!
เล่าลือกันว่า หลี่เต้าเทียนรับศิษย์ไว้ทั้งหมดเจ็ดคน
ทั้งเจ็ดคนล้วนเป็นอัจฉริยะเหนือล้ำที่หาตัวจับยากในใต้หล้า!
สำนักเต๋าสวรรค์ในยุคนั้น คือสำนักอันดับหนึ่งแห่งทวีปนภาครามอย่างไม่ต้องสงสัย! และยังมีคำกล่าวขานว่า ตราบใดที่เจ็ดยอดฝีมือแห่งเต้าเทียนยังมีชีวิตอยู่แม้เพียงคนเดียว สถานะของสำนักเต๋าสวรรค์ก็จะยังคงเป็นแนวหน้าของทวีปนภาครามตลอดไป!
ทว่ามีเพียงคนในสำนักเต๋าสวรรค์เท่านั้นที่รู้ว่า ในบรรดาศิษย์ทั้งเจ็ดคน เจียงหมิง ศิษย์คนที่เจ็ด มีพรสวรรค์ที่น่าสะพรึงกลัวยิ่งกว่าใคร!
หลินเทียนอี้จำได้ลางๆ
ตอนนั้นอาจารย์บอกเขาว่า ในบรรดาศิษย์ทั้งเจ็ด เจียงหมิงมีพลังแข็งแกร่งที่สุด ในขณะที่คนอื่นๆ ยังอยู่ในระดับมหายาน เจียงหมิงก็ก้าวไปถึงจุดสูงสุดของระดับข้ามทัณฑ์สวรรค์แล้ว ห่างจากการสำเร็จเป็นเซียนเพียงก้าวเดียวเท่านั้น!
ดังนั้นทุกคนในสำนักเต๋าสวรรค์จึงเข้าใจว่า อาจารย์อาผู้น่าทึ่งท่านนั้นน่าจะบรรลุเป็นเซียนและไม่ได้อยู่ในทวีปนภาครามอีกต่อไปแล้ว ใครจะคิดว่าผ่านไปหลายพันปี จะยังได้เห็นตัวเป็นๆ อีกครั้ง?
นี่มันเหลือเชื่อเกินไปแล้ว!
"อาจารย์อา ตอนนี้ท่านอยู่ในระดับไหนแล้วหรือ?" หลินเทียนอี้ถามอย่างระมัดระวัง
"จุดสูงสุดของจักรพรรดิเซียนมั้ง"
เจียงหมิงคิดอยู่ครู่หนึ่ง ตัดสินใจตอบตามความจริง
จุดสูงสุดของจักรพรรดิเซียน?
เป็นขอบเขตที่พวกเขาแทบไม่เคยได้ยินชื่อมาก่อนเลย
เมื่อเห็นสีหน้าประหลาดใจของทุกคน แววตาของเจียงหมิงก็มีประกายความคาดหวังพาดผ่าน
"มีอะไรหรือ? หรือว่าตอนนี้มีคนบรรลุขอบเขตนี้เหมือนกัน?"
ได้ยินเช่นนั้น ทุกคนต่างรีบส่ายหน้า
เมื่อเห็นดังนั้น เจียงหมิงก็ถอนหายใจด้วยความผิดหวัง
ตอนนั้นเอง หลินเทียนอี้ก็เอ่ยขึ้น
"ข้าเคยได้ยินอาจารย์พูดถึงขอบเขตนี้เหมือนกัน แต่...นั่นก็เป็นขอบเขตหลังจากบรรลุเป็นเซียนไปแล้วไม่ใช่หรือ? ตอนนี้ในทวีปนภาครามอย่าว่าแต่คนที่จะบรรลุเป็นเซียนเลย สองพันปีมานี้ไม่มีใครก้าวขึ้นไปถึงระดับข้ามทัณฑ์สวรรค์ด้วยซ้ำ ยอดฝีมือระดับมหายานที่ยังมีชีวิตอยู่ตอนนี้ แทบทั้งหมดก็เป็นปีศาจเฒ่าที่หลงเหลือมาจากยุคก่อนทั้งนั้น"
"มิน่าล่ะ พวกเจ้าถึงยังติดอยู่ในระดับแปลงวิญญาณ แต่การบรรลุเป็นเซียนที่เจ้าพูดถึงมันคืออะไรหรือ?"
เจียงหมิงขมวดคิ้ว
หลินเทียนอี้พูดด้วยแววตาใฝ่ฝัน
"การบรรลุเป็นเซียนก็คือ หลังจากข้ามทัณฑ์สวรรค์จนถึงจุดสูงสุดแล้ว ก็จะทะลวงขีดจำกัดไปสู่ขอบเขตเซียนแท้จริง แล้วเดินทางไปยังโลกในมิติที่สูงกว่า ตอนที่พวกเรายังเด็ก ยังคิดว่าคนแรกที่จะบรรลุเป็นเซียนก็คืออาจารย์อาเสียอีก ส่วนคนที่บรรลุเป็นเซียนทีหลังคือปรมาจารย์ อาจารย์ แล้วก็อาจารย์อาคนอื่นๆ"
เมื่อได้ยินประโยคนี้ เจียงหมิงก็ถึงกับนิ่งอึ้งไปเลย
หลี่เต้าเทียนก็บรรลุเป็นเซียนไปด้วยงั้นหรือ?
ตาแก่นั่นไม่ได้บอกว่าตายไปแล้วหรอกหรือ! สรุปว่าคนที่ฝังตัวเองมีแค่เขากับตาแก่นั่นสินะ!
แต่ประเด็นคือ เขาฝึกปรือจนถึงจุดสูงสุดของจักรพรรดิเซียนแล้ว ระดับพลังก็มีแต่ต้องอาศัยขั้นตัวเลขค่อยๆ ดันขึ้นไปเรื่อยๆ แต่ทำไมหลายปีมานี้ เขาไม่เคยมีวี่แววว่าจะบรรลุเป็นเซียนเลย?
เมื่อคิดถึงจุดนี้ ดวงตาของเจียงหมิงก็เป็นประกาย
ในเมื่อคนที่บรรลุเป็นเซียนล้วนเป็นระดับเซียนแท้จริง ถ้าเขาบรรลุเป็นเซียนไปยังโลกในอีกมิติหนึ่ง ก็จะมีคนที่มีพลังสูสีกับเขามาจัดการเขาได้ใช่ไหม?
มีวิธีก็ต้องถาม!
"เจ้ารู้วิธีบรรลุเป็นเซียนไหม?"
เจียงหมิงหันไปถามหลินเทียนอี้
หลินเทียนอี้ส่ายหน้าอย่างอึดอัด
"ตอนนี้สามพันปีมาแล้วไม่มีใครก้าวไปถึงระดับข้ามทัณฑ์สวรรค์เลย ยิ่งไม่ต้องพูดถึงการบรรลุเป็นเซียน พวกข้าก็ไม่รู้เหมือนกัน"
เจียงหมิงเดาะลิ้นด้วยความเซ็ง
เมื่อเห็นสีหน้าผิดหวังของเจียงหมิง หลินเทียนอี้ก็นึกอะไรขึ้นมาได้ จึงรีบพูดต่อ
"จริงสิ อาจารย์อา ช่วงก่อนพวกเราได้เศษหน้ากระดาษวิถีสวรรค์มาแผ่นหนึ่ง เพราะอย่างนี้ถึงทำให้สำนักมังกรดำและพรรคพวกมารุมล้อมสำนักเต๋าสวรรค์"
"เท่าที่ข้ารู้ ในนั้นมีกลิ่นอายของเซียนแท้จริงหลงเหลืออยู่ อาจจะมีประโยชน์กับท่านก็ได้"
พูดจบ หลินเทียนอี้ก็หยิบเศษหน้ากระดาษสีทองออกมาจากถุงเก็บของ
เมื่อเจียงหมิงได้เห็นเศษกระดาษแผ่นนี้ครั้งแรก ในแววตาก็มีความประหลาดใจปรากฏขึ้นมาเล็กน้อย
สำนักทมิฬล้ำลึก
ด้านหลังโถงใหญ่ของเจ้าสำนัก ชายหนุ่มหน้าตาเย้ายวนคนหนึ่งนั่งอยู่บนเก้าอี้งูหยกเขียว ระหว่างขาของเขามีชายหนุ่มหน้าตาหมดจดสองคนกำลังเลียยอดอกและหน้าท้องของเขา
เขาคือ เยี่ยเสวียนจง เจ้าสำนักทมิฬล้ำลึก!
เขาลูบไล้ชายบำเรอทั้งสองที่อยู่ใต้ร่าง เขาชอบตอนแกะชายหนุ่มหน้าตาดีมาตัดตอนให้เป็นชายบำเรอของเขา โดยเฉพาะพวกผู้ชายที่มีความแข็งแกร่ง
เขาจึงมักจะคอยสังเกตชายหนุ่มหน้าตาหมดจด แย่งชิงสิ่งที่พวกเขารักที่สุดมา บังคับให้พยายามทะลวงผ่านคอขวด จนก้าวไปถึงระดับที่พอใจ แล้วค่อยทำลายความมั่นใจของพวกเขาให้ย่อยยับจนกลายเป็นเพียงชายบำเรอของเขา
แต่มันยังไม่พอ เขารู้สึกว่าแค่นี้ยังไม่พอ!
ตอนนั้นเอง ผู้อาวุโสของสำนักทมิฬล้ำลึกคนหนึ่งก็วิ่งกระหืดกระหอบเข้ามาพูดว่า
"เรียนเจ้าสำนัก สำนักมังกรดำนำกองกำลังจากสามสำนักไปล้อมโจมตีสำนักเต๋าสวรรค์ สุดท้าย พ่ายแพ้กลับมาอย่างย่อยยับ!"
เยี่ยเสวียนจงเงยดวงตาที่ดูเย้ายวนราวกับอิสตรีขึ้น มองไปยังผู้อาวุโสคนนั้นแล้วเอ่ยว่า
"ลำพังแค่หลินเทียนอี้ตาแก่นั่น ไม่มีทางขับไล่เจ้าสำนักทั้งสามคนไปได้หรอก สืบได้ความไหมว่าใครเป็นคนช่วย?"
ผู้อาวุโสส่ายหน้า
"ไอ้สวะ เลี้ยงเจ้าไว้ทำไม!"
เยี่ยเสวียนจงตวัดสายตาเย็นเยียบมองผู้อาวุโสคนนั้น ยกมือขึ้นเตรียมจะฟาดลงมา!
"ระ...เรียนเจ้าสำนัก! เราพบว่าหลินเทียนอี้ดูเหมือนจะนอบน้อมต่อเด็กหนุ่มคนหนึ่งมาก บางทีเด็กหนุ่มคนนั้นอาจจะเป็นลูกหลานของสำนักใหญ่ที่ไหนสักแห่ง สามสำนักนั้นอาจจะเห็นแก่หน้าเด็กหนุ่มคนนั้น ถึงได้ยอมถอยกลับมา" ผู้อาวุโสกลืนน้ำลายอึกใหญ่ จำใจต้องพูดออกไปแบบนั้น
"โอ้?"
เยี่ยเสวียนจงเลียริมฝีปากอย่างสนใจแล้วถามขึ้น
"เด็กหนุ่ม หน้าตาเป็นอย่างไรบ้าง?"
ผู้อาวุโสเงยหน้าขึ้นพูดเสียงสั่น
"หน้าตาหมดจดมาก ดูจากลักษณะแล้วอายุน่าจะสิบเจ็ดสิบแปดปี"
เยี่ยเสวียนจงพยักหน้า
"ช่างเป็นวัยที่งดงามจริงๆ"
"ถ่ายทอดคำสั่งลงไป สืบดูเบื้องหลัง พลัง และสิ่งที่เด็กหนุ่มคนนั้นรักให้ละเอียด"
เมื่อผู้อาวุโสได้ยินดังนั้นก็รีบพยักหน้า หันหลังเดินออกจากโถงไป
เหลือเพียงเยี่ยเสวียนจงที่เลียริมฝีปากพลางพึมพำ
"เด็กน้อยที่ทำให้หลินเทียนอี้นอบน้อมได้ หึหึ ชักจะน่าสนุกขึ้นมาแล้วสิ"
คิดถึงตรงนี้ เขาก็ล้วงเอาเศษหน้ากระดาษที่เปล่งประกายลวดลายสีทองออกมาจากอกเสื้อ
หากเจียงหมิงและหลินเทียนอี้อยู่ที่นี่ จะต้องจำของสิ่งนี้ได้อย่างแน่นอน
เศษหน้ากระดาษวิถีสวรรค์!
"ดูเหมือนของสิ่งนี้จะรวบรวมให้ครบไม่ง่ายเลยนะ"
เยี่ยเสวียนจงพูดพร้อมกับแค่นหัวเราะ
สามวันผ่านไป
ภายใต้การปลุกระดมของหลินเทียนอี้ ทุกคนในสำนักต่างก็ร่วมแรงร่วมใจกันฟื้นฟูสำนักให้กลับมาเป็นดังเดิม เมื่อเห็นสำนักเต๋าสวรรค์ที่ปลอดภัยไร้รอยขีดข่วนอยู่ตรงหน้า หลินเทียนอี้ก็ถอนหายใจด้วยความโล่งอก
"ดีนะที่สำนักไม่มาพังลงในมือข้า ไม่อย่างนั้นข้าคงไม่มีหน้าไปพบอาจารย์แน่ๆ" หลินเทียนอี้กอดอกพูดด้วยรอยยิ้ม
"ศิษย์พี่เจ้าสำนัก"
เพิ่งพูดจบ เซี่ยจื่อมั่วและคนอื่นๆ ก็เดินออกมาทักทาย
หลินเทียนอี้พยักหน้าแล้วถามขึ้น
"จริงสิ จื่อมั่ว อาจารย์อาล่ะ? ยังศึกษาเศษหน้ากระดาษวิถีสวรรค์แผ่นนั้นอยู่อีกหรือ?"
เซี่ยจื่อมั่วไหวไหล่
"ใช่ ตั้งแต่อาจารย์อาเห็นเศษหน้ากระดาษแผ่นนั้นก็เหมือนคนหมกมุ่น นี่ก็สามวันแล้ว ขลุกอยู่แต่ในห้องไม่ยอมออกมาเลย"
หลินเทียนอี้สูดหายใจเข้าลึก
คิดไม่ถึงเลยว่าเวลาอาจารย์อาจริงจังจะมุ่งมั่นจนลืมกินลืมนอนขนาดนี้ มิน่าล่ะถึงได้เป็นคนที่โดดเด่นที่สุดในบรรดาศิษย์ทั้งเจ็ดคน!
ตัวเองก็ควรจะเรียนรู้เอาไว้ให้มากสิ
"ในเมื่อเป็นแบบนี้ พวกเราที่เป็นรุ่นหลังก็ไม่ควรอยู่เฉย เอาของไปเยี่ยมอาจารย์อาสักหน่อยเถอะ"
หลินเทียนอี้เสนอ
"ตกลง งั้นข้าไปเตรียมของก่อนนะ"
เซี่ยจื่อมั่วพยักหน้า
ไม่นาน ผู้อาวุโสแต่ละคนก็เตรียมของขวัญเล็กๆ น้อยๆ มาคนละชิ้น เดินเรียงแถวกันมาที่หน้าประตูห้องของเจียงหมิงอย่างเป็นระเบียบ
ภายใต้การนำของหลินเทียนอี้ ทุกคนจัดแจงเสื้อผ้าของตัวเองให้เรียบร้อย ก่อนจะผลักประตูเข้าไป
"อาจารย์อา วันนี้พวกเราตั้งใจมาเยี่ยมท่าน เลยติดของมาด้วย..."
หลินเทียนอี้เพิ่งเดินเข้าประตูมาพูดยังไม่ทันจบ ก็เห็นเจียงหมิงฟุบหลับอยู่ที่โต๊ะ ส่วนเศษหน้ากระดาษวิถีสวรรค์แผ่นนั้นก็ถูกโยนทิ้งไว้บนโต๊ะอย่างลวกๆ ลมพัดมาวูบเดียวคงปลิวหายไปแล้ว
คราวนี้ แม้แต่ผู้อาวุโสที่เดินตามมาข้างหลังก็ไม่รู้จะพูดอะไรดี