Chapter 2: ซอร์ดมาสเตอร์ (1)

นาฬิกาของเขาโชวเวลาให้เห็น 5:59.

เขาได้ตั้งเวลาปลุกไว้ที่ 6:00 เป๊ะๆ.

ในเวลาอีก1นาที, เขาก็จะได้ยินเจ้านาฬิกาปลุกสุดหนวกหู!

แต่ก็มีเงาจางๆกดปุ่มหยุดปลุกเอาไว้.

แล้วเงานั่นเป็นใครล่ะ? ก็คงไม่ใช่ใครอื่นนอกจากเจ วู.

เขาลุกขึ้นทันที, ยืดตัวเล็กน้อยแล้วก็เข้าห้องน้ำไป.

เจ วูวักน้ำเย็นๆในอ่างสีแดงขึ้นมาแล้วเอาลูบหน้าไป. จะได้ตื่นทันที.

จากนั้นเขาพูดเบาๆกับเงาตัวเองในกระจก.

“เอาล่ะ, มาเริ่มกันเลย”

เขาจะพอใจมากถ้าเขาได้ทำสิ่งที่ตัวเองคิดไว้ได้ในทันที.

เพราะแต่ก่อน ตอนที่เขาตัดสินใจจะดรอปจากโรงเรียนเพื่อมาเป็นโปรเกมเมอร์ เขาก็ทำเดี๋ยวนั้นทันที.

‘ตอนนั้น, ครูโฮมรูมของเราพยายามห้ามเราสุดแรงเลย….เค้าจะเป็นยังไงบ้างนะ’

เขาทิ้งความคิดที่แว่บขึ้นมานั้นแล้วก็ออกจากบ้านไป.

ฟริ้ง.

ยังเป็นตอนเช้าตรู่อยู่ อากาศเลยหนาวแต่มันก็ไม่ถึงกับหนาวจนทนไม่ได้.

แต่มันมี บางอย่างที่ทำให้เขาลำบากขึ้น: ร่างกายเขาที่โซเซไปกับสายลมนั่นเอง.

เพราะเขาขาดกล้ามเนื้อที่แข็งแรง เขารู้สึกเหมือนว่าลมกรรโชกกำลังจะซัดเขาให้ปลิวไป.

‘อย่างน้อยลองเดินซักหน่อยก็ดี’

เจ วูพยายามหนักมากที่จะเดินฝ่าลมไป ก้าวต่อก้าว.

“ฮู้ว. ฮู้ว”

5นาทียังไม่ถึงเลย ลมหายใจเขาก็เริ่มหอบแล้ว.

แค่เดินก็รู้สึกลำบากเหมือนวิ่งมาราธอน แต่ถึงอย่างงั้นเขาก็ไม่ยอมแพ้หรือหยุดเลย.

‘ถ้าชั้นหยุดวันนี้ พรุ่งนี้ชั้นก็คงนอนขี้เกียจแน่!’ เจ วูตำหนิตัวเองแรงๆ.

เขาเสียเวลาชีวิตไปแล้ว2ปี. เขาไม่มีเวลาที่จะเสียหรือลังเลอีกแล้ว.

‘2ปี!’ เขาคิด, คำพูดที่เหมือนยาพิษนี้มาจากก้นบึ้งในหัวใจเขา.

‘ก้าวเดียว. อีกแค่ก้าวเดียว!’

เจวูกัดฟันทนแล้วเดินฝ่าไปและยังคงก้าวอีกต่อไปเรื่อยๆ.

***

เจ วูได้เดินเรื่อยๆมาได้สัปดาห์นึงแล้ว, สะสมความอดทนและกล้ามเนื้อขึ้นมาใหม่.

แน่นอน, เขาเพิ่งจะฝึกได้อาทิตย์เดียว ร่างกายเขาจึงยังไม่ได้เปลี่ยนแปลงอะไรมาก.

เขายังคงผอมแห้งติดกระดูก. แต่ก็ไม่เซไปตามลมเหมือนเดิมแล้ว.

เขาเลยตัดสินใจจะเริ่มฝึกอย่างจริงจัง โดยตามหาโรงเรียนฝึกดาบ.

“ซอร์ดมาสเตอร์ (ปรมาจารย์ดาบ)” เจ วูอ่านป้าย.

ซอร์ดมาสเตอร์.

มันไม่ใช่กีฬา มันเป็นโรงยิมที่เอาไว้สอนคนที่ติดตามศาสตร์ศิลปะด้านการต่อสู้ฟันดาบ.

ดังนั้นที่นี่ การฝึกลูกศิษย์จะเป็นไปอย่างหนักและเข้มงวด และการซ้อมก็สะท้อนการต่อสู้ในชีวิตจริง.

พูดสั้นๆคือ เขาสอนวิชาดาบจริงๆ. มันไม่ได้เกี่ยวอะไรกับเจ วูคนที่เคยเป็นโปรเกมเมอร์เลย.

‘ถ้าแต่ก่อนอะนะ’

แต่สถานการณ์เปลี่ยนไปแล้ว.

เขาต้องเข้าไปเรียนในโรงเรียนฟันดาบให้ได้.

มีเหตุผล3อย่างก็คือ.

‘หนึ่ง, ฝึกร่างกายของชั้น’

เขาไม่ได้อยากได้ร่างกายฟิตๆไว้โชว แต่เป็นร่างกายที่ฝึกซ้อมมาดีต่างหาก. เหมือนคนเรียนศิลปะการต่อสู้จริงๆ!

‘และสอง สัญชาตญาณการต่อสู้ของจริง’

เขาไม่มีเหตุผลทางวิทยาศาสต์หรอก แต่เขารู้สึกว่าใครที่สู้ได้ดีในชีวิตจริง ก็สู้ในโลกเกมได้ดีเหมือนกัน.

เพราะเจ วูใช้เวลาหลายปีเป็นโปรเกมเมอร์มาแล้ว, เขาย่อมมีประสบการณ์มาก่อน.

พูดอีกอย่างนึงก็คือ ตัวละครVRนั้นได้รับอิทธิพลมาจากความรู้สึก,ประสบการณ์และสัญชาตญาณการต่อสู้

จากผู้เล่นเป็นอย่างมาก.

นั่นคือเหตุผลว่าทำไมพวกแร๊งสูงๆในเกมVRเป็นพวกสายดำ (black belt).

แน่นอนว่ามันเคยมีพวกแบบเจ วูในอดีตที่พัฒนาความสามารถตัวเองจากภายในเกมด้วย.

แต่ถึงยังไงตอนนี้เจ วูไม่สามารถเล่นเกมได้เลย เพราะงั้นเขาจำเป็นต้องพัฒนาสัญชาตญาณการต่อสู้ของเขา.

และถ้าจะพัฒนามัน เจ วูรู้สึกว่าซอร์ดมาสเตอร์เป็นตัวเลือกที่เหมาะสุด.

เพราะโรงยิมฮิตเยอะสุดในประเทศ.

และเหตุผลสุดท้ายคือ...

‘มันคุ้มเงิน’

ค่าสมัครสมาชิกคอร์สซอร์ดมาสเตอร์1เดือนคือ 2แสนวอน.

แต่ถึงจะพูดอย่างงั้น ราคามันก็ไม่ถูกเลย เพราะโรงเรียนฝึกดาบแบบกีฬามีราคาแค่1แสนวอนต่อเดือนเอง.

แต่ในทางกลับกัน คอร์สซอร์ดมาสเตอร์เปิดตั้งแต่เช้าตรู่จนถึงดึกดื่นเที่ยงคืนเลย แถมเปิดในวันหยุดสุดสัปดาห์ด้วย.

มันจะปิดก็แค่ตอนปีใหม่แล้วก็วันชูซอกแค่นั้น(เทศกาลที่ใส่ชุดฮันบกของเกาหลี)

เจ วูวางแผนไว้ว่าจะเรียนที่ยิมตั้งแต่เช้าจนค่ำทุกๆวัน ซอร์ดมาสเตอร์จึงเป็นตัวเลือกที่ดีสุดของเขาจริงๆ.

อย่างว่า, 2แสนวอนก็ยังดูเยอะสำหรับบางคนในสถานการณ์งี้จริงๆ.

แต่ว่า ถ้าเขารักษาเสร็จแล้ว ครอบครัวเขาจะไม่ต้องจ่ายค่ารักษาอีกต่อไป.

เขาเลยต้องจำใจขอเงินแม่มา2แสนวอนแล้วมาที่นี่.

แม่เขาเอาเงินให้โดยไม่ว่าอะไรเลย. เจ วูได้โชวความแนวแน่อีกครั้งให้เห็น.

‘ผมสัญญาครับ, ผมจะทำให้สำเร็จแบบครั้งก่อน….และจะทำให้แม่ได้ใช้ชีวิตที่หรูขึ้น!”

ด้วยเหตุผลทั้งมวลมานี้ เจ วูได้กลายเป็นนักเรียนซอร์ดมาสเตอร์แล้ว.

ปัญหาคือ….

เขาจะรับเจ วูเข้าเรียนรึป่าวเพราะขนาดเขาถือดาบไม้ยังไม่ไหวเลย?

‘ไงก็ตาม, เข้าไปก่อนดีกว่า’

เจ วูเปิดประตูโรงยิมอย่างแรง.

“ขอโทษนะครับ”