บทที่ 16 สมมติฐานเกี่ยวกับด่านทดสอบ

บทที่ 16 สมมติฐานเกี่ยวกับด่านทดสอบ

ผืนป่าทอดตัวแผ่กว้างอยู่ภายใต้แสงแดดอันแผดเผา ทว่าในขณะที่ สืออวี่ ลอยตัวอยู่กลางอากาศ นางกลับไม่สามารถสัมผัสได้ถึงความอบอุ่นเลยแม้แต่น้อย มีเพียงความหวาดกลัวและความโกรธแค้นต่อ เฮยเหยียน และพวกทูตสวรรค์ของมันเท่านั้น

ไอ้พวกหมอนั่นทำร้ายคนทั้งหมู่บ้าน ใครจะรู้ว่ามีกี่ครอบครัวต้องพังทลายลงเพราะพวกมัน ช่างน่ารังเกียจสิ้นดี

หลังจากหยุดพักผ่อนชั่วครู่ สืออวี่ ก็ลอยตัวเข้าไปในทางลับเพื่อเดินทางกลับไปยังหมู่บ้าน นางอยากรู้ว่าสถานการณ์ที่นั่นในยามนี้เป็นอย่างไรบ้างแล้ว

นางมีความคาดเดาบางอย่างเกี่ยวกับพวกอสุรกายชาวบ้านเหล่านั้นอย่างเลือนลาง พวกมันน่าจะถูกติดพิษผีใยขาวของ เห็ดพิษผีแมงมุมแดง เข้าไป ส่วนพิษที่ หวงเสี่ยวฮวา ใส่ลงไปในแม่น้ำอาจเป็นเพียงแค่ตัวเร่งปฏิกิริยาเท่านั้น

การปะทุที่แท้จริงเกิดขึ้นเมื่อพันธนาการถูกปลดล็อกโดยสิ้นเชิงและมีเส้นใยสีขาวโรยตัวลงมาจากท้องฟ้า นั่นคือตอนที่ชาวบ้านเริ่มกลายร่างเป็นอสุรกายอย่างแท้จริง จนกระทั่งในที่สุดก็ไม่สามารถเอ่ยปากพูดได้อีก

นางไม่พบอสุรกายชาวบ้านตัวใดเลยภายในทางลับ สืออวี่ ลอยตัวออกมาจากบ้านหลังที่นางเคยอยู่ก่อนหน้านี้ แล้วก็เหลือบไปเห็นพวกอสุรกายชาวบ้านกำลังคืบคลานอย่างไร้จุดหมายอยู่ภายในสิ่งปลูกสร้าง

ฟุ่บ! ก่อนที่พวกอสุรกายเหล่านี้จะทันได้ตั้งตัว สืออวี่ ก็ชิงลงมือก่อนด้วยการพ่นเข็มพิษเข้าใส่ หลังจากผ่านไปสองวินาที อสุรกายชาวบ้านภายในบ้านก็ถูกทักษะกลืนกินเชื้อราดูดซับเข้าไปจนหมดสิ้น

เมื่อสัมผัสได้ถึงความอบอุ่นที่แผ่ซ่านไปทั่วร่างกาย สืออวี่ ก็ลอบทอดถอนใจอยู่ภายใน หากเลือกได้นางก็คงไม่อยากทำเช่นนี้ แต่ทว่าชาวบ้านเหล่านี้ไม่มีทางเยียวยาได้อีกแล้ว ยามนี้มันสายเกินไปแล้วจริงๆ

ในฐานะเห็ดพิษ นางย่อมไม่มีความสามารถในการขับพิษให้แก่พวกเขารวมถึงรักษาได้ แทนที่จะปล่อยให้พวกเขาคืบคลานและส่งเสียงร้องคำรามอยู่ที่นี่อย่างไร้สติ สู้ส่งพวกเขาเดินทางไปให้หมดสิ้นอย่างสะอาดหมดจดยังจะดีเสียกว่า

เมื่อจัดการภายในบ้านเรียบร้อยแล้ว สืออวี่ ก็ชำเลืองมองแผงควบคุมอันแปลกประหลาด ตัวเลขนับดาวบนนั้นยังคงนิ่งสนิทไม่มีการขยับเขยื้อนเลยแม้แต่น้อย แม้กระทั่งดาวดวงที่แปดก็ยังไม่ปรากฏขึ้นมา

"เอ๊ะ? นี่มันอะไรกัน ข้าไปฆ่าผู้เล่นสามคนตั้งแต่เมื่อใด" (⊙_⊙)?

เมื่อเห็นข้อความแจ้งเตือนการสังหารที่อยู่ด้านล่าง สืออวี่ ก็ถึงกับตะลึงงันไปทันที นางพบผู้เล่นเพียงสองคนเท่านั้น คนหนึ่งคือ หวงเสี่ยวฮวา และอีกคนคือ หวงเหยียนฉวน ซึ่งทั้งสองคนนั้นก็ไม่ได้ถูกนางสังหารเลยมิใช่หรือ

ช้าก่อน! ข้อความแจ้งเตือนนี้สามารถกดเปิดดูได้ สืออวี่ รีบเปิดมันออกเพื่อตรวจสอบทันที ในนั้นมีการบันทึกเวลาและแม้กระทั่งรายนามเอาไว้ ช่างเป็นระบบที่เอาใจใส่ดีแท้

ในไม่ช้า รายนามผู้เสียชีวิตก็ปรากฏขึ้นต่อหน้าต่อตาของนาง คนแรกคือ หวงเหยียนหู่... ไม่รู้จัก คนที่สองคือ จางชุ่ยเยี่ยน... ไม่รู้จัก คนที่สามคือ หวงเหยียนฉวน... คนนี้นางรู้จัก

เหตุใดการตายของ หวงเหยียนฉวน จึงถูกนับรวมมาที่นางได้ หรือว่าหลังจากที่ หวงเหยียนฉวน กลายร่างเป็นอสุรกายแล้วเขายังไม่ตาย เป็นเพราะพิษของนางใช่หรือไม่ที่ทำให้ หวงเหยียนฉวน ต้องจบชีวิตลง

นี่ดูเหมือนจะเป็นคำอธิบายเดียวที่สมเหตุสมผล สืออวี่ ลอยคว้างอยู่กลางอากาศ ภายในใจรู้สึกขัดแย้งและสับสนเป็นอย่างยิ่ง เรื่องนี้มัน...

นางควรจะทำอย่างไรดี นางลงมือฆ่าคนไปแล้ว... ไม่สิ พวกเขาควรจะเป็นตัวละครในเกมสวมบทบาทสิ ดังนั้นจึงไม่นับว่าเป็นการฆาตกรรมใช่หรือไม่

ฮือๆ... เห็ดตัวน้อยสีน้ำเงินสลับขาวลอยไปที่กำแพงพลันเอาหัวโขกกำแพงอย่างบ้าคลั่ง สืออวี่ รู้สึกทรมานใจเป็นล้นพ้น ผู้คนที่นางเคยพบเจอและมีปฏิสัมพันธ์ด้วยอย่าง หวงเสี่ยวฮวา และ หวงโหย่วชวน ดูไม่เหมือนตัวละครทั่วไปในเกมเลยสักนิด แต่ละคนช่างมีความสมจริงยิ่งกว่าคนทั่วไปเสียอีก

"เฮ้อ... ในเมื่อฆ่าไปแล้ว จะให้ทำอย่างไรได้ แทนที่จะมานั่งจมปลักอยู่กับความรู้สึกผิด สู้เอาเวลามามุ่งมั่นกับการทำให้ตัวเองแข็งแกร่งขึ้นยังดีเสียกว่า"

หลังจากผ่านไปเนิ่นนาน สืออวี่ ก็พึมพำออกมาอย่างหมดเรี่ยวแรง ยามนี้นางทำได้เพียงต้องยอมรับความจริงข้อนี้เท่านั้น ในเวลานั้นสถานการณ์มันบีบคั้นและคับขันยิ่งนัก นางย่อมไม่มีเวลามานั่งขบคิดสิ่งใดมากความ การจะให้ยั้งมือไว้ไมตรีก็ยิ่งเป็นเรื่องที่เป็นไปไม่ได้เข้าไปใหญ่

"แล้ว หวงเหยียนหู่ กับ จางชุ่ยเยี่ยน คือใครกัน ดูจากช่วงเวลาแล้ว หรือจะเป็นบิดามารดาของ หวงเสี่ยวฮวา"

ช่วงเวลาการสังหารของทั้งสองคนนี้ดูเหมือนจะสอดคล้องกับสถานการณ์ในตอนนั้นพอดี สืออวี่ ลอบใจหายอยู่ภายใน หากเป็นสองคนนั้นจริง ผู้เล่นที่สวมบทบาทก็ช่างแสดงได้แนบเนียนยิ่งนัก

นางเคยนึกสงสัยตั้งแต่แรกแล้วว่ามารดาของเสี่ยวฮวาเป็นผู้เล่น และปรากฏว่านางอาจจะเป็นผู้เล่นจริงๆ ด้วย

หลังจากครุ่นคิดอยู่ครู่หนึ่ง สืออวี่ ก็มองดูชาวบ้านที่กำลังคืบคลานอยู่ภายนอก นางกัดฟันที่ไม่มีอยู่จริงแน่น แล้วบินทะยานออกไปจัดการกับพวกเขาซ้ำทีละคน นางยังคงปล่อยให้พวกเขามาคืบคลานอยู่รอบๆ ที่นี่ไม่ได้

ท้องฟ้าเริ่มเปลี่ยนสีทีละน้อย ดวงตะวันค่อยๆ ลับขอบฟ้าไป เห็ดตัวน้อยลอยกลับมาที่บ้านของ หวงเสี่ยวฮวา ด้วยร่างกายที่เต็มไปด้วยความเหนื่อยล้าอ่อนแรง นางได้กวาดล้างไปทั่วทุกซอกทุกมุมของหมู่บ้าน และชาวบ้านที่หลงเหลืออยู่ก็ถูกนางกลืนกินเข้าไปจนหมดสิ้นแล้ว

รวมทั้งหมดห้าสิบแปดคน ยามนี้ สืออวี่ กลืนกินจนรู้สึกมึนงงไปหมด และมโนสำนึกทางศีลธรรมที่ยังคงหลงเหลืออยู่ก็กำลังโจมตีจิตใจของนางอย่างบ้าคลั่ง

ภารกิจลับบนแผงควบคุมอันแปลกประหลาดกลับสำเร็จลุล่วงไปได้อย่างงุนงง นางได้สังหารสิ่งมีชีวิตทุกตนในหมู่บ้านตระกูลหวงจนหมดสิ้นแล้ว

ในยามนี้ หมู่บ้านตระกูลหวงทั้งหมดตกอยู่ในความเงียบสงัด สิ่งมีชีวิตเพียงหนึ่งเดียวที่ยังคงอยู่ก็คือนาง เห็ดพิษผีร้ายต้นนี้ สืออวี่ ทอดกายลงบนโต๊ะในห้องโถงกลางพลันเหม่อมองไปข้างหน้าเนิ่นนานแสนนาน

"หึหึ... ข้ากลายเป็นจอมวายร้ายไปแล้วอย่างนั้นหรือ ผู้เล่นที่สวมบทบาทเป็น หวงเสี่ยวฮวา คงคิดไม่ถึงเป็นแน่ว่า การล้างบางหมู่บ้านที่นางทำไม่สำเร็จ สุดท้ายแล้วจะถูกจัดการจนเสร็จสิ้นโดยเห็ดต้นหนึ่ง..."

สืออวี่ หัวเราะเยาะหยันตัวเอง หากจะพูดไปแล้ว เห็ดพิษผีแมงมุมแดง ตนนั้นช่างอำมหิตผิดมนุษย์ยิ่งนัก นางเป็นคนที่บงการให้ หวงเสี่ยวฮวา ลงมือใส่ยาพิษ และในท้ายที่สุด เพื่อบีบคั้นให้ตัวการผู้อยู่เบื้องหลังเผยตัวตนออกมา นางถึงกับปล่อยให้ หวงเสี่ยวฮวา ถูกทุบตีจนปางตาย

ยามนี้สมองของ สืออวี่ แจ่มใสมากยิ่งขึ้น และนางก็มีสมมติฐานสำหรับเรื่องราวที่นางเคยไม่เข้าใจก่อนหน้านี้แล้ว สาเหตุที่แท้จริงที่ หวงเสี่ยวฮวา ใส่ยาพิษทำร้ายทุกคน เป็นเพราะนางตกอยู่ภายใต้ภาพลวงตาในขณะที่เข้าไปเก็บเห็ด

ทักษะภาพลวงตาที่นางรู้จัก ยามที่ถูกใช้งานโดย เห็ดพิษผีแมงมุมแดง จะยิ่งน่าสะพรึงกลัวขึ้นเป็นทวีคูณ ดังนั้น หวงเสี่ยวฮวา จึงติดกับดักตั้งแต่ตอนที่ย่างกรายเข้าไปในป่าเมื่อเช้าตรู่วันนั้นแล้ว

ผู้เล่นคนนั้นก็คงจะรู้เรื่องนี้เช่นกัน นางอาจจะได้รับภารกิจที่เกี่ยวข้องมา ดังนั้นจึงเพียงแค่ดำเนินไปตามคำแนะนำในภาพลวงตา แล้วเริ่มลงมือใส่ยาพิษทำร้ายบิดามารดารวมถึงในแม่น้ำ

ในเวลาเดียวกัน พฤติกรรมนี้อาจเป็นวิธีการของตัวเกมในการจำลองการต่อสู้ดิ้นรนของ หวงเสี่ยวฮวา ตัวจริง บิดามารดาของ หวงเสี่ยวฮวา แท้จริงแล้วได้จบชีวิตลงตั้งนานแล้ว

ในปีที่ หวงเสี่ยวฮวา ตัวจริงถูกนำไปเซ่นสังเวย นางได้ล่วงรู้ถึงความผิดปกติของบิดามารดา นางจึงได้ใส่ยาพิษสังหารบิดา แล้วใช้มีดแทงมารดาจนถึงแก่ความตายก่อนจะหลบหนีไป

สืออวี่ พบเบาะแสใหม่หลังจากเดินทางกลับมาที่บ้านของ หวงเสี่ยวฮวา ป้ายวิญญาณบรรพบุรุษของทั้งสองคนตั้งตระหง่านอยู่ในห้องโถงกลาง ซึ่งช่างสะดุดตาเกินไปจริงๆ

นามของทั้งสองคนสอดคล้องกับสองคนที่นางสังหารไปพอดี สองคนนั้นถูกสวมบทบาทโดยผู้เล่นจริงๆ และพวกเขาก็แสดงบทบาทได้สมจริงยิ่งนัก

ในเวลาเดียวกัน ภาพถ่ายครอบครัวในห้องของ หวงเสี่ยวฮวา แท้จริงแล้วเป็นภาพถ่ายเดี่ยวของนางเอง ไม่มีสิ่งที่เรียกว่าพี่น้องฝาแฝดอยู่เลยตั้งแต่แรก

หลังจากผู้คนล้มหายตายจากไป ความเปลี่ยนแปลงก็เกิดขึ้นในหมู่บ้านแห่งนี้ และเรื่องราวบางอย่างที่เคยถูกปกปิดเอาไว้ก็ถูกเปิดเผยออกมาจนหมดสิ้น

นอกจากนี้ยังมีสมุดบันทึกที่นางพบที่บ้านของหัวหน้าหมู่บ้าน โดยทั่วไปแล้วคงไม่มีใครมานั่งเขียนอนุทินบันทึกเรื่องราวหรอก แต่ทว่าหัวหน้าหมู่บ้านคนนี้ไม่ใช่คนธรรมดา

ตาแก่หัวล้านคนนี้สัมผัสได้ถึงความไม่ชอบมาพากลตั้งแต่การเซ่นสังเวยครั้งแรก จึงได้ลอบบันทึกเรื่องราวเอาไว้เป็นความลับ ทว่าบันทึกเหล่านั้นขาดเป็นช่วงๆ คาดว่าคงเกี่ยวข้องกับสภาพจิตใจของเขาในเวลานั้น

โชคดีที่มันได้บันทึกกระบวนการที่ หวงเสี่ยวฮวา ถูกนำไปเซ่นสังเวยเอาไว้อย่างชัดแจ้ง โดยเขียนถึงเรื่องที่นางสังหารบิดามารดาในเวลานั้นแล้วลอบหลบหนีไปแต่ถูกบีบคั้นให้ต้องเข้าไปในผืนป่า ในท้ายที่สุดนางได้สังหารคนไปสองคนก่อนจะถูก หวงโหย่วชวน แผดเผาจนถึงแก่ความตาย

หลังจากอ่านจบ สืออวี่ ก็ทอดถอนใจด้วยความซาบซึ้ง นางเข้าใจแล้วว่าด่านทดสอบในเกมนี้มีความหมายอย่างไร มันคือการจำลองเหตุการณ์ในวันที่ หวงเสี่ยวฮวา ถูกนำไปเซ่นสังเวยนั่นเอง

ดังนั้นจึงมีผู้เล่นสวมบทบาทเป็น หวงเสี่ยวฮวา และบิดามารดาของนาง ส่วนเรื่องการปรากฏตัวของ เห็ดพิษผีแมงมุมแดง นั้นนางยังไม่เข้าใจ บางทีมันอาจสร้างขึ้นมาเพื่อตัวเกมโดยเฉพาะ

อย่างไรเสีย เกมย่อมต้องมีหัวหน้าใหญ่ประจำด่าน หรือบางทีนี่อาจเป็นด่านทดสอบที่ถูกสร้างขึ้นโดย หวงเสี่ยวฮวา ตัวจริง ทั้งหมดนี้ก็เพื่อบีบคั้นให้ เหยียนฉวน เผยตัวออกมานั่นเอง

ถึงแม้จะยังหลงเหลือปริศนาอีกมากมาย แต่นางก็รอดชีวิตมาได้แล้วจริงๆ จากเวลาทั้งหมดยี่สิบสี่ชั่วโมง ยามนี้เหลือเวลาอีกไม่ถึงแปดชั่วโมงแล้ว นางเพียงแค่ต้องเฝ้ารอเพื่อจะดูว่าตนเองจะสามารถไปจากที่แห่งนี้ได้หรือไม่

ช้าก่อน นางลืมสิ่งใดไปบางอย่าง สืออวี่ เอาหนวดทุบหมวกเห็ดของตนเองด้วยความโมโห หนังสือปกดำเล่มนั้น

เมื่อนึกย้อนดูในยามนี้ หวงโหย่วชวน ได้สลายกลายเป็นเถ้าถ่านไปโดยตรง แต่หนังสือในมือของเขาดูเหมือนจะร่วงหล่นลงมา มันควรจะยังคงวางอยู่ข้างป้ายวิญญาณตรงนั้นสิ

สืออวี่ รีบบินทะยานตรงไปยังผืนป่าทันที ผืนป่าอันมืดมิดในยามค่ำคืนดูน่าสะพรึงกลัวอยู่บ้าง

โชคดีที่นางพบว่าร่างกายของนางสามารถเปล่งประกายละอองแสงสีน้ำเงินอ่อนออกมาได้ ซึ่งช่วยมอบความรู้สึกปลอดภัยให้แก่นางไม่น้อย

นางบินกลับมาถึงบริเวณป้ายวิญญาณด้วยความเร็วสูง สืออวี่ กวาดสายตามองไปตามพื้นดินทว่ากลับไม่พบสิ่งใดเลย นางอดไม่ได้ที่จะเอาหนวดเกาหมวกเห็ดด้วยความฉงนฉงาย มันไม่ควรจะเป็นเช่นนี้สิ