บทที่ 28 ลาพิสและลาซูลี

บทที่ 28 ลาพิสและลาซูลี

"นั่นไม่ใช่พ่อนาย นั่นคือโลกต่างหาก อย่าเที่ยวเรียกทุกคนหรือทุกสิ่งที่เห็นว่าพ่อสิ" หลัวเทียนกล่าว

โบรลี่: "……"

โบรลี่ถึงกับพูดไม่ออก

เขาไม่ได้หมายความแบบนั้นเสียหน่อย

แค่ไม่รู้จะอธิบายความรู้สึกออกมายังไงต่างหาก

"ฟุ่บ!"

ยานอวกาศพุ่งทะยานฝ่าชั้นบรรยากาศของดาวเคราะห์ และลดระดับลงสู่พื้นผิวโลกอย่างรวดเร็ว

……

เมืองหลวงฝั่งตะวันออก

เขตตะวันตก

ผู้คนในเขตนี้ยังคงวุ่นวายอยู่กับการทำงานตามปกติ

บนถนนที่พลุกพล่าน ผู้คนเดินขวักไขว่สัญจรไปมาอย่างไม่ขาดสาย

หญิงสาวหน้าตาจิ้มลิ้มสองคนกำลังนั่งดื่มกาแฟและพูดคุยกันอย่างสบายอารมณ์อยู่บริเวณหน้าร้านกาแฟแห่งหนึ่ง

"วันนี้อากาศดีจังเลยนะ ท้องฟ้าแจ่มใสไร้เมฆหมอกเลยล่ะ"

"นี่เธอคิดจะตั้งตนเป็นกวีหรือไง?"

ขณะที่หญิงสาวทั้งสองกำลังพูดคุยกันอยู่นั้น จู่ๆ เงาดำทะมึนขนาดใหญ่ก็ปรากฏขึ้นบนท้องฟ้า ทาบทับร่มเงาสีเทาหม่นแผ่ปกคลุมไปทั่วทั้งบริเวณ

หญิงสาวทั้งสองตกตะลึงในทันทีและรีบเงยหน้าขึ้นมองท้องฟ้า

เหนือศีรษะของพวกเธอ มียานอวกาศรูปทรงวงรีลำหนึ่งกำลังลอยตัวอยู่กลางอากาศ

ยานอวกาศลำนั้นมีเส้นผ่านศูนย์กลางประมาณ 30 เมตร ดูราวกับสัตว์ประหลาดยักษ์ที่ล่องลอยอยู่บนฟ้า

แม้จะถูกเรียกว่ายานอวกาศขนาดเล็ก แต่สำหรับผู้คนในเมืองนี้ มันกลับดูใหญ่โตมหึมามาก

หญิงสาวทั้งสองตกใจจนสติกระเจิง ได้แต่แหงนมองยานอวกาศบนฟ้าโดยไม่สามารถเอื้อนเอ่ยคำใดออกมาได้

"นั่น... นั่นมัน... ยานอวกาศงั้นเหรอ?" หญิงสาวคนหนึ่งกะพริบตาปริบๆ ใบหน้าซีดเผือด

"พวก... พวกเขาเป็น... มนุษย์ต่างดาวงั้นเหรอ?" หญิงสาวอีกคนพูดตะกุกตะกัก กาแฟในแก้วหกเลอะเทอะโดยไม่รู้ตัวเลยว่ากางเกงของเธอเปียกชุ่มไปหมดแล้ว

ชาวเมืองคนอื่นๆ ในละแวกนั้นต่างก็มองดูยานอวกาศด้วยความประหลาดใจเช่นกัน

"ครืด!"

ประตูยานอวกาศเปิดออก หลัวเทียนบินออกมาและลอยตัวอยู่กลางอากาศ ราวกับเทพเจ้าที่จุติลงมา

ทว่าด้วยความที่ปีนี้หลัวเทียนเพิ่งจะมีอายุเพียง 5 ขวบ รูปร่างของเขาจึงดูค่อนข้างเล็กเตี้ย แถมยังมีหางแกว่งไกวไปมาตามสายลมอยู่ด้านหลัง ทำให้ภาพลักษณ์ของเขาในตอนนั้นดูตลกขบขันอยู่บ้าง

ตามมาติดๆ ด้วยโบรลี่ที่บินตามหลัวเทียนออกมาพลางเกาหัวแกรกๆ เขาก้มมองมนุษย์และสิ่งปลูกสร้างแปลกตาเบื้องล่างจากมุมสูง

สีหน้าของโบรลี่เต็มไปด้วยความงุนงงมากขึ้นเรื่อยๆ

ที่นี่คือที่ไหนกัน?

ดูประหลาดตาจัง

นี่เป็นครั้งแรกเลยที่เขาได้เห็นมนุษย์ไม่มีหาง

เมื่อเห็นภาพเหตุการณ์นี้ ผู้คนในเมืองต่างก็อ้าปากค้าง สีหน้าเคร่งเครียด

เด็กชายวัยหกขวบคนหนึ่งที่อยู่ใกล้ๆ ไม่ได้เข้าใจถึงความตึงเครียดของสถานการณ์ เขากลับตะโกนออกมาด้วยความตื่นเต้น "ว้าว เท่สุดๆ ไปเลย! พวกเขาคือมนุษย์ต่างดาวใช่ไหม?"

พี่สาวของเด็กชายก็จ้องมองหลัวเทียนบนท้องฟ้าด้วยความประหลาดใจ

ทว่าผู้เป็นแม่กลับสะดุ้งตกใจสุดขีด

"นี่ มนุษย์ต่างดาว ช่วยพาฉันไปทีสิ! ฉันทนไม่ไหวแล้ว ไม่อยากทำการบ้านอีกต่อไปแล้ว" เด็กชายตะโกนเสียงดังลั่นใส่หลัวเทียน

"หึ ทำยังกับนายมีการบ้านเยอะนักแหละ!" พี่สาวแค่นเสียง "มีครั้งไหนบ้างที่ฉันไม่ได้เป็นคนทำการบ้านให้นายฮะ?"

"พาฉันกับพี่สาวไปด้วยเถอะ!" เด็กชายตะโกน

ผู้เป็นแม่รีบเอามือปิดปากลูกชายและลูกสาวของตนทันที ใบหน้าของเธอซีดเผือดด้วยความหวาดกลัว กอดเด็กทั้งสองไว้แน่นราวกับกลัวว่าพวกเขาจะถูกมนุษย์ต่างดาวจับตัวไปจริงๆ

หลัวเทียนปาดเหงื่ออย่างเงียบๆ

เด็กๆ ในโลกดราก้อนบอลแข่งขันกันดุเดือดขนาดนี้ตั้งแต่เด็กเลยเหรอเนี่ย?

เด็กสองคนนี้ดูเหมือนจะอายุยังน้อยอยู่เลย

อย่างมากก็คงอยู่แค่ประถมหนึ่งเท่านั้น

การบ้านมันเยอะขนาดนั้นเชียว?

เดี๋ยวก่อนนะ...

ทำไมเด็กสองคนนี้ถึงดูคุ้นหน้าคุ้นตานักล่ะ?

รู้สึกเหมือนจะเป็นคนที่ฉันรู้จักแฮะ

"เจ้าหนู พวกเธอชื่ออะไรกันบ้างล่ะ?" หลัวเทียนหันไปถามเด็กน้อยด้วยความอยากรู้

"เขา... เขาพูดได้ด้วย..."

ก่อนที่เด็กทั้งสองจะได้ตอบคำถาม หญิงสาวสองคนที่กำลังดื่มกาแฟอยู่ใกล้ๆ ก็สั่นสะท้านไปด้วยความหวาดกลัว

"ผมชื่อลาพิส ส่วนพี่สาวผมชื่อลาซูลีครับ" เด็กชายเอ่ยปากบอกชื่อของตนและพี่สาว

ลาพิส?

ลาซูลี?

หลัวเทียนชะงักไปเล็กน้อย มิน่าล่ะ เขาถึงได้รู้สึกคุ้นหน้าเด็กสองคนนี้อยู่บ้าง

ที่แท้พวกเขาก็คือมนุษย์ดัดแปลงหมายเลข 17 และหมายเลข 18 ในอนาคตนั่นเอง

เมื่อดูจากรูปร่างหน้าตาของพวกเขาก็ไม่ค่อยแตกต่างจากมนุษย์ดัดแปลงหมายเลข 17 และ 18 ในอนาคตสักเท่าไหร่นัก

"การบ้านของพวกเธอเยอะมากเลยเหรอ?" หลัวเทียนถาม

"หึ ตอนแรกก็ไม่ได้เยอะอะไรหรอก แต่พอฉันทำการบ้านของตัวเองเสร็จ ก็ต้องมานั่งทำให้ของน้องชายต่ออีกนี่สิ!" ลาซูลีพูดด้วยอารมณ์หงุดหงิด

"มนุษย์ต่างดาวอย่างพวกเราไม่มีการบ้านหรอกนะ ฉันก็อายุรุ่นราวคราวเดียวกับพวกเธอนั่นแหละ ปีนี้ฉันเพิ่งจะ 5 ขวบเอง แต่ก็สามารถเดินทางไปดาวดวงอื่นได้แล้ว น่าสนุกใช่ไหมล่ะ?" หลัวเทียนพูดพร้อมกับรอยยิ้ม

ลาพิสและลาซูลีแสดงสีหน้าอิจฉาออกมาทันที

อายุแค่ 5 ขวบก็สามารถเดินทางไปดาวดวงอื่นได้แล้วงั้นเหรอ?

มนุษย์ต่างดาวนี่ช่างมีอิสระดีจัง

หันมาดูพวกเราสิ วันๆ เอาแต่ก้มหน้าก้มตาทำการบ้าน

"ได้โปรดพาพวกเราไปด้วยเถอะ เราอยากจะไปเที่ยวกับคุณ!" ลาพิสรีบอ้อนวอน

"ใช่ค่ะ ได้โปรดพาฉันกับน้องชายไปด้วยนะคะ" ลาซูลีเองก็มองหลัวเทียนด้วยความคาดหวังเช่นกัน

"เอ่อ... ท่านมนุษย์ต่างดาวผู้ทรงเกียรติ... เด็กๆ ก็แค่พูดล้อเล่นเท่านั้น ได้โปรดอย่าถือสาหาความพวกเขาเลยนะคะ" แม่ของเด็กทั้งสองแทบจะร้องไห้ออกมาอยู่แล้ว

"พวกเธอบินได้ไหมล่ะ?" หลัวเทียนถาม

ลาพิสกับลาซูลีส่ายหน้าพร้อมกัน

"ไปหัดบินให้ได้ก่อนสิ แล้วเราค่อยมาคุยกัน" หลัวเทียนยิ้ม

ลาพิสกับลาซูลีถึงกับเงียบกริบไปทันที

"มีใครรู้บ้างไหมว่าเมืองหลวงฝั่งตะวันตกไปทางไหน?" หลัวเทียนเอ่ยถามจากเบื้องบน

"อยู่... อยู่ทางทิศนั้นค่ะ" หญิงสาวที่กำลังดื่มกาแฟชี้มือไปทางทิศหนึ่งอย่างกล้าๆ กลัวๆ

"พี่สาว กางเกงพี่เปียกหมดแล้วนะ" หลัวเทียนชี้ไปที่กางเกงของหญิงสาวคนนั้น

"ว๊าย..." หญิงสาวก้มลงมองและร้องอุทานออกมาด้วยความตกใจทันที

"ขอให้โชคดีนะทุกคน" หลัวเทียนโบกมือลาและกลับเข้าไปในยานอวกาศ

โบรลี่เกาหัวแกรกๆ ก่อนจะเดินตามหลัวเทียนกลับเข้าไปในยานอวกาศ

"ฟุ่บ!"

ยานอวกาศพุ่งทะยานขึ้นสู่ท้องฟ้าและหายวับไปในพริบตา

ทุกคนที่อยู่ในเหตุการณ์ต่างเบิกตากว้าง แหงนมองท้องฟ้าอยู่เนิ่นนานกว่าจะดึงสติกลับมาได้

"ป้าบ ป้าบ ป้าบ!"

จากนั้น ลาพิสและลาซูลีก็ถูกแจกมะเหงกชุดใหญ่

แม่ของพวกเขาจัดหนักฟาดเด็กน้อยทั้งสองไปหลายที

อยู่แค่ประถมหนึ่งริอ่านจะโดดเรียนงั้นเหรอ?

แถมคนเป็นพี่ยังช่วยน้องชายทำการบ้านอีก?

สองพี่น้องร้องไห้จ้าเสียงดังลั่น

"แง... มนุษย์ต่างดาวใจร้ายที่สุดเลย!" ลาพิสร้องไห้อย่างน่าสงสาร

"หึ รอให้ฉันบินได้ก่อนเถอะ ฉันไม่ปล่อยเขาไว้แน่!" ลาซูลีทำหน้ามุ่ยด้วยความโมโห พลางยกมือขึ้นปาดน้ำตา

……

เมืองหลวงฝั่งตะวันตก สำนักงานใหญ่แคปซูลคอร์ปอเรชั่น

ยานอวกาศค่อยๆ ลดระดับลงที่ลานกว้างในสำนักงานใหญ่แคปซูลคอร์ปอเรชั่น

การที่มียานอวกาศลำใหญ่มาปรากฏตัวอยู่ในสวน ทำให้ดร.บรีฟ พ่อของบลูม่า รีบออกมาดูในทันที

ดร.บรีฟปั่นจักรยานตรงเข้ามาหา ขยับแว่นตาให้เข้าที่ แล้วจ้องมองหลัวเทียนกับโบรลี่ที่ก้าวออกมาจากยานอวกาศ

"โอ้มายก๊อด... พวกเธอคือมนุษย์ต่างดาวงั้นเหรอ?" ดร.บรีฟมองหลัวเทียนกับโบรลี่ด้วยความประหลาดใจ

"สวัสดีครับด็อกเตอร์ ผมได้ยินมาว่าคุณคือนักวิทยาศาสตร์ที่มีชื่อเสียงที่สุดบนดาวดวงนี้ใช่ไหมครับ?" หลัวเทียนเป็นฝ่ายเอ่ยทักทายก่อน

โบรลี่เดินตามหลัวเทียนราวกับเงาตามตัว เต็มไปด้วยความอยากรู้อยากเห็นในทุกสิ่งทุกอย่างรอบกาย