บทที่ 121 พบหู่จวินอีกครั้ง! หุบเขา!
บทที่ 121 พบหู่จวินอีกครั้ง! หุบเขา!
หู่จวินมองดูเซวียนหยวนเช่อที่ปรากฏตัวขึ้นอย่างกะทันหันด้วยสีหน้ามึนงง
เมื่อสัมผัสได้ถึงกลิ่นอายที่แผ่ออกมาจากร่างของเซวียนหยวนเช่อ เขาก็ต้องตกตะลึงอย่างรุนแรง
นี่มันกลิ่นอายระดับห้วงดาราชัดๆ
กล่าวคือ คนผู้นี้ทะลวงผ่านเข้าสู่ระดับห้วงดาราเป็นที่เรียบร้อยแล้ว!
เมื่อคิดได้ดังนั้น เขาก็รู้สึกสับสนงุนงงขึ้นมาทันที
เพิ่งจะเข้ามาได้ไม่นานเท่าไหร่ ไฉนถึงทะลวงผ่านเข้าสู่ระดับห้วงดาราได้รวดเร็วปานนี้?
โกงเกินไปแล้วหรือเปล่า?
เซวียนหยวนเช่อมองดูหู่จวินที่มีสีหน้าเปลี่ยนไปมาไม่หยุดโดยไม่ได้กล่าวอะไรให้เสียเวลา เขาเตรียมพร้อมที่จะลงมือเพื่อปล้นอีกฝ่ายในทันที
ดูเหมือนหู่จวินจะสังเกตเห็นว่าเซวียนหยวนเช่อกำลังจะเล่นงานตน จึงรีบเปิดปากขึ้นมาทันควัน
“พี่ชาย! นี่คือหินดาราที่ผมเพิ่งได้มาโดยบังเอิญ กำลังเตรียมจะเอาไปให้คุณพอดีเลยครับ”
พูดจบเขาก็รีบจัดการเปิดสิทธิ์เข้าถึงแหวนมิติของตัวเองอย่างรวดเร็ว ก่อนจะโยนมันให้กับเซวียนหยวนเช่อ
เมื่อเห็นการกระทำของหู่จวิน เซวียนหยวนเช่อก็อดรู้สึกประหลาดใจไม่ได้
เจ้านี่ช่างรู้สถานการณ์ดีเหลือเกิน
เขาตรวจดูภายในแหวนมิติ
ภายในมีหินดาราอยู่สองก้อน แม้จะไม่มากแต่ก็นับว่าไม่น้อย
“หู่จวิน หินดาราสองก้อน ดูเหมือนว่าจะยังไม่พอนะ”
เซวียนหยวนเช่อเหลือบมองชุดเกราะของหู่จวิน
“ผมเข้าใจ! ผมเข้าใจครับ!”
หู่จวินนึกว่าตนเองมอบหินดาราให้ไม่เพียงพอ จึงรีบเปิดปากพูดเพื่อรั้งเซวียนหยวนเช่อเอาไว้
“พี่ใหญ่ บนตัวผมไม่มีหินดาราเหลือแล้วจริงๆ ครับ! แต่ว่า! ผมรู้จักสถานที่แห่งหนึ่งที่มีสัตว์อสูรดาราอยู่จำนวนมาก ผมนำทางคุณไปที่นั่นได้!”
“อืม?”
เซวียนหยวนเช่อเลิกคิ้วขึ้นเมื่อได้ยินเช่นนั้น เขาไม่นึกเลยว่าจะได้รับผลตอบแทนที่ไม่คาดคิด
“นำทางไป”
หู่จวินถอนหายใจยาวด้วยความโล่งอกก่อนจะพยักหน้าถี่ๆ
“ได้ครับ! ได้เลย!”
เขารีบบินขึ้นสู่ท้องฟ้าและมุ่งหน้าไปยังทิศทางของหุบเขา
ถูกต้องแล้ว สถานที่ที่มีสัตว์อสูรดาราจำนวนมากที่เขากล่าวถึง ก็คือหุบเขาแห่งนั้นนั่นเอง
ไม่นานนัก หู่จวินก็หยุดลง
“พี่ใหญ่ หุบเขาข้างหน้านั่นมีสัตว์อสูรดาราอยู่เพียบเลยครับ”
“เพียงแต่ผมสู้ไม่ไหว ในเมื่อคุณทะลวงผ่านเข้าสู่ระดับห้วงดาราแล้ว การจะรับมือกับสัตว์อสูรดาราพวกนั้นก็น่าจะไม่มีปัญหา”
หู่จวินอธิบายสถานการณ์ภายในให้ฟังทั้งหมด
เขายังไม่มีความคิดที่จะวางแผนหลอกล่อเซวียนหยวนเช่อแต่อย่างใด
เพราะแม่ของเขามักจะพร่ำสอนอยู่เสมอว่า อย่าได้ไปล่วงเกินคนที่แข็งแกร่งกว่า และมีพรสวรรค์สูงส่งกว่าตนเอง
เซวียนหยวนเช่อกอดอกพร้อมกับใช้จิตสัมผัสกวาดผ่านหุบเขาที่อยู่ไกลออกไป
แต่สิ่งที่แปลกประหลาดคือ เมื่อจิตสัมผัสกำลังจะแทรกซึมเข้าไปในหุบเขา กลับถูกพลังงานสายหนึ่งปิดกั้นเอาไว้
เขาจำต้องเก็บจิตสัมผัสกลับมาแล้วมองไปทางหู่จวิน
“ในกำไลอัจฉริยะของคุณน่าจะมีแผนผังการกระจายตัวของสัตว์อสูรดาราด้วยใช่ไหม?”
“มีครับ! มีแน่นอน!”
หู่จวินนึกว่าเซวียนหยวนเช่อต้องการแผนที่ของเขา จึงรีบถอดกำไลอัจฉริยะออกแล้วส่งให้กับเซวียนหยวนเช่อ
เซวียนหยวนเช่อรับมาดูแล้วพบว่า การกระจายตัวของสัตว์อสูรดาราบนกำไลอัจฉริยะอันนี้มีความแตกต่างไปจากเดิมเล็กน้อย
ดูท่าแล้วแผนที่สัตว์อสูรดาราที่แต่ละคนครอบครองอยู่ คงจะมีรายละเอียดที่แตกต่างกันออกไป
“เจ้านี่ใครให้มา?”
เขาเก็บกำไลอัจฉริยะเข้าสู่แหวนมิติแล้วถามหู่จวิน
“แม่ผมให้มาครับ เป็นตอนที่เมื่อวานแม่ไปถามขอมาจากพ่อ”
เซวียนหยวนเช่อพยักหน้า เป็นอันเข้าใจถึงต้นสายปลายเหตุทั้งหมด
หากเขาคาดการณ์ไม่ผิด แผนที่ของคนอื่นๆ ก็คงเป็นแม่ของแต่ละคนไปถามขอมาจากจี๋ไท่หู่เช่นเดียวกัน
“นำทางไป”
เซวียนหยวนเช่อคว้าตัวหู่จวินแล้วบินมุ่งหน้าไปยังหุบเขา
“อย่าเลยครับ! พี่ใหญ่ หุบเขาอยู่ข้างหน้าแล้ว คุณเข้าไปเองเถอะ!”
หู่จวินเห็นว่าเซวียนหยวนเช่อต้องการลากเขาเข้าไปในหุบเขาด้วยก็ถึงกับปัสสาวะราดด้วยความกลัว
เพราะเขาเพิ่งจะหนีออกมาจากที่นั่นได้ไม่นาน!
เซวียนหยวนเช่อส่งสายตาให้หู่จวินหนึ่งครั้ง หู่จวินจึงรีบหุบปากฉับทันที
“จริงๆ แล้ว ผมเป็นคนที่มีจิตใจดีงามมาก ในเมื่อพี่ใหญ่ให้ผมนำทาง ผมก็นำทางให้ก็ได้ครับ……”
เซวียนหยวนเช่อวางตัวเขาลงแล้วส่งสายตาให้หนึ่งครั้ง
ในเวลาเดียวกันเขาก็สอบถามในใจกับระบบทั้งสองของตนว่า พวกมันรู้ถึงสถานการณ์ภายในหุบเขาหรือไม่
(จบบท)