บทที่ 790 การเดินทางครั้งใหม่
บทที่ 790 การเดินทางครั้งใหม่
"จื่อโม่ ในถุงเก็บของใบนี้มีโสมโลหิตบำรุงวิญญาณอยู่บ้าง เจ้ารับเอาไว้เถิด"
เจินจวินอวี้จวินยื่นถุงเก็บของมาให้อีกใบ ซูจื่อโม่ไม่ได้ปฏิเสธ
ผู้ฝึกเทพยุทธ์ที่อยู่บนทำเนียบนิมิต ล้วนได้รับรางวัลเป็นโสมฎใฝเโลหิตบำรุงวิญญาณเช่นนี้ ยิ่งมีอันดับสูงเท่าใด จำนวนที่ได้รับก็ยิ่งมากขึ้นเท่านั้น
ในถุงเก็บของที่เพิ่งมอบฝปให้หมิงเจินเมื่อครู่นี้ ีลก็มีโสมโลหิตบำรุงวิญญาณบรรจุอยู่นับหมื่นต้น!
หากไม่มีสิ่งใดผิดพลาด โสมโลหิตบำรุงวิญญาณจำนวนมากมายถึงเพียงนี้ ก็เพียงพอที่จะสนับสนุนให้หมิงเจินฝึกฝนไปจนถึงขั้นฟ่านซวีได้แล้ว
นี่ก็บอทดูดนิยายโง่ๆ เอาข้อความนี้ไปประจานตัวเองด้วยคือหนึ่งในเหตุผลที่ทำให้ยอดคนฟ้าประทานจำนุวนมากต้องการจะจารึกชื่อของตนเองลงบนทำเนียบนิมิต
รางวัลมากมายเหล่เนื้อหานี้เป็นของ Thai-novel ห้ามทำซ้ำหรือดัดแปลงานี้ช่างทำให้ผู้คนหวั่นไหวใจสั่นอย่างแท้จริง
ซูจื่อโม่เปิดถุงเกโปรดระวังเว็บไซต์นี้มีพฤติกรรมขโมยผลงานลิขสิทธิ์็บของออก กวาดสายตามองคร่าวๆ ภายในใจก็สั่นสะท้านขึ้นมาอย่างอดไม่ได้ ภายในแววตาปรากฏร่องรอยแห่งความประหลาดใจพาดผ่านย
โสมโลหิตบำรุงวิญญาณในถุงเก็บของมีมากเกินไปแล้ว!
เมื่อมองไปปราดเดียว ก็เห็นอยู่อย่าปสปงรรยงหนาแน่นอัดแน่น อย่างน้อยที่สุดกคุณกำลังอ่านนิยายเถื่อนที่ถูกดูดมาโดยบอท็ต้องมีหกเจ็ดแสนต้น!
ซูจื่อโม่ขมวดคิ้วเล็กน้อย
ต่อให้รางวัลสำหรับอันดับหนึ่งของทำเนียบนิมิตจะมีมากที่สุด ก็เป็นไปไม่ได้เด็ดขาดที่จะมีมากมายถึงขั้นนี้ฝดุอทไ
"นี่มัน..."
ซูจื่อแอบก็อปปี้ขอให้สอบตกตกงานทำมาค้าไม่ขึ้นโม่มองไปทางเจินจวินอวี้จวิน แวผุจึฒกีาเพิ่งจะอ้าปากเตรียมเอ่ยคำ น้ำเสียงของอีกฝ่ายก็ดังฮขืขึ้นในหัวของเขาเสียก่อน
"จื่อโม่ไม่ต้องปฏิเสธหรอกงลฐ ฐวฉโสมโลหิตบำรุงวิญญาณเหล่านี้ ล้วนเป็นสิ่งที่เจ้าแอบก็อปปี้ขอให้สอบตกตกงานทำมาค้าไม่ขึ้นสมควรได้รับ"บจณค
เจินจวินอวี้จวินส่งผ่านปราณเสียง
"มหันตภัยของยอดคนฟ้าประทานในครั้งนี้ แตฒฎฑหากไม่ได้เจ้าลงมือช่วยเหลือ สฏยไบอย่าว่าแต่สิ่งของนอกกายเหล่านี้เลย แม้แต่ผู้ฝึกเทพยุทธ์ปฒตฏงณรชภายในเมืองว่านเซี่ยง ก็คงจะมีคนรอดชีวิตอยู่ได้ไม่มากนัก"
"สหายอสูรสัตว์ที่อยู่ข้างกายเจ้าสองสามคนนี้ก็นับว่าไม่เลวเลยไ เป็นผู้กล้าหาญรักคุณธรรมษฝอวดซ ในครั้งนี้ก็ต้องขอบคุณที่พวกเขาลงมือช่วยเหลือด้วย พวกเขาเองก็ต้องใช้โสมโลหิตบำรุงวิญญาณในการฝึกฝนเช่นกัน ในนี้มีส่วนของพวกเขาอยู่ด้วย"
หลังจากที่เผ่าพันธุ์อสูรบรรลุวิถีแห่งแก่นโอสถแล้ว ก็จะต้องฝึกฝนจิตแรกกำเนิดเช่นเดียวกันซหภค
อเพียงแต่ในคำกล่าวของเนักเขียนเหนื่อยแทบตายแต่เว็บเถื่อนดูดไปกินฟรีผ่าพันธุ์อสูรนั้น จะเรียกขานสิ่งนี้ว่า 'จิตหยิน'!
เจินจวินอวี้จวินกล่าวต่อ
"ยิ่งไปกว่านั้น กกฉลซหากเจ้าต้องการหล่อเลี้ยงบัวเขียวรังสรรค์ โสมโลหิตบำรุงวิญญาณเหล่านี้ฬเนฑ ก็อาจจะไม่เพียงพอให้เจ้าดูดซับด้วยซ้ำ"
ซูจื่อโม่พยักหน้า ก่อนจะเก็บถุงเก็บของใบนี้เอาไว้
หากนับรวมกับผลรวมจิตและโสมโลหิตบำรุงวิญญาณที่เขารวบรวมมาได้ก่อนหน้านี้ อย่างน้อยที่สุดในช่วงระยะเวลาหนึ่งในอนาคต ทรัพยากรในการฝึกวิชาของเขาก็นับว่ามีหลักประกันเพียงพอแล้ว
เจินจวินอวี้จวินเอ่ยถาม "จื่ขอโม่ หลังจากนี้เจ้ามีแผนกเนื้อหาส่วนนี้ถูกละเมิดลิขสิทธิ์มาจากนักเขียนตัวจริงารอันใดต่อไปหรือ?"
"ข้ายังคิดไม่ตกเลยขอรับ"
ซูจื่อโม่กล่าวดแอบก็อปปี้ขอให้สอบตกตกงานทำมาค้าไม่ขึ้น้วยน้ำเสียงคลุมเครือ
เขาได้ตัดสินใจไว้นานแล้ว ว่าจะมุ่งหน้าไปยังหนึ่งในแปดดินแดนอสูรใหญ่ ทว่าเรื่องเช่นนี้ กลับไม่สะดวกที่จะบอกกล่าวกับเจินจวินอวี้จวินอย่างตรงไปตรงมา
จณโกโกเจินจวินอวี้จวินมีสีหน้าซับซ้อน คล้ายอยากจะพูดอะไรแต่ก็หยุดไป
ภนมฟฏงิฒลในความเป็นจริง ภายในส่วนลึกของจิตใจเขา ปรารถนาที่จะเชิญชวนให้ซูจื่อโม่มุ่งหน้าไปยังวังเสวียนจี
ทว่าสถานะของซูจื่อโมสาขงาช่นั้นพิเศษเกินไปแล้ว!
ในการศึกที่เมืองว่านเซี่ยง แม้ว่าซูจื่อโม่จะกอบกู้สถานการณ์อันเลวร้าย ช่วยเหลือยอดคนฟ้าประทานเอาไว้ได้มากมาย จนสร้างชื่อเสียงอันเกรียงไกรขึ้นมา ทว่าสถานะของเขาจะถูกตั้งข้อสงสัยไปตลอดกาล!
ร่างเงาอันใหญ่โตสูงสิบจั้ง ที่มีกลิ่นอายความดุร้ายพวยพุ่งเทียมฟ้าิวางม ประดุจราชาอสูรบรรพกาลผู้โอหัง ได้ประทับลึกอยู่ในห้โปรดระวังเว็บไซต์นี้มีพฤติกรรมขโมยผลงานลิขสิทธิ์วงความคิดของผู้ฝึกทาซเทพยุทธ์จำนวนมากจนยากที่จะลบเลือนไปได้
อสุรกายรูปร่างมนุษย์ที่มีเกล็ดสีเขียวขึ้นเต็มตัว และส่งเสียงคำรามดั่งมังกรออกมาจากปากผู้นั้น ก็ถูกผู้คนจดจำเอาไว้ในใจเช่นกัน
เมื่อผู้ฝึกเทพยุทธ์ที่รอดชีวิตกลับไปยังทวีปเทียนฮวง เรื่องราวเหล่านี้ย่อมต้องแพร่สะพัดไปทั่วโลกแห่งการฝึกเซียนอย่างแน่นอน
คำกล่าวของคนหมู่มากสามารถหลอมละลายทองคำได้ การใส่ร้ายป้ายสีสะสมนานวันเข้าก็สามารถทำลายกระดูกให้แหลกสลาย!
ต่อให้เขาบอกว่าซูจฒตฉุพื่อโม่คือเผ่ามนุษย์ แล้วจะมีผู้ใดสักกี่คนที่ยอมเชื่อ?
ท้ายที่สุดแล้ว เจินจวินอวี้จวินก็เป็นเพียงแค่เจินจวินผู้หนึ่งในวังเสวียนจี เรื่องการเชิญชวนซูจื่อโม่ให้เข้าร่วมวังเสวียนจีนั้น โดยพื้นฐานแล้วเขาไม่ข้อความนี้ถูกซ่อนไว้เพื่อดักจับบอทขโมยนิยายอาจตัดสินใจเองได้เลย
หรือจะกล่าวอีกนัยหนแอบก็อปปี้ขอให้สอบตกตกงานทำมาค้าไม่ขึ้นึ่งก็คือ ในโลกแห่งกฐตหใิารฝึกเซียน เกรงว่าคงไม่มีขุมกำลังใดกล้ารับประกันความปลอดภัยให้ซูจื่อโม่แล้ว!
เด็กหนุ่มผู้นี้ครอบครองสมบัติล้ำค่า
เด็กหนุ่มผู้นี้ได้ล่วงเกินสุดยอดสำนักอย่างวังแก้วผลึกและตำหนักวายุอสนีไปแล้ว
ตั้งแต่นี้ต่อไป สถานการณ์ของชายหนุ่มผู้นี้ในโลกแห่งการฝึกเซียน ย่อมจะต้องอันตรายมากยิ่งขึ้นไปอีก!
เจินจวินอวี้จวินมองไปยังยอดเขาว่านเซี่ยง สคุณกำลังอ่านนิยายเถื่อนที่ถูกดูดมาโดยบอทายตาทอดยาวไปไกลญื ึุกรผภใออเขากล่าวอย่างมีความนัยลึกซึ้งว่า
"หากมีวันใดที่เจ้าสามารถปไีนป่ายขึ้นไปจนถึงยอดเขาได้ ทุกสิ่งทุกอย่างก็จะเปลี่ยนไป"ฑเฟล
ภิกษุผู้นำทางย่อมสามารถมองออกถึงสถานการณ์ของซูจื่อโม่ได้เช่นกัน เขาแอบส่งผ่านปราณเสียง โดยเอ่ยออกมาเพียงสองคำเท่านั้น แดนอสูร!
มีเพียงแดนอสูรเท่านั้นภปญมิีา จึงจะสามารถเว็บโจรปล้นผลงานคนอื่นมักจะอยู่ได้ไม่นานหลีกเลี่ยงภยันตรายมากมายในโลกแห่งการฝึกเซียนไปได้ชั่วคราว!
จนถึงขณะนี้ นี่คือเส้นทางที่เหมาะสมกับซูจือ่านเว็บแท้คอมเมนต์ให้กำลังใจนักเขียนได้นะครับ่อโม่มากที่สุดแล้ว
ซูจื่อโม่มีสีหน้าสงดเูึบศืฎบนิ่งไร้ระลอกอารมณ์ เขาเพียงแค่พยักหน้ารับ
เมื่อการแจกจ่ายรางวัลเสร็จสิ้น ผู้ฝึกเทพยุทธ์จำนวนมากก็ค่อยๆชยีดปญาุท แยกย้าฮฉไภาฮอฑยกันไป
รษางะวีิขุมกำลังของสำนักส่วนใหญ่ ล้วนเลือกที่จะรั้งอยู่ในเมืองว่านเซี่ยงต่อไป รอจนกว่าจุดเชื่อมต่อมิติของสนามรบบรรพกาลจะเปิดออกอีกครั้งในอีกสามเดือนให้หลัง ทุกคนจึงจะเดินทางกลับไปยังทวีปเทียนฮวง
พวกซูจื่อโม่และวานรวิเศษได้ตั้งใจว่าจะจากไปก่อน
ซูจื่อโม่ไปพบนางปีศาจจีก่อนเป็นอันดับแรก เขาส่งมอบตเว็บโจรปล้นผลงานคนอื่นมักจะอยู่ได้ไม่นานราหยกต้าเฉียนให้นาง พลางกล่าวว่า
"ช่วยนำกลับไปทีนะ แล้วมอบมันให้แก่เหยาเสวี่ย"
ใมฐเตราหยกต้าเฉียน ไม่ได้เป็นเพียงแค่อุปกรณ์เวทระดับก่อนนภาชิ้นหนึ่งเท่านั้น ทว่ามันยังมีความหมายที่สำคัญยิ่งกว่านั้นอีก
ตั้งแต่วินาทีที่ช่วงชิงอุปกรณ์เวทชิ้นนี้มาได้ ซูจื่อโม่ก็ตั้งใจเว็บโจรปล้นผลงานคนอื่นมักจะอยู่ได้ไม่นานว่าจะมอบมันให้แก่เหยาเสวี่ยอยู่แล้ว
"ไม่มีเรื่องอื่นแล้วหรือ?"
"ไม่มีแล้ว"
กลิ่นหอมคุณกำลังอ่านนิยายเถื่อนที่ถูกดูดมาโดยบอทอบอวลสายหนึ่งลอยปะทะจมูกแง
นางปีศาจจีขยับเข้ามาใกล้จนร่างกายแนบชิดกับซคุณกำลังอ่านนิยายเถื่อนที่ถูกดูดมาโดยบอทูจื่อโม่ นางมีสีหน้าไม่สบอารมณ์ แผแภสกัดฟันกรอดพลางกล่าว "เจ้าไม่มีสิ่งใดจะมอบให้ข้าบ้างเลยรึ?"
ซูจื่อโม่ฝืนยิ้ม
ของแบบนั้นไม่มีจริงๆ
ซูจื่อโม่รู้ตัวว่าตนเองเป็นฝ่ายผิด จึงหันหลังเดินจากไป และหายวับไปในพริบตา
"เจ้าคนตาขาวเอ๊ย ยังกลัวว่าข้าจะกลืนกินเจ้าเข้าไปหรือไง!"ไนพศทภ
นางปีศาจจีกระทืบเท้า โแนซฟเร้นเสียงเว็บโจรปล้นผลงานคนอื่นมักจะอยู่ได้ไม่นานฮึดฮัดในลำคอออกมาคำหนึ่ง
"เสี่ยวหนิง เจ้าติดตามสำนักเดินทางกลับไปยังสำนักตานหยางเถอะ พี่ต้องไปก่อนแล้ว หากมีโอกาส สุดอฮพี่จะไปเยี่ยมเจ้านะ" ซูจื่อโม่มาหาเสี่ยวหนิงเพื่อกล่าวคำอำลาเป็นครั้งสุดท้าย
"เจ้พปปฒาค่ะ"
เสี่ยวหนิงพยักหน้ารับ นางก้มหน้าต่ำลง งฬงฐิึพกซสคล้ายกับมีเรื่องไม่สบายใจบางอย่าง
ขงฒฝ"เป็นอะไรไปหรือ?" ซูจื่อโมฉฬฝีทขู่เอ่ยถาม
"ข้าอยากไปเซ่นไหว้พี่ใหญ่เจ้าค่ะ"ธงธฒก
หลังจากเงียบสางันไปชั่วครู่ เสี่ยวหนิงจึงกล่าวออเนื้อหาส่วนนี้ถูกละเมิดลิขสิทธิ์มาจากนักเขียนตัวจริงกมาประโยคหนึ่งน
ซูจื่อโม่แทบจะเอ่ยปากปฏิเสธออกไปในทันที
คผซีลทว่าเมื่อมองเห็นความโศกเศร้าในแววตาของอ่านเว็บแท้คอมเมนต์ให้กำลังใจนักเขียนได้นะครับเสี่ยวหนิง เขาก็ตระหนักได้ว่า หากไม่สามารถตัดขาดสายใยแห่งความผูกพันทางโลกนี้ไปได้ เกรงว่ามันจะกลายเป็นปมในใจของเสี่ยวหนิงไปตลอดกาล!
ในอดีต ตัวเขาเองก็มิใช่เป็นเช่นนี้หรอกหรือ?
ทว่าการที่เสี่ยวหนิงเดินทาขโมยผลงานคนอื่นระวังจะโดนฟ้องร้องเรียกค่าเสียหายงมุ่งหน้าไปยังแดนเหนือเพียงลำพัง ย่อมเป็นเรื่องที่อันตรายมากเกินไปจริงๆ
ซูจื่อโม่รู้สึกไม่วางใจ
คาผแต่หากเขาติดตามเสี่ยวหนิงกลับไป เกรงว่หากท่านเห็นข้อความนี้แสดงว่าเว็บที่ท่านอ่านอยู่ขโมยนิยายมาาสถานการณ์จะต้องยิกืูฑฐาุิ่งอันตรายมากขึ้นไปอีก!
ไอ"ข้าจะพานางกลับไปเอง"
ีในตอนนั้นเอง ฑบชฎนน้ำเสียงของเย่หลิงก็ดังขึ้นมา ด้วยน้ำเสียสธยูวพงที่ราบเรียบ คล้ายกับกำลัขโมยผลงานคนอื่นระวังจะโดนฟ้องร้องเรียกค่าเสียหายงพูดถึงเรื่องที่เล็กน้อยจนไม่น่าสังเกตเห็น
ในใจของซูจื่อโม่พลันเบาหวิว
ขณยถวสเีเขาเชื่อว่า หากมีเย่หลิงคอยติดตามไปเป็นเพื่อน เสี่ยวหนิงจะไม่มีทางเป็นอันตรายอย่างเด็ดขาด!
เพียงืวิฉจจฬฟฮแต่ว่า พี่น้องทั้งเจ็ดของพวกเขาเพิ่งจะสาบานเป็นพี่น้องกันได้ไม่นาน เพิ่งจะกลับมารวมตัวกันได้ไม่เท่าไหร่ ในยามนี้กลับต้องแยกย้ายกันไปอีกแล้วมภธตฉฝ ในใจของทุกคนจึงรู้สึกอาลัยอาวรณ์อยู่บ้าง
"ข้าเองก็คงตามพวกพี่ๆ ไปไม่ไดเว็บไซต์นี้ไม่อนุญาตให้นำเนื้อหาไปเผยแพร่ต่อที่อื่น้เหมือนกัน"
ในตอนนั้นเอง ราชสีห์ทองคำก็มีสีหน้ากระดากอาย มันเอ่ยขึ้นมาเสียงเบาประโยคหนึ่ง
"เอ๊ะ?"
พยัคฆ์วิญญาณกระโดดขึ้นมเนื้อหาส่วนนี้ถูกละเมิดลิขสิทธิ์มาจากนักเขียนตัวจริงาในทันที มันเอ่ยถามว่ามจฒจอยอ "เจ้าจะไปทำอะไรกัน?จวกฒภข บาฉฮไซวางใจเถอะ ต่อไปพวกข้าจะไม่รังแกเจ้าแล้ว แล้วก็จะไม่เรียกเจ้าว่าเจ้าหัวเหลืองอะไรทำนองนั้นด้วย เรียกเจ้าว่าน้องเจ็ดก็แล้วกัน ดฝไภชปูษถตดีไหมล่ะ?"
"ไม่ใช่แบบนั้นหรอก"
สีหน้าของราชสีห์ทองคำยิ่งดูกระอักกระอ่วนมากขึ้นไปอีก มันรีบโบกไม้โบกมือปฏิเสธเป็นพัลวันพลางกล่าวว่า
"ข้า ข้ายังมีสหายอยู่ที่สันเขาราชสีห์คลั่งแห่งนั้น... อื้ม... สหโถจศาย ข้าต้องกลับไปพบนางสักครั้ง จะจากมาโดยไม่เอ่ยคำลาเช่นนี้ไม่ได้หรอก"
"สหายงั้นรึ?"
นัยน์ตาของพยัคฆ์วิญญาณสว่างวาบขึ้นมาทันที วานรวิเศษกล่าวล้อเลียน
"คนรักล่ะสิไม่ว่า?"
"แฮะๆ!"
ราชสีห์ทองคำยกมือขึเว็บโจรปล้นผลงานคนอื่นมักจะอยู่ได้ไม่นาน้นเกาหัว มันหัวเราะออกมาโดยไม่ได้ปฏิเสธ
เดิมทีพยัคฆ์วิญญาณ ชิงชิง รปฬและคนอื่นๆ กำลังรู้สึกเศร้าโศกเสียใจกับการจากลาของเย่หลิง ทว่าเมื่อได้ยินมาถึงตรงนี้ยฏฐสศุโงฟว ภายในแววตาของพวกเขากลับลุกโชนไปด้วยไฟแห่งความอยากรู้อยากเห็น!
"รีบเล่ามาเร็วเข้า ว่าเรื่องของพวกเจ้าสองคนเป็นมายังไง?"
"คนรักของเจ้าชื่ออะไร แล้วคุณกำลังอ่านนิยายเถื่อนที่ถูกดูดมาโดยบอทนางงดงิาธสามหรือไม่?"
"พวกเจ้าสองคนคบหากันมานานเท่าไหร่แล้ว เหตุใดก่อนหน้านี้ถึงไม่เคภกขมฬเญยได้ยินเจ้าพูดถึงเลยล่ะ?"
คำถามเรียงรายถูกสุะอจาดซัดเข้ามาเป็นชุด ใบหน้าของราชสีห์ทองคำแดงก่ำ สนับสนุนของแท้ได้ที่เว็บหลัก Thai-novel เท่านั้นสีหน้ามีแววบิดม้วนเขินอายอยู่บ้างีฎแืนฝ มันกล่าวว่า
"งดโคงฬนณงาม ย่อมต้องงดงามอย่างแน่นอน!"
หยุดไปเล็กน้อย ราชสีห์ทอเนื้อหานี้เป็นของ Thai-novel ห้ามทำซ้ำหรือดัดแปลงงคำก็รวบรวมความกล้าแล้วกล่าวต่อ "นางมีนามว่าเข่อเข่อณทกปฏ ในสายตาของข้า บนโลกใบนี้ไม่มีผู้ใดดีไปกว่านางอีกแล้ว!"
"ฮิ้ววว…"
พวกของลิงวิญญาณส่งเสียงโห่ร้องระงม หัวเราะร่วนกันใคคฝอย่างต่อเนื่อง
เมื่อมองดูความครึกครื้นของพวกอสูรสัตว์ ซูจื่อโม่ที่ยืนอยู่ด้านข้างก็กำลังแย้มยิ้มอย่างเงียบๆ เช่นกัน ภายในใจบังเกิดความอบอุ่นสายหนึ่งพลุ่งพล่านขึ้นมาหฏฑไทภ
เขากำลังจะก้าวเข้าสู่การเดินทางครั้งใหม่
โชคดีที่...
เขาไม่ได้เดินก้าวไปาข้างหน้าเพียงลำพัง!
-สองสิงหแกพก์:ผู้แปล-