บทที่ 402 ความจริง? จักรพรรดิมนุษย์ร่วงหล่นแล้ว? เส้นทางสายหนึ่งมีจักรพรรดิเซียนสุดปลายเส้นทางได้เพียงคนเดียว!

"หลินเจา!!!"

วินาทีที่หลิ่วเซินเอื้อนเอ่ยชื่อนี้ออกมา

ในพริบตา

ทั่วทั้งฟ้าดินพลันเกิดการสั่นสะท้าน

อักขระจุ่นเซียนตี้อันน่าสะพรึงกลัวเปล่งอานุภาพไร้ที่สิ้นสุด ซากศพนั้นระเบิดแสงเจิดจรัสออกมา มันคือแสงแห่งจุ่นเซียนตี้ที่แท้จริง

เห็นได้ชัดว่า

ซากศพนี้ก็คือ 'หลินเจา' ที่หลิ่วเซินตามหามานาน

เขา...

ตายอยู่ที่สุดปลายเจี้ยไห่

เหลือเพียงซากศพจุ่นเซียนตี้ที่นั่งขัดสมาธิอยู่ในดินแดนแห่งความมืดมิดนี้

หลิ่วเซินมองดูภาพนี้ด้วยความไม่อยากจะเชื่อ นางเดินโซเซเข้าไปหาซากศพนั้น หมายจะมองใบหน้าที่แท้จริงของเขาให้ชัดเจน

นางไม่เชื่อ

นางไม่เชื่อว่า 'หลินเจา' จะตาย

"ตู้ม!"

กฎเกณฑ์จุ่นเซียนตี้ระเบิดออก

ซากศพนี้แม้จะสูญสิ้นพลังชีวิตไปแล้ว

ทว่ากลับยังมีร่องรอยกฎเกณฑ์แห่งมรรคาที่ยังไม่แตกสลายหายไปจนหมดสิ้น

ในวินาทีนี้

กฎเกณฑ์จุ่นเซียนตี้ฟื้นฟู

ซากศพนี้ราวกับฟื้นคืนชีพขึ้นมาอีกครั้ง

——เขาปรากฏรูปลักษณ์เมื่อครั้งยังมีชีวิตอยู่

รูปร่างของเขาสูงโปร่งและสง่าผ่าเผย ยิ่งใหญ่ไร้ที่เปรียบ ผมสีดำขลับหนาทึบสยายประบ่า ท่วงท่าองอาจห้าวหาญ ดวงตาอันลึกล้ำมีดวงตะวันจันทราและดวงดาราเปล่งประกาย เบื้องหลังคล้ายกับมีโลกหุนตุ้นแห่งหนึ่งโคจรอยู่ เขายืนถือกระบี่ งดงามเหนือผู้ใด ทระนงตนเหนือทุกหมื่นกาล

หลิ่วเซินมองดูภาพนี้อย่างเหม่อลอย

ช่างน่าเสียดาย...

ทุกสิ่งตรงหน้าเป็นเพียงภาพลวงตาชั่วครู่

"ตู้ม!"

กฎเกณฑ์หม่นหมองไร้แสง

ซากศพนั้นสูญสิ้นพลังชีวิตไปอีกครั้ง

เขา...

ตายไปแล้วจริงๆ

ตายอยู่ที่สุดปลายของเจี้ยไห่

"เป็นไปไม่ได้!"

"เรื่องนี้เป็นไปไม่ได้!"

หลิ่วเซินส่ายหน้าอย่างโศกเศร้า

นางไม่อยากจะเชื่อความจริงตรงหน้า

แต่...

นี่คือความจริง

'หลินเจา' ตายไปแล้วจริงๆ

ภายในห้องถ่ายทอดสด——

สมาชิกกลุ่มจำนวนมากต่างตกตะลึง

[ปรมาจารย์ผู้ก่อตั้งวิถีปรารถนามนุษย์: นี่มันเรื่องอะไรกัน?]

[แม่ของอู๋สือ: หลินเจา?!]

[ต้าหนานหน่าน: ?]

[อัวหวง: ?]

[เยี่ยเฮย: บัดซบ! ซากศพนี้คือผู้อาวุโสจักรพรรดิมนุษย์งั้นหรือ?]

[พ่ายแพ้ร้อยครั้งบรรลุจักรพรรดิ: ผู้อาวุโสจักรพรรดิมนุษย์... ร่วงหล่นแล้วงั้นหรือ?]

[เจ้าพ่อไอเดียอันดับหนึ่งแห่งเจ้อเทียน: เป็นไปไม่ได้!]

[จีซวีคงผู้แสนธรรมดา: ผู้อาวุโสจักรพรรดิมนุษย์ในอนาคตยังทะลวงเป็นจักรพรรดิเซียนได้เลย แล้วจะตายได้อย่างไร?]

[จักรพรรดิรอยเท้า: ซากศพจุ่นเซียนตี้นี้คือหลินเจาไม่ผิดแน่]

[สตรีศักดิ์สิทธิ์เหยาฉือรุ่นแรก: นี่มันเรื่องอะไรกันแน่?]

[ลูกพี่หญิงของหวงเทียนตี้: แปลกมาก จุ่นเซียนตี้จักรพรรดิมนุษย์ร่วงหล่นแล้วหรือ? แล้วใครกันที่ช่วยข้าไว้? อีกอย่าง ผู้อาวุโสจักรพรรดิมนุษย์ในอนาคตยังทะลวงเป็นจักรพรรดิเซียนได้เลย แล้วเขาจะตายได้อย่างไร?]

[เยี่ยเฮย: ไม่ผิด!]

สมาชิกกลุ่มจำนวนมากต่างมีความสับสน

จักรพรรดิมนุษย์ในอนาคตทะลวงเป็นจักรพรรดิเซียนแล้ว แล้วจักรพรรดิมนุษย์ในยุคจุ่นเซียนตี้จะตายได้อย่างไร?

สองเรื่องนี้มันขัดแย้งกันอย่างสิ้นเชิง!

เว้นเสียแต่ว่า... 'หลินเจา' ที่ตายไปนี้ไม่ใช่หลินเจาตัวจริง แต่เป็นร่างจำแลงหรือร่างแยกประเภทหนึ่ง?

ภูเขาจักรพรรดิมนุษย์

ใต้ต้นชาโบราณรู้แจ้ง

ในใจของหลินเจาก็มีความตกตะลึงเล็กน้อย วินาทีที่เขาเห็นซากศพจุ่นเซียนตี้นั้น เขาก็มั่นใจทันทีว่านั่นคือตัวเอง

ดังนั้น...

เขาในอนาคตตายแล้วงั้นหรือ?

'ไม่!'

'ซากศพนี้ไม่น่าจะใช่ข้าตัวจริง!'

หลินเจาคิดในใจ

แม้ในใจของเขาจะมีความสับสนอยู่บ้าง แต่กลับไม่มีความตื่นตระหนกใดๆ

"ท่านอาจารย์..."

เสวี่ยเยวี่ยชิงมองมาด้วยสีหน้ากังวล

ในใจของหนวี่อัวก็มีความหนักอึ้ง นางจับมือหลินเจาแน่นโดยไม่รู้ตัว

"วางใจเถอะ"

หลินเจาตบมือนางเบาๆ พลางเอ่ย "ในอนาคตน่าจะเกิดการเปลี่ยนแปลงบางอย่างขึ้น แต่มั่นใจได้เลยว่า——ซากศพนั้นไม่ใช่ข้าตัวจริง!"

เมื่อได้ยินดังนั้น

ในใจของหนวี่อัวและเสวี่ยเยวี่ยชิงก็ยังคงมีความกังวลอยู่บ้าง

อนาคต...

เกิดอะไรขึ้นกันแน่!?

ภายในห้องถ่ายทอดสด——

สมาชิกกลุ่มจำนวนมากต่างวิพากษ์วิจารณ์กันไปต่างๆ นานา

พวกเขาต่างคิดว่าซากศพนั้นไม่ใช่จักรพรรดิมนุษย์ตัวจริง

น่าจะเป็นเพียงร่างจำแลงหรือร่างแยกเท่านั้น

แต่...

ถึงจะเป็นเช่นนั้น

'จักรพรรดิมนุษย์' ผู้นี้ก็เป็นจุ่นเซียนตี้ที่แท้จริง ใครกันที่สามารถฆ่า 'เขา' ได้? พลังของศัตรูผู้นั้นจะต้องแข็งแกร่งเพียงใดกัน!?

[สายลับอันดับหนึ่งแห่งเก้าสวรรค์สิบพิภพ: จากร่องรอยที่หลงเหลืออยู่ในสถานที่จริง ดินแดนแห่งความมืดมิดแห่งนี้น่าจะเคยเกิดศึกสะท้านฟ้าขึ้น ข้าเห็นกฎเกณฑ์จุ่นเซียนตี้ที่แตกต่างกันถึงแปดสายอยู่รอบๆ!]

[เยี่ยเฮย: บัดซบ? กฎเกณฑ์จุ่นเซียนตี้แปดสายงั้นหรือ?]

[ลูกพี่หญิงของหวงเทียนตี้: อะไรนะ? แปดสาย? นั่นก็หมายความว่า ผู้อาวุโสจักรพรรดิมนุษย์เคยต่อสู้แบบหนึ่งต่อแปดงั้นหรือ?]

[ปรมาจารย์ผู้ก่อตั้งวิถีปรารถนามนุษย์: บัดซบ! คนเดียวสู้กับจุ่นเซียนตี้แปดคน?]

[จีซวีคงผู้แสนธรรมดา: มิน่าล่ะ!]

[เจ้าพ่อไอเดียอันดับหนึ่งแห่งเจ้อเทียน: ที่แท้ก็เป็นเช่นนี้ มิน่าล่ะผู้อาวุโสจักรพรรดิมนุษย์ถึงได้ร่วงหล่น...]

[แม่ของอู๋สือ: หา? หลินเจาสู้แบบหนึ่งต่อแปดงั้นหรือ?]

[สายลับอันดับหนึ่งแห่งเก้าสวรรค์สิบพิภพ: ไม่ หากนับรวมจักรพรรดิมนุษย์ด้วยแล้ว ในสถานที่นี้น่าจะมีจุ่นเซียนตี้ถึงเก้าคน แต่ซากศพของจักรพรรดิมนุษย์กลับถูกโจมตีด้วยกฎเกณฑ์จุ่นเซียนตี้เพียงเจ็ดสายเท่านั้น อีกคนน่าจะเป็นผู้ช่วยของเขา]

[เยี่ยเฮย: สองต่อเจ็ดงั้นหรือ?]

[ลูกพี่หญิงของหวงเทียนตี้: จุ่นเซียนตี้แต่ละคนล้วนแข็งแกร่งมาก สองต่อเจ็ด... ท้ายที่สุดก็ยังคงยากลำบากอยู่ดี]

[สตรีศักดิ์สิทธิ์เหยาฉือรุ่นแรก: ท่านพ่อไม่มีผู้ช่วยคนอื่นอีกแล้วหรือ?]

[จักรพรรดิมนุษย์หลินเจา: ไม่ต้องใส่ใจ ซากศพนี้อาจจะไม่ใช่ข้าตัวจริงก็ได้]

[เจ้าพ่อไอเดียอันดับหนึ่งแห่งเจ้อเทียน: เมื่อครู่พวกเจ้าสังเกตเห็นสิ่งก่อสร้างที่สร้างอยู่ในดินแดนแห่งความมืดมิดเหล่านั้นหรือไม่? ราวกับเป็นตำหนักสวรรค์เลยล่ะ!]

[ปรมาจารย์ผู้ก่อตั้งวิถีปรารถนามนุษย์: เหมือนกับ——ศาลสวรรค์แห่งความมืด!]

[จีซวีคงผู้แสนธรรมดา: ศาลสวรรค์แห่งความมืด? ที่สุดปลายเจี้ยไห่มีเทียนตี้แห่งความมืดอยู่ด้วยหรือ? หรือว่าอีกฝ่ายจะเป็นจักรพรรดิเซียนที่แท้จริง?]

เทียนตี้แห่งความมืด?

หลินเจาเลิกคิ้วเล็กน้อย

ที่สุดปลายเจี้ยไห่มีจักรพรรดิเซียนอยู่คนหนึ่งจริงๆ

แต่... เทียนตี้ผู้สร้าง 'ศาลสวรรค์แห่งความมืด' นั้นไม่ใช่จักรพรรดิเซียนที่แท้จริง

อีกฝ่ายเป็นเพียงจุ่นเซียนตี้คนหนึ่งเท่านั้น

——ชางตี้!

ก็คือชางตี้คนที่พูดคำว่า 'ผู้แสวงบุญศรัทธาอย่างแรงกล้าและจริงใจ' นั่นเอง!

ต่อจากนี้...

หลิ่วเซินมีโอกาสสูงมากที่จะได้พบกับอีกฝ่าย

ความจริงแล้วชางตี้ผู้นี้ก็มีดีอยู่บ้าง ทำไมถึงพูดเช่นนี้น่ะหรือ?

เพราะมรรคาที่เขาเดินนั้นพิเศษมาก!

——เซ่นไหว้!

นี่คือมรรคาที่ชางตี้บำเพ็ญ!

เพียงแต่... 'ระดับเซ่นไหว้มรรคา' ที่เขาบำเพ็ญนั้นพิเศษมาก เขาไม่ได้เซ่นไหว้มรรคาของตนเอง แต่ไปเซ่นไหว้ผู้อื่น

ในต้นฉบับ

ชางตี้ผู้นี้ไม่เพียงเซ่นไหว้ผู้ติดตามของตนเอง

ในขณะเดียวกัน...

ยังเซ่นไหว้โลกแม่ของตนเองอีกด้วย

เรียกได้ว่าบ้าคลั่งถึงขีดสุดแล้ว

แต่ก็ต้องยอมรับว่าพลังของเขาแข็งแกร่งมากจริงๆ คนที่สามารถพึ่งพาตนเองจนกลายเป็นปรมาจารย์แห่งมรรคา·จุ่นเซียนตี้ได้จะเรียบง่ายเพียงนั้นได้อย่างไร?

น่าเสียดาย...

สุดท้ายชางตี้ผู้นี้กลับเดินผิดทาง

เขากับหงตี้, อวี่ตี้, ชายชราดับสูญโลก ต่างก็เป็นจุ่นเซียนตี้ระดับปรมาจารย์แห่งมรรคา ทว่าต่อมาเพื่อทะลวงสู่จักรพรรดิเซียนที่แท้จริง พวกเขาเลือกที่จะละทิ้งมรรคาของตนเอง หันไปบำเพ็ญคัมภีร์ของจักรพรรดิเซียนซากศพแทน

นี่หมายความว่าอย่างไร?

หมายความว่า——

พวกเขาละทิ้งระบบของตนเอง ไปบำเพ็ญระบบที่จักรพรรดิเซียนคนหนึ่งสร้างขึ้น หวังจะอาศัยวิธีบำเพ็ญของจักรพรรดิเซียนซากศพทะลวงสู่ระดับจักรพรรดิเซียน!

แต่...

นี่จะเป็นไปได้อย่างไร?

ระบบหนึ่งสายมีจักรพรรดิเซียนได้เพียงคนเดียวเท่านั้น!

นี่คือจุดจบที่ถูกลิขิตไว้ หากต้องการทะลวงเข้าสู่ขอบเขตจักรพรรดิเซียน?

ก็ต้องเดินในเส้นทางของตนเอง!

ในต้นฉบับ...

ชายชราดับสูญโลกเกือบจะทะลวงเป็นจักรพรรดิเซียนได้แล้ว แต่สุดท้ายก็ต้องล้มเหลวอย่างน่าเสียดาย ก็เพราะสาเหตุนี้ ระบบที่เขาบำเพ็ญมีจักรพรรดิเซียนซากศพซึ่งเป็นสิ่งมีชีวิตสุดปลายเส้นทางดำรงอยู่แล้ว

ต่อให้เขาบำเพ็ญอย่างหนักเพียงใด

สุดท้ายก็ไม่อาจทะลวงเข้าสู่ขอบเขตจักรพรรดิเซียนได้อย่างเด็ดขาด

...