บทที่ 7 สตรีผู้นั้นหรือ ทักษะวิญญาณที่หนึ่ง เคล็ดวิชาชักกระบี่สังหารเทพ ยังหนุ่มยังแน่นนี่มันดีจริงๆ ล้มตัวลงนอนตรงไหนก็ได้

บทที่ 7 สตรีผู้นั้นหรือ ทักษะวิญญาณที่หนึ่ง เคล็ดวิชาชักกระบี่สังหารเทพ ยังหนุ่มยังแน่นนี่มันดีจริงๆ ล้มตัวลงนอนตรงไหนก็ได้

ช่วยข้าด้วย ฮูหยินจิ่งหลิว

ช่วยข้าล่าสัตว์วิญญาณที

วานรยักษ์ไททัน สัตว์วิญญาณแสนปีที่กำลังสัปหงกอยู่ไกลๆ เบิกตากว้างและผุดลุกขึ้นนั่งด้วยความตื่นตระหนกในทันที

เมื่อครู่นี้มันได้ยินอะไรกัน

ล่าสัตว์วิญญาณอย่างนั้นหรือ

ทำเอาลิงตกอกตกใจหมด

เดี๋ยวก่อน

มีบางอย่างไม่ถูกต้อง

เจ้านายไม่มีพลังวิญญาณไม่ใช่หรือ

แล้วเหตุใดเขาถึงต้องล่าสัตว์วิญญาณด้วยเล่า

หรือว่าข้าพลาดอะไรไปตอนที่กำลังงัวเงีย

วานรยักษ์ไททันมองไปยังทิศทางของเจ้านาย หางตาของมันเหลือบไปเห็นนายหญิงเรือนผมสีเงิน

สตรีผู้นั้น

เมื่อได้ประจักษ์ถึงพลังของจิ่งหลิว มันจึงไม่กล้าวู่วาม

วานรยักษ์ไททันส่ายหน้า

ช่างเถอะ ช่างมันเถอะ

อย่างไรเสียการล่าสัตว์วิญญาณก็ไม่ใช่กงการอะไรของมันอยู่แล้ว

ท้ายที่สุดแล้ว ในแต่ละวันมีสัตว์วิญญาณล้มตายลงนับไม่ถ้วน นี่คือโลกที่ผู้แข็งแกร่งกลืนกินผู้อ่อนแอ เป็นไปตามกฎเกณฑ์อันโหดร้ายของผืนป่า

สัตว์วิญญาณหรือ ดวงตาของจิ่งหลิวเต็มไปด้วยความสับสน สีหน้างุนงงของนางดูน่ารักน่าชังอย่างยิ่ง

เฉินลั่วอธิบายให้จิ่งหลิวฟังอย่างเป็นขั้นเป็นตอน

ใช่แล้ว ในโลกใบนี้ ผู้ที่ผ่านการปลุกวิญญาณยุทธ์จะต้องล่าสัตว์วิญญาณเมื่อถึงจุดคอขวด เพื่อนำวงแหวนวิญญาณมาใช้ในการเลื่อนระดับต่อไป

จิ่งหลิวเลิกคิ้วเรียวงาม นั่นไม่ใช่การพึ่งพาสิ่งของนอกกายหรอกหรือ

ไม่เลย วิญญาจารย์ต่างก็ทำเช่นนี้มาเนิ่นนานหลายปีแล้ว

เมื่อเห็นว่าความเข้าใจเกี่ยวกับโลกใบนี้ของจิ่งหลิวผู้เป็นภรรยาว่างเปล่าราวกับกระดาษขาว เฉินลั่วจึงจัดการสอนหลักสูตรรวบรัดให้นาง

ลั่ว ท่านไม่เคยออกไปข้างนอกเลย แล้วท่านรู้เรื่องราวมากมายขนาดนี้ได้อย่างไร

เอ่อ ถึงแม้ข้าจะไม่ได้ออกไปไหน แต่ก็ไม่มีเรื่องใดในโลกนี้ที่ข้าไม่รู้หรอกนะ

เอาล่ะ พวกเราเลิกพูดเรื่องนี้กันเถอะ หลังจากนี้ข้าคงต้องพึ่งพาท่านแล้วล่ะ ฮูหยิน

เฉินลั่วขยับไปอยู่ด้านหลังจิ่งหลิวอย่างรู้จังหวะ เขาวางมือลงบนบ่าหอมกรุ่นของนาง และเอ่ยพร้อมกับรอยยิ้มซุกซน

จิ่งหลิวกลอกตาใส่เขาอย่างระอา ลั่ว ท่านนี่ทำตัวไม่เหมาะสมเอาเสียเลย

อะแฮ่ม ข้าก็เป็นแบบนี้แค่กับท่านคนเดียวนั่นแหละ ฮูหยิน

ไปกันเถอะ

ครึ่งชั่วโมงหลังจากที่เฉินลั่วและจิ่งหลิวจากไป ลำแสงสีทองสายหนึ่งก็พุ่งทะยานเข้ามา

ผู้ที่มาเยือนไม่ใช่ใครอื่นนอกจากเชียนเต้าหลิว ทว่าโชคร้ายที่เขามาสายไปก้าวหนึ่ง

เมื่อมองดูกระท่อมมุงจากที่ว่างเปล่า เชียนเต้าหลิวก็ทอดถอนใจออกมาอย่างยาวนาน

เฮ้อ

ข้ามาไม่ถูกเวลาเสียจริง

เขาควรจะคาดการเรื่องนี้ไว้แล้ว แต่เขาก็ยังช้าไปก้าวหนึ่งอยู่ดี

ไม่รู้ว่าเมื่อใดข้าถึงจะมีวาสนาได้ประจักษ์ถึงท่วงท่าของยอดฝีมือท่านนี้

...

ห่างจากกระท่อมมุงจากออกไปหนึ่งไมล์

มีอะไรหรือ ฮูหยิน

เมื่อเห็นจิ่งหลิวที่เดินนำหน้าหยุดชะงักและยืนนิ่งไปครู่ใหญ่ เฉินลั่วจึงเอ่ยถามขึ้น

มีแขกไม่ได้รับเชิญมาที่บ้านของเรา

แขกไม่ได้รับเชิญอย่างนั้นหรือ

เฉินลั่วขมวดคิ้ว

ผู้ที่รู้เรื่องกระท่อมมุงจากนี้มีเพียงผู้อาวุโสหอกอสรพิษและเชียนเริ่นเสวี่ยศิษย์ของเขาเท่านั้น

ทั้งสองคนล้วนตกเป็นผู้ต้องสงสัยว่านำความลับนี้ไปแพร่งพราย

ทว่าเขาไม่ได้ใส่ใจนัก อย่างไรเสียเขากับจิ่งหลิวก็เป็นอิสระแล้ว และเขาจะไม่หลบซ่อนตัวอยู่ในมุมมืดอีกต่อไป

ลั่ว ไม่ต้องกังวลไป พลังของอีกฝ่ายอยู่ในระดับธรรมดา ไม่มีอะไรน่าเป็นห่วง

มีท่านอยู่ด้วยทั้งคน ข้าก็วางใจแล้วล่ะ ฮูหยิน

ไปกันเถอะ

ชายหนุ่มผู้เปี่ยมพรสวรรค์และหญิงสาวรูปงามเดินตามกันไปติดๆ

เมื่อมองดูเรือนร่างอันงดงามของจิ่งหลิว มุมปากของเฉินลั่วก็ยกยิ้มขึ้น

กาลครั้งหนึ่งนานมาแล้ว

ตอนที่เขาเรียกตัวจิ่งหลิวมาครั้งแรก ทั้งสองต่างก็เข้าหน้ากันไม่ติด และความสัมพันธ์ของพวกเขาก็ตึงเครียดอย่างมาก

ในตอนนั้น นางช่างเย็นชาและเก็บตัวเงียบ

หลังจากใช้ความพยายามอย่างไม่ลดละ ในที่สุดเขาก็สามารถละลายภูเขาน้ำแข็งหมื่นปีลูกนี้ได้สำเร็จ

บรรพบุรุษไม่ได้หลอกลวงผู้คนจริงๆ

กาลเวลาสามารถบ่มเพาะความรักความผูกพันได้จริงๆ

ขณะที่ทั้งสองมุ่งหน้าลึกเข้าไปในป่าใหญ่ซิงโต่ว แมกไม้อันเงียบสงบและหนาทึบก็บดบังแสงตะวันและท้องนภา เสียงแมลงร้องระงมดังก้องไปทั่วอย่างไม่ขาดสาย

ฟุ่บ ฟุ่บ ฟุ่บ

ระวัง

วานรวายุระดับร้อยปีที่ซุ่มซ่อนอยู่ในพุ่มไม้กระโจนพุ่งเข้ามา นัยน์ตาของมันฉายแววดุร้าย

ฮูหยิน ออมแรงหน่อยนะ เหลือลมหายใจรวยรินไว้ให้ข้าด้วย สัตว์วิญญาณต้องถูกข้าสังหารเท่านั้น ข้าถึงจะดูดซับมันได้

เข้าใจแล้ว

จิ่งหลิวก้าวไปข้างหน้าอย่างสง่างาม ความหนาวเหน็บเสียดแทงกระดูกปะทุออกจากร่างของนาง แช่แข็งสัตว์วิญญาณที่กำลังหลบหนีในชั่วพริบตา

โฮก โฮก โฮก

ไม่ว่าวานรวายุจะดิ้นรนเพียงใด มันก็ไม่อาจหลุดพ้นจากพันธนาการน้ำแข็งไปได้

เด็ดขาดและรวดเร็ว

เฉินลั่วกุมกระบี่เซียวเหยาไว้ในมือ และส่งสัตว์วิญญาณตัวนั้นไปสู่ปรโลกด้วยการโจมตีเพียงครั้งเดียวโดยไม่ลังเลแม้แต่น้อย

ในไม่ช้า วงแหวนวิญญาณสีเหลืองอ่อนก็ลอยขึ้นมาจากซากศพของสัตว์วิญญาณ

นี่คือวงแหวนวิญญาณที่ท่านพูดถึงอย่างนั้นหรือ ลั่ว

ข้าสัมผัสได้ถึงพลังงานอันเบาบางที่บรรจุอยู่ภายในวงแหวนวิญญาณนี้

นี่คือพลังที่วิญญาจารย์ใช้ในการทะลวงคอขวดงั้นหรือ ช่างแปลกประหลาดจริงๆ

เฉินลั่วเก็บกระบี่เซียวเหยากลับไป เขานั่งขัดสมาธิลงบนพื้นใกล้ๆ และชักนำวงแหวนวิญญาณให้ค่อยๆ หลอมรวมและดูดซับมัน

จิ่งหลิวยืนคุ้มกันอยู่ด้านข้าง คอยระแวดระวังการโจมตีจากสัตว์วิญญาณ

ชั่วครู่ต่อมา

เฉินลั่วลืมตาขึ้นและพ่นลมหายใจขุ่นมัวออกมา

ฟู่

ท่านรู้สึกอย่างไรบ้าง ลั่ว

ข้ารู้สึกยอดเยี่ยมมาก หลังจากดูดซับวงแหวนวิญญาณวงนี้ ข้าก็ก้าวเข้าสู่ระดับวิญญาจารย์ได้สำเร็จแล้ว

น่าเสียดายก็แต่ ทักษะวิญญาณที่ได้รับมานั้นแสนจะธรรมดา

จิ่งหลิวรู้สึกสงสัยเล็กน้อย ทักษะวิญญาณของท่านคืออะไรหรือ

เคล็ดวิชาชักกระบี่

สิ้นคำพูด ปราณกระบี่อันแหลมคมก็ฟาดฟันออกไป ตัดต้นไม้สูงตระหง่านจนขาดสะบั้นตรงกึ่งกลางลำต้น

น่าสนใจดีนี่

นี่คือสิ่งที่เรียกว่าทักษะวิญญาณสินะ

มันสามารถทำให้มือใหม่ที่เพิ่งจับกระบี่สามารถครอบครองปราณกระบี่ได้

เฉินลั่ว: (- ̩ ̩ ̩ - ̩ ̩ ̩ - ̩ ̩ ̩ - ̩ ̩ ̩ - ̩ ̩ ̩ ___- ̩ ̩ ̩ - ̩ ̩ ̩ - ̩ ̩ ̩ - ̩ ̩ ̩ - ̩ ̩ ̩)

ฮูหยิน ท่านไม่เห็นต้องแทงใจดำกันขนาดนี้เลยนี่นา

สามีของท่านก็ต้องการไว้หน้าบ้างนะ

เฉินลั่วตัวสั่นเทิ้มด้วยความขุ่นเคือง เมื่อไหร่กันนะที่เขาจะสามารถยืนหยัดและเผชิญหน้ากับภรรยาได้อย่างสง่าผ่าเผย

จะต้องมีสักวันที่เขาสามารถตะโกนเสียงดังลั่นได้ว่า ปลดอาวุธซะ

กระบี่นี้ยังไม่ดีพอ จำเป็นต้องฝึกฝนให้มากกว่านี้

เฉินลั่วพึมพำในใจเงียบๆ ระบบ เพิ่มอายุวงแหวนวิญญาณวงแรกให้ถึงขีดสุดเลย

ติ๊ง ใช้จ่าย 10,000 คะแนนเพื่อเพิ่มอายุวงแหวนวิญญาณวงแรก

ติ๊ง ขอแสดงความยินดีกับโฮสต์ อายุวงแหวนวิญญาณวงแรกบรรลุถึงระดับเทพเจ้าแล้ว

10,000 คะแนนแลกกับวงแหวนวิญญาณระดับเทพเจ้าเนี่ยนะ

นี่มันคุ้มค่าสุดๆ ไปเลยไม่ใช่หรือ

ติ๊ง เนื่องจากอายุวงแหวนวิญญาณบรรลุถึงระดับเทพเจ้า ทักษะวิญญาณที่หนึ่งจึงได้รับการยกระดับสู่ขั้นเทพเจ้า เคล็ดวิชาชักกระบี่สังหารเทพ

เฉินลั่ว: ?!!

ฮูหยิน ไปกันเถอะ

ดวงตาสีแดงฉานของจิ่งหลิวจ้องมองมาที่เฉินลั่ว ด้วยเหตุผลบางอย่าง นางสัมผัสได้ลึกๆ ว่าเขากำลังซ่อนเร้นบางสิ่งอยู่

ลั่ว ท่านกำลังปิดบังอะไรข้าอยู่หรือเปล่า

อะแฮ่ม...

สมแล้วที่เป็นท่าน ข้าปิดบังฮูหยินไม่ได้จริงๆ ทักษะวิญญาณที่หนึ่งของข้าวิวัฒนาการแล้วล่ะ

วิวัฒนาการอย่างนั้นหรือ มันแข็งแกร่งขึ้นใช่หรือไม่

รอยยิ้มที่หาได้ยากยิ่งปรากฏขึ้นบนใบหน้าของจิ่งหลิวด้วยเหตุผลบางประการ

รอยยิ้มนี้ดูน่าขนลุกเหลือเกินในสายตาของเฉินลั่ว

ยามที่จิ่งหลิวแย้มยิ้ม ความเป็นความตายล้วนยากจะคาดเดา

เฉินลั่วลอบกลืนน้ำลาย ฮูหยิน ท่านอย่าทำอะไรวู่วามนะ

ลั่ว วางใจเถอะ ข้ารู้ขอบเขตของตัวเองดี

มุมปากของเฉินลั่วกระตุก

ครั้งนี้เขาจบเห่แล้วจริงๆ

ต่อให้ไม่ตาย เขาก็คงต้องลอกคราบไปชั้นหนึ่งแน่ๆ

เฉินลั่วกัดฟันแน่น คว้ากระบี่เซียวเหยาขึ้นมา และปลดปล่อยเคล็ดวิชาชักกระบี่สังหารเทพที่สะเทือนฟ้าสะท้านดินจนผีสางยังต้องร่ำไห้ออกไป

การโจมตีครั้งนี้สูบพลังวิญญาณทั้งหมดของเฉินลั่วไปจนเกลี้ยง ร่างของเขาทรุดฮวบลงกองกับพื้น

เมื่อสัมผัสได้ถึงการโจมตีด้วยกระบี่อันสะท้านฟ้าสะเทือนดินในระยะประชิด จิ่งหลิวก็ยิ้มออกมาและควบแน่นกระบี่น้ำแข็งเล่มเล็กเพื่อป้องกันมันไว้

นางรู้ขีดจำกัดของตัวเองดี นางจึงไม่ได้โจมตีสวนกลับไป แต่เลือกที่จะตั้งรับแทน

การปะทะกันอันสะท้านฟ้าสะเทือนดินนี้ยากที่เชียนเต้าหลิวจะไม่สังเกตเห็น เขาจึงรีบพุ่งทะยานตรงไปยังต้นกำเนิดเสียง

วินาทีต่อมา คลื่นกระแทกที่เกิดจากการปะทะกันของทั้งสองก็ซัดเข้าใส่เชียนเต้าหลิว

เขาที่ตั้งตัวไม่ทันจึงถูกแรงกระแทกซัดเข้าอย่างจังจนถึงกับมึนงง

ยังหนุ่มยังแน่นนี่มันดีจริงๆ ล้มตัวลงนอนตรงไหนก็ได้

ในเวลาเดียวกัน สัตว์วิญญาณในรัศมีหนึ่งร้อยไมล์ต่างก็หมดสติไปตามๆ กัน ส่วนพวกที่อยู่ใกล้เคียงถึงขั้นมีเลือดไหลออกทางหูและจมูก

นี่เป็นเพียงเพราะพลังวิญญาณของเฉินลั่วยังอยู่ในระดับต่ำ และจิ่งหลิวก็พยายามกดข่มมันไว้อย่างสุดความสามารถแล้ว

มิฉะนั้น คลื่นกระแทกที่ตามมาคงเพียงพอที่จะพลิกคว่ำสัตว์วิญญาณทั้งหมดที่อยู่รอบนอกป่าใหญ่ซิงโต่วได้อย่างแน่นอน