บทที่ 15 วิชาบรรลุขั้นสมบูรณ์ ปลิดชีพสังหาร

หยางจี๋มีทั้งน้ำจืดและเสบียงอาหารแห้ง เขาจึงไม่รีบร้อนจากไป และเลือกที่จะปักหลักสู้กับปูราชันทรราชตัวนี้ต่อ

เพราะเขาค้นพบว่า ในระหว่างการต่อสู้อย่างต่อเนื่อง ความชำนาญของวิชาอาคมเพิ่มพูนขึ้นอย่างรวดเร็ว เร็วกว่าการฝึกฝนเพียงลำพังหลายเท่าตัวนัก

นานๆ ทีจะเจอคู่ต่อสู้ที่มีฝีมือสูสีกันเช่นนี้ เขาจึงไม่มีทางปล่อยโอกาสทองนี้ให้หลุดมือไป

เป็นเช่นนี้สืบไป...

【ท่านใช้วิชากระบี่ตามวารีอย่างต่อเนื่อง ความชำนาญ +1】

【ท่านใช้วิชากระบี่ตามวารีอย่างต่อเนื่อง ความชำนาญ +1】

【ท่านใช้วิชาตัวเบาอย่างต่อเนื่อง ความชำนาญ +1】

【ท่านใช้วิชาตัวเบาอย่างต่อเนื่อง ความชำนาญ +1】

【ท่านใช้วิชากระบี่ตามวารีอย่างต่อเนื่อง ท่านบรรลุถึงความอ่อนยุ่นแห่งกระบี่ ท่ามกลางวังวนปราณกระบี่ ใช้ความอ่อนสยบความแข็ง วิชากระบี่ตามวารีของท่านเลื่อนระดับบรรลุสู่ขั้นเล็ก】

【ท่านใช้วิชาตัวเบาอย่างต่อเนื่อง ท่านบรรลุถึงขนนกพริ้วตามลม ท่ามกลางสภาวะกายเบาดุจขนนกหงส์ ท่าร่างของท่านยิ่งพิสดาร วิชาตัวเบาของท่านเลื่อนระดับบรรลุสู่ขั้นเล็ก】

【วิชากระบี่ตามวารี (ขั้นเล็ก): 1/100】

【วิชาตัวเบา (ขั้นเล็ก): 1/100】

กระบี่บินในมือหยางจี๋วาดเป็นเส้นโค้ง ประดุจสายน้ำที่ไหลริน และคล้ายกับวิถีไท่จี๋ที่หมุนวนอย่างอ่อนหยุ่น

กระบี่แล้วกระบี่เล่าสลายพลังอันมหาศาลจากขาหอกของปูราชันทรราชจนสิ้น ทำให้การโจมตีอันหนักหน่วงของมันต้องคว้าน้ำเหลวครั้งแล้วครั้งเล่า

เมื่อบรรลุถึงขนนกพริ้วตามลม ท่าร่างของเขาก็ยิ่งพริ้วไหว จะเคลื่อนที่หรือหยุดนิ่ง จะทะยานขึ้นหรือดิ่งลงล้วนทำได้ตามใจปรารถนา วิชาตัวเบาที่ก้าวหน้าอย่างมากทำให้เขาการรับมือกับการโจมตีของปูราชันทรราชได้อย่างง่ายดายยิ่งขึ้น

ทางด้านปูราชันทรราชยิ่งสู้ยิ่งรู้สึกอึดอัด มันสัมผัสได้ว่ามนุษย์ตรงหน้าลื่นไหลราวกับปลาไหล ต่อให้มันงัดวิชาทั้งหมดออกมาใช้ก็ยังไม่อาจสร้างระคายเคืองให้เขาได้เลย

หยางจี๋สังเกตเห็นความลุแก่โทสะของมัน เขาจึงแสร้งทำเป็นเพลี่ยงพล้ำถูกโจมตีบ้างเป็นครั้งคราว ซึ่งนั่นก็ทำให้มันกลับมาฮึกเหิมและตื่นเต้นขึ้นมาทันที

การต่อสู้เช่นนี้เกิดขึ้นตรงเวลาทุกค่ำคืน

กาลเวลาหมุนเวียนเปลี่ยนไป

ผ่านไปอีกสิบวัน

หยางจี๋มาอยู่ที่เกาะเทียนฮวงแห่งนี้ได้สิบห้าวันแล้ว

การต่อสู้อย่างหนักหน่วงต่อเนื่องทำให้วิชากระบี่ตามวารีและวิชาตัวเบาของเขาทะลวงผ่านระดับอีกครั้ง

【ท่านใช้วิชากระบี่ตามวารีอย่างต่อเนื่อง ท่านบรรลุถึงความแข็งแกร่งแห่งกระบี่ ท่ามกลางความอ่อนยุ่น น้ำหยดสามารถทะลวงหิน ปราณกระบี่คมกล้าถึงขีดสุด วิชากระบี่ตามวารีของท่านเลื่อนระดับ บรรลุสู่ขั้นใหญ่】

【ท่านใช้วิชาตัวเบาอย่างต่อเนื่อง ท่านบรรลุถึงทะยานไปตามลม ท่ามกลางความพริ้วไหวของขนนก ความเร็วของท่านเพิ่มขึ้นอย่างมหาศาล วิชาตัวเบาของท่านเลื่อนระดับ บรรลุสู่ขั้นใหญ่】

【วิชากระบี่ตามวารี (ขั้นใหญ่): 1/150】

【วิชาตัวเบา (ขั้นใหญ่): 1/150】

"ความแข็งแกร่งแห่งกระบี่!"

กลิ่นอายอันหนาวเหน็บแผ่ออกมาจากร่างกายของหยางจี๋ เขาทะยานไปตามสายลม ร่างแปลงเป็นลมพรรณราย บีบอัดปราณกระบี่ให้เล็กลงเท่าหยดน้ำพุ่งเข้าสังหาร

ฟึ่บ!

หนึ่งกระบี่ทะลวงอากาศ

ฉัวะ!

ทันใดนั้น เสียงที่ดังขึ้นกลับแตกต่างจากเสียงเคร้งคร้างของโลหะปะทะหินในครั้งก่อนๆ มันเป็นเสียงฉีกขาดที่แหลมคมและทึบตัน

"เสียงนี้..." หยางจี๋ประหลาดใจ เขารู้สึกได้ถึงความผิดปกติ จึงรีบกวาดสายตามองไป เห็นที่หน้าท้องของปูราชันทรราชมีรอยเลือดพุ่งซ่านออกมา ดูสะดุดตายิ่งนัก

เลือดรึ?

มันบาดเจ็บแล้ว กระบี่เดียวของข้าทำลายการป้องกันของมันได้แล้ว!

ฟี้ ฟี้!

ถูกกระบี่แทงเข้าที่หน้าท้องอย่างจัง ปากยักษ์ของปูราชันทรราชส่งเสียงร้องแหลมเล็กด้วยความเจ็บปวด บนหัวของมันปรากฏสถานะ 【เจ็บปวด】

"มันบาดเจ็บจริงๆ ด้วย" รูม่านตาของหยางจี๋หดเล็กลง จิตใจสั่นสะท้านด้วยความยินดี

มิรอให้ปูราชันทรราชระเบิดโทสะ เขารีบถอยฉากออกมาทันที

ปูราชันทรราชรีบก้มมองหน้าท้องตนเอง บาดแผลนั้นไม่สะดุดตานัก บนหัวของมันพลันปรากฏสถานะ 【ตกใจแกมสงสัย】 【เมื่อครู่นี้มันแทงข้าเข้างั้นรึ?】

เมื่อเห็นมันลังเล หยางจี๋ย่อมรู้ดีว่าปราณกระบี่ที่บีบอัดเมื่อครู่แหลมคมประดุจเข็มเหล็ก แม้จะแทงเข้าไปในร่างมันได้และสร้างความเจ็บปวดเหมือนถูกผึ้งต่อย แต่มันยังไม่รุนแรงพอจะปลิดชีพได้

ทว่าหยางจี๋กลับรู้สึกตื่นเต้นยินดีอย่างยิ่ง เพลงกระบี่ขั้นใหญ่สร้างรอยแผลให้มันได้ เช่นนั้นหากเป็นเพลงกระบี่ขั้นสมบูรณ์เล่า จะสามารถสังหารมันได้หรือไม่?

เพื่อให้ปูราชันทรราชไม่เกิดความระแวงจนหนีไปเสียก่อน

หยางจี๋จึงเลือกที่จะเก็บงำฝีมือ เขาตัดสินใจไม่ใช้ความแข็งแกร่งแห่งกระบี่อีก

มิรอให้มันตั้งตัว เขาพุ่งเข้าไปจู่โจมอีกครั้ง แต่กลับจงใจออมมือและทำเป็นตกเป็นรอง

ปูราชันทรราชที่ตอนแรกยังสงสัยอยู่บ้าง เมื่อเห็นสถานการณ์กลับมาเป็นฝ่ายได้เปรียบ มันจึงโยนความแค้นเรื่องกระบี่เมื่อครู่ทิ้งไปทันที

หนึ่งมนุษย์หนึ่งอสูรกลับมาฟาดฟันกันอีกครั้ง

วันเวลาผ่านพ้นไปวันแล้ววันเล่า

หยางจี๋อยู่ที่เกาะเทียนฮวงแห่งนี้มานานกว่าหนึ่งเดือนแล้ว

และในวันนี้เอง คำแจ้งเตือนที่เขาโหยหาก็พุ่งผ่านเข้ามาอีกครั้ง

【ท่านใช้วิชากระบี่ตามวารีอย่างต่อเนื่อง ท่านบรรลุถึงแก่นแท้แห่งผสานแข็งอ่อน วารีคล้อยหลั่งไหล วิชากระบี่ตามวารีของท่านเลื่อนระดับ บรรลุสู่ขั้นสมบูรณ์】

【ท่านใช้วิชาตัวเบาอย่างต่อเนื่อง ท่านบรรลุถึงนกกระเรียนขาวโผบินสู่เวหา ท่ามกลางสภาวะทะยานตามลม ท่านพุ่งตัวเป็นเส้นตรงประดุจกระเรียนขาวพุ่งทะยานสู่ฟากฟ้า ความเร็วเพิ่มขึ้นมหาศาล วิชาตัวเบาของท่านเลื่อนระดับ บรรลุสู่ขั้นสมบูรณ์】

【วิชากระบี่ตามวารี (ขั้นสมบูรณ์)】

【วิชาตัวเบา (ขั้นสมบูรณ์)】

ผ่านการต่อสู้เสี่ยงเป็นเสี่ยงตายมานานหนึ่งเดือน วิชาอาคมระดับต่ำทั้งสองวิชานี้ในที่สุดก็บรรลุถึงขั้นสมบูรณ์

หยางจี๋เผยสีหน้ายินดี ยามเขามองไปยังปูราชันทรราช ดวงตาแฝงไว้ด้วยประกายสังหารอันเฉียบคม

"ผสานแข็งอ่อน วารีคล้อยหลั่งไหล ข้าอยากรู้นักว่าเพลงกระบี่ขั้นสมบูรณ์จะสามารถทำลายเกราะทองแดงของเจ้าได้ในกระบี่เดียวหรือไม่"

เมื่อเห็นหยางจี๋หยุดกะทันหัน พร้อมกับแววตาที่เย็นเยียบยิ่งขึ้น

ปูราชันทรราชส่งเสียงฟี้ๆ ออกจากปาก ในใจของมันกลับบังเกิดความกระวนกระวายและหวาดระแวงอย่างประหลาดโดยไร้สาเหตุ

ในวินาทีนี้ หยางจี๋ในสายตาของมันประดุจสัตว์ร้ายจากยุคบรรพกาลที่จ้องมองมาจนมันรู้สึกขนพองสยองเกล้า จิตใต้สำนึกร้องเตือนถึงอันตรายใหญ่หลวง วินาทีต่อมา มันจึงรีบสะบัดขาพุ่งหนีลงน้ำทันที

"คิดจะหนีรึ?" หยางจี๋แววตาเข้มขึ้น มาถึงขั้นนี้แล้วเขาไม่มีทางปล่อยมันไปแน่นอน ต่อให้ต้องตามไปจนสุดขอบโลกเขาก็จะสังหารมันให้ได้

ยามนี้ร่างเขาประดุจกระเรียนขาวพุ่งดิ่งลงมา ตวัดกระบี่สังหารออกไปทันที

พลังปราณในกายพุ่งพล่านมหาศาลไหลเข้าสู่กระบี่หลิงเซียว ปราณกระบี่ระเบิดออก แผ่รังสีสังหารอันไร้ผู้ต้าน เจตจำนงแห่งกระแสน้ำคลั่งแผ่กระจายปกคลุมปูราชันทรราชไว้ในทันที

กระบี่นี้แฝงไว้ด้วยพลังปานถล่มภูผาทะลายมหาสมุทร เงากระบี่คำรามกึกก้อง ความเร็วบรรลุถึงขีดสุด

ฉัวะ!

กระบี่แทงทะลุเกราะหลังของปูราชันทรราช ตัวกระบี่จมหายเข้าไปทั้งเล่มโดยไร้สิ่งกีดขวาง

ฟี้ ฟี้ ฟี้!

ปูราชันทรราชกรีดร้องด้วยความเจ็บปวดแสนสาหัส ร่างกายสั่นกระตุก มันฝืนแรงดีดตัวพุ่งลงสู่ผืนน้ำพร้อมรอยเลือดสีแดงฉานที่ย้อมผิวทะเล

"ยามนี้คิดจะหนี สายไปเสียแล้ว" อานุภาพของกระบี่เดียวช่างเหนือชั้น หยางจี๋ยินดียิ่งนัก เขารีบกระโจนลงทะเลตามไปล่าสังหารทันที

ปูราชันทรราชได้ยินเสียงน้ำแตกกระจาย เมื่อเหลียวมองกลับมามันก็ตัวสั่นเทา จิตวิญญาณสั่นท้านด้วยความขวัญเสีย 【บัดซบ】【มนุษย์ผู้นี้แข็งแกร่งขึ้นแล้ว】【มันตามมาแล้ว】

"จะหนีไปไหน?" หยางจี๋บำเพ็ญเคล็ดทะยานวารี ในน้ำจึงประดุจปลาได้น้ำ การเคลื่อนไหวไม่ติดขัด

เห็นปูราชันทรราชพุ่งหนีไปอย่างรวดเร็วเบื้องหน้า เขาตวัดกระบี่ฟาดฟันผ่านมวลน้ำมหาศาล เสียงฉีกขาดดังซ่า ปราณกระบี่แหวกน้ำพุ่งเข้าฟันที่ด้านหลังของปูราชันทรราชอย่างจัง

พริบตานั้น เกราะทองแดงปริแตก เลือดสดๆ พุ่งกระจายย้อมทะเลเป็นวงกว้าง

ดวงตาปูราชันทรราชฉายแวว 【หวาดกลัว】 【ทำอย่างไรดี】 【ต้องหนีกลับถ้ำ】

"หนีกลับถ้ำรึ?" หยางจี๋เลิกคิ้วพุ่งสังหารตามไปอย่างรวดเร็ว เขากลัวว่าจะเกิดเหตุไม่คาดฝัน จึงหมายจะปลิดชีพมันระหว่างทางให้ได้

เขาตวัดกระบี่อีกครั้ง รังสีกระบี่หลายสายถูกฟันออกไป

ฉัวะ ฉัวะ ฉัวะ!

ปราณกระบี่แหวกมวลน้ำพุ่งเข้าฟันร่างปูราชันทรราชไม่หยุด เกราะทองแดงปริแตกเป็นเสี่ยงๆ พลังชีวิตของมันถูกบั่นทอนลงอย่างหนัก

"เจ้านี่ เลือดหนาเสียจริง ขนาดนี้ยังไม่ตายอีกรึ?" หยางจี๋เห็นขาทั้งสิบแปดข้างของมันยังคงตะเกียกตะกายว่ายน้ำหนีอย่างแข็งขัน ไม่มีท่าทีว่าจะสิ้นใจในเร็ววัน เขาจึงรู้สึกประหลาดใจนัก

ดูท่าปราณกระบี่จะหยุดไม่ได้เสียแล้ว

ฉัวะ ฉัวะ ฉัวะ!

ปราณกระบี่นับไม่ถ้วนพุ่งเข้าสังหาร

ไล่ล่าสังหารมาได้ไกลถึงสองลี้ ร่างกายของปูราชันทรราชเต็มไปด้วยบาดแผลเหวอะหวะจนดูไม่ได้

ถึงยามนี้ เหนือหัวของมันจึงค่อยๆ ปรากฏสถานะ 【นับถอยหลังความตาย: 30 อึดใจ】

และในวินาทีนั้นเอง เบื้องหน้าของมันก็ปรากฏโขดหินปะการังเรียงรายประดุจเทือกเขาตั้งตระหง่าน มีปากถ้ำมากมายคาดว่าภายในคงเชื่อมต่อถึงกันอย่างสลับซับซ้อน

หากปล่อยให้ปูราชันทรราชมุดเข้าไปได้จริงๆ เกรงว่าจะสังหารได้ลำบาก

ทว่าตอนนี้ มันเหลือเวลาชีวิตเพียง 25 อึดใจ ต่อให้มุดเข้าไปได้ก็ไปได้ไม่ไกลนัก

ฟึ่บ!

หยางจี๋เร่งความเร็วแหวกมวลน้ำ มุดตามปูราชันทรราชเข้าไปในปากถ้ำแห่งหนึ่ง

ภายในอุโมงค์ถ้ำไม่มืดมิดนัก ตามผนังหินมีหญ้าเรืองแสงสูงหนึ่งชุ่นขึ้นอยู่หนาตา ช่วยให้ภายในสว่างสลัวๆ

หลังจากเลี้ยวไปมาตามอุโมงค์ หยางจี๋ก็ตามปูราชันทรราชมาถึงถ้ำที่มีสาหร่ายขึ้นหนาแน่นแห่งหนึ่ง

ปูราชันทรราชเหลียวกลับมาถลึงตาใส่หยางจี๋หนึ่งครั้ง ก่อนที่เปลือกตาจะตกลงและสิ้นลมหายใจไปในที่สุด

"เจ้านี่ ขนาดจะตายยังอุตส่าห์ถลึงตาใส่ข้าอีก" หยางจี๋ยิ้มบางๆ ในที่สุดเขาก็ถอนหายใจออกมาอย่างโล่งอก

หนึ่งเดือนเต็มๆ เพิ่งจะล่าสัตว์อสูรได้เพียงสองตัว ยามนี้เขาสัมผัสได้ถึงความยากลำบากของเหล่าผู้บำเพ็ญที่ต้องออกมาเสี่ยงโชคข้างนอกจริงๆ

สิ่งที่เห็นย่อมมิใช่จะเป็นของเราเสมอไป หากมิใช่เพราะวิชาอาคมบรรลุขั้นสมบูรณ์ เขาคงมิอาจทำอะไรปูราชันทรราชตัวนี้ได้เลย

ทว่าผลลัพธ์ก็นับว่ายอดเยี่ยม

เขามองดูซากร่างมหึมาเบื้องหน้าแล้วเริ่มลงมือชำแหละ ทั้งเกาะทองแดง ขาทั้งสิบแปดข้าง ก้ามยักษ์คู่หนึ่ง และแกนอสูร สี่สิ่งนี้คือส่วนที่มีค่าที่สุด

หยางจี๋จัดการทุกอย่างอย่างรวดเร็ว แม้แต่เนื้อปูก็ถูกเก็บเข้าถุงมิติจนหมด

เมื่อไร้ร่างของปูราชันทรราชขวางกั้น แสงสีแดงจางๆ สายหนึ่งก็พลันเรืองรองขึ้นมาจากพื้นดิน

หยางจี๋ก้มมองดู พบว่าตรงจุดที่ปูราชันทรราชเคยหมอบอยู่นั้น มีหินสีแดงเพลิงก้อนหนึ่งวางอยู่ ผิวหน้าของมันถูกขัดจนเรียบเนียน เห็นได้ชัดว่านี่คือเตียงหินที่มันใช้เอนกายพักผ่อนเป็นประจำนั่นเอง