บทที่18

ทัศนียภาพเบื้องหน้าของทั้งสองแปรเปลี่ยนไปในทันตา กลายเป็นห้องนั่งเล่นขนาดมหึมาที่ตกแต่งไว้อย่างหรูหราอลังการ มีโซฟาสีขาวสะอาดตาชวนน่านั่ง ตรงกลางมีโต๊ะกาแฟที่ทำจากหินอ่อนสลับกระจกดูงดงาม บนเพดานสูงลิบมีโคมไฟระย้าแชนเดอเลียร์คริสตัลหลากสีสันส่องประกายระยิบระยับ และมีจอทีวี LCD ขนาดใหญ่ยักษ์ติดตั้งอยู่

พื้นหินอ่อนและผนังทั้งหมดเป็นสีขาวโพลน และที่ใต้โซฟานั้นมีพรมขนสัตว์สีขาวบริสุทธิ์ปูอยู่ ซึ่งหากมองจากระยะไกลคงดูราวกับปุยเมฆไม่มีผิด

ถัดจากห้องนั่งเล่นไป เบื้องหลังหน้าต่างกระจกบานยักษ์คือสระว่ายน้ำขนาดมโหฬารพร้อมชานเรือนกว้างขวางที่รายล้อมไปด้วยหมู่มวลไม้และดอกไม้นานาพรรณ

ทว่า ยูจิและไอคะที่เพิ่งจะถูกเคลื่อนย้ายข้ามมิติมาจากโลกเดิมของตัวเองอย่างกะทันหัน กลับยังไม่มีอารมณ์มานั่งชื่นชมความหรูหราและความงดงามของที่พำนักแห่งใหม่นี้ได้เต็มที่นัก เนื่องจากอาการปวดหัวอย่างรุนแรงและคลื่นไส้โจมตีพวกเขาในทันทีที่มาถึง

หลังจากนั้นไม่กี่อึดใจ เมื่อความรู้สึกพะอืดพะอมเริ่มทุเลาลง ทั้งสองก็ต้องตกตะลึงกับภาพลักษณ์ของบ้านใหม่หลังนี้

“หวา... นี่มัน... สุดยอดไปเลย...”

“อือ... ฉันไม่เคยเห็นอะไรแบบนี้ในชีวิตจริงมาก่อนเลยนะเนี่ย...”

ยูจิและไอคะหันมองไปรอบ ๆ ด้วยความทึ่งในขณะที่ยืนอยู่ในโถงทางเข้า ตรงหน้าประตูคู่บานใหญ่สีขาวสลับทองอันงดงาม

ตรงนั้นมีโถงทางเดิน บันไดวนหินอ่อนที่นำขึ้นไปสู่ชั้นสองและทอดตัวลงไปยังชั้นใต้ดิน (หรืออาจจะมีหลายชั้น) ส่วนทางซ้ายมือดูเหมือนจะเป็นห้องทานอาหารขนาดใหญ่ และทางขวามือคือโถงทางเดินอีกสายหนึ่งซึ่งปูด้วยพรมสีดำสลับทองที่งดงามเป็นพิเศษ ทางซ้ายของโถงทางเดินนั้นมีประตูสองบาน บานหนึ่งขนาดเล็กกว่า ส่วนอีกบานเป็นประตูไม้คู่สีขาวขนาดใหญ่ และมีประตูคู่ด้านขวาอีกหนึ่งบาน ส่วนที่ปลายทางเดินสุดสายมีซอกเล็ก ๆ ที่ประดับไปด้วยภาพวาดทิวทัศน์สวยงามแขวนอยู่บนผนัง

แต่ในจังหวะที่พวกเขากำลังมองสำรวจรอบ ๆ สายตาของทั้งสองก็บังเอิญประสานกันเข้า และนี่ถือเป็นครั้งแรกนับตั้งแต่รู้จักกันมาที่ยูจิและไอคะได้เผชิญหน้ากันตัวเป็น ๆ ในชีวิตจริง

ทั้งคู่แข็งทื่อไปในทันที ดวงตาเบิกกว้างด้วยความประหลาดใจ และตกอยู่ในภวังค์ความงดงามของอีกฝ่ายอย่างสมบูรณ์แบบ

แม้ว่ายูจิจะมี ‘แรงต้านทานความสวย’ จากการที่ต้องใช้ชีวิตร่วมกับเหล่าสาวงามระดับโลกมาตลอดชีวิตก็ตาม แต่เขาก็ยังอดไม่ได้ที่จะถูกเสน่ห์ของไอคะสะกดเอาไว้

เธอ... สวยยิ่งกว่าในรูปถ่ายที่เคยส่งมาให้เขาดูเสียอีก...

ดวงตา จมูก ริมฝีปาก ใบหน้า เส้นผม เรือนร่าง เรียวแขน เรียวขา หรือแม้กระทั่งกลิ่นกายอันหอมหวน... ทุก ๆ อย่างในตัวเธอมันช่างงดงามเหลือเกิน...

เขาแอบฝันถึงเธอมาตลอดตั้งแต่วันแรกที่เธอส่งรูปมาให้และได้เริ่มพูดคุยกัน... เขาอยากเจอเธอตัวจริงมาโดยตลอด และในตอนนี้... เขากลับพูดอะไรไม่ออกเลยสักคำ

เธอช่าง... สมบูรณ์แบบเหลือเกิน... นี่เป็นครั้งแรกที่เขาได้พบผู้หญิงคนอื่นที่ตรงสเปกของเขาทั้งในด้านรูปลักษณ์และนิสัยใจคออย่างสมบูรณ์แบบ นอกเหนือจากพวกผู้หญิงในครอบครัวของตัวเอง

ในขณะที่ยูจิจ้องมองเธอตาค้าง ไอคะเองก็จ้องมองเขาตาค้างเช่นกัน โดยถูกรูปลักษณ์อันหล่อเหลาของเขาตกเข้าอย่างจัง

ร่างกายของเธอแข็งทื่อ แต่ในหัวกลับปั่นป่วนวุ่นวายไปหมด

ได้ยังไงกัน!? ทำไมเขาถึงหล่อขนาดนี้เนี่ย!? นี่เขาหล่อกว่าในรูปอีกไม่ใช่หรือไง!? มันจะเป็นไปได้ยังไงกันล่ะเนี่ย!?

ไอคะเริ่มลนลานเล็กน้อย ใบหน้าเนียนเริ่มขึ้นสีแดงระเรื่อและหัวใจก็เต้นรัวราวกับกลองรบ ขืนเป็นแบบนี้ต่อไปเธอคงได้หลงเขาหัวปักหัวปำยิ่งกว่าเดิมแน่ ๆ ! เขาช่างไม่ยุติธรรมเลย! แล้วไอ้ท่าทางหน้าแดงเขินอายที่ดูน่ารักน่าเอ็นดูนั่นมันอะไรกันฮะ!!! นี่กะจะทำให้เธอหัวใจวายตายเลยหรือไง!?

หลังจากจมอยู่ในความคิดของตัวเองอยู่พักใหญ่ ทั้งสองก็ดึงสติกลับมาได้และรีบเบือนหน้าหนีไปคนละทางด้วยความขัดเขินทันที

“โ-โทษทีนะ... ข-ขอโทษที่จ้องนานไป หน่อย...”

ใบหน้าของทั้งคู่แดงก่ำไปจนถึงใบหู และยูจิก็แทบจะเค้นคำพูดเหล่านั้นออกมาจากปากหลังจากถูกจับได้ว่าแอบมองเธอจนเคลิ้ม

“อ๊ายตายแล้ว~ อะไรกันเนี่ย~ เมื่อกี้จ้องฉันตาไม่กระพริบเลยนะ~? โดนเสน่ห์ความสวยเซ็กซี่ของฉันสะกดเข้าให้แล้วล่ะสิ~?”

ไอคะพูดด้วยน้ำเสียงทีเล่นทีจริง มุมปากเคลือบไปด้วยรอยยิ้มขี้เล่นตามสไตล์ปกติของเธอ แต่ภายในใจกลับเขินอายจนอยากจะแทรกแผ่นดินหนี

ก็แหงล่ะ เพราะเธอก็จ้องเขาตาค้างตั้งนานเหมือนกัน! แถมแอบน้ำลายไหลนิด ๆ ด้วยซ้ำ! โชคดีที่ยูจิไม่ทันสังเกตเห็น แต่มันก็น่าอายอยู่ดีนั่นแหละ!

ยิ่งไปกว่านั้น เธอโดนดาเมจความน่ารักตอนเขาเขินโจมตีเข้าอย่างจังจนตั้งตัวไม่ติด และเธอก็ยังไม่อยากให้เขาเห็นมุม “เดระเดระ” (มุมหวานแหวว/สาวน้อยในห้วงรัก) ของเธอในตอนนี้ ดังนั้นเธอจึงเลือกที่จะแกล้งแหย่เขาเพื่อกลบเกลื่อนความเขินอายของตัวเอง

ทว่า คำพูดถัดมาของเขากลับทำให้เธอไปไม่เป็นยิ่งกว่าเดิม

“ค-ครับ... คุณ... สวยกว่าในรูปซะอีก...”

ร่างกายของไอคะแข็งทื่อไปอีกรอบ และสมองของเธอก็แทบจะช็อตไปกับคำพูดนั้น

จะ-จะตรงไปแล้วนะ!!!!

มะ-ไม่ได้การ ต้องหนีแล้ว! ฉันรับมือไม่ไหว! จะ-ยังไม่พร้อมเลยนะ!!! ห-หัวใจฉันคงรับไม่ไหวแน่ ๆ !!!

“เหหห~ งะ-งั้นหรอกเหรอ~ อะ-อ้า...! ฉ-ฉันไปสำรวจบ้านก่อนดีกว่านะ!!!”

ไอคะรีบสับเกียร์หมาวิ่งหนีไปตามโถงทางเดินฝั่งซ้ายทันที เธอวิ่งผ่านบันไดวนทางซ้ายมือ และห้องทานอาหารขนาดใหญ่ทางขวา ก่อนจะเลี้ยวขวาหายลับไปจากสายตาของยูจิ

ยูจิได้แต่มองตามแผ่นหลังที่วิ่งหนีไปของเธอด้วยสายตาเหม่อลอย

น่ารักฉากใหญ่เลยแฮะ...

แน่นอนว่าเขาแอบสังเกตเห็นว่าคำพูดซื่อ ๆ ตรง ๆ ของเขาทำให้เธอเลิกลั่กขนาดไหน จากการที่ได้แชทคุยกันบ่อย ๆ เขาเลยรู้ว่าเธอเป็นพวกชอบแกล้งแหย่อีกฝ่ายเวลาตัวเองเขินหรืออาย พูดง่าย ๆ ก็คือสายทำแต้มรุกฆาตแต่ค่าพลังป้องกันเป็นศูนย์ (สายรุกไร้รับ) เพราะงั้นพอเขาบอกความรู้สึกในใจออกไปตรง ๆ เธอก็เลยเปิดแน่บทันที

“เฮ้อ... ตัวจริงทำไมถึงน่ารักขึ้นได้ขนาดนี้กันนะ...?”

ถ้าน่ารักไปมากกว่านี้... มีหวังเขาคงได้หัวใจวายเข้าสักวันจริง ๆ แน่...

ยูจิถอนหายใจยาว ก่อนจะหยิบสมาร์ทโฟนออกมาเพื่อติดต่อกับทัตสึยะ

ซึบากิฮาระ ยูจิ: [ทัตสึยะ ผมกับไอคะมาถึงแล้วนะ ตอนนี้ยังไม่ค่อยแน่ใจว่าอยู่ที่ไหนเพราะวาร์ปเข้ามาในบ้านเลย ไว้ถ้าเช็กพิกัดแล้วจะบอกอีกทีนะ แล้วก็พวกเราจะแวะไปหา นายสะดวกเป็นวันพรุ่งนี้ไหม?]

ซึบากิฮาระ ยูจิ: [อ้อ ขอที่อยู่ของนายไว้หน่อยสิ]

ชิบะ ทัตสึยะ: [รับทราบ พรุ่งนี้ช่วงเช้าไม่มีปัญหา นี่คือที่อยู่ของฉัน]

ซึบากิฮาระ ยูจิ: [โอเค งั้นเจอกันพรุ่งนี้ ไว้ค่อยไปคุยแผนการกันตอนนั้นนะ]

ชิบะ ทัตสึยะ: [อืม แล้วเจอกัน]

หลังจากจบบทสนทนากับทัตสึยะ ยูจิก็สังเกตเห็นสัญลักษณ์แจ้งเตือนใหม่ในช่องเก็บของ (อินเวนทอรี)

นั่นคงเป็นพวกไอเทมสนับสนุนสินะ... รีบไปหาไอคะก่อนแล้วค่อยมาเปิดพร้อมกันดีกว่า

เขาพยายามเตรียมใจให้พร้อมก่อนที่จะต้องไปอยู่ต่อหน้าผู้หญิงที่เป็นเป้าหมายความรักอันยิ่งใหญ่ของเขา ยูจิสูดหายใจเข้าลึก ๆ สองสามครั้งเพื่อเรียกสติ ก่อนจะยกกระเป๋าเดินทางของตัวเองรวมถึงกระเป๋าเดินทางใบใหญ่ยักษ์อีก 4 ใบที่ไอคะทิ้งเอาไว้ตอนวิ่งหนี จากนั้นจึงก้าวเดินลึกเข้าไปในบ้านเพื่อตามหาเธอ

“โฮ่ย! ไอคะ! เอาของไปเก็บในห้องก่อนแล้วค่อยมาเดินสำรวจบ้านด้วยกันสิ! ให้ตายเถอะ! กระเป๋าเดินทางตั้ง 4 ใบเบ้อเริ่มขนาดนี้ ฉันไม่ลากคนเดียวหมดหรอกนะ!”

เสียงตะโกนของยูจิดังก้องสะท้อนไปทั่วห้องนั่งเล่นอันกว้างใหญ่ แต่กลับไม่มีเสียงตอบรับใด ๆ กลับมา

“เฮ้อ... สุดท้ายก็ต้องเล่นซ่อนแอบงั้นเรารึ...”

เขาถอนหายใจอีกครั้งพร้อมกับลับประสาทสัมผัสทั้งหมดให้เฉียบคม โดยเฉพาะประสาทการรับกลิ่น

เพราะทันทีที่เขาได้กลิ่นกายอันแสนหวานและหอมหวนราวกับหมู่มวลดอกไม้ที่ชวนน่าหลงใหลของเธอในครั้งแรก มันก็สลักลึกเข้าไปในความทรงจำจนไม่มีวันลืมเลือนไปเสียแล้ว

แม้แต่ตัวยูจิเองก็ยังไม่อยากจะเชื่อ เขารู้ดีว่าตัวเองมีรสนิยมแอบชอบ (เฟติช) กลิ่นหอมหวานของดอกไม้จากผู้หญิงที่เขารัก แต่อัตราการจำกลิ่นของไอคะได้เร็วขนาดนี้มันก็เกินไปหน่อย...

แถมตอนนี้เขายังมีประสาทสัมผัสที่เหนือกว่ามนุษย์ทั่วไปอีก เขาเลยอดคิดไม่ได้ว่ารสนิยมชอบกลิ่นของคนรักมันจะย่ำแย่ (หรือหนักข้อ) ขึ้นกว่าแต่ก่อนหรือเปล่า เพราะแค่เห็นไอคะแถมได้กลิ่นกายเธอแวบเดียวเมื่อกี้ เขาก็รู้สึก ‘ตื่นตัว’ ขึ้นมาดื้อ ๆ แล้ว...

เดี๋ยวสิ... ถ้าเป็นแบบนี้ต่อไป... นี่เรากำลังจะกลายเป็นพวกโรคจิตบ้ากลิ่น (Smell Fetish) เต็มตัวแล้วไม่ใช่หรือไงเนี่ย...?

--------------------------------X--------------------------------

หลังจากนั้นไม่นาน ยูจิก็พบตัวไอคะในห้องที่ดูเหมือนจะเป็นห้องสันทนาการขนาดใหญ่ ซึ่งกว้างขวางยิ่งกว่าห้องนั่งเล่นเสียอีก โดยเขาตามรอยจากเสียงฝีเท้าของเธอที่กระทบกับพื้นหินอ่อน

มันช่างน่าทึ่งมาก... ตอนแรกเขาคิดว่าคงไม่มีที่ไหนหรูหราไปกว่าห้องนั่งเล่นนั่นแล้วแท้ ๆ แต่ห้องสันทนาการนี้กลับน่าเหลือเชื่อยิ่งกว่า เพราะอัดแน่นไปด้วยเฟอร์นิเจอร์สุดหรูและเครื่องใช้ไฟฟ้าที่ทันสมัย แถมตอนที่เลี้ยวตรงหัวมุมเมื่อกี้ เขายังแอบเห็นแวบ ๆ ว่าห้องครัวฝั่งซ้ายมือมันอลังการขนาดไหนด้วย

แต่ก่อนที่จะวอกแวกไปมากกว่านี้ เขาฟึดฟัดรีบเดินไปหาไอคะ ทว่าบรรยากาศระหว่างพวกเขาก็ยังคงมีความกระอักกระอ่วนหลงเหลืออยู่ตามคาด

“ไง ไอคะ ไปหาห้องพักแล้วเอากระเป๋าไปวางก่อนเถอะ”

“อ๊ะ! ย-ยูจิ!”

ราวกับลูกกวางที่โดนแสงไฟหน้ารถส่องเข้าจัง ๆ ไอคะตัวแข็งทื่อทันทีที่รับรู้ถึงการมาของยูจิ และรีบเบือนสายตาหลบเขาในพริบตา

มะ-ไม่ได้การ! ทำไมเธอถึงเป็นแบบนี้ไปได้ล่ะไอคะ! ท่าทางขี้อายแบบนี้มันไม่สมเป็นเธอเลยนะ! ก็รู้อยู่แล้วนี่นาว่าเขาหล่อวัวตายควายล้มขนาดไหน! เลิกเลิกลั่กได้แล้ว!

ไอคะสูดหายใจเข้าลึก ๆ สองสามหนเพื่อสงบจิตสงบใจให้เต้นเป็นปกติ ก่อนจะหันกลับมาประจันหน้ากับยูจิอีกครั้ง

“เอ๋~? ทิ้งไว้ที่ห้องนั่งเล่นก่อนก็ได้นี่นา~ ไปสำรวจบ้านกันเถอะ!”

เมื่อเห็นเธอกลับมาทำตัวขี้เล่นเหมือนปกติ ยูจิก็ฝืนตัวเองให้สงบลงและทำตัวตามปกติเช่นกัน

“ไม่ได้ ๆ ... เธอยังอยู่ในชุดนักเรียนอยู่เลยไม่ใช่หรือไง? ไปเปลี่ยนชุดก่อนแล้วค่อยมาเดินดูรอบ ๆ ดีกว่านะ”

“บู่วว... ก็ได้ แต่ที่นี่กว้างจะตายไป แล้วเราจะไปหาห้องเจอกันได้ยังไงล่ะ?”

“หืม... ไม่รู้เหมือนกันแฮะ ลองเลี้ยวซ้ายตอนผ่านบันไดวนตรงนั้นดู แล้วลองไปเช็กโถงทางเดินฝั่งขวาดูไหมล่ะ โถงทางเดินตรงนั้นดูพิเศษดีนะเพราะมีพรมสวย ๆ ปูอยู่ด้วย”

“จัดไปเลยจ้า~!”

หลังจากเดินออกจากห้องสันทนาการ ยูจิและไอคะก็กลับมาที่ทางแยกสามทาง และมุ่งหน้าตรงไปยังโถงทางเดินอีกสายหนึ่งที่พวกเขายังไม่ได้เช็ก

เมื่อเดินผ่านโถงทางเดินไป ก็พบประตูทางซ้ายที่มีป้ายเขียนไว้ด้านบนว่า “ห้องอเนกประสงค์” (Utilities) และมีประตูอีกบานทางขวาพร้อมป้าย “ห้องเก็บเสบียง” (Pantry) และเมื่อเดินผ่านโถงทางเดินนั้นไป พวกเขาก็มาถึงส่วนที่เป็นแกลเลอรีที่มีประตูอยู่ทางขวามือและโถงทางเดินเล็ก ๆ ทางซ้าย

“นี่ ๆ ลองเปิดประตูบานนี้ดูสิ!”

“เอาสิ”

ทั้งสองเปิดประตูทางขวามือและพบกับห้องนอนสไตล์โมเดิร์นที่สวยงามทันสมัย โดยเน้นผนังและพื้นเป็นสีขาว มีพรมสีดำปูอยู่ใต้เตียงขนาดคิงไซส์ที่ตั้งอยู่ติดกับหน้าต่างกระจกบานใหญ่ เผยให้เห็นทิวทัศน์ของสวนหย่อมด้านข้าง

ส่วนทางซ้ายมือในระนาบเดียวกับข้างเตียง มีประตูและกระจกเงาบานใหญ่ติดตั้งอยู่ และเมื่อลองเข้าไปตรวจดูใกล้ ๆ กระจกเงาบานใหญ่นั้นแท้จริงแล้วคือตู้เสื้อผ้าขนาดมหึมาที่จะเปิดออกโดยอัตโนมัติเพียงแค่แตะส่วนหนึ่งของกระจก ในขณะที่ประตูบานนั้นทอดนำไปสู่ห้องน้ำส่วนตัวที่ครบครันไปด้วยฝักบัว อ่างจากุซซี่ ห้องแต่งตัว สุขภัณฑ์แบบบิเดต์ (สายฉีดชำระอัตโนมัติ) และห้องแต่งตัวแบบ Walk-in closet!

“ว้าววว~!!! สุดยอดไปเลย~!!!! ฉันจองห้องนี้แหละ!!!”

“นั่นสิเนอะ... โอเค งั้นฉันวางกระเป๋าเดินทางของเธอไว้ที่นี่นะ?”

“อื้อ~! อ้อ แต่ก่อนที่ฉันจะไปเปลี่ยนชุด พวกเราไปเช็กอีกฝั่งของห้องนี้กับโถงทางเดินพิเศษที่นายบอกด้วยกันก่อนเถอะนะ~!”

“อ่า ได้สิ”

ยูจิวางกระเป๋าเดินทางทั้ง 4 ใบของเธอไว้บนพื้นข้างเตียง จากนั้นทั้งสองก็ออกจากห้องเพื่อมุ่งหน้าไปยังอีกฝั่งหนึ่ง

ในโถงทางเดินนั้นมีประตูอยู่ 4 บาน บานทางซ้ายมีป้ายติดไว้ว่า “ทางเข้าสำหรับพนักงาน” (Service Entrance) ส่วนบานที่อยู่สุดปลายทางเดินมีป้ายเขียนว่า “โรงจอดรถ” (Garage) ส่วนบานที่อยู่ติดกับโรงรถคือ “ห้องเก็บของ” (Storage) พวกเขาจึงเดินเข้าประตูบานสุดท้ายทางขวามือที่ไม่มีป้ายติดไว้

เมื่อเปิดเข้าไป พวกเขาก็ได้รับการต้อนรับด้วยห้องพักที่มีลักษณะคล้ายคลึงกับห้องที่ไอคะเลือกไว้ไม่มีผิด

“โอ้~! มีอีกห้องล่ะ! แถมยังหน้าตาเหมือนกับห้องเมื่อกี้เป๊ะเลย แค่อยู่คนละฝั่งกัน”

“หืม... งั้นสองห้องนี้อาจจะเป็นห้องนอนธรรมดา ไม่ใช่ห้องนอนใหญ่ (Master Bedroom) ละมั้ง”

“อืม งั้นโถงทางเดินพิเศษที่นายบอกเมื่อกี้ก็อาจจะนำไปสู่ห้องนอนใหญ่ก็ได้! ไปดูกันเถอะ!!!”

“อ๊ะ! เดี๋ยวก่อนสิ!”

พวกเขาวิ่งกลับไปที่โถงทางเข้าโดยมียูจิวิ่งไล่ตามไอคะมาติด ๆ และในไม่ช้าพวกเขาก็มาถึงหน้าโถงทางเดินที่ปูด้วยพรมสีดำสลับทองพร้อมซอกที่มีภาพวาดทิวทัศน์สวยงาม

มีประตูสองบานทางซ้ายมือ บานหนึ่งขนาดเล็กกว่าพร้อมป้าย “ห้องแต่งตัว/ห้องสุขา” (Powder Room) ส่วนอีกบานเป็นประตูไม้คู่สีขาวขนาดใหญ่ล้อมรอบด้วยกรอบไม้สลักลายสีทองอร่าม ในขณะที่ฝั่งซ้ายของพวกเขาเป็นประตูคู่พร้อมป้าย “ห้องทำงาน” (Study) อยู่ด้านบน

ทั้งสองพุ่งตรงไปยังห้องที่ดูพิเศษอย่างเห็นได้ชัดทันที

“โฮ้... นี่มันตะโกนคำว่าห้องนอนใหญ่ออกมาดังลั่นเลยแฮะ”

“จริงด้วย... เข้าไปดูกันเถอะ”

“อื้อ!”

เมื่อก้าวเข้าสู่ภายใน พวกเขาก็พบกับห้องขนาดมโหฬารที่กว้างขวางเกินกว่าห้องนอนสองห้องแรกที่เห็นมาไกลลิบ

ตรงหน้าของพวกเขาคือชุดโซฟาพร้อมโต๊ะกาแฟและชุดโฮมเธียเตอร์ที่มีทีวี LCD ขนาดใหญ่ยักษ์ฝังเข้ากับผนังตรงข้ามโซฟาพอดี

และเมื่อเดินลึกเข้าไปอีก พวกเขาก็ได้เห็นเตียงนอนขนาดดับเบิ้ลคิงไซส์ (Double King-sized) ตั้งตระหง่านอยู่ชิดผนัง มีชุดโซฟาและโต๊ะกาแฟอีกชุดทางขวามือ และมีหน้าต่างกระจกบานยักษ์พร้อมผ้าม่านอยู่ด้านข้างซึ่งเปิดออกไปสู่ระเบียง เผยให้เห็นวิวทิวทัศน์อันงดงามของสระว่ายน้ำขนาดใหญ่และสวนไม้กระถาง

“นี่มัน... สุดยอดเกินไปแล้ว!!!!! อะไรกันเนี่ย?!!! ยัยห้องนอนของฉันเมื่อกี้มันกลายเป็นแค่ห้องคนใช้ไปเลยไม่ใช่หรือไงกัน?!!!”

“สุ-สุดยอดจริง ๆ ... ฉันพูดอะไรไม่ออกเลย...”

ทั้งสองเดินลึกเข้าไปด้านในเพื่อมองหาห้องน้ำ ทว่าสิ่งแรกที่พวกเขาพบกลับเป็นห้องแต่งตัวแบบ Walk-in closet ของห้องสวีทนี้แทน

และเมื่อเดินผ่านเข้าไป ด้านหลังนั้นยังมีห้องแต่งตัว (Dressing room) ซ่อนอยู่อีกชั้น และลึกเข้าไปกว่านั้นก็มีตู้เสื้อผ้า Walk-in closet อีกตู้นึงที่ในที่สุดก็นำไปสู่ห้องน้ำหลักที่มีอ่างจากุซซี่ขนาดมหึมา!

“อะ-อะไรกันเนี่ย... แค่ห้องน้ำนี่อย่างเดียวก็กว้างกว่าห้องนอนของฉันแล้วนะ... เดี๋ยวก่อน มีห้องยิมอยู่ข้างหลังนี่ด้วยเหรอ?!”

เมื่อเดินลึกเข้าไปในห้องน้ำหลัก ก็พบกับห้องฟิตเนสขนาดเล็กที่มีเครื่องบริหารอก (Bench press), เครื่องดันอก (Chest press), เครื่องดึงข้อสายเคเบิล (Lat pull-down), ม้านั่งเคเบิลต่ำ, แร็คสำหรับสควอท (Squatting rack) และเครื่องเล่นขา (Leg press) ครบครัน

และที่มุมห้อง ยังมีห้องอาบน้ำฝักบัวขนาดเล็กพร้อมประตูที่เปิดออกไปสู่พื้นที่ที่ดูเหมือนจะเป็นสวนหย่อมส่วนตัวขนาดเล็กอีกด้วย...

“...เธออยากได้ห้องนี้ไหม?”

“...ไม่ล่ะ ยูจิตามสบายเลย มันกว้างเกินไปสำหรับฉันคนเดียวน่ะ”

“...”

--------------------------------X--------------------------------

ในที่สุดยูจิก็จำนนและยอมรับห้องนอนใหญ่ขนาดมโหฬารนี้ไป ซึ่งสภาพของมันกว้างขวางจนแทบจะเป็นบ้านเดี่ยวอีกหลังได้เลยทีเดียว หลังจากที่โดนไอคะคะยั้นคะยอให้เขาเอาไป

พวกเขาทั้งคู่แยกย้ายกลับห้องเพื่อไปเปลี่ยนชุด ก่อนที่ยูจิจะเดินมาที่ห้องนั่งเล่นเพื่อนั่งรอไอคะ

ทันทีที่เขาทิ้งตัวลงบนโซฟา ยูจิก็รู้สึกราวกับว่าร่างทั้งร่างได้จมดิ่งลงไปบนเตียงปุยเมฆ พละกำลังทั่วร่างพลันหดหายและเอนหลังพิงไปกับมันทันที

อา... แย่ละสิเนี่ย... นี่ยังไม่ได้ลองไปนอนบนเตียงในห้องนอนเลยนะ แต่แค่นั่งตรงนี้ก็แทบจะเคลิ้มหลับได้สบาย ๆ เลย...

เขาเอนหัวพิงพนักและหลับตาลงครู่หนึ่งเพื่อดื่มด่ำกับโซฟาที่ดีที่สุดเท่าที่เคยนั่งมาในชีวิต ก่อนที่เสียงฝีเท้าจะทำให้เขาต้องลืมตาขึ้นมา

ในวินาทีนั้น ดวงตาของเขาเบิกกว้างเมื่อได้เห็นเรือนร่างของไอคะในชุดลำลองธรรมดา... เธอสวมเสื้อไหมพรมแขวนยาวคอเต่า และกางเกงนอนขายาวที่ขับเน้นสัดส่วนของเธอออกมาแบบหลวม ๆ

เธอดู... น่ารักน่าเอ็นดูเหลือเกิน ดูนุ่มฟูและอบอุ่นไปหมด...

ในขณะที่เธอเดินตรงมาหาเขา ยูจิก็อดไม่ได้ที่จะจ้องมองเธอด้วยสายตาเคลิบเคลิ้ม บรรยากาศรอบตัวเธอเปลี่ยนไปโดยสิ้นเชิง...

ปกติเธอจะดูมีเสน่ห์ยั่วยวนชวนน่าค้นหาและขี้เล่น แต่ตอนนี้เธอกลับดูเรียบร้อย นุ่มฟู อบอุ่น และน่ารักสุด ๆ ...

จนกระทั่งเธอจงใจสอดแขนขวาเข้าไปตรงกลางระหว่างหน้าอกอวบอิ่มทั้งสองข้างของเธอ แล้ววางมืออีกข้างไว้ตรงหน้าเป้ากางเกง จากนั้นก็โพสท่าเย้ายวนส่งรอยยิ้มแสนเจ้าเล่ห์มาให้เขา

“คิดยังไงจ๊ะ พ่อหนุ่ม~? ยังไม่เคยมีผู้ชายคนไหนได้เห็นฉันในชุดแบบนี้มาก่อนเลยน้า~”

มุมปากของยูจิกระตุกกึกในทันที เขาถูกดึงสติกลับมาจากภวังค์ด้วยคำพูดติดเรทของเธอและได้แต่ลอบถอนหายใจออกมา

“เมื่อกี้เธอดูใสซื่อ น่ารัก นุ่มฟู และสุดยอดมากแท้ ๆ ... แต่ก็ต้องรีบกลับมาทำตัวแบบนี้ทันทีเลยนะ”

“เอเฮเหะ~ มีผู้หญิงที่ทำได้ทั้งสองแบบมันไม่ดีกว่าเหรอจ๊ะ~? ต่อหน้าสังคมเป็นกุลสตรี แต่บนเตียงนี่แซ่บสุด ๆ เลยนะเออ~!”

“...ไม่ใช่ว่าเป็นพวกโรคจิตลามกทั้งนอกบ้านและในบ้านหรอกเรารึ?”

“อุฟุฟุ~ เรื่องนั้นนายเข้าใจผิดถนัดเลยล่ะ ยูจิ~”

ไอคะขยับกายเข้ามาใกล้เขามากขึ้นและโน้มตัวลงมาจนกระทั่งริมฝีปากของเธออยู่ชิดติดใบหูของเขา

“บนเตียงน่ะ ฉันแซ่บระเบิดระเบ้อกว่านั้นเยอะเลยน้า~ อยากลองชิมดูหน่อยไหมล่ะ~?”

ใบหน้าของเขาแดงซ่านขึ้นมาทันควันและหัวใจก็เต้นกระหน่ำกับคำพูดนั้น

เดิมทีสภาพร่างกายของเขาก่อนจะมาเจอไอคะก็ย่ำแย่อยู่แล้วหลังจากที่โดนคุณแม่เทศนามาชุดใหญ่ และหลังจากได้เจอไอคะตัวจริง ความต้องการของเขามันก็รังแต่จะพุ่งสูงขึ้นเรื่อย ๆ โดยเฉพาะเมื่อเด็กสาวที่เขาแอบชอบดันฮ็อตและเอ็กซ์กว่าในรูปตั้งหลายเท่าตัวในความเป็นจริง!

แล้วตอนนี้... เธอยังมาพูดเรื่องแบบนี้ใส่เขาอีก!!! เธอรู้บ้างไหมว่ามันทรมานขนาดไหนที่ต้องพยายามกดมังกรผงาดตัวเขื่องเอาไว้เนี่ย?!

“อะ-อะ-เอาเป็นว่า! ม-มาคุยเรื่องสถานการณ์ของพวกเราก่อนดีกว่า แล้วก็เอาไอเทมสนับสนุนออกมาจากช่องเก็บของได้แล้ว!!!”

“เอ๋~? แต่ฉันยังอยากเดินสำรวจบ้านต่ออีกหน่อยนี่นา!”

ไอคะยืดตัวกลับไปยืนตรงและเอามือค้ำสะโพกพร้อมกับทำปากยื่นงอนใส่คำพูดของเขา

“...เรื่องนั้นไว้ทำพรุ่งนี้เถอะ ตอนนี้มันจะสองทุ่มแล้วนะรู้ไหม? กว่าจะเดินดูไอ้คฤหาสน์หลังยักษ์นี่จนทั่ว มีหวังเลยเที่ยงคืนพอดี”

“บู่วว... ก็ได้ แต่มีข้อแลกเปลี่ยนนะ นายต้องทำมื้อเย็นให้ฉันกินด้วย! ฉันยังไม่ได้กินข้าวเย็นเลยนะรู้ไหม~? ดันโดนภารกิจเรียกตัวมาทันทีหลังจากกลับมาจากอากิฮาบาระน่ะ~”

ไอคะชี้กึ่งสั่งมาที่ยูจิพร้อมกับรอยยิ้ม ในขณะที่ยูจิเอียงคอด้วยความสงสัย

“หืม? เธอไปทำอะไรที่อากิฮาบาระเหรอ?”

“เหะเหะ~ เรื่องนั้นเอาไว้รอลุ้นทีหลังละกันนะจ๊ะ~”

“... โอเค ๆ เดี๋ยวฉันเข้าครัวไปทำอะไรให้กินง่าย ๆ ละกัน เธอไปนั่งรอที่ห้องทานอาหารก่อนเลย หวังว่าในบ้านนี้จะมีของกินนะ...”

“โอเชเลยจ้า~”

ยูจิเดินมุ่งหน้าไปยังห้องครัวโดยมีไอคะเดินตามหลังมาด้วยความตื่นเต้น และเธอก็เลือกนั่งลงบนเก้าอี้ตัวหนึ่งในห้องทานอาหารอันกว้างขวาง

เมื่อก้าวเข้าสู่ห้องครัวขนาดใหญ่ ยูจิก็อดไม่ได้ที่จะต้องทึ่งอีกครั้งกับขนาดและความโอ่อ่าของมัน ตรงนั้นมีตู้เย็นบานคู่ขนาดใหญ่ยักษ์ เตาอบขนาดโต เตาแม่เหล็กไฟฟ้าหลายหัว ตู้กับข้าวที่มีระบบประตูเปิดอัตโนมัติเรียงรายอยู่ด้านบนของห้องครัว ซิงค์ล้างจานขนาดกว้าง เครื่องล้างจานสุดล้ำสมัย และชุดอุปกรณ์ทำครัวที่ครบครันทั้งกระทะ มีด และช้อนส้อม ฯลฯ

ยิ่งไปกว่านั้น เนื่องจากโลกของทัตสึยะนั้นมีความก้าวหน้าทางเทคโนโลยีล้ำหน้ากว่าโลกของยูจิหรือโลกของไอคะไปไกลมาก เครื่องใช้ไฟฟ้าในครัวที่นี่จึงถือว่าล้ำยุคสุด ๆ สำหรับมาตรฐานของพวกเขา บางชิ้นดูเหมือนจะใช้เทคโนโลยีที่ยังไม่มีอยู่จริงในโลกเดิมของพวกเขาด้วยซ้ำ

มันคือความฝันที่เป็นจริงสำหรับทุกคนที่รักการทำอาหารอย่างแท้จริง แม้แต่ยูจิที่เป็นแค่มือสมัครเล่นที่เพิ่งเรียนรู้วิธีการทำอาหารจากคุณแม่มาได้เพียงไม่กี่วัน ก็ยังอดยกย่องคุณภาพของอุปกรณ์เครื่องครัวที่เขาครอบครองอยู่ในตอนนี้ไม่ได้

เมื่อลองเปิดเช็กตู้เย็น ยูจิก็พบว่ามันอัดแน่นไปด้วยวัตถุดิบและของสดมากมายก่ายกองจนสามารถเลี้ยงตัวเขาและไอคะไปได้เป็นเดือน ๆ เลยทีเดียวเมื่อเทียบกับขนาดตู้เย็น

“ไอคะ! อยากได้แบบเบา ๆ ท้องหรือแบบอิ่มจัดหนักเลยล่ะ? ตู้เย็นบ้านนี้ของเต็มเอี๊ยดเลย!”

“ขอแบบเร็ว ๆ แต่อิ่มท้องจ้า!!! เร็ว ๆ เข้าล่ะ! ฉันหิวจนไส้จะกิ่วอยู่แล้ว~!”

“รับทราบ!”

ยูจิจ้องมองวัตถุดิบที่มีในตู้เย็นอีกครั้งและหันไปเช็กตู้เก็บเครื่องปรุงและเครื่องเทศ และก็ต้องประหลาดใจแกมยินดีเมื่อพบว่าตู้กับข้าวก็เต็มไปด้วยเครื่องเทศและเครื่องปรุงสารพัดชนิด ชนิดที่ว่าเขาสามารถรังสรรค์เมนูอะไรขึ้นมาก็ได้ตามใจนึก ดังนั้นเขาจึงมีตัวเลือกมากมายเลยทีเดียว

เร็วแต่อิ่มท้อง... อืม งั้นเอาเป็นอาหารสไตล์มื้อเช้าแบบญี่ปุ่นโบราณละกัน

ยูจิรีบเตรียมหุงข้าวก่อนเป็นอันดับแรก เขาล้างข้าวสารอย่างพิถีพิถันและนำไปใส่ในหม้อหุงข้าวไฟฟ้าเพื่อเริ่มทำงาน

จากนั้น เขาก็ตักเนื้อปลาแซลมอนฟิลเลต์ชิ้นหนาและสวยงามออกมาจากตู้เย็น รวมถึงเต้าหู้ก้อน สาหร่าย ต้นหอม และกล่องมิโซะพาสต์ออร์แกนิก

ข้าวปั้นแซลมอน (แซลมอนโอนิกิริ) กับซุปมิโซะ น่าจะเหมาะมากสำหรับมื้อดึกสงัดแบบนี้

ยูจิเริ่มนำปลาแซลมอนที่ปรุงรสด้วยเกลือและพริกไทยเล็กน้อยลงไปจี่ในกระทะ จากนั้นก็หั่นเต้าหู้เป็นลูกเต๋า หั่นสาหร่าย และซอยต้นหอมเตรียมไว้สำหรับซุปมิโซะในระหว่างที่รอให้น้ำเดือด โดยสายตายังคงจับจ้องดูแลเนื้อปลาแซลมอนไม่ให้ไหม้

เขาไม่เคยแสดงความคล่องแคล่วและทักษะการทำอาหารระดับนี้ต่อหน้าคุณแม่มาก่อนเลยยามที่พวกเขากำลังทำข้าวกล่องไปโรงเรียนให้ตัวเขา ยูนะ และนินะ แม้ว่าเขาจะดูดซับทักษะทำอาหารของคุณแม่มาจนหมดสิ้นแล้วด้วยความเร็วในการเรียนรู้แบบก้าวกระโดดก็ตาม

แต่นั่นเป็นเพราะตอนนั้นเขาไม่ได้โฟกัสไปที่สิ่งที่ทำอย่างเต็มที่ ส่วนใหญ่เขาจะเอาแต่มองคุณแม่ ชวนเธอคุย และมีความสุขกับการได้อยู่ใกล้ชิดเธอในขณะที่ทำอาหารไปด้วย

นั่นคือสิ่งสำคัญที่สุดสำหรับเขาเมื่อพิจารณาว่าเขาแทบไม่มีโอกาสได้อยู่กับเธอตามลำพังเลยในช่วงเวลาที่เหลือของวัน ทว่าในตอนนี้ ด้วยการที่มีไอคะกำลังนั่งรออาหารฝีมือเขาด้วยความหิวโหย เขาจึงเค้นความสามารถทำทุกอย่างให้มีประสิทธิภาพที่สุดเท่าที่จะทำได้และตั้งใจทำมันอย่างสุดฝีมือ

ไม่นานนัก กลิ่นหอมหวนชวนน้ำลายสอเย้ายวนใจก็ค่อย ๆ โชยออกจากห้องครัวลอยเข้าไปในห้องทานอาหารหลังจากยูจิเข้าครัวไปได้เพียงไม่กี่นาที

ในขณะที่เธอกำลังนั่งชมวิวทิวทัศน์อยู่ในห้องทานอาหาร จมูกของเธอก็จับกลิ่นจาง ๆ ของปลาย่างและซุปมิโซะได้ด้วยประสาทสัมผัสที่เหนือชั้นขึ้น แม้ว่าระยะห่างระหว่างห้องทานอาหารและห้องครัวจะไกลกันพอสมควรก็ตาม

“ฟุดฟิด ฟุดฟิด หวา... กลิ่นหอมฟุ้งลอยมาเชียว... อา แย่ละสิ! กลิ่นนี่มันทำให้ฉันหิวกว่าเดิมอีกนะเนี่ย!”

เธอรู้สึกตื่นเต้นพอดู เพราะนี่จะเป็นครั้งแรกที่เธอจะได้ลิ้มลองอาหารที่ทำโดยฝีมือของยูจิเอง เธอเคยแอบอิจฉาพวกน้องสาวของเขามาตลอดที่ได้กินอาหารฝีมือเขาทุกวัน และเฝ้าสงสัยมาตลอดว่ารสชาติมันจะออกมาเป็นยังไง

และตอนนี้ พอได้กลิ่นเข้าจัง ๆ เธอก็แทบจะเก็บอาการตื่นเต้นเอาไว้ไม่อยู่แล้ว!

ฝีเท้าการเดินของเธอเริ่มเร็วขึ้น เธอเดินวนรอบห้องทานอาหาร สายตามองสำรวจไปทั่วในขณะที่ในหัวเต็มไปด้วยความตื่นเต้นและความคาดหวังกับอาหารโฮมเมดฝีมือยูจิ

และหลังจากรอคอยอยู่ประมาณ 25 นาที ในที่สุดยูจิก็เดินถือถาดอาหารขนาดใหญ่เข้ามาในห้องทานอาหาร บนถาดมีจานสี่เหลี่ยมผืนผ้าสองใบที่ใส่ข้าวปั้นโอนิกิริไว้ใบละ 3 ก้อน ถ้วยเปล่าสองใบ ทัพพี และหม้อต้มซุปมิโซะ

“อะ! ทำเสร็จแล้วเหรอ!!!”

ไอคะรีบพุ่งตัวไปที่โต๊ะและนั่งลงด้วยความตื่นตาตื่นใจ ดวงตาคู่สวยจับจ้องไปที่อาหารที่ยูจินำมาวางในทันที

“ขอโทษทีที่ให้รอนะ ข้าวสารมันใช้เวลาสุกนิดหน่อยน่ะ แต่อะนี่จ๊ะ ข้าวปั้นแซลมอนย่างกับซุปมิโซะ”

ยูจิวางถาดลง จากนั้นก็จัดแจงวางจานข้าวปั้น ถ้วยซุป และหม้อซุปมิโซะลงบนโต๊ะอาหาร

“ว้าววว~!!! หน้าตาน่ากินสุดยอดเลย~!!!”

“รีบกินตอนที่ยังร้อน ๆ อยู่เถอะ อะนี่ของเธอ”

“เหะเหะ~ ทานแล้วนะคะ~!”

ไอคะเป่าถ้วยซุปมิโซะที่ยูจิตักให้เล็กน้อยก่อนจะซดชิมเข้าไปคำหนึ่ง

“หวา...! นี่มัน... อร่อยสุด ๆ ไปเลย!!!! ฉันไม่เคยกินซุปมิโซะที่กลมกล่อมเข้มข้นแต่ก็โล่งคอขนาดนี้มาก่อนเลยในชีวิต! อร่อยมาก ๆ !”

ดวงตาของเธอเป็นประกายระยิบระยับด้วยความตื่นเต้นในขณะที่เธอตักซุปเข้าปากซดกินต่ออย่างตะกรุมตะกราม

“ดีใจที่ชอบนะ ฉันจำวิธีทำมาจากคุณแม่น่ะ ท่านเองก็เป็นแม่ครัวที่เก่งมากเลยล่ะ”

“โอ้โฮ~ คุณแม่บ้านสุดฮ็อตที่หาเงินเก่งแถมยังทำอาหารได้อร่อยขนาดนี้~ เซ็กซี่จังเลยน้า~ นายคงลำบากแย่เลยใช่ไหมล่ะจ๊ะ~?”

ไอคะลดถ้วยซุปมิโซะที่ตอนนี้พร่องไปครึ่งนึงลงแล้วส่งยิ้มกวน ๆ ไปให้ยูจิ

“...ฉันไม่ค่อยชอบวิธีที่เธอพูดเท่าไหร่หรอกนะ แต่ก็ปฏิเสธไม่ได้เหมือนกันนั่นแหละ”

“เหะเหะเหะ~ แหม ไม่ต้องกังวลไปหรอก~ นายเองก็มีพรสวรรค์ที่จะเป็นพ่อบ้านฟูลไทม์ได้เหมือนกันนะเนี่ย~! มีสามีดูแลบ้านที่ทั้งหล่อทั้งสมบูรณ์แบบขนาดนี้... นายไม่กลัวบ้างเหรอว่าจะมีผู้หญิงบางคนพยายามกักขังนายไว้ในบ้านตลอดไปน่ะ~?”

“...พอเลย ยิ่งหลังจากโดนมังงะมืดแนวขังคุก (Confinement Tag) ที่เธอชอบส่งมาให้ดูบ่อย ๆ เรื่องนั้นมันกลายเป็นความกังวลในชีวิตจริงของฉันไปแล้วนะ...”

“ฮ่าฮ่าฮ่า~ ฉันก็แค่ช่วยเปิดโลกเบิกเนตรให้นายต่างหากเล่า~!”

“เฮ้อ...”

“เหะเหะ~ เอาล่ะ ต่อไปมาลองข้าวปั้นโอนิกิรินี่กันดีกว่า~ อ้อ เติมซุปมิโซะให้ฉันอีกถ้วยสิคะ!”

“ได้เลย”

ยูจิลอบถอนหายใจยาว ทว่าเขาก็อดไม่ได้ที่จะอมยิ้มออกมาในขณะที่มองดูไอคะเคี้ยวอาหารฝีมือเขาอย่างเอร็ดอร่อย แถมยังมีรีแอคชั่นท่าทางเวอร์วังประกอบอีกต่างหาก เธอช่างน่ารักเหลือเกินจนเขารู้สึกอิ่มใจพะเรอเกวียนเพียงแค่ได้นั่งดูเธอกินข้าวอย่างมีความสุขและทำตัวน่ารักน่าเอ็นดูแบบนี้

“ยูจิ นายมัวทำอะไรอยู่เนี่ย~? มากินด้วยกันสิ! มันอร่อยสุดยอดเลยนะจะบอกให้?!”

“จ้า ๆ เข้าใจแล้ว”

ยูจิหยิบข้าวปั้นก้อนหนึ่งขึ้นมาและกัดกินเข้าไปคำเล็ก ๆ

เมื่อประเมินจากท่าทางที่เธอเอร็ดอร่อยกับมันขนาดนั้น ยูจิก็รู้ได้ทันทีว่ารสชาติของมันดีเยี่ยม ทว่ารสชาติกลับไม่ได้สลักลึกเข้าไปในสมองของเขาเลย เพราะในหัวของเขามันถูกเติมเต็มไปด้วยภาพลักษณ์ของเธอในขณะที่เขายังคงจ้องมองเธอทานอาหารต่อไป

ความรู้สึกนี้... มันช่างคล้ายคลึงกับตอนที่เขาชอบนั่งมองยูนะและนินะกินข้าวกล่องฝีมือเขาไม่มีผิด...

มันรู้สึก... เติมเต็มและคุ้มค่าอย่างบอกไม่ถูก และเขาไม่อาจละสายตาไปจากเธอได้เลย

รู้ตัวอีกที เธอก็กวาดข้าวปั้นทั้ง 3 ก้อนจนเรียบอาวุธ และเติมพื้นที่ว่างที่เหลือในกระเพาะด้วยซุปมิโซะจนอิ่มแปร้เต็มคราบ

“ฟู่~ อิ่มจังตังค์อยู่ครบ~ มื้อนี้สุดยอดมากเลย ขอบคุณมากสำหรับอาหารมื้ออร่อยนะ ยูจิ~”

“อืม ไม่เป็นไร”

ยูจิเองก็กินมื้อของตัวเองเสร็จเช่นกันและเริ่มเก็บรวบรวมจานชามกลับเข้าถาดเพื่อนำไปล้างทำความสะอาดในภายหลัง

“เฮ้อ... สถานการณ์ทั้งหมดนี่มัน... ยังรู้สึกเหมือนฝันอยู่เลยเนอะ?”

“เหมือนฝัน?”

“อืม... ก็แบบว่า พวกเราอยู่ในต่างโลกเลยนะรู้ไหม? เธอกับฉันมาจากคนละโลกแท้ ๆ แต่ตอนนี้พวกเรากลับมาอยู่ด้วยกันในโลกอื่นอีกใบหนึ่ง แถมพวกเรายังจะได้รับพลังที่มีอยู่แค่ในโลกแฟนตาซีอีก... จะว่าไป พวกเราก็กึ่ง ๆ ได้มันมาแล้วตอนเปิดกาชาล่ะนะ”

“ถ้าพิจารณาแบบนั้น มันก็น่าเหลือเชื่อจริง ๆ นั่นแหละ... แต่สำหรับฉัน ฉันรู้สึกเหมือนพวกเราแค่เดินทางจากที่หนึ่งไปยังอีกที่หนึ่งมากกว่า เพราะพวกเราสามารถกลับไปได้หลังจากทำสิ่งที่ต้องทำเสร็จสิ้นแล้ว มันเหมือนกับการไปเที่ยวต่างประเทศนั่นแหละ...

ส่วนเรื่องพลัง... ตอนแรกฉันก็ช็อตไปเหมือนกัน แต่ฉันก็พยายามอย่างเต็มที่เพื่อปรับตัว และก็ปรับตัวได้เร็วอย่างน่าประหลาดใจเลยล่ะ

ไม่รู้สิ อาจจะเป็นเพราะฉันอ่านมังงะและดูอนิเมะแนวนี้มาเยอะล่ะมั้ง ก็เลยคุ้นเคยกับมันได้เร็วมาก”

“หืม งั้นเหรอ... สงสัยฉันต้องเริ่มคิดแบบนั้นบ้างแล้วล่ะ ต้องรีบปรับตัวให้ไวและโฟกัสกับภารกิจ!”

“อืม ไม่ต้องห่วงหรอก ทัตสึยะกับฉันก็อยู่ที่นี่ด้วย เพราะงั้นเธอคิดซะว่ามา ‘พักร้อน’ เถอะ”

“ทริปพักร้อนงั้นเหรอ~? เป็นวิธีคิดที่ดีมากเลยนะเนี่ย~ อ้อ แต่ยังมีเรื่องนึงที่ฉันยังคิดไม่ตกเลย! พวกเราไปได้ไอ้คฤหาสน์หรูหราล้ำยุคหลังนี้มาเป็นที่พำนักได้ยังไงกันล่ะเนี่ย?! ตอนแรกฉันนึกว่าจะได้แค่บ้านธรรมดา ๆ ซะอีกนะ!!!”

ไอคะอุทานออกมาพร้อมกับกางแขนออกกว้าง

“หืม... ฉันเดาว่ามันน่าจะเกี่ยวข้องกับทรัพย์สินที่พวกเราได้รับมาสำหรับภารกิจนี้น่ะ”

“อ๊ะ ทรัพย์สิน 60% จากทั้งหมดนั่นน่ะเหรอ?”

“อืม ฉันได้หุ้น iApple มา 1% จากกาชา ซึ่งมันมีมูลค่าหลายพันล้านดอลลาร์ และเธอก็ได้สิทธิ์ครอบครองออนเซ็นรีสอร์ทมาด้วยใช่ไหมล่ะ? การมีทรัพย์สิน 60% ของจำนวนนั้นหมายความว่าเธอรวยล้นฟ้าพอดูเลยล่ะ พอเอาสองคนมารวมกัน มันก็เลยสมเหตุสมผลอยู่ว่าทำไมพวกเราถึงได้คฤหาสน์แบบนี้มาเป็นที่พำนักในโลกนี้แทนที่จะเป็นบ้านธรรมดา ๆ”

ดวงตาของไอคะเปรียบเสมือนดวงดาวส่องประกายยามที่เธอรับฟังคำอธิบายของเขา เธอลุกขึ้นจากที่นั่งและก้าวเดินตรงมาหายูจิที่นั่งอยู่ฝั่งตรงข้าม เธอส่ายสะโพกเดินนวยนาดอย่างเย้ายวนพร้อมกับริมฝีปากที่เคลือบไปด้วยรอยยิ้มเจ้าเล่ห์ชวนมอง

“หืม? เธอจะทำอะ- เดี๋ยวสิ จะทำอะไรน่ะ?!”

“โอ๊ยคุณพระช่วย~!!!! นี่ฉันได้เสี่ยเปย์ (Sugar Daddy) มาครองแล้วเหรอเนี่ย~!!! แถมยังเป็นเสี่ยที่หล่อลากดินขนาดนี้อีกต่างหาก~!!!”

ไอคะโผเข้าสวมกอดรอบคอของเขาอย่างกะทันหันและซุกใบหน้าของเขาเข้ากับหน้าอกหน้าใจอวบอิ่มของเธอ ดึงรั้งเขาเข้ามากอดไว้แน่น

“เฮ้ย! ป-ปล่อยฉันนะ!!! ไอ้พวกนั้นมันกระแทกหน้าฉันอยู่เนี่ย!!!”

“อ๊างง~ ฟุฟุฟุ~ ก็แหงอยู่แล้วสิคะ~ ฉันจงใจเอาเจ้าพวกเด็ก ๆ พวกนี้บดเบียดใส่นายเลยนะ~ เป็นยังไงบ้างล่ะ~? ทั้งใหญ่ ทั้งนุ่ม ทั้งอุ่น ราวกับสรวงสวรรค์เลยใช่ไหมล่ะจ๊ะ~”

“อึ้-อึก...”

เมื่อต้องเผชิญหน้ากับความจริงอันยิ่งใหญ่และแข็งกร้าวปานนี้ ยูจิไม่อาจปฏิเสธมันได้เลย มันช่างสุดยอด... ไม่สิ มันคือสรวงสวรรค์ชั้นเจ็ดชัด ๆ ! อย่างที่เธอพูดเลย มันใหญ่โตมโหฬารแทบจะเท่าหัวของเขาอยู่แล้ว แต่มันไม่ได้มีแค่นั้น ความอบอุ่น ความนุ่มนิ่มนี้ และกลิ่นกายของเธอ ทั้งหมดมันทำให้เขา ‘แข็งขึ้นมาเต็มเหนี่ยว’ ในทันที ถ้าไม่ใช่เพราะการตอบสนองอันฉับไวที่รีบกดท่อนมังกรที่ผงาดง้ำค้ำโลกเอาไว้ล่ะก็ มันคงพุ่งไปกระแทกกับโต๊ะอาหารจนเกิดเสียงดังให้เธอไหวตัวทันไปแล้ว

“เหะเหะเหะ~ น่ารักจังเลย~ ฉันชอบเด็กหนุ่มที่ซื่อตรงและน่ารักที่สุดเลยล่ะ”

ในขณะที่เธอกอดเขาไว้ ไอคะก็สูดลมหายใจเข้าเต็มปอดเพื่อตักตวงกลิ่นกายของเขาและเอาหน้าถูไถไปบนหัวของเขาในระหว่างที่สวมกอด

จะ-ไม่รู้เหมือนกันว่าเมื่อกี้ไปเอาความมั่นใจและความกล้ามาจากไหนถึงได้พุ่งมากอดเขาแบบนี้ แค่อยากจะแกล้งแหย่เขาหน่อยแล้วกอดแขนแท้ ๆ แต่พอได้เห็นเขาใกล้ ๆ จู่ ๆ ความต้องการอยากจะกอดหัวเขามันก็ทะลักทะล้นจนรู้ตัวอีกทีเธอก็ดึงหน้าเขาซุกเข้ามาระหว่างร่องอกเรียบร้อยแล้ว

แล้วพอได้มาอยู่ท่านี้นะ... เธอบอกเลยว่าโชคดีโคตร ๆ ที่ได้ทำแบบนี้!!!!!

อา~ ตัวเขาหอมจังเลย~ แถมฉันยังรับรู้ได้ถึงทุกการเคลื่อนไหวของเขาบนหน้าอกของฉันด้วย~ รู้สึกดีจังเลย~!

เธออยากจะอยู่ท่านี้ไปทั้งคืน นี่คือ... ระยะห่างที่ใกล้ชิดที่สุดเท่าที่เธอเคยมีร่วมกับคนที่แอบชอบ และเธออยากจะหยุดเวลาเอาไว้ตรงนี้...

และเมื่อประเมินจากการไร้ซึ่งแรงขัดขืน ยูจิเองก็น่าจะกำลังฟินกับมันอยู่เหมือนกันใช่ไหมล่ะ?

อุฟุฟุ~ สุดท้ายเขาก็ชอบหน้าอกของฉันล่ะนะ~ น่ารักจริง ๆ เลย~

ในฐานะคนที่เคยอกแบนราบเป็นแผ่นกระดานมาก่อน คำพูดใด ๆ ก็ไม่อาจอธิบายได้เลยว่าเธอมีความสุขขนาดไหนหลังจากที่ได้รับหน้าอกขนาดมหึมานี้มาครอง เพราะเธอเคยแอบอิจฉาสิ่งนี้มาโดยตลอด และตอนนี้เธอยิ่งมีความสุขทวีคูณเมื่อรู้ว่าคนรักของเธอเองก็ชอบมันมากเช่นกัน

พวกเขายังคงอยู่ในท่วงท่านั้นอยู่พักใหญ่ ต่างฝ่ายต่างซึมซับความอบอุ่นและการสัมผัสของกันและกันท่ามกลางความเงียบงัน จนกระทั่งไอคะจดจำได้ว่ามีบางอย่างที่เธอต้องบอกกับยูจิ

“อา จริงด้วย! ฉันมีเรื่องสำคัญที่ต้องบอกนายน่ะ”

“หืม? เรื่องอะไรเหรอ?’

ยูจิเงยหน้าขึ้นมองเธอในขณะที่ไอคะคลายอ้อมกอดรอบคอของเขาลง ใบหน้าของเขายังคงสัมผัสอยู่กับร่องอกของเธอ แต่จิตใจและความสนใจของเขาได้โฟกัสไปที่คำพูดของเธอเรียบร้อยแล้ว เขารู้สึกสังหรณ์ใจไม่ดีเมื่อจับน้ำเสียงของเธอได้

“มีเทวดาตกสวรรค์บุกโจมตีฉันเมื่อบ่ายนี้ตอนกำลังเดินทางกลับจากอากิฮาบาระน่ะ เจ้านั่นชื่อโดนาซี-”

“ว่าไงนะ?! เธอเป็นอะไรไหม?! บาดเจ็บตรงไหนรึเปล่า! บอกฉันมาสิ! เจ้านั่นทำร้ายเธอไหม?!”

ไอคะเบิกดวงตากว้างด้วยความประหลาดใจเมื่อจู่ ๆ ยูจิก็ขึ้นเสียงดังและลุกพรวดขึ้นมาจับไหล่ของเธอไว้แน่นด้วยแรงทั้งหมดที่มี

เธอสามารถมองเห็นความตื่นตระหนกในดวงตาของเขาในขณะที่เขาหลุกหลิกสำรวจร่างกายของเธอด้วยความกังวล ก่อนจะหันสายตากลับมาสบตาเธอด้วยสีหน้าหวาดกลัว

อา... เขาเป็นห่วงเรา... มากยิ่งกว่าที่คิดไว้ซะอีก...

ริมฝีปากของเธออดไม่ได้ที่จะคลี่รอยยิ้มออกมาจนดวงตาโค้งหยาดเยิ้มในขณะที่เธอมองสบตาเขาด้วยความปิติตื้นตัน

เธอยกมือขึ้นช้า ๆ ไปประคองใบหน้าของเขาและลูบไล้แก้มของเขาอย่างนุ่มนวล แผ่วเบา และเต็มเปี่ยมไปด้วยความรัก

“ฉันไม่เป็นไรหรอก ยูจิ ตอนแรกมันก็น่ากลัวอยู่หรอกนะ แต่ฉันเปิดใช้งานสร้อยคอเวทมนตร์ได้ทันท่วงทีพอดี แล้วก็... เอาเป็นว่า ตอนนี้ฉันรู้ซึ้งแล้วล่ะว่าความแข็งแกร่งระดับจุดสูงสุดของมนุษยชาติยามที่ปลดล็อคศักยภาพทั้งหมดมันเป็นยังไง”

ยูจิถอนหายใจยาวเหยียดด้วยความโล่งอกเมื่อได้ยินคำพูดของเธอ ร่างทั้งร่างพลันหมดแรงทรุดตัวกลับลงไปนั่งบนเก้าอี้ตามเดิม

“โล่งอกไปที... อย่าทำให้ฉันตกใจแบบนี้อีกสิ...”

“เอเฮเหะ~ นายนั่นแหละที่ลนลานไปเองก่อนจะฟังเรื่องราวให้จบนะจ๊ะ~ ไหงกลายมาเป็นความผิดของฉันได้ยังไงกันล่ะเนี่ย~?”

“...ขอโทษที ฉันไม่ได้ตั้งใจจะขึ้นเสียงใส่แบบนั้นหรอก แล้วก็ขอโทษด้วยนะถ้าเมื่อกี้ฉันทำเธอเจ็บน่ะ”

“เปล่าหรอก~ นายไม่ได้ทำฉันเจ็บเลย แล้วฉันก็ดีใจมาก ๆ ด้วยซ้ำที่เห็นนายเป็นห่วงฉันขนาดนี้น่ะ~”

“...”

ไอคะโปรยยิ้มกว้างอีกครั้งเมื่อเห็นเขาแอบเบือนหน้าหนีไปเล็กน้อยด้วยความเขินอาย

“แต่ถึงอย่างนั้น ฉันก็ดีใจนะที่พวกเราได้รับเควสทันทีหลังจากผ่านวิกฤตินั้นมาได้ ตอนนี้ฉันจะได้มีพลังใหม่ ๆ เอาไว้ปกป้องตัวเองสักที”

ไอคะพูดพร้อมกับวาดแขนโอบรอบคอของยูจิอีกครั้งและดึงหัวของเขาเข้ามาซุกที่หน้าอกของเธอตามเดิม

“อืม... พวกที่เหลืออีกสามคนก็อาจจะตามล่าเธอต่อหลังจากที่เธอโค่นลงไปได้คนนึงแล้ว และพวกมันจะระวังตัวแจยิ่งกว่าเดิมแน่”

เนื่องจากรู้สึกเหนื่อยล้าจากอารมณ์ที่สวิงขึ้นลงอย่างรุนแรงเมื่อครู่ ประกอบกับความถวิลหาความอบอุ่นของเธอหลังจากที่เกือบต้องสูญเสียเธอไป ยูจิจึงเอนกายพิงเข้าหาเธอ ซุกใบหน้าเข้าไประหว่างหน้าอกระดับสรวงสวรรค์ของเธอ และวาดแขนโอบรอบเอวบางของเธอไว้ หลอมรวมอ้อมกอดเข้าด้วยกันอย่างนุ่มนวล

“ขอร้องล่ะ... ระวังตัวด้วยนะ... จริง ๆ ... อย่าทำให้ฉันหัวใจวายอีกเลย...”

“อืม ฉันจะระวังนะ แต่ถ้าสถานการณ์มันเริ่มเกินรับมือ ฉันขอโทรหานายได้ใช่ไหม?”

“แน่นอนอยู่แล้ว ไม่ว่าเมื่อไหร่หรือที่ไหนถ้าเธอต้องการฉัน ฉันจะไปหาทันที และตอนนี้พวกเราปลดล็อคโลกใบนี้แล้ว ถ้าเกิดอันตรายขึ้นมาให้หนีมาที่นี่แล้วโทรเรียกฉัน เข้าใจไหม?”

“อืม ขอบคุณนะ”

“ยินดีเสมอ...”

เมื่อความเงียบงันเข้าปกคลุมห้องทานอาหารอีกครั้ง ยูจิและไอคะยังคงตระกองกอดกันและกันอยู่แบบนั้น โดยมีไอคะคอยลูบหัวของเขาอย่างเบามือ ในขณะที่ยูจิก็กระชับอ้อมกอดรอบเอวของเธอให้แน่นขึ้น ซึมซับรับรู้ถึงการมีอยู่และความอบอุ่นของกันและกันท่ามกลางความเงียบ

ในวินาทีนี้ ทั้งสองคนต่างมีความคิดหนึ่งแล่นขึ้นมาตรงกันในหัว

อา... นี่เราตกหลุมรักเขา/เธอ เข้าเต็มเปาแล้วจริง ๆ สินะ...