บทที่ 1 เมษายน ณ คานางาวะ – สาธิตริคไค

บทที่ 1 เมษายน ณ คานางาวะ – สาธิตริคไค

เดือนเมษายน ดอกซากุระบานสะพรั่งทั่วคานางาวะ

โรงเรียนมัธยมต้นสาธิตมหาวิทยาลัยริคไค

ในช่วงเปิดเทอมปีการศึกษาใหม่ ริคไคได้ต้อนรับเหล่านักเรียนรุ่นใหม่เข้ามาเต็มไปหมด

เมื่อมองไปรอบ ๆ ก็เห็นร่างของเด็ก ๆ ที่เต็มไปด้วยพลัง เคลื่อนไหวผ่านประตูโรงเรียนอย่างไม่ขาดสาย…

“ฮ่าฮ่าฮ่า! นี่สินะ สาธิตริคไค! ชั้นจะเป็นคนที่เก่งที่สุดในโลกให้ได้!”

ทันใดนั้น เสียงหนึ่งก็ดึงดูดความสนใจของทุกคน

ถัดมา เด็กผู้ชายผมหยิกฟูเหมือนสาหร่ายทะเลคนหนึ่งก็ปีนขึ้นไปบนประตูรั้วโรงเรียน แล้วตะโกนเสียงดังด้วยท่าทางเย่อหยิ่งเล็กน้อย

...

“สมกับเป็นโลกของปริ๊นซ์ออฟเทนนิสจริง ๆ...”

ท่ามกลางฝูงชน คิตาจิมะ ยู มองไปยังร่างที่คุ้นตาบนประตูรั้ว และอดไม่ได้ที่จะเผลอเหม่อคิดตาม

แม้เจ้าตัวจะดูเด็กกว่าในความทรงจำ แต่คิตาจิมะ ยู ก็มั่นใจเต็มร้อยว่า เด็กคนนั้นคือ คิริฮาระ อาคายะ!

คิริฮาระในวัยสิบสองปีนี่มัน “เจ้าตัวเปี๊ยก” ดี ๆ นี่เอง

ตอนนี้เขากำลังปลดปล่อยพลังความสดใสร่าเริงตามวัยออกมาเต็มที่...

แน่นอนว่า อีกฝ่ายไม่ได้มีโอกาสทำตัว “กร่าง” ได้นานนัก เพราะครูฝ่ายปกครองรีบโผล่มาแล้วลากตัวเขาลงจากประตูไปในทันที

“ไหน ๆ ก็มาโผล่ที่ริคไคแล้ว... ชั้นเองก็ควรจะไปดูชมรมเทนนิสซะหน่อย แล้วก็นะ...”

หัวใจของคิตาจิมะเต้นแรงขึ้นเล็กน้อย จากนั้น “อุปกรณ์” บางอย่างในหัวของเขาก็ส่องแสงขึ้นมา

นั่นคือนิ้วทองคำของเขา

ในฐานะหนึ่งในกองทัพผู้ข้ามโลก อุปกรณ์นี้มีลักษณะคล้ายเทอร์มินัลเสมือนของเอ็กซ์ แต่ตัวเครื่องเป็นสีฟ้าคราม ดูน่าเกรงขามกว่าเล็กน้อย

ส่วนความสามารถของมัน...

น่าจะเป็น “การควบแน่นการ์ดเสมือน”

ตราบใดที่เขาสร้างสายสัมพันธ์กับ “คู่หู” ได้ เทอร์มินัลเสมือนนี้ก็จะสแกนและวิเคราะห์ความสามารถของตัวละครคนนั้น แล้วสร้างเป็นการ์ดออกมาให้ใช้ได้

อย่างไรก็ตาม ต่อให้ดูทรงพลังแค่ไหน การ์ดที่ใช้ได้ก็มีแค่ครั้งละใบเท่านั้น แถมไม่ได้มีชุดเกราะเท่ ๆ ให้สวมใส่อะไรด้วย

“สมแล้วที่เป็นริคไค... ใหญ่โตชะมัด... แล้วก็มีชมรมเยอะแยะไปหมดเลยแฮะ”

“ว่าแต่ ถ้าพูดถึงชมรมกีฬา ผลงานของริคไคนี่ก็ท็อปจริง ๆ เทนนิสกับเบสบอล ปีที่แล้วทั้งคู่ก็คว้าแชมป์ระดับชาติมาหมาด ๆ...”

“ซอฟต์บอลกับวอลเลย์บอลก็ดูดีเหมือนกัน...”

...

สองข้างทางของโถงทางเดิน เต็มไปด้วยซุ้มชมรมต่าง ๆ ที่ตั้งเรียงรายกันอยู่ กำลังจัดกิจกรรมรับสมาชิกใหม่กันอย่างคึกคัก

คิตาจิมะกวาดสายตาไปรอบ ๆ ไม่นานก็เจอป้ายของชมรมเทนนิส

ในฐานะชมรมเทนนิสอันดับหนึ่งของริคไค ผู้คนที่อยากสมัครเข้าชมรมในตอนนี้จึงมีจำนวนไม่น้อย แถวยาวเหยียดล้นออกมานอกพื้นที่ซุ้ม

“ได้ยินมาว่าชมรมเทนนิสของริคไคมุ่งสู่ความเป็นเลิศ สมาชิกทุกคนต้องคุมวินัยตัวเองเข้มสุด ๆ สงสัยเหมือนกันว่า คนที่กำลังต่อแถวอยู่ตรงนี้ จะมีสักกี่คนกันนะที่ทนอยู่ต่อได้...”

พึมพำกับตัวเองเบา ๆ แล้วคิตาจิมะก็เลือกหันหลังกลับ มุ่งหน้าไปยังห้องเรียนแทน

ปี 1 ห้อง C เลขที่ 21

การสมัครเข้าชมรมเทนนิสไม่ใช่เรื่องด่วนอะไร ในเมื่อคนยังต่อคิวกันอยู่ยาว เขาเลยไม่รีบร้อน

สิ่งสำคัญที่สุดตอนนี้คือการไปรายงานตัวให้เรียบร้อย

คนส่วนใหญ่ในห้องเรียนมาถึงกันแล้ว หลายคนมาจากโรงเรียนประถมในคานางาวะเหมือนกัน จึงทำความรู้จักและจับกลุ่มคุยกันอย่างรวดเร็ว

“นั่นมัน... ทามางาวะ โยชิโอะ...”

สายตาของคิตาจิมะกวาดไปรอบห้อง เขาเจอที่นั่งของตัวเองก่อน แล้วสายตาก็หยุดลงพร้อมแววประหลาดใจเล็กน้อย

ถึงจะเป็นแค่เด็กม.ต้นปีหนึ่ง แต่ “กัปตันชมรมเทนนิสในอนาคต” คนนี้ก็ได้รับความสนใจเป็นพิเศษอยู่แล้ว

ตอนนี้ ในบรรดากลุ่มเล็ก ๆ ที่จับกลุ่มคุยกัน กลุ่มของเขามีสมาชิกเยอะที่สุดอย่างเห็นได้ชัด

“สวัสดี ชั้นทามางาวะ ทามางาวะ โยชิโอะ ฝากตัวด้วยนะ!”

พอรู้สึกได้ถึงสายตาของคิตาจิมะ ทามางาวะก็หยุดชะงักเล็กน้อย ก่อนจะทักทายพร้อมรอยยิ้ม

“สวัสดี คิตาจิมะ ยู เรียกชั้นว่า ‘คิตาจิมะ’ เฉย ๆ ก็ได้...”

คิตาจิมะยิ้มตอบพร้อมพยักหน้า จากนั้นก็ไม่ได้พูดอะไรต่อมากนัก

ต่อมา มีเพื่อนร่วมชั้นอีกสองสามคนเดินเข้ามาทักทายคิตาจิมะ และค่อย ๆ รวมกลุ่มพูดคุยกันอย่างออกรส

“ทุกคน ยินดีต้อนรับสู่ริคไค...”

ไม่นาน ครูประจำชั้นของห้อง C ก็เดินเข้ามา...สายเล็กน้อยตามคาด

จากนั้นจึงเริ่มกล่าวต้อนรับและอธิบายเรื่องต่าง ๆ ยาวเหยียด

คิตาจิมะเริ่มรู้สึกง่วงเล็กน้อยขณะนั่งฟัง ขณะที่นักเรียนคนอื่น ๆ ตั้งใจฟังกันอย่างเอาจริงเอาจัง

สักพัก โรงเรียนก็จัดพิธีต้อนรับขึ้น โดยให้นักเรียนทุกชั้นปีมารวมตัวกัน

ในลานกว้าง ผู้อำนวยการ โยชิซาวะ สึโตมุ ยืนมองฝูงชนเบื้องล่างเวทีด้วยสีหน้าจริงจัง

“สมบัติสามประการของโรงเรียนเราคือ ประวัติศาสตร์ สภาพแวดล้อม และนักเรียน เรารู้สึกเป็นเกียรติที่พวกเธอเลือกริคไค จากนี้ไป... ยินดีต้อนรับทุกคนมาร่วมขับขานบทเพลงแห่งวัยเยาว์ไปพร้อมกับรุ่นพี่ที่ยอดเยี่ยมของพวกเรา!”

...

หลังฟังสุนทรพจน์ปลุกใจของผู้อำนวยการจบลง คิตาจิมะก็ค่อย ๆ แยกย้ายจากเพื่อนร่วมชั้น

ทว่า เวลาตอนนี้ก็ล่วงเลยมาถึงเที่ยงแล้ว เขาเลยตัดสินใจออกจากโรงเรียนกลับบ้านก่อน

บ้านของตระกูลคิตาจิมะในจังหวัดคานางาวะไม่ได้ร่ำรวยอะไรเป็นพิเศษ

แต่ก็ไม่ได้ลำบากถึงขั้นยากจน

พ่อทำงานบริษัทหนังสือพิมพ์ แม่ทำงานที่ร้านขนมหวาน ครอบครัวสนิทสนมกันดี

เพียงแต่ในช่วงกลางวัน ทั้งพ่อและแม่มักไม่ค่อยได้กลับมาบ้าน

หลังจากหาอะไรง่าย ๆ รองท้องเสร็จ คิตาจิมะก็ออกจากบ้านกลับไปที่ริคไคอีกครั้ง...

การรับสมัครชมรมมีแค่วันเดียว เท่ากับว่าช่วงเวลานี้เป็นโอกาสทอง เขาจึงตัดสินใจไปดูชมรมเทนนิสให้เรียบร้อยก่อน

...

“สวัสดีครับ ผมทามางาวะ โยชิโอะ...”

ไม่นานหลังจากมาถึงบริเวณชมรมเทนนิส คิตาจิมะก็เห็นร่างที่คุ้นตา

เป็นทามางาวะ คนที่เขาเพิ่งคุยด้วยในห้องเรียนเมื่อเช้านี่เอง

รุ่นพี่สองคนที่รับหน้าที่รับสมัครสมาชิกใหม่ดูเหนื่อยล้าเล็กน้อย พวกเขาเหลือบมองทามางาวะ ก่อนจะยื่นใบสมัครให้

“นายคือ... อืม คิตาจิมะ?”

ทามางาวะบังเอิญเหลือบมองมาเห็นคิตาจิมะ ยู เขาชะงักไปชั่วครู่ก่อนจะพูดช้า ๆ ว่า

“บังเอิญจังเลยนะ ที่มาเจอนายที่นี่...”

“พอดีมีเวลาว่างน่ะ แล้วชั้นก็อยากเข้า ชมรมเทนนิส อยู่แล้วด้วย...”

คิตาจิมะยิ้มตอบอีกครั้ง

ไม่นาน ทั้งคู่ก็กรอกใบสมัครเสร็จ และกลายเป็นสมาชิกชมรมเทนนิสอย่างเป็นทางการ

แน่นอน... นั่นเป็นเพียงแค่ขั้นตอนสมัครเบื้องต้นเท่านั้น

การจะอยู่รอดในชมรมเทนนิสต่อไปได้หรือไม่ ขึ้นอยู่กับการฝึกซ้อมที่รออยู่ข้างหน้า

ริคไคไม่ได้มีนิสัยแย่ ๆ ถึงขั้นห้ามเด็กปีหนึ่งลงแข่ง

แต่การจะได้เป็นตัวจริง... ก็ไม่ใช่เรื่องง่ายเลย

ที่ริคไค ด้วย “ความใส่ใจ” ของรองกัปตันอย่างซานาดะ ทำให้ระเบียบวินัยและข้อกำหนดต่าง ๆ เข้มงวดมาก

นักเรียนใหม่จำนวนไม่น้อยที่ทนความลำบากไม่ไหว สุดท้ายก็มักถอนตัวออกจากชมรมไป

“ซ้อมเช้าเริ่มเจ็ดโมงพรุ่งนี้ พวกนายต้องมาถึงชมรมตอนหกโมงห้าสิบ... จำไว้ว่าให้มาก่อนเวลา รองกัปตันซานาดะจะมาเช็กชื่อเอง...”

หลังเสร็จสิ้นทุกขั้นตอน รุ่นพี่ที่ดูใจดีคนหนึ่งก็หันมาบอกว่า

“ในชมรมเทนนิส อย่าไปกวนใครให้เขาไม่พอใจก็แล้วกัน แต่โดยเฉพาะอย่างยิ่ง อย่าไปแหยมกับรองกัปตันล่ะ ระวังจะโดน ‘เชือดไก่ให้ลิงดู’ เอา...”

“รับทราบครับ...”

คิตาจิมะกับทามางาวะสะดุ้งเล็กน้อย ก่อนจะยิ้มแล้วพยักหน้าให้รุ่นพี่อย่างจริงใจ

พูดถึงซานาดะ เขาคือกรรมการคุมกฎของชมรม

ผลงานต่อสถิติการแข่งขันเทนนิสของริคไคเมื่อปีที่แล้ว เรียกได้ว่าขาดเขาไม่ได้เลย

แต่ถ้าจะพูดถึง “ตัวอย่าง” ที่โดนเชือดให้ดูล่ะก็... ตอนนี้ก็มีอยู่แล้วหนึ่งคน

รุ่นพี่โมริ จอมขี้เซาที่หนีซ้อมบ่อยกว่าหนึ่งหรือสองครั้งแน่ ๆ คือคนแปลกประจำชมรมเทนนิสแบบไม่ต้องสงสัย

...

เพราะทั้งคู่ยังมีเรียนตอนบ่าย จึงเดินกลับห้องเรียนด้วยกัน

ในวันแรกของเทอมใหม่ โรงเรียนไม่เพียงแต่แจกตำราเรียนเท่านั้น แต่ยังให้ครูอาจารย์มาช่วยวอร์มอัพเนื้อหาหลักสูตรให้อีกด้วย

ทว่า... เกรดของคิตาจิมะไม่ได้แย่อะไร

แถมก่อนจะข้ามโลกมา เขาก็คุ้นเคยกับเนื้อหาระดับม.ต้นอยู่พอสมควรแล้ว จึงนั่งฟังอย่างสบาย ๆ

เผลอแค่พริบตาเดียว... ก็ถึงเวลาเลิกเรียน

เวลาเลิกเรียนของโรงเรียนญี่ปุ่นโดยทั่วไปคือราว ๆ บ่ายสามโมง

ด้วยความที่เขากลับบ้านมาแล้วรอบหนึ่ง และไม่มีธุระอะไรเป็นพิเศษ คิตาจิมะจึงเดินเตร่กลับไปยังคอร์ตเทนนิสของริคไคอีกครั้งโดยไม่รู้ตัว...