บทที่ 22 ลูกค้ารายใหญ่

บทที่ 22 ลูกค้ารายใหญ่

การร่วมมือกันในระยะยาวอย่างนั้นหรือ

บุคคลผู้นี้มาจากศูนย์บำบัดอาการกลายร่างเป็นสัตว์ หากตนเองลงนามในสัญญากับหล่อน จะไม่เป็นการเปิดเผยตัวตนที่แท้จริงหรอกหรือ

ดังนั้นอย่าได้สนใจเรื่องนี้เลยดีกว่า หากพวกเขาต้องการก็เพียงแค่มาซื้อที่แผงค้าของตนก็สิ้นเรื่อง

หวังซิ่วซิ่วเริ่มรู้สึกกระวนกระวายใจขึ้นมาทันทีเมื่อได้ยินเช่นนั้น

"คุณ อย่าเพิ่งออกจากระบบสิ ฉันจะไปถามแม่ก่อน พวกเราอาจจะต้องการซื้อผลไม้ของคุณเพิ่มอีก"

ในคลังสินค้าเหลือผลไม้เพียงสองถึงสามร้อยผลเท่านั้น อีกทั้งเวลาในการเติมสินค้าและจำนวนสินค้าในแต่ละครั้งก็ยังไม่มีความแน่นอน

พวกเธอต้องฉวยโอกาสนี้เพื่อซื้อผลไม้ไว้ให้ได้มากที่สุด

รอยยิ้มแห่งความสำเร็จปรากฏขึ้นบนใบหน้าของหลินจื่อ

ทว่าเนื่องจากใบหน้าของเธอถูกปรับให้เบลอไว้ หวังซิ่วซิ่วจึงไม่อาจมองเห็นรอยยิ้มนั้นได้เลย

"ก็ได้ แต่ฉันกำลังจะไปซูเปอร์มาร์เก็ตเพื่อซื้อของ คงไม่อาจรอคุณได้นานนักหรอกนะ"

ความน่าเชื่อถือของบุคคลผู้นี้ไม่ค่อยดีเท่่าใดนัก คราวก่อนที่ปล่อยให้เธอรอก็หายเงียบไปเลยไม่กลับมาอีก

"แค่สิบนาทีเท่านั้น วางใจเถอะฉันจะรีบกลับมาทันที" หลังจากกล่าวจบ หวังซิ่วซิ่วก็รีบออกจากระบบไปในทันใด

เมื่อกลับสู่โลกแห่งความเป็นจริง หวังซิ่วซิ่วก็รีบเร่งไปหาหวังหลานด้วยความรีบร้อน

หวังหลานกำลังพักผ่อนอยู่พอดีในเวลานี้

หวังซิ่วซิ่วลอบระบายลมหายใจด้วยความโล่งอก ก่อนจะเดินเข้าไปภายในห้องตรวจของหวังหลาน

จากนั้นเธอจึงรีบรายงานเรื่องราวของหลินจื่อให้หวังหลานฟังอย่างรวดเร็ว

"แม่คะ แม่ค้าแอปเปิ้ลคนนั้นบอกว่าตอนนี้เธอเหลือผลไม้เพียงสองถึงสามร้อยผลเท่านั้นค่ะ อีกทั้งเวลาที่จะเติมสินค้าในคราวหน้าและจำนวนสินค้าก็ยังไม่แน่นอน พวกเราควรจะ ซื้อผลไม้พวกนั้นไว้ทั้งหมดเลยดีไหมคะ"

"หากตอนนี้พวกเราไม่ซื้อเพิ่ม เกิดคราวหน้าเธอไม่สามารถหาสินค้ามาได้หรือได้มาเพียงเล็กน้อย พวกเราอาจจะไม่มีโอกาสได้ซื้ออีกเลยนะแม่"

หวังหลานนิ่งคิดอยู่ครู่หนึ่ง

ไม่นานนักหล่อนก็พยักหน้ารับ

"ถ้าอย่างนั้นก็ซื้อเถอะ" เงินจำนวนสองถึงสามล้านสตาร์คอยน์นับว่ามากก็จริง แต่ก็ไม่ใช่ว่าหล่อนจะไม่มีกำลังจ่าย

เมื่อคิดได้ดังนี้ หวังหลานจึงเปิดอุปกรณ์คอมพิวเตอร์แบบพกพาของตนขึ้นมา แล้วทำการโอนเงินอีก 3 ล้านสตาร์คอยน์ให้แก่บุตรสาว

"พยายามซื้อผลไม้ธรรมชาติของเธอมาให้ได้ทั้งหมด รีบไปเถอะ" หวังหลานกล่าวเร่ง

"ค่ะ" หวังซิ่วซิ่วรับคำ

หลังจากกล่าวจบ เธอก็เข้าสู่ระบบตลาดนัดติดล้ออีกครั้งในทันที

เป็นไปตามคาด หลินจื่อยังคงรอเธออยู่ตรงนั้น

เมื่อเห็นหวังซิ่วซิ่วกลับมา หลินจื่อก็รู้สึกโล่งใจขึ้นมาก

ยังดีที่สตรีผู้นี้ไม่ได้โกหกเธอในคราวนี้

เมื่อเห็นหลินจื่อ หวังซิ่วซิ่วเองก็ลอบระบายลมหายใจด้วยความโล่งอกเช่นกัน

"คุณเหลือผลไม้อยู่เท่าไหร่ ฉันต้องการทั้งหมดเลยค่ะ" เธอเอ่ยปากทันทีที่มาถึง

นัยน์ตาของหลินจื่อทอประกายวาบ รู้สึกเสียดายอยู่บ้างที่ตนเองแจ้งจำนวนสินค้าในคลังไว้น้อยเกินไป

"เรื่องนี้ สำหรับจำนวนที่แน่นอนนั้น ฉันจำเป็นต้องขอตรวจนับสินค้าดูก่อนนะ" หลินจื่อกล่าว

"ได้ค่ะ ถ้าอย่างนั้นคุณรีบไปตรวจสอบเถอะ" หวังซิ่วซิ่วกล่าว

"ตกลง โปรดรอสักครู่" หลินจื่อกล่าวแล้วจึงออกจากระบบไป

หลังจากออกจากระบบ หลินจื่อก็เดินตรงไปยังห้องนั่งเล่น

จากนั้นเธอก็หยิบถุงพลาสติกออกมาแล้วเริ่มบรรจุผลไม้ลงถุง

เช่นเดียวกับคราวก่อน เธอจัดแจงใส่ถุงละ 10 ผล โดยมีเพียงแอปเปิ้ล ลูกแพร์ และส้ม เท่านั้น

ผ่านไปครู่หนึ่ง หลินจื่อก็บรรจุผลไม้ได้ทั้งหมด 28 ถุง

หลังจากลังเลอยู่ครู่หนึ่ง หลินจื่อก็ตัดสินใจที่จะไม่เพิ่มจำนวนสินค้าอีก

ในเมื่อเธอได้แจ้งไปแล้วว่ามีสินค้าเหลือเพียงสองถึงสามร้อยผล เธอจึงไม่ควรเอาออกมามากเกินไปเพื่อหลีกเลี่ยงไม่ให้เกิดความสงสัย

เมื่อบรรจุผลไม้เสร็จสิ้น หลินจื่อก็เข้าสู่ระบบตลาดนัดติดล้ออีกครั้ง

"นับจำนวนผลไม้เรียบร้อยแล้วค่ะ ทั้งหมดมี 280 ผล มีส้มและลูกแพร์ค่อนข้างมาก ส่วนแอปเปิ้ลมีจำนวนน้อยกว่า หากคุณต้องการ ฉันสามารถส่งมอบให้คุณได้ทั้งหมดเลยค่ะ" หลินจื่อกล่าว

"ฉันรับไว้ทั้งหมด จ่ายเงินเลยค่ะ" หวังซิ่วซิ่วกล่าวอย่างตรงไปตรงมา

มุมปากของหลินจื่อยกโค้งขึ้นขณะที่เธอเปิดรหัสสำหรับชำระเงินขึ้นมา

"สแกนได้เลยค่ะ"

หวังซิ่วซิ่วไม่มีความลังเลแม้แต่น้อย เธอรีบสแกนจ่ายเงินจำนวน 2.8 ล้านสตาร์คอยน์ให้แก่หลินจื่อทันที

เมื่อเห็นข้อความแจ้งเตือนเงินเข้า ความขุ่นเคืองใจเล็กๆ น้อยๆ ที่หลินจื่อเคยมีต่อหวังซิ่วซิ่วก็มลายหายไปจนสิ้น

"ได้รับเงินเรียบร้อยแล้วค่ะ ยังคงให้จัดส่งไปตามที่อยู่ที่ให้ไว้เมื่อตอนเที่ยงใช่ไหมคะ" หลินจื่อเอ่ยถามอย่างรวดเร็ว

"ใช่ค่ะ" หวังซิ่วซิ่วตอบ

"รับทราบค่ะ ถ้าอย่างนั้นฉันจะเรียกพนักงานขนส่งเดี๋ยวนี้เลย" หลินจื่อกล่าวด้วยความยินดี

"อ้อ จริงด้วย คือว่า คุณจะไม่ยอมเปิดเผยชื่อจริงของคุณจริงๆ หรือคะ"

"ความต้องการผลไม้ธรรมชาติของพวกเรานั้นสูงมากจริงๆ หากพวกเราสามารถเพิ่มข้อมูลการติดต่อกันไว้ได้ ในอนาคตเมื่อผลไม้ของคุณมาถึง พวกเราจะได้สั่งซื้อจากคุณได้ตลอดค่ะ" หวังซิ่วซิ่วเอ่ยเสริมขึ้นมาทันควัน

"เรื่องนี้ เอาไว้ก่อนเถอะค่ะ" หลินจื่อยังคงกล่าวปฏิเสธ

"เอาล่ะ เรียกพนักงานขนส่งเรียบร้อยแล้ว ฉันขอตัวออกจากระบบก่อนนะ" หลังจากกล่าวจบ หลินจื่อก็ออกจากตลาดนัดติดล้อไปโดยตรงทันที

หลังจากรออยู่ในห้องนั่งเล่นครู่หนึ่ง หลินจื่อก็ส่งมอบผลไม้ที่บรรจุเรียบร้อยแล้วให้แก่หุ่นยนต์รับส่งสินค้า

เมื่อจัดส่งสินค้าเสร็จสิ้น เธอก็เข้าสู่ระบบตลาดนัดติดล้ออีกครั้ง

เมื่อเห็นว่าหวังซิ่วซิ่วได้จากไปแล้ว หลินจื่อก็ลอบระบายลมหายใจด้วยความโล่งอก

จากนั้นเธอจึงมุ่งหน้าไปยังซูเปอร์มาร์เก็ต

เธอซื้อตะกร้า ลังไม้ และถุงพลาสติกสำหรับบรรจุของจากซูเปอร์มาร์เก็ต โดยไม่ได้เลือกซื้อสิ่งอื่นใดเพิ่มเติม หลินจื่อก็กดชำระเงิน

หลังจากเลือกตัวเลือก ชำระเงินแทนฉัน เธอก็ส่งลิงก์การชำระเงินนั้นไปให้บิดาคนโตของเธอ

ฉินควนยังคงเก็บผลไม้อยู่ในสวนหลังบ้านพร้อมกับต้ายา หลังจากได้ยินเสียงแจ้งเตือน เขาก็เปิดอุปกรณ์คอมพิวเตอร์แบบพกพาขึ้นมาแล้วกดชำระเงินให้แก่หลินจื่อ

ผ่านไปอีก 10 นาที สิ่งของที่หลินจื่อซื้อไว้ก็มาส่งถึงที่

เมื่อมีตะกร้าและลังไม้แล้ว หลินจื่อก็กลับไปยังสวนหลังบ้าน และเริ่มนำผลไม้ที่บิดาคนโตและต้ายาเก็บได้ใส่ลงในตะกร้าและลังไม้เหล่านั้น

จากนั้นเธอก็จักเก็บลังไม้และตะกร้าที่บรรจุผลไม้เข้าสู่ปุ่มมิติทีละชิ้น

ผลไม้ในสวนหลังบ้านถูกเก็บเกี่ยวจนหมดสิ้นในเวลาอันรวดเร็ว

ผลไม้ทั้งหมดมีอยู่ห้าชนิดด้วยกัน หลินจื่อคัดแยกผลไม้แต่ละชนิดออกมาชนิดละหนึ่งลังเพื่อมอบให้แก่บิดาคนโตของเธอ

"ผลไม้มีจำนวนมากเกินไปค่ะ ฉันคงไม่สามารถนำไปขายได้หมด คุณพาสิ่งเหล่านี้กลับไปด้วยนะคะแล้วค่อยดูว่าจะจัดสรรอย่างไรดี" หลินจื่อกล่าวกับบิดาคนโต

"ได้สิ" ฉินควนไม่ได้ปฏิเสธ

หลังจากกลับไปแล้ว เขาจะค่อยๆ ศึกษาวิจัยเรื่องแยมแอปเปิ้ล ซอสลูกแพร์เคี่ยว ส้มและลูกพีชสีเหลืองบรรจุกระป๋อง รวมถึงไวน์องุ่นที่บุตรสาวของเขาเคยพูดถึง

เวลานี้ยังคงเช้าตรู่อยู่ ฉินควนจึงเข้าไปในห้องครัวเพื่อเริ่มลงมือทำงานอีกครั้ง

เมื่อตอนเที่ยงเวลากระชั้นชิดเกินไป เขาจึงไม่ได้ทำอาหารหลายอย่างนัก

สำหรับอาหารมื้อค่ำนี้ เขาตั้งใจจะทำให้หรูหราขึ้นมาหน่อย และจะเตรียมอาหารเผื่อไว้ให้บุตรสาวสำหรับแช่ไว้ในตู้เย็นด้วย

ด้วยวิธีนี้ ถึงแม้ว่าวันพรุ่งนี้เขาจะไม่ได้อยู่ด้วย บุตรสาวของเขาก็สามารถนำอาหารออกมาอุ่นรับประทานเองได้

ฉินควนไม่ยอมให้หลินจื่อเข้ามาในห้องครัว เธอจึงได้แต่นั่งดูเครือข่ายดวงดาวอยู่ภายในห้องนั่งเล่น

สำหรับเรื่องตลาดนัดติดล้อนั้น เธอวางแผนที่จะไปตั้งแผงค้าอีกครั้งในช่วงค่ำ

ประการแรกคือในช่วงกลางวันมีผู้คนไม่มากนัก

ประการที่สองคือเธอเพิ่งจะบอกหวังซิ่วซิ่วไปว่าเธอได้ขายสินค้าในคลังทั้งหมดให้แก่หล่อนไปแล้ว

หากเธอหันหลังกลับไปตั้งแผงค้าต่อทันที มันคงจะไม่ดีแน่หากถูกจับได้

ในอีกด้านหนึ่ง ณ ศูนย์บำบัดอาการกลายร่างเป็นสัตว์

หลังจากที่หวังซิ่วซิ่วและหวังหลานได้รับผลไม้ที่จัดส่งมาจากหลินจื่อ พวกเธอก็ได้ทำการทดสอบผลไม้เหล่านั้นร่วมกัน

พวกเธอรู้สึกตื่นเต้นเป็นอย่างยิ่งเมื่อพบว่าผลไม้ทุกผลไม่มีปัญหาใดๆ เลยแม้แต่น้อย

"ซิ่วซิ่ว ลูกจงเดินทางไปด้วยตนเองและนำผลไม้ธรรมชาติไปมอบให้แก่เจ้าหน้าที่ลดมลภาวะทางเสียงระดับเอเหล่านั้นคนละหนึ่งผล"

"จากนั้น จงบอกพวกเขาว่าเริ่มตั้งแต่วันพรุ่งนี้เป็นต้นไป ขอเพียงพวกเขาสามารถปฏิบัติงานได้สำเร็จลุล่วงเกินกว่าโควตาประจำวันร้อยละ 120 แต่ละคนจะสามารถซื้อผลไม้ธรรมชาติเช่นนี้จากแผนกได้คนละหนึ่งผล และสำหรับโควตาที่เพิ่มขึ้นทุกๆ ร้อยละ 10 สิทธิ์ในการจำกัดการซื้อก็จะเพิ่มขึ้นอีกหนึ่งผล" หวังหลานกล่าวกับหวังซิ่วซิ่วหลังจากผ่านไปครู่หนึ่ง

ในแผนกที่หล่อนดูแลอยู่นั้น รวมตัวหล่อนเองแล้ว มีเจ้าหน้าที่ลดมลภาวะทางเสียงระดับเออยู่เพียง 10 คนเท่านั้น

เวลานี้หล่อนมีผลไม้ธรรมชาติอยู่ในมือมากมายถึงเพียงนี้ การแบ่งปันออกไปบ้างย่อมไม่ก่อให้เกิดปัญหาใดๆ

"แล้ว เรื่องราคาล่ะคะ" หวังซิ่วซิ่วเอ่ยถาม

"ก็บอกราคาไปตามจริงนั่นแหละ" หวังหลานตอบ

"ผลไม้ธรรมชาติที่มอบให้พวกเขา รวมถึงผลไม้ธรรมชาติที่พวกเขาจะซื้อในคราวหน้า ทั้งหมดจะถูกบันทึกเป็นค่าใช้จ่ายของแผนก"

สำหรับหล่อนแล้ว อนาคตในวันข้างหน้าย่อมมีความสำคัญมากกว่าการหาเงินทองมากมายนัก ไม่มีความจำเป็นใดๆ ที่จะต้องสร้างความเสี่ยงที่ซ่อนเร้นให้แก่ตนเอง

"ค่ะ" หวังซิ่วซิ่วรับคำ

หลังจากเอ่ยถามข้อสงสัยกับหวังหลานอีกสองสามประโยค เธอก็หันหลังเดินไปจัดการงานของตนเองในทันที