บทที่ 36 5 วินาทีสู่ขอบเขตรวบรวมลมปราณระดับ 11 ขั้นสมบูรณ์แบบ!

เย่เกอมองดูผลงานศิลปะในฝ่ามือแล้วเอ่ยชมเปาะ "ช่างเป็นผลงานชิ้นเอกที่สร้างสรรค์ดุจเทพยดาประทานพรเสียจริง ไม่นึกเลยว่าของวิเศษชิ้นแรกที่ข้าหลอมขึ้นมาจะทรงพลังถึงเพียงนี้ ข้านี่มันอัจฉริยะชัดๆ"

เขาสัมผัสได้ถึงความเชื่อมโยงที่ก่อตัวขึ้นระหว่างตัวเขากับหอคอยดารา ซึ่งนั่นหมายความว่าเขาได้หลอมรวมของวิเศษชิ้นนี้เข้ากับตัวเองเป็นที่เรียบร้อยแล้ว

เขานึกย้อนไปถึงบทนำเกี่ยวกับการหลอมศาสตราที่เคยอ่านมา แต่ก็ไม่เคยได้ยินมาก่อนเลยว่ามันจะมีคุณสมบัติเช่นนี้ด้วย

หลังจากลองคิดใคร่ครวญดูแล้ว มันจะต้องเกี่ยวข้องกับเคล็ดวิชาหลอมศาสตราเฉพาะตัวของเขาอย่างแน่นอน

ความเข้ากันได้ยังสูงปรี๊ดถึง 100 เปอร์เซ็นต์อย่างน่าเหลือเชื่อ

อาการเบียวของเย่เกอกำเริบขึ้นมาทันที "ตอนนี้คือช่วงเวลาแห่งการเป็นประจักษ์พยานถึงปาฏิหาริย์ ข้ากำลังจะก้าวเข้าสู่ขอบเขตก่อตั้งรากฐานในตำนาน และก้าวเท้าข้างหนึ่งเข้าสู่โลกแห่งการฝึกตนอย่างแท้จริงแล้ว"

เขาเก็บหอคอยดาราเข้าไปในจุดตันเถียน

เย่เกอนั่งขัดสมาธิลงตรงนั้นและเริ่มลงมือทะลวงเข้าสู่ขอบเขตก่อตั้งรากฐาน

เขามั่นใจในการก่อตั้งรากฐานครั้งนี้มาก ท้ายที่สุดแล้วเขาก็มีทุกสิ่งที่ต้องการครบถ้วน แถมความเข้ากันได้ก็ยังสูงถึงขีดสุด เขาจึงหาเหตุผลที่จะทำให้มันล้มเหลวไม่เจอเลยสักนิด

วันแรก ใบหน้าของเย่เกอยังคงเปี่ยมไปด้วยความมั่นใจ

วันที่สอง ร่องรอยแห่งความประหลาดใจเริ่มปรากฏขึ้นบนใบหน้าของเขา

วันที่สาม สีหน้าของเย่เกอบ่งบอกถึงความสงสัยในชีวิตอย่างเห็นได้ชัด

วันที่สี่ เย่เกอลืมตาขึ้นมาด้วยความสิ้นหวัง

"บ้าเอ๊ย! ทำไมกัน เงื่อนไขทุกอย่างก็ครบถ้วนหมดแล้ว แล้วทำไมข้าถึงยังทะลวงเข้าสู่ขอบเขตก่อตั้งรากฐานไม่ได้อีก"

เย่เกอแทบจะสติแตกและระบายอารมณ์ออกมาเสียงดัง

ผ่านไปครู่หนึ่ง เย่เกอก็นอนแผ่หลาอยู่บนพื้นอย่างหมดอาลัยตายอยาก

เขาคิดไม่ออกเลยว่าปัญหามันอยู่ตรงไหน

ในตอนนั้นเอง จู่ๆ ระบบก็เอ่ยขึ้นมา "ถึงแม้ข้าจะไม่เคยเจอสถานการณ์แบบเจ้ามาก่อน แต่หลังจากใช้ความสามารถในการอนุมานอันทรงพลังของระบบคำนวณดูแล้ว มีความเป็นไปได้สูงว่าระดับขอบเขตรวบรวมลมปราณของเจ้ายังไม่เพียงพอ"

สีหน้าของเย่เกอเปลี่ยนไปทันที เขารีบผุดลุกขึ้นจากพื้น

"เจ้าหมายความว่าข้าต้องยกระดับขอบเขตรวบรวมลมปราณให้สูงกว่าระดับ 11 อย่างนั้นหรือ"

ระบบตอบกลับ "ถูกต้อง ตามการคำนวณของข้า นี่คือความเป็นไปได้เพียงหนึ่งเดียว เดิมทีหอคอยดาราของเจ้าก็อยู่ในระดับที่สูงมากอยู่แล้ว และหลังจากที่เจ้าทำการหลอมมัน คุณภาพของมันก็เพิ่มสูงขึ้นอย่างน้อย 100 เท่า ระดับของมันสูงเกินไป ถึงแม้เจ้าจะหลอมรวมของวิเศษชิ้นนี้ได้แล้ว แต่ความแข็งแกร่งของเจ้ายังต่ำต้อยเกินไป จึงไม่สามารถทะลวงเข้าสู่ขอบเขตก่อตั้งรากฐานได้"

"วิชาปรุงโอสถความโกลาหลที่เจ้าได้มานั้นไม่ธรรมดาเลย ข้าไม่คาดคิดเลยว่าหลังจากที่เจ้าดัดแปลงมันอย่างมั่วซั่วแล้วนำมาประยุกต์ใช้กับการหลอมศาสตรา มันจะไม่ได้ด้อยไปกว่าการปรุงโอสถเลย ซ้ำยังแข็งแกร่งกว่าเสียด้วยซ้ำ"

"ข้าบอกเจ้าได้เลยว่า สำหรับนักหลอมศาสตรานั้นไม่มีสิ่งที่เรียกว่าความหนาแน่นหรอก อย่างมากที่สุดก็แค่เสริมความแข็งแกร่งให้กับตัววัตถุดิบได้เพียงไม่กี่เท่า ซึ่งนี่ก็เป็นแค่การเสริมความแข็งแกร่งตามปกติในระหว่างการตีขึ้นรูปเท่านั้น"

"แต่เจ้ากลับสามารถเสริมความแข็งแกร่งให้มันได้ถึง 100 เท่า ข้าล่ะไม่รู้จริงๆ ว่าสมองอันปราดเปรื่องของเจ้าคิดเรื่องแบบนี้ออกมาได้อย่างไร!"

เย่เกอถึงกับพูดไม่ออก ดัดแปลงอย่างมั่วซั่วหมายความว่ายังไงกัน นี่มันออกจะยอดเยี่ยมมากเลยไม่ใช่หรือไง

"แล้วข้าจะเพิ่มระดับขอบเขตรวบรวมลมปราณต่อไปได้ยังไงล่ะ แม้แต่ค่าประสบการณ์และฐานพลังฝึกตนจากการฆ่าไก่ ข้าก็ไม่สามารถดูดซับได้อีกแล้วนะ"

พอได้ยินเรื่องฆ่าไก่ ระบบก็ฉุนกึกขึ้นมาทันที "ฆ่าไก่ ฆ่าไก่ วันๆ เจ้าก็รู้จักแต่ฆ่าไก่! เจ้าหัดมีความทะเยอทะยานแล้วออกไปล่าเหยื่อระดับสูงๆ บ้างไม่ได้หรือไง ทำตัวแบบนี้ ข้านึกว่าในแผนที่ของข้ามีแต่ไก่ซะอีก! ต่อให้ออกไปฆ่าไก่ป่าที่มีระดับสูงกว่านี้สักหน่อยก็ยังดี!"

เย่เกอหัวเราะเบาๆ "ไม่ว่าจะเป็นไก่บ้านหรือไก่ป่า ขอแค่เป็นไก่ที่กินได้ก็ถือว่าเป็นไก่ที่ดีทั้งนั้นแหละ ข้าไม่เลือกกินหรอกนะ"

ระบบรู้สึกอับจนหนทาง มันรู้ดีว่าตัวเองเป็นคนปล่อยฉายาและแผนที่ลับออกมาเอง

เจ้าจอมคลั่งกินไก่คนนี้จะต้องไม่มีวันเลิกฆ่าไก่ในอนาคตอย่างแน่นอน

"เจ้าก็โยนไอเทมพิเศษเข้าไปในวงจรปราณในจุดตันเถียนของเจ้าต่อไปสิ ลองโยนค้อนอันนั้นกับหอคอยดาราของเจ้าเข้าไปดู เจ้าน่าจะทะลวงผ่านไปได้อีกอย่างน้อย 2 ระดับ ถ้ายังไม่ได้ผลอีก ก็ลองดูว่าจะโยนเตาหลอมของเจ้าเข้าไปด้วยได้ไหม"

เย่เกอพยักหน้า ใบหน้าของเขาเผยให้เห็นถึงความกระจ่างแจ้ง "อย่างนี้นี่เอง แต่หอคอยดาราเป็นสิ่งที่ข้าตั้งใจจะใช้สำหรับการก่อตั้งรากฐานนะ ถ้าข้าเอามันไปถมพื้นที่ตรงนั้น มันจะไม่มีปัญหาอะไรเหรอ"

ระบบกล่าวว่า "ไม่ต้องกังวลไป ทันทีที่เจ้าทะลวงเข้าสู่ขอบเขตใหม่ ไอเทมทั้งหมดในวงจรปราณก็จะสามารถนำออกมาได้ หากเจ้าไม่เชื่อ ก็ลองดูตอนนี้เลยสิว่าเจ้าสามารถเอาเมล็ดพันธุ์ไฟสีม่วงออกมาได้หรือไม่"

เย่เกอรีบทดลองดูว่าเขาสามารถดึงเมล็ดพันธุ์ไฟสีม่วงออกมาได้หรือไม่ ก่อนหน้านี้เขาพบว่าหลังจากที่ไฟสีม่วงเข้าไปในวงจรปราณ มันก็ไม่ได้เป็นอุปสรรคต่อการใช้งานแต่อย่างใด เขาจึงไม่ได้เก็บมาใส่ใจ

อย่างรวดเร็ว ภายใต้การควบคุมของเย่เกอ เมล็ดพันธุ์ไฟสีม่วงก็ลอยออกมาจากวงจรปราณ

"ไม่มีปัญหาจริงๆ ด้วยแฮะ ถ้างั้น ถ้าข้าโยนมันกลับเข้าไป ข้าจะอัปเลเวลต่อไปได้อีกไหม" เย่เกอสงสัยขึ้นมาอย่างปุบปับ

ระบบถึงกับพูดไม่ออก "ฝันไปเถอะ!"

ระบบตอกกลับแต่ไม่ได้อธิบายเหตุผล เห็นได้ชัดว่ามันไม่อยากตอบคำถามโง่ๆ แบบนี้

เย่เกอเกาหัวแกรกๆ อย่างเก้อเขิน จากนั้นก็หยิบค้อนก่อตั้งรากฐานออกมาจากช่องเก็บของของระบบ

แล้วจู่ๆ เขาก็ฉุกคิดขึ้นมาได้ "เดี๋ยวก่อนสิ! ข้ายังหลอมค้อนอันนี้ไม่ได้เลย แล้วข้าจะเอามันเข้าไปในวงจรปราณได้ยังไงล่ะ"

ปัญหาวนกลับมาที่จุดเริ่มต้น: หากต้องการเข้าสู่ขอบเขตก่อตั้งรากฐาน เขาต้องส่งค้อนเข้าไปในจุดตันเถียนให้ได้ แต่การจะส่งเข้าไปในจุดตันเถียน เขาต้องหลอมค้อนให้สำเร็จเสียก่อน และการจะหลอมค้อนให้สำเร็จ เขาก็ต้องมีระดับพลังที่สูงกว่านี้

"ให้ตายเถอะ วนเป็นลูปนรกหาทางออกไม่ได้เลย" เย่เกอดึงทึ้งผมตัวเองทั้งสองข้าง แทบจะกลายเป็นคนบ้าไปแล้ว

ระบบพูดขึ้น "นั่นมันธุระของเจ้า ข้ามีหน้าที่แค่เสนอไอเดียเท่านั้น"

เย่เกอรู้สึกหมดหนทาง ในเมื่อแม้แต่ระบบก็ยังบอกว่าไม่มีวิธีอื่น เขาก็ทำได้เพียงแค่ลองทะลวงเข้าสู่ขอบเขตรวบรวมลมปราณระดับ 11 ดูก่อนเท่านั้น

บางทีระดับ 11 อาจจะเพียงพอแล้วก็ได้ ใครจะไปรู้ล่ะ

เย่เกอทำได้เพียงสวดภาวนาให้ทุกอย่างออกมาดี

เขาโยนหอคอยดาราเข้าไปในวงจรปราณ ทันใดนั้นวงจรปราณทั้งหมดก็ส่งเสียงดังกึกก้องประหนึ่งฟ้าร้อง

จากนั้นมันก็เริ่มขยายตัวใหญ่ขึ้นเป็น 2 เท่า ก่อนจะหยุดนิ่งลง

ในชั่วพริบตา เย่เกอก็สัมผัสได้ว่าระดับพลังของเขาสามารถทะลวงต่อไปได้แล้ว

เขารีบนั่งขัดสมาธิและเริ่มทำการฝึกตน ในขณะที่เขากำลังจะหยิบอาหารสวรรค์ออกมากินนั้นเอง

เขาก็นึกขึ้นได้ถึงค่าประสบการณ์ที่ระบบสะสมเอาไว้ให้

เขาเปิดหน้าต่างระบบขึ้นมาและค้นหาจุดที่สะสมค่าประสบการณ์เอาไว้

เขากดปลดปล่อยมันออกมา และในชั่วพริบตา เย่เกอก็สัมผัสได้ถึงคลื่นพลังงานอันแข็งแกร่งที่ปะทุขึ้นมาโดยตรงภายในวงจรปราณของเขา

ฐานพลังฝึกตนของเย่เกอทะลวงเข้าสู่ขอบเขตรวบรวมลมปราณระดับ 11 ในทันที เติมเต็มวงจรปราณที่เพิ่งจะขยายใหญ่ขึ้นเป็น 2 เท่าจนเต็มเปี่ยม

เขาก้าวเข้าสู่ขอบเขตรวบรวมลมปราณระดับ 11 ขั้นสมบูรณ์แบบโดยตรง

เขาลืมตาขึ้นและผ่อนลมหายใจออกมาอย่างช้าๆ "สดชื่นชะมัด!"

การทะลวงผ่านขอบเขตย่อยได้ทั้งหมดภายในเวลาเพียง 5 วินาที ไม่ว่าใครก็ต้องบอกว่ามันรู้สึกสดชื่นทั้งนั้นแหละ

เขานำหอคอยดาราออกมาจากวงจรปราณ และเย่เกอก็เริ่มลงมือทะลวงเข้าสู่ขอบเขตก่อตั้งรากฐานอีกครั้ง

หลังจากผ่านไป 1 วัน เย่เกอก็ลืมตาขึ้นมาอย่างจนปัญญา

เขายังคงทะลวงเข้าสู่ขอบเขตก่อตั้งรากฐานไม่ได้ ดูเหมือนว่าระดับรวบรวมลมปราณของเขาจะยังต่ำเกินไปจริงๆ

เย่เกอหมดหนทาง จึงต้องหยิบค้อนออกมาอีกครั้ง พร้อมกับครุ่นคิดหาวิธีที่จะหลอมมัน

แต่ทว่าในครั้งนี้ ทันทีที่ค้อนปรากฏออกมา มันก็ลอยล่องขึ้นไปบนอากาศในทันที

มันบินวนรอบตัวเย่เกอไป 1 รอบ

"นี่มันสถานการณ์แบบไหนกันเนี่ย" เย่เกอรู้สึกงุนงงไปหมด

ค้อนมันบินได้ด้วยตัวเอง หรือว่ามันจะมีสติปัญญาอย่างนั้นหรือ

วินาทีต่อมา เขาก็รู้ว่าสิ่งที่เขาเดานั้นถูกต้อง

"รวบรวมลมปราณระดับ 11 ดูเหมือนว่าเจ้าจะมีวาสนาอยู่บ้าง หากเจ้าได้รับความช่วยเหลือจากข้า เจ้าก็จะสามารถบรรลุถึงระดับ 12 ได้ ซึ่งก็น่าจะพอผ่านเกณฑ์ในการยอมรับนายได้แบบฉิวเฉียด"

จู่ๆ ค้อนก็ส่งเสียงพูดออกมา

อีกฝ่ายมีจิตสำนึกจริงๆ ด้วย และมันก็ไม่ใช่สิ่งของธรรมดาๆ อย่างแน่นอน ฟังจากน้ำเสียงแล้ว มันกำลังจะยอมรับข้าเป็นเจ้านายสินะ เย่เกอคิดด้วยความดีใจ

เขารีบพูดอย่างร้อนรน "เร็วเข้าๆ รีบเข้ามาเลย! ถ้ามีเจ้า ข้าก็สามารถก้าวเข้าสู่ขอบเขตรวบรวมลมปราณระดับ 12 ได้แล้ว"

ค้อนแค่นเสียงเย็นชาและกล่าวอย่างเย่อหยิ่ง "เจ้ารู้หรือไม่ว่าข้ามีที่มาที่ไปอย่างไร กล้าดียังไงมาเสียมารยาทกับข้า ไอหนู เตรียมตัวโดนทุบได้เลย"

พูดจบ มันก็พุ่งเข้าทุบเย่เกอเข้าจริงๆ

เย่เกอถูกทุบตีกุมหัวร้องโอดโอยอยู่บนพื้น รู้สึกเสียใจที่ปากพล่อยไม่เข้าเรื่อง

ค้อนไม่ได้ลงมือถึงตาย ทุกการโจมตียังอยู่ในระดับที่เย่เกอพอจะทนรับไหว

มิฉะนั้น เพียงแค่ค้อนทุบลงมาทีเดียวก็สามารถปลิดชีพเย่เกอได้แล้ว

มันแค่ต้องการให้เขารู้ถึงผลกรรมของการเป็นคนปากเปราะเท่านั้น