บทที่ 11 ตัวประกันปี่ปี๋ตง เทพสมุทรองค์ใหม่ก๊อดซิลล่า

บทที่ 11 ตัวประกันปี่ปี๋ตง เทพสมุทรองค์ใหม่ก๊อดซิลล่า

ท่านมหาปุโรหิต ผู้อาวุโสสิบวิ่งกระหืดกระหอบเข้ามารายงาน น้ำเสียงเต็มไปด้วยความหวาดผวา อวี้เสี่ยวกัง... หนีไปแล้ว

อะไรนะ

ดวงตาของเชียนเต้าหลิวเบิกกว้าง เส้นเลือดปูดโปนบนหน้าผาก เขาตวาดกร้าว จงตามจับมันเดี๋ยวนี้ จับตายหรือจับเป็นก็ได้ ต่อให้มันหนีไปสุดขอบฟ้า พวกเจ้าก็ต้องลากคอมันกลับมาให้ข้าให้ได้

จากนั้นเขาก็ปรายตามองปี่ปี๋ตงด้วยความรู้สึกที่ซับซ้อนอย่างยิ่ง

นางคืออัจฉริยะที่มีพลังวิญญาณเต็มขั้นแต่กำเนิด มีวิญญาณยุทธ์คู่ แถมยังเป็นวิญญาณยุทธ์ประเภทแมงมุมคู่ระดับสุดยอด นางสมควรจะเป็นความหวังของสำนักวิญญาณยุทธ์

ในฐานะผู้เสียสละเพื่อการสืบทอดเทวทูต เชียนสวินจี้คือบุคคลมากพรสวรรค์แห่งยุคของสำนักวิญญาณยุทธ์ และเป็นผู้ที่มีโอกาสสำเร็จการทดสอบทั้งเก้าของเทวทูตมากที่สุด

หากเขายอมสละชีวิต และบุตรชายของเขาสามารถบรรลุระดับ 100 เพื่อกลายเป็นเทพได้ สำนักวิญญาณยุทธ์ก็คงต้องฝากฝังไว้กับปี่ปี๋ตงเท่านั้น

นี่คือสิ่งที่เขาเตรียมการไว้ทั้งหมด

และเพราะเหตุนี้ เขาจึงรู้สึกผิดหวังที่นางไม่สามารถทำตามความคาดหวังของเขาได้

เชียนเต้าหลิวข่มความโกรธ หันไปหาปัวไซซี และกล่าวอย่างจำใจ สำนักวิญญาณยุทธ์ของเราจะออกประกาศจับไปทั่วทั้งทวีป และจะนำตัวอวี้เสี่ยวกังมาลงโทษให้จงได้ ส่วนเรื่องกระดูกวิญญาณ พวกเราจะส่งมอบให้ครบตามจำนวนในภายหลัง

ก๊อดซิลล่าเฝ้าดูเรื่องตลกฉากนี้อยู่ข้างๆ อย่างสบายอารมณ์

หากเขาไม่ได้เข้ามาเปลี่ยนแปลงเส้นเวลา ปัวไซซีคงจะต้องต่อสู้ยืดเยื้อกับถังเฉินและเชียนเต้าหลิวด้วยพลังวิญญาณระดับ 99 ของนาง และท้ายที่สุดทั้งสองฝ่ายก็จะเปลี่ยนศัตรูให้กลายเป็นมิตร

และเหตุผลที่เชียนเต้าหลิวตามตื้อปัวไซซี ก็เป็นเพราะมิตรภาพที่ก่อตัวขึ้นระหว่างการต่อสู้ครั้งนั้นนั่นเอง

คิดดูแล้ว ก็ไม่แปลกใจเลยที่เชียนสวินจี้จะเกลียดขี้หน้าอวี้เสี่ยวกัง นอกจากเจ้านั่นจะไร้ประโยชน์แล้ว เขาก็คงจะรู้ว่าเรื่องนี้มีส่วนเกี่ยวข้องกับอวี้เสี่ยวกังด้วย

แต่ตอนนี้...

สถานการณ์ของอวี้เสี่ยวกังน่าเป็นห่วงนัก เมื่อต้องเผชิญหน้ากับการตามล่าจากสำนักวิญญาณยุทธ์ ไม่รู้ว่าเขาจะมีชีวิตรอดไปได้อีกกี่วัน

ในตอนนั้นเอง

จู่ๆ ปัวไซซีก็หันหน้าไปถามความเห็นจากก๊อดซิลล่า ท่านสัตว์ศักดิ์สิทธิ์ ท่านมีความเห็นประการใดบ้าง

ก๊อดซิลล่าพยักหน้าเล็กน้อย

ทว่ามันกลับตวัดหาง เกี่ยวคอเสื้อด้านหลังของปี่ปี๋ตง แล้วยกตัวนางขึ้นมาอย่างเบามือ

ทั้งปัวไซซีและเชียนเต้าหลิวต่างตกตะลึง หัวใจหล่นวูบ กลัวว่าสัตว์ประหลาดยักษ์ตัวนี้จะเกิดคลุ้มคลั่งขึ้นมา

ปี่ปี๋ตงยิ่งหวาดผวาหนักกว่าเก่า นางหยุดร้องไห้ ร่างกายแข็งทื่อ ไม่กล้าขยับเขยื้อนแม้แต่น้อย

ท่ามกลางความหวาดกลัวของทุกคน ก๊อดซิลล่าเพียงแค่วางปี่ปี๋ตงลงที่โคนหางของมัน จากนั้นก็ชี้ปลายหางไปที่ตัวเอง สลับกับชี้ไปที่ปี่ปี๋ตง

เอ๊ะ

ปี่ปี๋ตงมีสีหน้างุนงง นางเงยหน้ามองหางที่สูงกว่านางหลายเท่าด้วยความสับสน ยังคงไม่เข้าใจสถานการณ์ที่เกิดขึ้น

ปัวไซซีเข้าใจในทันที

มันหมายความว่า ข้าควรจะจับตัวประกันไว้เพื่อป้องกันไม่ให้สำนักวิญญาณยุทธ์ผิดสัญญา

นางจึงอธิบายว่า ในเมื่อเป็นเช่นนี้ ก็ให้นางเป็นตัวประกันที่นี่ก็แล้วกัน ส่วนกระดูกวิญญาณอีก 40 ชิ้นที่สำนักวิญญาณยุทธ์ยังค้างชำระอยู่ หากส่งมอบครบถ้วนเมื่อใด พวกเราก็พร้อมจะปล่อยตัวนางไป

เจ้า เชียนเต้าหลิวตกตะลึง

เขาคิดว่าการชดเชยด้วยกระดูกวิญญาณ 20 ชิ้นก็ถือว่ามากเกินไปแล้ว ไม่คิดเลยว่าอีกฝ่ายจะฉวยโอกาสเรียกร้องเพิ่มขึ้นเป็นสองเท่าถึง 40 ชิ้น

แถมยังต้องการกักขังปี่ปี๋ตงไว้เป็นตัวประกันอีก

แบบนี้ก็เท่ากับว่าต้องใช้เวลาอีกสามถึงห้าปี หรืออาจจะนานกว่านั้น กว่าจะได้ตัวนางกลับมาอย่างนั้นหรือ

ปัวไซซีไม่แยแส ท่าทีของนางดูจริงจังและตรงไปตรงมา พวกเราเพียงแค่กักขังนางไว้เพื่อให้แน่ใจว่าความร่วมมือจะเป็นไปอย่างราบรื่น และมันก็จะไม่ส่งผลกระทบต่อการบ่มเพาะของนางด้วย หากจำเป็น ข้าก็สามารถเป็นผู้ฝึกสอนนางด้วยตัวเอง หรือท่านจะส่งคนมาดูแลนางที่เกาะเทพสมุทรก็ได้

เชียนเต้าหลิวมองปี่ปี๋ตงด้วยสายตาซับซ้อน ภายในใจของเขากำลังต่อสู้กันอย่างหนัก

ในเวลานี้ นางกำลังได้รับการคุ้มครองจากหางของสัตว์ประหลาดยักษ์ ร่างกายของนางดูเล็กจ้อยราวกับมดปลวกเมื่อเทียบกับสัตว์ประหลาดตัวนั้น ราวกับว่าหากเขาปฏิเสธแม้แต่นิดเดียว วินาทีต่อมาก็จะมีภาพเลือดสาดกระเซ็นให้เห็นเป็นแน่แท้

เพื่อแผนการร้อยปีของสำนักวิญญาณยุทธ์ ข้าจะยอมทน

ในตอนนี้เขาแค่อยากจะสับถังเฉินและอวี้เสี่ยวกังให้เละเป็นชิ้นๆ

เชียนเต้าหลิวกัดฟันแน่น ถอนหายใจอยู่ในใจ ข้าถูกไอ้สองตัวนี้หลอกเข้าให้แล้ว

ข้าท่องโลกของวิญญาณาจารย์มาหลายสิบปี นี่เป็นครั้งแรกที่ข้าต้องเจอเรื่องบัดซบขนาดนี้ แถมยังพูดอะไรไม่ออกอีกต่างหาก

ตกลง

ในที่สุดเชียนเต้าหลิวก็ยอมตกลงอย่างจำใจ

สูญเสียราชทินนามพรหมยุทธ์ไปถึงสองคน แถมวิญญาณาจารย์อีกกว่าพันคน หากต้องมาเสียท่านหญิงศักดิ์สิทธิ์อย่างปี่ปี๋ตงไปที่นี่อีก แบบนั้นคงได้ไม่คุ้มเสียแน่ๆ

ทว่าในเวลานี้ เชียนเต้าหลิวยังไม่รู้ตัวเลยว่า

ในที่สุดเขาก็เข้าใจความรู้สึกสิ้นหวังและคับแค้นใจของอัจฉริยะที่เคยถูกเขากดขี่ข่มเหง ว่ามันรู้สึกอย่างไรเมื่อต้องเผชิญกับการถูกกดขี่

ดีมาก ปัวไซซีพยักหน้าด้วยความพึงพอใจ จากนั้นก็หันไปสั่งการ เสี่ยวไป๋ ปล่อยพวกเขากลับไปเถอะ

พร้อมกับเสียงคำรามของเสี่ยวไป๋ วงล้อมที่ล้อมรอบสำนักวิญญาณยุทธ์ก็ค่อยๆ คลายออก และกองเรือก็เริ่มทยอยถอนกำลังกลับไป

เมื่อเห็นว่าพวกเขากำลังจะจากไป เชียนเต้าหลิวก็อดไม่ได้ที่จะร้องขอต่อปัวไซซี ข้าขอคุยกับตงเอ๋อร์อีกสักสองสามคำได้หรือไม่

ปัวไซซีปรายตามองก๊อดซิลล่า เมื่อเห็นว่ามันไม่ได้มีท่าทีขัดข้อง นางก็พยักหน้าอนุญาต

ตงเอ๋อร์ เจ้าก็รู้ดีว่าครั้งนี้สถานการณ์มันบังคับ...

เชียนเต้าหลิวถอนหายใจ น้ำเสียงของเขาเจือไปด้วยความรู้สึกที่หลากหลาย

เมื่อได้ยินเช่นนั้น น้ำตาก็เอ่อล้นออกมาจากดวงตาของปี่ปี๋ตงอีกครั้ง

ข้ารู้... เป็นความผิดของข้าเองที่ก่อเรื่องใหญ่โตขนาดนี้ ข้าทำให้ท่านอาจารย์ผิดหวัง ทำให้ผู้อาวุโสสิบเอ็ดและสิบสองผิดหวัง แล้วก็ทำให้ทุกคนผิดหวัง...

เฮ้อ เชียนเต้าหลิวลูบหัวนางอย่างอ่อนใจ สำนักวิญญาณยุทธ์จะไม่ทอดทิ้งเจ้า ข้าจะให้สวินจี้ส่งพรหมยุทธ์เบญจมาศและพรหมยุทธ์มารผีมา พวกเขาจะคอยปกป้องและดูแลความปลอดภัยให้เจ้าเอง

ท่านมหาปุโรหิต...

ปี่ปี๋ตงยิ่งรู้สึกผิดมากขึ้นไปอีก น้ำเสียงของนางเต็มไปด้วยความรู้สึกผิดอย่างสุดซึ้ง

อย่าโทษตัวเองมากเกินไปเลย ข้ากับท่านอาจารย์จะมาเยี่ยมเจ้าเป็นระยะๆ เจ้าต้องตั้งใจบ่มเพาะนะ อย่าเกียจคร้านล่ะ นี่คือความหวังในอนาคตของสำนักวิญญาณยุทธ์

เชียนเต้าหลิวตบไหล่นางเบาๆ แววตาของเขาเต็มไปด้วยความอาลัยอาวรณ์

ในที่สุดเขาก็หันหลังและเดินจากไป

เขายังมีเรื่องสำคัญที่ต้องทำ นั่นคือการไปสะสางบัญชีกับถังเฉินและสำนักมังกรทรราชสายฟ้าฟ้าคราม

เพื่อความปลอดภัยของปี่ปี๋ตง เขาจงใจทิ้งผู้อาวุโสสิบไว้คอยคุ้มครองนาง

โชคดีที่ปัวไซซีรักษาคำพูด

นางจัดเตรียมห้องพักสุดพิเศษให้ปี่ปี๋ตงและผู้อาวุโสสิบ และไม่ได้เข้มงวดเรื่องการใช้ชีวิตประจำวันหรือการบ่มเพาะของพวกนางมากนัก

ในขณะเดียวกัน การบูรณะวิหารเทพสมุทรก็กำลังดำเนินไปอย่างเต็มรูปแบบ

วิหารเทพสมุทรหลังเดิมรวมถึงภูเขาทั้งลูกถูกทำลายย่อยยับในการต่อสู้ ซึ่งต้องใช้เวลาและแรงงานคนจำนวนมากในการซ่อมแซม

โชคดีที่สัตว์ศักดิ์สิทธิ์แห่งมหาสมุทรอย่างก๊อดซิลล่ายอมตกลงอยู่ที่นี่ ปัวไซซีจึงใช้โอกาสนี้ให้มันเลือกสถานที่ที่เหมาะสมเสียเลย

วิหารเทพสมุทรแห่งใหม่ถูกสร้างขึ้นตรงจุดที่ก๊อดซิลล่าพักอาศัยอยู่พอดี

ส่วนเรื่องความเชื่อเกี่ยวกับเทพสมุทร ปัวไซซีและเสี่ยวไป๋ได้เตรียมการไว้ล่วงหน้าแล้ว

ตอนแรก พวกนางกังวลว่าก๊อดซิลล่าอาจจะแก้แค้นเมื่อได้ยินชื่อโพไซดอน พวกนางจึงไม่เคยเอ่ยชื่อจริงของเทพสมุทรให้โลกภายนอกรับรู้

มาตอนนี้ ด้วยความที่สัตว์ประหลาดยักษ์ก๊อดซิลล่ากำลังควบคุมสถานการณ์ พวกนางก็เพียงแค่เคารพบูชามันในฐานะเทพสมุทรองค์ใหม่

ท้ายที่สุด ตำนานก็ได้รับการยืนยัน สัตว์ศักดิ์สิทธิ์แห่งมหาสมุทรได้ปราบปรามโพไซดอน คนบาปแห่งท้องทะเลแล้ว

ด้วยเหตุนี้ เสี่ยวไป๋จึงยอมเดินทางไปยังเกาะร้างแห่งนั้น และสวดอ้อนวอนต่อโพไซดอนติดต่อกันหลายวัน ถึงยังไง การมารับใช้นายใหม่มันก็ดูเหมือนการสวมเขาให้นายเก่าชัดๆ

ฤดูใบไม้ผลิผ่านพ้น ฤดูใบไม้ร่วงเวียนมา บัดนี้เวลาล่วงเลยไปหนึ่งปีแล้ว

คร่อก...

ก๊อดซิลล่านอนทอดกายอย่างเกียจคร้านอยู่ที่สวนหลังบ้านของวิหารเทพสมุทรที่เพิ่งสร้างเสร็จใหม่ๆ

มันเป็นพื้นที่เปิดโล่งที่มีสถาปัตยกรรมคล้ายคลึงกับโคลอสเซียมของโรมันโบราณ ตั้งอยู่ตรงกลางลานกว้าง ดื่มด่ำกับแสงแดดยามบ่ายอย่างสบายอารมณ์

ชีวิตของก๊อดซิลล่าช่างสุขสบายเหลือเกิน ในแต่ละวันจะมีสัตว์วิญญาณหมื่นปีมาเสิร์ฟให้ถึงที่โดยปัวไซซีเป็นคนป้อนให้ด้วยตัวเอง

บางครั้งมันก็จะได้ลิ้มรสกระดูกวิญญาณด้วย ซึ่งหมายความว่ามันไม่ต้องออกแรงไปล่าเหยื่อในทะเลเองเลยแม้แต่น้อย

การกินอยู่อย่างสุขสบายเช่นนี้ไม่เพียงแต่ช่วยรักษาระดับพลังงานในร่างกายให้สูงอยู่เสมอ แต่มันยังช่วยกระตุ้นให้เกิดการวิวัฒนาการอย่างช้าๆ และต่อเนื่องอีกด้วย

อย่างไรก็ตาม ความสบายนี้ก็นำมาซึ่งผลข้างเคียงเช่นกัน