บทที่ 18 - มีคนอิจฉาตาร้อนจนแทบคลั่ง
บทที่ 18 - มีคนอิจฉาตาร้อนจนแทบคลั่ง
ระหว่างที่กำลังฟ้อง เสิ่นเสี่ยวคุนก็แอบปรายตามองเสิ่นฉีที่ยืนอยู่ตรงประตูยังไม่ได้ออกไปไหนเป็นระยะๆ
เสิ่นฉีก็ไม่ได้โกรธ นิ้วชี้ข้างขวายังคงควงพวงกุญแจเล่นไปมา
หลี่ฮวนเกอมองดูผู้ใหญ่กับเด็กในหน้าจอแล้วก็รู้สึกทั้งขำทั้งโมโห
"เดี๋ยวแม่กลับบ้านแล้วแม่จะทวงคืนให้นะลูก!"
"ตกลงครับ!"
หลังจากวางสาย เสิ่นเสี่ยวคุนก็ทำหน้าทำตาภูมิใจใส่เสิ่นฉี ราวกับว่าเขาเป็นฝ่ายชนะและสามารถกู้หน้ากลับมาได้แล้ว
"แม่บอกว่าต่อให้กลับมาก็คงดึก ไม่ต้องทำกับข้าวเผื่อ"
เสิ่นฉีพยักหน้าแล้วเดินออกจากบ้านไป
เสิ่นเสี่ยวคุนเดินกลับไปที่หน้าคอมพิวเตอร์ แล้วเปิดเว็บไซต์เถาเกอขึ้นมา
พอเห็นแบบนั้นเขาก็ถึงกับดีใจสุดขีด
เพราะในกล่องข้อความคำขอทำธุรกรรมมีคำขอส่งเข้ามามากกว่าสองร้อยรายการ และหนึ่งในนั้นก็มีบัญชีที่ชื่อ "ฝ่ายจัดหาเพลงฮวนเกอเอนเตอร์เทนเมนต์" รวมอยู่ด้วย
เสิ่นเสี่ยวคุนอดไม่ได้ที่จะถอนหายใจออกมา "อย่างที่คิดเลย เพลงดีก็คือเพลงดีสินะ ... "
แต่หลี่ฮวนเกอที่กำลังดูหน้าจอใหญ่กลับรีบลุกพรวดขึ้นมาด้วยความร้อนรน
"อย่ากดนะเสี่ยวคุน!"
ทุกคนในห้องส่งมองหลี่ฮวนเกอด้วยความประหลาดใจ ในช่องคอมเมนต์ก็เต็มไปด้วยความงุนงงเช่นกัน
[เกิดอะไรขึ้น? ก็เตรียมจะขายให้ฮวนเกอเอนเตอร์เทนเมนต์อยู่แล้วไม่ใช่เหรอ?]
[หรือว่าฮวนเกอเอนเตอร์เทนเมนต์ไม่ได้มีแค่หลี่ฮวนเกอเป็นผู้ถือหุ้นใหญ่? มีความขัดแย้งอะไรในระดับผู้บริหารหรือเปล่า?]
[อย่ามั่วสิ ลองดูรายการขอซื้อด้านล่างให้ดีๆ!]
พอดูกันให้ชัดๆ ทุกคนก็ถึงบางอ้อทันที
จั๋วอีอีก็ตะโกนขึ้นมาเหมือนกัน "อย่ากดเด็ดขาดนะเสี่ยวคุน! นั่นมันของปลอม!"
ท่ามกลางสายตารอชมเรื่องสนุกของไป๋ชิงเหอกับหลินเซียวลู่ หลี่ฮวนเกอก็เตรียมจะกดโทรศัพท์แล้ว
ถึงเสิ่นเสี่ยวคุนจะฉลาดแค่ไหน แต่ยังไงเขาก็เพิ่งจะอยู่อนุบาล อายุยังไม่ถึงหกขวบเลยด้วยซ้ำ ต่อให้ฉลาดแค่ไหนก็ไม่มีทางเข้าใจเล่ห์เหลี่ยมและความเลวร้ายของผู้ใหญ่ในโลกโซเชียลได้หรอก
ในขณะที่ทุกคนกำลังเป็นห่วง จู่ๆ เสิ่นเสี่ยวคุนก็ขมวดคิ้ว แล้วยื่นหน้าเข้าไปใกล้หน้าจอคอมพิวเตอร์อีกนิด
"เอ๊ะ?"
ใต้บัญชี "ฝ่ายจัดหาเพลงฮวนเกอเอนเตอร์เทนเมนต์" ลงไปประมาณสี่ห้าบรรทัด กลับมีบัญชีที่ชื่อ "ฮวนเกอเอนเตอร์เทนเมนต์" ปรากฏขึ้นมาอีกบัญชี
พอลากเมาส์ลงไปอีก ก็เจอบัญชี "ผู้ช่วยส่วนตัวหลี่ฮวนเกอ" "แผนกสร้างสรรค์ฮวนเกอเอนเตอร์เทนเมนต์" "ฮวนเกอมิวสิก" "ฝ่ายคัดเลือกฮวนเกอ" และชื่ออื่นๆ อีกมากมายเป็นพรวน
เสิ่นเสี่ยวคุนหรี่ตาลง ทำหน้าเหมือนคนที่มองทะลุปรุโปร่งไปหมดทุกอย่าง
"ร้ายกาจจริงๆ ... "
[ฉลาดมาก สมกับเป็นเด็กบ้านอื่นจริงๆ]
[อย่าพูดเลย ลูกชายฉันโตกว่าเสี่ยวคุนตั้งเยอะ ทุกวันนี้ยังโดนหลอกเอาอมยิ้มไปกินอยู่เลย]
[เห็นหรือยังล่ะ? มังกรย่อมให้กำเนิดมังกร หงส์ย่อมให้กำเนิดหงส์!]
[ขอยกตำแหน่งเด็กที่ฉลาดที่สุดในอินเทอร์เน็ตให้เสี่ยวคุนเลย]
หลี่ฮวนเกอกับจั๋วอีอีต่างก็ถอนหายใจออกมาอย่างโล่งอก
แต่ในตอนนั้นเอง เสิ่นเสี่ยวคุนก็พูดขึ้นมาอีก
"บริษัทของแม่มีบัญชีสำหรับจัดหาเพลงเยอะจังเลยนะเนี่ย!"
หลี่ฮวนเกอ ...
จั๋วอีอี ...
[ ... ]
[ ... ]
[ซวยแล้ว! จบเห่แล้ว!]
[เด็กก็ยังเป็นเด็กอยู่วันยังค่ำสินะ]
[เพลงตั้งราคาไว้ห้าหมื่น แต่นั่นมันราคาสำหรับฮวนเกอเอนเตอร์เทนเมนต์นะ ถ้าขายให้คนอื่นราคานี้มันไม่ใช่แล้ว]
[ขาดทุนย่อยยับ!]
หลี่ฮวนเกอเพิ่งนึกขึ้นได้ว่าเธอโทรหาเสิ่นเสี่ยวคุนไม่ติด จึงต้องโทรหาเสิ่นฉีแทน
แต่เสิ่นฉีกำลังขี่มอเตอร์ไซค์อยู่ เขาอาจจะไม่ได้ยินเสียงโทรศัพท์ก็ได้
ในช่วงเวลาที่ทุกคนกำลังลุ้นระทึก จู่ๆ เสิ่นเสี่ยวคุนหน้าคอมพิวเตอร์ก็ยิ้มออกมา
"แม่เคยบอกว่า การทำธุรกรรมทางอินเทอร์เน็ตของเยาวชนถือว่าผิดกฎหมาย ถึงแม้โอกาสที่การซื้อขายครั้งนี้จะมีปัญหาจะน้อยมาก แต่ก็ต้องป้องกันความเสี่ยงทุกทาง เพื่อไม่ให้เกิดเรื่องยุ่งยากตามมา"
"เพราะงั้นผมไม่กดดีกว่า ... "
"รอให้ตาเสิ่นฉีนั่นกลับมาจัดการเองแล้วกัน"
[เชี่ย! นี่มันเด็กอัจฉริยะชัดๆ!]
[โชคดีนะที่เสี่ยวคุนเชื่อฟังคำสอน ฉันแทบจะร้องไห้ด้วยความดีใจเลย]
[โล่งอกไปที ไม่ว่าจะด้วยเหตุผลอะไรก็เถอะ อย่างน้อยก็ห้ามไว้ได้ทัน]
[ทำเอาเจ๊ตกใจจนฉี่เล็ดไปสองหยดเลยเนี่ย]
ในตอนนั้นเอง จู่ๆ ในห้องส่งก็มีเสียงผู้ชายทุ้มต่ำทรงเสน่ห์ดังขึ้นมา
"ฮัลโหล?"
ทุกคนชะงักไปครู่หนึ่ง ก่อนจะนึกขึ้นได้ว่าหลี่ฮวนเกอกำลังโทรหาเสิ่นฉีอยู่นี่นา
หลี่ฮวนเกอก็ตกใจเหมือนกัน
"คะ ... คุณไม่ได้กำลังขี่มอเตอร์ไซค์อยู่เหรอ ... "
"หืม?" เสิ่นฉีก็แปลกใจเหมือนกัน "คุณรู้ได้ยังไง?"
"ฉัน ... " หลี่ฮวนเกอมองไปที่ฟางเฉี่ยนกับหลีเหล่ยที่กำลังส่งซิกให้เธอ "ฉัน ... ฉันเดาเอาน่ะ! เมื่อกี้เสี่ยวคุนเพิ่งเอาโทรศัพท์ของคุณโทรมาถามฉันว่าฉันจะกลับบ้านไหมไม่ใช่เหรอ?"
"ฮวนเกอเอ๊ย ... " เสียงล้อเลียนอันอบอุ่นของเสิ่นฉีดังขึ้น "ต้องยอมรับเลยว่าคุณเป็นผู้หญิงที่ฉลาดที่สุดในโลกจริงๆ!"
ใบหน้าของหลี่ฮวนเกอแดงระเรื่อขึ้นมา เสิ่นฉียังคงพูดติดตลกต่อไป
"ผมกำลังขี่มอเตอร์ไซค์อยู่จริงๆ แล้วปกติเวลาขี่รถผมก็จะไม่ได้ยินเสียงโทรศัพท์หรอก แต่สำหรับคุณมันไม่เหมือนกัน"
"กฎของการเกาะผู้หญิงกินข้อที่สาม: ห้ามปล่อยให้หลี่ฮวนเกอโทรหาเสิ่นฉีไม่ติดด้วยเหตุผลใดๆ ก็ตามอย่างเด็ดขาด!"
ความรู้สึกหอมหวานอันยิ่งใหญ่แผ่ซ่านไปทั่วหัวใจของหลี่ฮวนเกอ
พอลองนึกย้อนกลับไปตลอดสามปีที่ผ่านมา เสิ่นฉีไม่เคยไม่รับสายของหลี่ฮวนเกอเลยสักครั้ง และมักจะตอบข้อความของเธอเป็นคนแรกเสมอ
หลี่ฮวนเกอกลัวว่าเสิ่นฉีจะหลุดพูดเรื่องการแต่งงานตามสัญญาออกมา จึงแกล้งทำเป็นดุกลับไป
"พอเลย รีบไปซื้อกับข้าวได้แล้ว เย็นนี้ทำของอร่อยๆ บำรุงเสี่ยวคุนหน่อยนะ"
เสิ่นฉีหัวเราะหึๆ
"กฎของการเกาะผู้หญิงกินข้อที่สอง: เสิ่นฉีต้องเชื่อฟังคำสั่งของหลี่ฮวนเกออย่างไม่มีเงื่อนไข!"
"วางสายไปเลยนะ!" หลี่ฮวนเกอแกล้งตวาด
"รับทราบครับผม!"
[พระเจ้าช่วย! ฉันโดนยัดอาหารหมาเข้าปากไปห้าตัน!]
[นี่ตกลงว่าฉันเป็นโรคตาร้อนผ่าวหรือว่าฉันกินเลมอนเปรี้ยวปรี๊ดเข้าไปกันแน่เนี่ย?]
[รายการบ้าบออะไรวะเนี่ย ทำไมต้องเอาเรื่องแบบนี้มาให้ฉันดูด้วย?]
[ถ้าได้สามีแบบเสิ่นฉีฉันยอมอายุสั้นลงห้าสิบปีเลยเอ้า!]
บรรยากาศในห้องส่งเงียบลงไปชั่วขณะ ก่อนจะเกิดเสียงปรบมือดังกึกก้องขึ้นมา
ผู้หญิงทุกคนต่างมองหลี่ฮวนเกอด้วยสายตาอิจฉาริษยา
หัวใจของหลี่ฮวนเกออบอุ่นไปหมด เธอรู้สึกได้ว่าตัวเองกำลังเกิดความรู้สึกภาคภูมิใจเล็กๆ แบบผู้หญิงขึ้นมาในวินาทีนี้
จั๋วอีอีจับแขนของหลี่ฮวนเกอด้วยความตื่นเต้น
"พี่ฮวนเกอคะ เสิ่นฉีดีกับพี่มากเลย! เขาใส่ใจพี่สุดๆ ไปเลยอ่ะ! ฉันล่ะอิจฉาจริงๆ!"
"ฉันขอประกาศเลยว่าสเปกสามีในอนาคตของฉันก็คือผู้ชายแบบเสิ่นฉีนี่แหละ!"
ฟางเฉี่ยนก็พูดด้วยความอิจฉาเช่นกัน "ถ้าไม่มีการถ่ายทอดสดรายการนี้ พวกเราคงไม่ได้เห็นความรักที่หวานแหววขนาดนี้หรอกค่ะ!"
ในใจของไป๋ชิงเหอกับหลินเซียวลู่มันทั้งเปรี้ยวทั้งฝาด แต่ก็ทำได้แค่ยิ้มแย้มแล้วเอ่ยปากชม
"แหมๆๆๆ ... ราชินีฮวนเกอนี่โชคดีจริงๆ เลยนะคะ เสิ่นฉีก็คล้ายๆ กับสามีของฉันนั่นแหละค่ะ ปากหวานช่างเอาใจเก่งเหมือนกันเลย"
"สามีของฉันก็เหมือนกันค่ะ ฉันนึกว่าจะมีแค่สามีฉันซะอีก ไม่คิดเลยว่าจะมาเจอผู้ชายแบบเสิ่นฉีเข้าให้อีกคน"
ตอนนี้ในใจของหลี่ฮวนเกอกำลังสับสนวุ่นวาย นอกเหนือจากความหวานชื่นแล้ว เธอยิ่งมั่นใจในความจริงอีกข้อหนึ่งมากขึ้นไปอีก นั่นก็คือเสิ่นฉีรักเธอ!
รักจนหมดหัวใจเลยล่ะ!
ถ้าไม่ใช่แบบนั้น เสิ่นฉีก็แค่ดูแลงานบ้านให้ดีก็พอแล้ว ทำไมถึงต้องทำตัวเหมือนคนคลั่งรักคอยเอาอกเอาใจขนาดนี้ด้วยล่ะ?
แต่หลี่ฮวนเกอไม่รู้เลยว่า ที่เสิ่นฉีทำแบบนี้ก็เพราะเวลาเขาทำให้หลี่ฮวนเกออารมณ์ดี เขามักจะได้อั่งเปาหรือของขวัญเล็กๆ น้อยๆ ตอบแทนเสมอ
หรือบางทีหลี่ฮวนเกอก็จะเอาของขวัญที่เหลือจากการแจกลูกค้ามาให้เสิ่นฉีด้วย
ณ ตอนนี้ ในห้องควบคุมรายการด้านหลัง หงเทาผู้กำกับใหญ่กำลังมองดูยอดผู้ชมออนไลน์ที่พุ่งสูงขึ้นถึง 13 ล้านคนเพราะเหตุการณ์แทรกแซงเล็กๆ น้อยๆ นี้ เขายิ้มกว้างจนเห็นเหงือกเลยทีเดียว
"ต้องขอบคุณหลี่ฮวนเกอจริงๆ ... ขอบคุณเสิ่นฉีกับเสิ่นเสี่ยวคุนด้วย ... "
จางเหวยผู้ช่วยผู้กำกับก็พยักหน้าเห็นด้วย
พูดก็พูดเถอะ ท่านผู้กำกับใหญ่รีบๆ เลื่อนขั้นไปสักทีเถอะครับ ถ้าผมเชิญครอบครัวของหลี่ฮวนเกอมาได้ ผมก็เป็นผู้กำกับใหญ่ได้เหมือนกันนั่นแหละ
รายการนี้ดังได้มันเกี่ยวกับฝีมือผู้กำกับใหญ่อย่างคุณซะที่ไหนล่ะ
มีครอบครัวของหลี่ฮวนเกออยู่ ต่อให้เอาหมาไปผูกไว้ที่เก้าอี้ผู้กำกับ รายการมันก็ดังระเบิดอยู่ดีนั่นแหละ
"ผู้กำกับใหญ่ยอดเยี่ยมมากครับ!"
[จบแล้ว]