บทที่ 9 - เงินของลูกพี่ใหญ่ มันสั่นระริกอยากเปย์ใจจะขาดแล้ว!
บทที่ 9 - เงินของลูกพี่ใหญ่ มันสั่นระริกอยากเปย์ใจจะขาดแล้ว!
ย่านธุรกิจใจกลางเมืองตงไห่ ณ ออฟฟิศชั้นบนสุดของตึกระฟ้าแห่งหนึ่ง ตกแต่งหรูหราอลังการ วิวเปิดโล่ง มองเห็นความเจริญของทั้งเมืองได้เต็มตา
ชายวัยกลางคนอายุราวๆ สี่สิบ เอนหลังพิงเก้าอี้หนังผู้บริหาร นวดขมับด้วยความเหนื่อยล้า
เขาชื่อ จ้าวเต๋อจู้ รองประธานบริษัทที่จดทะเบียนในตลาดหลักทรัพย์ ในสายตาคนนอก เขาคือคนที่ประสบความสำเร็จในหน้าที่การงาน ครอบครัวอบอุ่น เป็นผู้ชนะในเกมชีวิตของแท้
แต่มีเพียงเขาเท่านั้นที่รู้ดีว่า เบื้องหลังความสว่างไสวยิ่งใหญ่นั้น มันเต็มไปด้วยความว่างเปล่าและความอึดอัดที่ไม่มีที่สิ้นสุด
บริษัทแห่งนี้ เป็นอาณาจักรที่เขากับเจ้านายร่วมบุกเบิกสร้างมาด้วยกัน สมัยก่อนก็ผ่านการต่อสู้ฟาดฟันเฉียดเป็นเฉียดตายมานับไม่ถ้วน
แต่พอตอนนี้สถานการณ์สงบสุข บริษัทเติบโตขึ้นเรื่อยๆ เขากลับกลายเป็นแค่ขุนนางเก่าแก่ที่ถูกดันให้พ้นทาง อำนาจบริหารหลุดลอยไปจากมือ
มาทำงานทุกวันก็แค่จิบชา อ่านหนังสือพิมพ์ ตบมือในที่ประชุม นอกเหนือจากเงินปันผลก้อนโตช่วงสิ้นปีแล้ว งานบริหารทั่วไปของบริษัท ก็แทบจะไม่มีอะไรเกี่ยวกับเขาอีกเลย พูดง่ายๆ ก็คือ... เป็นแค่มาสคอตของบริษัทเท่านั้นแหละ
ชีวิต "คนรวยว่างงาน" แบบนี้ คนอื่นอาจจะอิจฉา แต่สำหรับจ้าวเต๋อจู้ มันอึดอัดจนแทบนั่งไม่ติดเก้าอี้
เขาไม่ใช่พวกทนเหงาได้ เขาชอบการควบคุม ชอบความรู้สึกที่มีคนคอยรับคำสั่ง พลิกแพลงสถานการณ์อยู่ในกำมือ ในเมื่อโลกแห่งความเป็นจริงมันตอบสนองความต้องการนี้ไม่ได้ เขาก็เลยเอาความปรารถนี้ ไปลงกับในเกมแทน
หลายปีมานี้ เขาละลายทรัพย์ไปกับเกมออนไลน์ต่างๆ มากมาย ไม่ต่ำกว่าหลายล้านหยวน ก็แค่หวังจะได้ความสะใจคำเดียว!
หวังจะได้ความรู้สึกที่อยู่เหนือผู้คน ฟันดาบเดียวตายเรียบเป็นเบือ เป็นสไตล์ "ลูกพี่ใหญ่" ที่มีแต่คนนับหน้าถือตา!
แล้วเขาก็มีชื่อเสียงขึ้นมาจริงๆ ในเกมแบบเติมเวลาเล่นบางเกม อาศัยการเปย์ซื้ออุปกรณ์เทพๆ จ้างคนปั่นเลเวลให้
แต่... เขากลับรู้สึกว่ามันยังไม่สุด!
เกมเติมเวลาพวกนั้น กฎเกณฑ์ข้อจำกัดมันเยอะแยะตาแป๊ะไก่ เปย์ไปแล้วก็ไม่ค่อยเห็นผลทันตา
ต่อให้คุณสาดเงินไปเป็นแสนๆ มันก็ยังฉีกระยะห่างแบบขาดลอยจากพวกผู้เล่น "สายเปย์ระดับกลาง" ที่จ่ายแค่หลักหมื่นไม่ได้อยู่ดี
เวลาพีเคกันที ก็ต้องมานั่งลากเมาส์กดคีย์บอร์ดให้เมื่อยตุ้ม เผลอๆ อาจจะแพ้ราบคาบเพราะเน็ตปิง หรือไม่ก็อีกฝ่ายดวงดีติดคริติคอลฮิตซะงั้น!
ซ้ำร้าย มีอยู่ครั้งหนึ่งในสงครามตีเมืองของเกมฮิตค่ายเคเค อุปกรณ์ระดับท็อปของเซิร์ฟเวอร์ที่เขากัดฟันซื้อมาอย่างยากลำบาก ต้องมาดรอปหายวับไปกับตาเพียงเพราะเซิร์ฟเวอร์ขยะของบริษัทเคเค ทำให้เขาหลุดออกจากเกมกลางคันตอนกำลังพีเค!
โคตรอึดอัด! แม่งโคตรจะอึดอัดเลยโว้ย!
กูกำเงินมาเปย์เพื่อมาเป็นพระเจ้านะเว้ย! ไม่ได้มาเป็นกระสอบทรายให้ใครมารังแก!
แต่ในตลาดตอนนี้ นอกจากบริษัทเคเคแล้ว เกมของค่ายอื่นเขาก็เล่นไม่ค่อยเข้ามือเท่าไหร่
เขาเลยตัดสินใจเทเกมนั้นทิ้ง เตรียมจะย้ายไปซบ *มหาอำนาจเทพมาร* แทน
ช่วงนี้จ้าวเต๋อจู้ก็กำลังเล่นไอ้ *มหาอำนาจเทพมาร* ที่บริษัทเคเคโปรโมตซะใหญ่โตอยู่... เอ่อ... หมายถึงเซิร์ฟเวอร์ทดสอบวงในน่ะนะ
ด้วยเส้นสายของเขา การจะหาตั๋วเข้าร่วมทดสอบเกมมันไม่ใช่เรื่องยากอะไรเลย
กราฟิกก็ยอมรับว่าสวยจริง แต่เล่นไปได้สองวัน มันก็อีหรอบเดิม
เลเวลก็อัปช้า เควสต์ก็จุกจิกน่ารำคาญ พีเคก็จืดชืดไม่สะใจ
เขายัดเงินเข้าไปแสนหยวน กะจะสอยชุดเกราะระดับท็อปมาใส่เลย แต่ปรากฏว่า ของระดับท็อปถ้าไม่ล็อกไว้ยังไม่เปิดให้แลก ก็ต้องใช้ไอเทมวัตถุดิบจิปาถะมาเป็นเงื่อนไข บังคับให้คุณต้องค่อยๆ ฟาร์มไปเรื่อยๆ
"แม่งเอ๊ย!" จ้าวเต๋อจู้สบถอย่างหัวเสีย ก่อนจะปิดเกมทิ้ง
เขาเปิดเว็บบอร์ดเกม กะจะดูว่ามีข่าวเกมใหม่ๆ น่าสนใจบ้างไหม
ผลคือ... มองแวบเดียวก็ปะทะเข้ากับกระทู้สองอันที่กำลังด่าบริษัทเคเคซะเสียหมา!
*[แผ่นดินทนทุกข์กับ KK มานานแสนนาน!]* *[จิตใต้สำนึกอยู่ที่ไหน?! แฉลากไส้ 'มหาอำนาจเทพมาร' ขโมยไอเดีย!]*
จ้าวเต๋อจู้อ่านอย่างเมามัน มุมปากยกยิ้มขึ้นมาโดยไม่รู้ตัว
เดิมทีเขาก็ไม่ค่อยชอบขี้หน้าบริษัทเคเคอยู่แล้ว พอตอนนี้ได้เห็นเคเคโดนตอกหน้าหงาย ในใจเขาก็เลยสะใจสุดๆ!
"ขโมยไอเดียนักศึกษาเหรอ? แม่งโคตรเหี้ยเลย!" จ้าวเต๋อจู้สบถด่า
เขาคลิกเข้าไปดูในส่วนช่องคอมเมนต์ มองดูข้อความที่ชาวเน็ตกำลังรุมด่าด้วยความโกรธแค้น รู้สึกสะใจยิ่งกว่าตอนเล่นเกมซะอีก
พอเห็นหลายคนกำลังพูดถึงสตูดิโอเล็กๆ ที่เป็น "ผู้เคราะห์ร้าย" กับเกมที่ชื่อ *เจิงถู* แถมยังบอกอีกว่าเล่นฟรีแล้วมีเงินสดแจก จ้าวเต๋อจู้ก็เริ่มหูผึ่ง
ฟรี? แจกเงินสด? ลูกไม้นี้... น่าสนใจแฮะ
ระดับเขาเรื่องเงินน่ะขนหน้าแข้งไม่ร่วงอยู่แล้ว แต่ลูกเล่นแบบนี้มันแปลกใหม่ดี ชักจะทำให้เขาสนใจขึ้นมาแล้วสิ
เขากดตามลิงก์เข้าไป จนไปเจอข้อมูลโปรโมตของ *เจิงถู* ที่ปล่อยออกมากระท่อนกระแท่น
ภาพกราฟิกสไตล์ "ลิเกบ้านทุ่ง" สโลแกนโฆษณาเว่อร์ๆ แล้วก็ไอ้เงินรางวัลที่เอามาล่อหน้าล่อตากันโต้งๆ นั่นอีก
จ้าวเต๋อจู้ไม่รู้สึกต่อต้านเลยสักนิด กลับรู้สึกว่า... มันดูเป็นกันเองดี!
นี่มันกลิ่นอายแบบลูกผู้ชายชาวร็อกในยุคก่อนชัดๆ! เอะอะก็ซัดกันนัว ดิบเถื่อนสะใจดีแท้!
ดูเจริญหูเจริญตากว่าอีพวกคำหวานอาบยาพิษ "ทำด้วยใจรัก" "แข่งกันอย่างยุติธรรม" ของเคเคตั้งเยอะ!
เขาเป็นคนตรงไปตรงมา ชอบอะไรที่มันเคลียร์ๆ เล่นเกม ก็เพื่อความสะใจ! เพื่อความตื่นเต้น! เพื่อจะได้เป็นลูกพี่ใหญ่!
เขาเห็นโฆษณาของ *เจิงถู* มีพูดถึง "สงครามข้ามชาติหมื่นคน" "อุปกรณ์ระดับเทพ"
นั่นยิ่งทำให้เขาตั้งตารอคอยเข้าไปใหญ่ เขาคิดอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนจะเอาบัญชีหลักของตัวเอง ไปคอมเมนต์ตอบใต้กระทู้ *[จิตใต้สำนึกอยู่ที่ไหน?!]* ทันที:
"[มังกรสะท้านฟ้า]: กูดูกลุ่มไอ้พวกหลานเวรเคเคไม่สบอารมณ์มาตั้งนานแล้ว! วันๆ เอาแต่สร้างภาพว่าเป็นสำนักคุณธรรม แต่ลับหลังแม่งทำเรื่องเลวระยำ! ขโมยไอเดียทีมเล็กๆ เขามาแบบนี้ หน้าตัวเมียชัดๆ! ไอ้เกมที่ชื่อ *เจิงถู* นั่นน่ะ ลูกพี่จำชื่อไว้แล้วเว้ย! เปิดเซิร์ฟเมื่อไหร่ ต้องขอเข้าไปลองของหน่อยละ! ขอเป็นกำลังใจให้พวกเอ็งที่สู้เพื่อของแท้นะเว้ย!"
พอเขาพิมพ์คอมเมนต์นี้ลงไป ยอดไลก์ยอดรีพลายก็พุ่งพรวดตามมาติดๆ
"เชี่ย! พี่หลง! พี่หลงก็มาว่ะ!"
"พี่หลงโครตเท่! พูดแทนใจผมเลยลูกพี่!"
นามแฝงในเน็ตของจ้าวเต๋อจู้คือ 'มังกรสะท้านฟ้า' ด้วยนิสัยใจคอที่กว้างขวางเป็นนักเลง เขามักจะไปตั้งกระทู้แจกเงินรางวัลตามเว็บบอร์ดต่างๆ อยู่บ่อยๆ ชาวเน็ตหลายคนก็เลยคุ้นเคยกับเขาเป็นอย่างดี
จ้าวเต๋อจู้อ่านคอมเมนต์ตอบกลับพวกนั้น ความฮึกเหิมที่ถูกกดทับไว้ในใจมานาน ก็พลุ่งพล่านขึ้นมาอีกครั้ง
เขาคิดไปคิดมา ก็พิมพ์ตอบกลับไปอีกประโยค:
"[มังกรสะท้านฟ้า]: เออใช่! น้องๆ ทีม *เจิงถู*! ในเมื่อเกมพวกนายเล่นฟรีแล้ว ก็อย่าหัวแข็งให้มันมากนักล่ะ! ตรงไหนที่ควรจะให้เปย์ได้ ก็ต้องเหลือที่ทางให้ลูกพี่อย่างพวกฉันได้เอาเงินไปละลายเล่นบ้างสิวะ?
ลูกพี่ไม่มีอะไรดีหรอก มีแต่เงินที่มันเยอะจนล้นกระเป๋าใช้ไม่หมดนี่แหละ! ถ้าพวกนายไม่มีช่องให้พวกลูกพี่อย่างฉันเอาเงินไปสาดทิ้งล่ะก็ เล่นไปมันก็หมดสนุกดิวะ! เงินมันคันไม้คันมือไม่ได้ใช้นี่ ทรมานยิ่งกว่าฆ่ากันให้ตายอีกนะเว้ย! เข้าใจป่ะ?!"
คอมเมนต์นี้ ยิ่งเหมือนไปจุดชนวนระเบิดในช่องคอมเมนต์เข้าไปอีก
"ฮ่าๆๆ! พี่หลงก็ยังเป็นพี่หลงคนเดิม! ดุดันไม่เกรงใจใคร เพราะพี่แกมีแต่เงิน!"
"ออฟฟิเชียล *เจิงถู* เห็นรึยัง? ลูกพี่ใหญ่สั่งลุยแล้ว! รีบสร้างช่องทางให้เปย์ด่วนๆ เลย!"
"ขอเกาะขาพี่หลงด้วยคน! เปิดเซิร์ฟแล้วไปลุย *เจิงถู* ด้วยกันนะลูกพี่!"
"ช่าย ให้พี่หลงเป็นคนเปย์ พวกเราก็เกาะบุญเล่นของฟรีไป แบบนี้บริษัทเกมก็ได้ตังค์ พวกเราก็ได้เล่นเกมฟรี ส่วนพี่หลงก็ได้โชว์เทพสะใจ ยิงปืนนัดเดียวได้นกตั้งสามตัว!"
จ้าวเต๋อจู้มองคอมเมนต์พวกนี้ ยิ้มกริ่มอย่างพอใจ
เขาอดใจรอไม่ไหวแล้ว อยากจะรู้จริงๆ ว่าไอ้เกม *เจิงถู* ที่กล้าท้าชนกับเคเคตรงๆ แถมยังมีลูกบ้าอย่าง "เล่นฟรีแจกเงินสด" เนี่ย มันจะเจ๋งแค่ไหนกันเชียว
ขอให้มันสนุกเหมือนอย่างที่โฆษณาไว้เถอะ ตื่นเต้นเร้าใจ! ระห่ำสุดขีด! แล้วก็... ผลาญเงินให้มันสุดๆ ไปเลย!
เงินน่ะเขามีถมเถ กลัวแต่จะไม่มีที่ให้ผลาญเนี่ยแหละ! เงินของจ้าวเต๋อจู้คนนี้ มันสั่นระริกอยากจะเปย์ใจจะขาดแล้วโว้ย!