บทที่ 5 - หมาวัดริอ่านคุยเรื่องการตลาด? รอโดนบดขยี้เถอะ!

จางเหว่ยกับหลี่เฮ่า ตัวตั้งตัวตีในการทำตามแผน

มองดูฝูงคนที่กำลังมุงดูโปสเตอร์เกม เจิงถู ในร้านเน็ตจนเกิดเป็นกระแสฮือฮา

สัมผัสได้ถึงคลื่นความสนใจที่พัดโหมกระหน่ำเข้ามา ความสงสัยเรื่อง "โมเดลเกมเล่นฟรี" ที่เคยมีในใจ ก็ถูกกระแสความ "ฮิตระเบิด" แบบไม่ทันตั้งตัวนี้พัดหายไปชั่วขณะ

"วิธีของพี่โม่... เหมือน... เหมือนจะมีของจริงๆ ว่ะ!"

จางเหว่ยกระซิบกับหลี่เฮ่า พลางมองดูเกมเมอร์คนหนึ่งที่กำลังคุยฟุ้งกับเพื่อนเรื่อง "จะเอาเงินแสนไปทำอะไรดี" น้ำลายแตกฟอง

หลี่เฮ่าพยักหน้า ขยับแว่นตาที่ดั้งจมูก แววตาใต้เลนส์มีความซับซ้อนซ่อนอยู่

"อย่างน้อย... กระแสความสนใจก็ทะลุปรอทไปแล้ว"

เขาหยุดไปนิดนึง ก่อนจะบ่นพึมพำออกมาเบาๆ: "แต่ก็นั่นแหละ... ถ้าเกมมันเปิดให้เล่นฟรีจริงๆ ต่อให้คนเข้ามาเล่นเป็นล้าน แล้วเราจะเอาอะไรไปทำกำไรวะ?

คงไม่ได้กะจะเอาเงินแสนนั่นมาล่อเป้า แล้วก็ชิ่งหนีไปหรอกนะ?"

ความคิดนี้เพิ่งจะแวบเข้ามาในหัว เขาก็รีบปัดมันทิ้งทันที

ไม่มีทาง! เป็นไปไม่ได้! พี่โม่ไม่ใช่คนแบบนั้น!

แต่... สรุปแล้วจะหาเงินยังไงล่ะวะ?

หลี่เฮ่าคิดยังไงก็คิดไม่ออก

สงสัยคงต้องรอให้ถึงวันเปิดเซิร์ฟอย่างเป็นทางการนั่นแหละ ถึงจะได้รู้คำตอบ

พวกเขาสองคนไม่รู้เลยว่า พายุ เจิงถู ที่ก่อตัวขึ้นเงียบๆ ตามร้านอินเทอร์เน็ตคาเฟ่ในเมืองตงไห่ ได้พัดผ่านช่องทางบางอย่าง ทะลุเข้าไปถึงตึกสำนักงานใหญ่ของบริษัทเคเคที่สูงตระหง่าน และลอยไปถึงโต๊ะทำงานของใครบางคนเข้าแล้ว

……

ขณะเดียวกัน ณ สำนักงานใหญ่บริษัทเคเค

ชั้นบนสุด ในห้องประชุมสุดหรู บรรยากาศเต็มไปด้วยความตึงเครียดและจริงจัง

บนหน้าจอแอลซีดีขนาดยักษ์ กำลังฉายภาพวิดีโอโปรโมตซีจีเวอร์ชันล่าสุดของเกม มหาอำนาจเทพมาร

ภาพกราฟิกที่สวยงามอลังการงานสร้างนั้น มากพอที่จะทำให้เกมตามท้องตลาดกว่าเก้าสิบเปอร์เซ็นต์ต้องอายม้วน

รอบโต๊ะประชุมตัวยาว มีผู้บริหารระดับสูงและแกนนำหลักของโปรเจกต์สิบกว่าชีวิตในชุดสูทสุดเนี้ยบนั่งกันหน้าสลอน

ที่นั่งหัวโต๊ะ คือชายหนุ่มอายุยี่สิบกว่าๆ

เขาสวมสูทอาร์มานี่ตัดเย็บเข้ารูป ทรงผมเซตเนี้ยบกริบ บนใบหน้าฉายแววหยิ่งยโสและลำพองใจอย่างปิดไม่มิด

เขาคือ หวังเฮ่าอวี่

คนที่หักหลังหลินโม่กับเพื่อน เอา บัญญัติเก้าทวีป ห่อใส่กล่องมาขายให้เคเค และอาศัย "ผลงาน" ชิ้นนี้บวกกับการประจบสอพลอ ไต่เต้าขึ้นมาจนถึงตำแหน่งผู้อำนวยการโปรเจกต์ มหาอำนาจเทพมาร ได้สำเร็จ

ข้างๆ เขา คือผู้จัดการหลิว คนที่เคยไปให้สัมภาษณ์ฉอดๆ ออกสื่อ

ตอนนี้นั่งตัวตรงแหน่ว สีหน้าประดับไปด้วยความนอบน้อมอย่างพอดิบพอดี

"...ดังนั้น ตัวชี้วัดข้อมูลต่างๆ ของ มหาอำนาจเทพมาร ในตอนนี้ ถือว่าสมบูรณ์แบบมากครับ"

ผู้จัดการหลิวถือเลเซอร์พอยเตอร์ ชี้ไปที่สไลด์บนหน้าจอ น้ำเสียงประจบประแจง

"ผลการโปรโมตอุ่นเครื่องออกมาดีเกินคาด ฟีดแบ็กจากทุกช่องทางเป็นบวกสุดๆ ตอนนี้ผู้เล่นตั้งตารอกันจนแทบจะทนไม่ไหวแล้วครับ!"

"ฝ่ายเทคนิคก็รับประกันว่า เซิร์ฟเวอร์ของเรารองรับผู้เล่นพร้อมกันระดับหลักล้านคนได้สบายๆ ไม่มีปัญหาเกมค้างหรือหลุดแน่นอนครับ!"

"เปิดโอเพ่นเบตตาวันที่ 25 พฤษภาคมนี้ เรามั่นใจเต็มเปี่ยมว่าปังตั้งแต่วันแรก และจะทำลายสถิติเกมออนไลน์ในประเทศหลายรายการเลยครับ!"

หวังเฮ่าอวี่พยักหน้าอย่างพอใจ ยกแก้วกาแฟบนโต๊ะขึ้นจิบเบาๆ

ความรู้สึกที่ได้ควบคุมทุกสิ่งทุกอย่าง และกำลังจะก้าวขึ้นสู่จุดสูงสุดของความสำเร็จแบบนี้ มันทำให้เขาฟินจนบรรยายไม่ถูก

เขาหลงรักความรู้สึกแบบนี้

มันดีกว่าตอนที่ต้องทนแทะหมั่นโถวกัดก้อนเกลือกิน แล้วนั่งวาดฝันลมๆ แล้งๆ กับพวกหลินโม่ในสตูดิโอรูหนูนั่นเป็นหมื่นๆ เท่า!

"เยี่ยมมาก" หวังเฮ่าอวี่วางแก้วกาแฟลง น้ำเสียงแฝงความหยิ่งผยองของผู้ที่อยู่เหนือกว่า

"ฝ่ายการตลาด แผนโปรโมตขั้นต่อไปต้องเตรียมให้พร้อม ห้ามปล่อยให้กระแสตกเด็ดขาด ต้องทำให้ถึงจุดพีคที่สุดก่อนวันโอเพ่นเบตตาให้ได้!"

"รับทราบครับ! ท่านผู้อำนวยการหวังวางใจได้เลยครับ!" หัวหน้าฝ่ายการตลาดรีบรับคำ

จังหวะนั้นเอง ผู้จัดการหลิวเหมือนจะนึกอะไรขึ้นมาได้ เขามีท่าทีลังเลนิดหน่อย ก่อนจะเอ่ยปาก:

"เอ่อ... ท่านผู้อำนวยการหวัง แล้วก็ท่านผู้บริหารทุกท่านครับ มีเรื่องจุกจิกนิดหน่อย ไม่แน่ใจว่าควรจะรายงานดีไหม"

หวังเฮ่าอวี่ปรายตามองเขา "มีอะไรก็รีบพ่นมา"

ผู้จัดการหลิวรีบก้มหน้าก้มตาตอบ: "คืออย่างนี้ครับ ช่วงนี้คนของฝ่ายการตลาดรายงานเข้ามาว่า ที่ฝั่งเมืองตงไห่ มีการโปรโมตแปลกๆ... เอ่อ... ดูทะแม่งๆ เกิดขึ้นน่ะครับ"

"ดูเหมือนจะเป็นฝีมือของพวกสตูดิโอใกล้เจ๊งของหลินโม่นั่นแหละครับ ไปปั้นเกมออนไลน์ที่ชื่อ เจิงถู อะไรก็ไม่รู้ขึ้นมา กะจะเปิดตัววันที่ 20 พฤษภานี้"

"วิธีโปรโมตของพวกมัน... ค่อนข้าง... อืม... พิสดารไปหน่อยครับ"

ผู้จัดการหลิวพยายามเลือกใช้คำพูด

"พวกมันไม่มีเงินยิงแอดโฆษณา ก็เลยไปดีลกับพวกร้านเน็ต ไปติดโปสเตอร์ แขวนป้ายไวนิลในร้าน"

"แถมยังจัดแคมเปญอะไรก็ไม่รู้ 'เล่นเกมแจกเงินสด' เห็นว่าที่หนึ่งจะได้ตั้งแสนนึงเลยนะครับ..."

พูดถึงตรงนี้ เสียงหัวเราะคิกคักก็ดังกลั้วขึ้นมาในห้องประชุม

"พรวด... แจกเงินสด? แถมแจกตั้งแสนนึง? สตูดิโอพวกมันมีเงินถึงแสนนึงด้วยเหรอวะ?" หัวหน้าฝ่ายเทคนิคคนหนึ่งแค่นหัวเราะเยาะ

"ลงพื้นที่โปรโมตตามร้านเน็ตเนี่ยนะ? ย้อนยุคไปสิบปีที่แล้วป่ะเนี่ย? สมัยนี้ใครเขายังบ้าจี้ทำแบบนี้กันอีก?" หัวหน้าฝ่ายการตลาดส่ายหัว สีหน้าเต็มไปด้วยความดูแคลน

หวังเฮ่าอวี่ฟังจบ ริมฝีปากก็ยกยิ้มขบขัน

เขายกแก้วกาแฟขึ้นมา เป่าควันกรุ่นๆ แล้วเอ่ยปากอย่างใจเย็น:

"หลินโม่... จางเหว่ย... หลี่เฮ่า..."

เขาเอ่ยชื่อทั้งสามคนออกมา น้ำเสียงเจือความเย้ยหยันบางเบา

"นึกไม่ถึงเลยนะ โดนฉันเล่นซะอ่วมขนาดนั้นแล้ว ยังไม่ยอมตายใจอีกเหรอ?"

ผู้จัดการหลิวรีบผสมโรง: "นั่นน่ะสิครับท่านผู้อำนวยการหวัง ไอ้เด็กพวกนี้มันก็แค่ตั๊กแตนช่วงสิ้นฤดูใบไม้ร่วง เต้นแร้งเต้นกาได้อีกไม่กี่วันหรอกครับ!"

"แถมยัง..." ผู้จัดการหลิวทำท่าเหมือนนึกเรื่องตลกออก

"พวกมันใจกล้าหน้าด้านริอ่านมาทำเกมออนไลน์! แถมเป็นเกมที่ชื่อ เจิงถู อะไรก็ไม่รู้ ไม่เคยได้ยินมาก่อน!"

"พวกมันคิดว่าเกมออนไลน์เหมือนไอ้พวกเกมออฟไลน์ขยะที่เคยทำหรือไง?"

"ไม่มีทุนยักษ์หนุนหลัง ไม่มีเทคโนโลยีที่สุกงอม จะทำเกมออนไลน์เหรอ? ไม่รู้จักเจียมกะลาหัวซะแล้ว!"

เสียงฮาก๊ากดังลั่นห้องประชุมอีกระลอก

ทุกคนที่นั่งอยู่ที่นี่คือ "หัวกะทิ" ของวงการทั้งนั้น พวกเขารู้ซึ้งดีว่า การพัฒนาและเปิดให้บริการเกมออนไลน์ฟอร์มยักษ์สักเกม ต้องใช้เม็ดเงินมหาศาลขนาดไหน

สตูดิโอซอมซ่อของหลินโม่ที่แม้แต่เงินเดือนยังไม่มีปัญญาจ่าย จะเอาอะไรมาสร้างเกมออนไลน์? ใช้หัวเข่าทำหรือไง?

หวังเฮ่าอวี่โบกมือให้ทุกคนหยุดหัวเราะ ใบหน้าเปื้อนรอยยิ้มเยือกเย็นเหมือนแมวหยอกหนู

"ดูท่า บทเรียนคราวที่แล้วจะยังสั่งสอนพวกมันไม่พอสินะ"

"ในเมื่อเกมของเราก็เตรียมตัวพร้อมหมดแล้ว งั้นเราก็เลื่อนมาเปิดตัววันที่ 20 พฤษภาคมเลยก็แล้วกัน"

เขาเอนหลังพิงพนักเก้าอี้ นิ้วมือเคาะเป็นจังหวะ 'ตึก ตึก' บนโต๊ะเบาๆ

"ส่งพวกมันลงนรกไปให้พ้นๆ ซะทีเถอะ"

"ถือโอกาสใช้พวกมันเป็นพรมเช็ดเท้าเน่าๆ ไว้เหยียบย่ำ เพื่อชูให้ มหาอำนาจเทพมาร ของเราดูยิ่งใหญ่และประสบความสำเร็จมากยิ่งขึ้นไปอีก!"

"รอให้ถึงวันโอเพ่นเบตตาก่อนเถอะ ฉันจะให้พวกมันได้เบิกตาดูให้เต็มที่ ว่า 'ฝีมือที่แท้จริง' มันเป็นยังไง แล้ว 'พลังของนายทุน' มันยิ่งใหญ่แค่ไหน!"

"ฉันจะทำให้พวกมันตาสว่างว่า คนบางประเภทน่ะ... เกิดมาก็คู่ควรกับการคลุกฝุ่นอยู่ข้างถนนไปตลอดชีวิตนั่นแหละ!"

ประกายความอำมหิตพาดผ่านดวงตาหวังเฮ่าอวี่ ก่อนจะแปรเปลี่ยนเป็นความเหยียดหยาม

"ก็แค่มดปลวก"

"ริอ่านจะไปเทียบรัศมีกับดวงจันทร์เหรอ?"

คนอื่นๆ ในห้องประชุมต่างพยักหน้าเห็นด้วยเป็นแถว

"ถ้าเปิดเซิร์ฟวันเดียวกันล่ะก็ ถึงตอนนั้นพวกมันคงได้ร้องไห้ขี้มูกโป่งแน่"

"รอให้ มหาอำนาจเทพมาร เปิดตัว แล้วเอาสถิติมากางชนกัน พวกมันคงได้น้ำตาตกในชัวร์"

"เผลอๆ ถึงตอนนั้น แม้แต่ไอ้เงินรางวัลแสนนึงก็คงไม่มีปัญญาจ่าย ดีไม่ดีอาจจะชิ่งหนีไปเลยก็ได้! ฮ่าฮ่า!"

...