บทที่ 101 - จับไม่ได้

ในขณะเดียวกัน ฉินหรานก็รู้ทันแผนการของสิงเทียนหนานแล้ว

มันคิดจะยืมมือผู้บัญชาการเขตทหารภาคตะวันออกมาจัดการเขา

แล้วมันก็จะได้ชิงหยกพกมังกรคู่ไปอย่างง่ายดาย

เบื้องหลังของสิงเทียนหนานต้องมีคนบงการอยู่อีกแน่ๆ

และคนคนนั้นน่าจะเป็นพวกมาร

ก่อนหน้านี้กู้ซินโหรวเคยเล่าให้ฟังว่า ตระกูลสิงประสบความสำเร็จขึ้นมาได้ก็เพราะมีอำนาจมืดคอยหนุนหลัง

อำนาจมืดที่ว่าก็คือพวกมารนี่เอง

และสองพ่อลูกตระกูลสิงก็คือสมุนรับใช้ของพวกมัน

หลังจากครุ่นคิด ฉินหรานก็หันไปพูดกับสิงเทียนหนาน "แกนี่ก็ฉลาดไม่เบานะ ที่คิดจะใช้วิธีนี้มาจัดการฉัน แล้วชิงหยกพกมังกรคู่ไป แต่เสียใจด้วยนะ แกคิดผิดถนัดเลย วันตายของสองพ่อลูกอย่างพวกแกมาถึงแล้ว เตรียมตัวลงนรกได้เลย"

สิงเทียนหนานหัวเราะลั่น "ฮ่าๆๆๆ ฉินหรานเอ๊ย ฉินหราน แกนี่ประเมินตัวเองสูงไปแล้วนะ ต่อให้แกจะเป็นถึงปรมาจารย์ แต่เนื้อแท้แกมันก็แค่ไอ้ขี้คุก"

"จินฉื้ออวิ๋นเป็นถึงผู้บัญชาการเขตทหาร ถ้าเขาพาคนมาจับแก แล้วแกกล้าขัดขืนหรือลงมือฆ่าคนของเขาล่ะก็ เท่ากับแกตั้งตัวเป็นศัตรูกับคนทั้งประเทศ"

"แกจะกลายเป็นอาชญากรที่ทางการต้องการตัวมากที่สุด ฉันไม่เชื่อหรอกว่าแกจะกล้าทำแบบนั้น!"

ฉินหรานไม่ได้โต้ตอบ

ปล่อยให้สิงเทียนหนานเพ้อเจ้อไปก่อน

เดี๋ยวค่อยให้มันได้เห็นของจริง

ทางด้านถังต๋ากลับแสดงสีหน้ากังวล

เขาคุ้นเคยกับชื่อเสียงของจินฉื้ออวิ๋นเป็นอย่างดี

เขาไม่คิดเลยว่าเครือข่ายของสิงเทียนหนานจะกว้างขวางขนาดนี้

ถึงขั้นรู้จักกับจินฉื้ออวิ๋นด้วย

ถังต๋าขยับเข้าไปใกล้ฉินหรานแล้วกระซิบถาม "คุณฉินครับ เราจะเอายังไงดี พวกเราเพิ่งฆ่าคนไปเยอะขนาดนั้น จินฉื้ออวิ๋นมีข้ออ้างเต็มที่ในการจับกุมพวกเราแน่ ถ้าขัดขืน สถานการณ์คงไม่สู้ดีกับพวกเราแน่ๆ ครับ"

"ไม่ต้องห่วง ฉันมีแผน เดี๋ยวฉันจะจัดการจินฉื้ออวิ๋นก่อน แล้วค่อยมาคิดบัญชีกับสองพ่อลูกตระกูลสิง" ฉินหรานพูดจบก็หยิบโทรศัพท์มือถือออกมา

ถังต๋ามองฉินหรานด้วยความประหลาดใจ

หรือว่าเขาจะรู้จักคนใหญ่คนโตที่บารมีเหนือกว่าจินฉื้ออวิ๋น?

ถ้าเป็นอย่างนั้นจริง ฉินหรานก็ไม่ธรรมดาเลย

ตามเขาไว้ รับรองว่าอนาคตสดใสแน่นอน

สิงเทียนหนานเห็นฉินหรานหยิบมือถือออกมาก็อดเยาะเย้ยไม่ได้ "พอเถอะน่า เลิกสร้างภาพสักที สถานการณ์แบบนี้ แกฆ่าคนของฉันไปตั้งเยอะ จะไปพึ่งใครก็ไม่มีประโยชน์หรอก วันนี้ต่อให้เป็นพระอินทร์พระพรหมก็ช่วยแกไม่ได้"

"งั้นเรามารอดูกัน ฉันจะทำให้แกค่อยๆ จมดิ่งสู่ความสิ้นหวังอย่างช้าๆ" ฉินหรานเงยหน้ามองสิงเทียนหนาน

สิงเทียนหนานไม่สนใจ

ในสายตาเขา คำพูดของฉินหรานก็แค่คำขู่ลมๆ แล้งๆ

ตอนนี้เขาแค่ต้องรอให้จินฉื้ออวิ๋นพาคนมาถึงก็พอ

สิบกว่านาทีต่อมา รถจี๊ปทหารสีเขียวและรถหุ้มเกราะหลายคันก็มาจอดหน้ากลุ่มบริษัทเทียนฉี่

จินฉื้ออวิ๋นเปิดประตูลงจากรถ

เขาอยู่ในชุดเครื่องแบบทหาร ดูน่าเกรงขามและทรงพลัง

เหล่าทหารที่สวมชุดพร้อมรบและถือปืนจริงก็ทยอยลงมาจากรถหุ้มเกราะเช่นกัน

จากนั้น จินฉื้ออวิ๋นก็นำทหารเหล่านั้นบุกเข้าไปในกลุ่มบริษัทเทียนฉี่

ทหารกระชับปืนในมือล้อมทุกคนเอาไว้

สิงเทียนหนานรีบเดินเข้าไปหา "ท่านผู้บัญชาการจิน รบกวนท่านต้องเหนื่อยมาด้วยตัวเองเลย ความจริงผมก็ไม่อยากจะรบกวนท่านหรอกครับ แต่ไอ้โจรนี่มันโหดเหี้ยมเกินไป ผมเลยไม่มีทางเลือกอื่นนอกจากต้องขอให้ท่านช่วย"

จินฉื้ออวิ๋นถามด้วยน้ำเสียงดุดัน "ไหน ไอ้โจรที่แกพูดถึงอยู่ไหน?"

"นั่นไงครับ!" สิงเทียนหนานชี้ไปที่ฉินหราน "มันชื่อฉินหราน เป็นพวกขี้คุกเพิ่งพ้นโทษ แค่เพราะลูกชายผมไปชอบผู้หญิงคนเดียวกับมัน มันก็เลยบุกมาเข่นฆ่าคนที่บริษัทผม"

"พ่อบ้านของผมกับบอดี้การ์ดอีกสิบกว่าคนถูกมันฆ่าตายหมดเลย ท่านดูสิครับ พื้นเต็มไปด้วยเลือดกับเศษชิ้นส่วนมนุษย์ มันโหดเหี้ยมอมหิตจริงๆ"

จินฉื้ออวิ๋นกวาดสายตามองไปรอบๆ

จริงอย่างที่สิงเทียนหนานบอก บนพื้นมีรอยเลือดและเศษซากศพเกลื่อนกลาด

ความโกรธพุ่งปรี๊ดขึ้นมาในหัวเขาทันที

"บังอาจนัก! กล้ามาฆ่าคนตายเป็นเบือในเขตความรับผิดชอบของฉัน แกไม่เห็นกฎหมายอยู่ในสายตาเลยสินะ ฉันจะให้แกได้รับโทษอย่างสาสม" จินฉื้ออวิ๋นตวาดใส่ฉินหราน

สองพ่อลูกตระกูลสิงแอบดีใจจนเนื้อเต้น

ต่อให้ฉินหรานจะเป็นปรมาจารย์ แต่ในสถานการณ์แบบนี้ก็ขัดขืนไม่ได้หรอก

ถ้ามันกล้าต่อสู้และฆ่าคนของจินฉื้ออวิ๋นล่ะก็

จินฉื้ออวิ๋นก็คงระดมกำลังทหารทั้งเขตมาจัดการแน่ๆ

ถึงตอนนั้นเรื่องราวก็จะใหญ่โตเกินควบคุม

ทางออกเดียวของฉินหรานคือต้องยอมจำนน

ถ้ามันถูกจับ ก็ต้องถูกส่งตัวไปลานประหาร

และเรื่องที่จะเอาหยกพกมังกรคู่มาจากคอของมันก็จะง่ายเหมือนปอกกล้วยเข้าปาก

ฮ่าๆๆๆ มันง่ายนิดเดียวเอง

ทายาทตระกูลหลี่ก็มีน้ำยาแค่นี้แหละ

ก็แค่ไอ้พวกบ้าพลังแต่ไร้สมอง

ตัดภาพมาที่ฉินหราน เขากลับยืนนิ่ง ไม่สะทกสะท้าน

"ท่านผู้บัญชาการจิน ท่านจะฟังความข้างเดียวจากสิงเทียนหนานแบบนี้ มันไม่ค่อยยุติธรรมเลยนะครับ"

จินฉื้ออวิ๋นแค่นยิ้ม "หลักฐานก็เห็นๆ กันอยู่ แกกล้าปฏิเสธเหรอว่าไม่ได้เป็นคนฆ่าพวกนี้?"

"ใช่ ผมเป็นคนฆ่า แต่พวกมันก็สมควรตาย"

สิงเทียนหนานรีบแทรกขึ้นมาทันที "ท่านเห็นไหมครับ มันกำแหงแค่ไหน ฆ่าคนตายแล้วยังทำเป็นไม่รู้สู้ชี้อีก"

จินฉื้ออวิ๋นจ้องหน้าฉินหรานเขม็ง "แค่แกยอมรับว่าเป็นคนลงมือก็พอแล้ว คำแก้ตัวอื่นๆ ฟังไม่ขึ้น"

"ท่านก็เป็นผู้ฝึกยุทธ์ น่าจะเคยได้ยินเรื่องผู้ฝึกมารมาบ้าง พวกที่ฝึกวิชานอกรีตไงล่ะ พ่อบ้านของสิงเทียนหนานกับลูกน้องก็เป็นผู้ฝึกมาร ในเมื่อพวกมันเป็นมาร ผมฆ่าพวกมันก็ถือว่าเป็นการกำจัดภัยร้ายให้สังคม ไม่ใช่เหรอ?" ฉินหรานย้อนถาม

จินฉื้ออวิ๋นขมวดคิ้วเล็กน้อย

คนพวกนี้เป็นผู้ฝึกมารงั้นเหรอ?

เขาไม่แปลกใจเรื่องผู้ฝึกมารหรอก

แต่ลูกน้องของสิงเทียนหนานมีผู้ฝึกมารปะปนอยู่ได้ยังไง?

ในขณะเดียวกัน สิงเทียนหนานก็รีบหาข้อแก้ตัว "ท่านผู้บัญชาการจิน อย่าไปหลงเชื่อคำพูดของมันนะครับ มันก็แค่หาเรื่องปัดความผิด ผมเป็นแค่พ่อค้า ลูกน้องผมจะเป็นผู้ฝึกมารได้ยังไง อย่ามัวเสียเวลาเลยครับ จับมันไปเลย"

จินฉื้ออวิ๋นไม่ได้สนใจสิงเทียนหนาน เขาหันไปพูดกับฉินหราน "ยังไงซะ เรื่องที่แกฆ่าคนตายก็เป็นความจริง ฉันจะจับตัวแกไปก่อน ส่วนข้ออ้างที่แกอ้างมา ฉันจะสืบสวนทีหลัง"

"ขอโทษด้วยนะ ผมคงยอมให้จับไม่ได้"

"บังอาจ! แกกล้าขัดคำสั่งฉันงั้นเหรอ" จินฉื้ออวิ๋นสั่งการเสียงเฉียบขาด "จับตัวมันซะ ถ้าขัดขืน ยิงทิ้งได้เลย"

วินาทีต่อมา ทหารที่ถือปืนก็พร้อมใจกันขึ้นลำกล้องดังแกร๊ก

ปากกระบอกปืนดำทะมึนเล็งเป้าไปที่ฉินหราน

ถังต๋าเห็นแบบนั้นก็ใจหายวาบ

ถ้าพวกนั้นลั่นไกขึ้นมา พวกเขาคงโดนยิงพรุนเป็นรังผึ้งแน่

ฉินหรานยังคงมีสีหน้าเรียบเฉย "อย่าเพิ่งรีบจับผมสิ เดี๋ยวก็มีคนโทรมาหาท่าน ถ้าท่านไม่เชื่อผม ก็ต้องมีคนอื่นที่เชื่อแหละ"

จินฉื้ออวิ๋นยิ้มเยาะ "ดูท่าทางแกจะมีเส้นสายซะด้วยนะ คนที่จะโทรมาสั่งให้ฉันปล่อยแกได้ ต้องเป็นระดับบิ๊กเบิ้มเลยล่ะ หรือว่าแกจะเป็นลูกท่านหลานเธอมาจากไหนล่ะฮะ"

"ผมไม่ใช่ลูกท่านหลานเธอที่ไหนหรอก ก็แค่คนธรรมดานี่แหละ"

"ไอ้ตัวตลก ดีแต่เห่าไปเรื่อย จับมัน!"

ทหารเตรียมจะเข้าจู่โจม แต่จู่ๆ โทรศัพท์ของจินฉื้ออวิ๋นก็ดังขึ้น

เขาหยิบขึ้นมาดู ปรากฏว่าเป็นสายจากหวงฝู่จุ้นสยง

จินฉื้ออวิ๋นสะดุ้งเฮือก

เขารีบหันขวับไปมองฉินหรานทันที

ฉินหรานอมยิ้ม "รับสายสิครับ อย่าปล่อยให้ท่านผู้เฒ่าหวงฝู่รอนาน"

สีหน้าของจินฉื้ออวิ๋นดูแย่ลงทันที เขากดรับสายด้วยความประหม่า

"ท่านผู้เฒ่าหวงฝู่ ทำไมจู่ๆ ถึงโทรมาหาผมล่ะครับ?"

"เสี่ยวจิน ฉินหรานเป็นคนของฉันเอง คนที่เขาฆ่าก็เป็นพวกมารทั้งนั้น เขาไม่มีความผิดอะไร ถอนกำลังกลับไปซะ" เสียงทุ้มต่ำของหวงฝู่จุ้นสยงดังก้องมาจากปลายสาย

จินฉื้ออวิ๋นกลืนน้ำลายเอื้อก ไม่กล้าปริปากเถียงแม้แต่คำเดียว

แค่ประโยคเดียวว่า "ฉินหรานเป็นคนของฉัน" ก็อุดปากเขาได้สนิทแล้ว

"รับทราบครับ ผมจะสั่งถอนกำลังเดี๋ยวนี้!"

"ดีมาก! ว่างๆ ก็แวะมาดื่มชาที่บ้านฉันที่ซีจิงบ้างนะ"

"ได้เลยครับ" จินฉื้ออวิ๋นตอบรับอย่างนอบน้อม

หลังวางสาย เขาก็ทำสัญญานมือสั่งการ

ทหารทั้งหมดลดปืนลงทันที

สองพ่อลูกตระกูลสิงเห็นภาพนั้นก็ถึงกับหน้าถอดสี...