บทที่ 58 - ขยายธุรกิจแบบก้าวกระโดด

บทที่ 58 - ขยายธุรกิจแบบก้าวกระโดด

จ้าวเฉิงกวงกับเจิ้งหย่งเฉียงหันมาสบตากัน ก่อนจะเอ่ยถาม "เรื่องอะไรเหรอครับ คุณหยาง เชิญว่ามาได้เลย"

หยางเหวินตงอธิบาย "ตอนนี้แผ่นกาวดักหนูของเราก็เริ่มวางจำหน่ายในตลาดอย่างเป็นทางการแล้ว ผมเลยส่งคนไปทำการสำรวจตลาดมานิดหน่อย นี่คือข้อมูลฟีดแบ็กจากลูกค้าครับ รบกวนทั้งสองท่านช่วยดูหน่อยนะครับ"

"สำรวจตลาดเหรอครับ?" จ้าวเฉิงกวงมีสีหน้างุนงง รับเอกสารมาดูคร่าวๆ ซึ่งเนื้อหาก็ไม่ได้ซับซ้อนอะไร เป็นเพียงรวบรวมความคิดเห็นจากลูกค้าที่ซื้อไปใช้แล้วเท่านั้น

หลังจากอ่านจบ เขาก็ถามด้วยความสนใจ "คุณหยาง ทำไมคุณถึงต้องทำแบบนี้ด้วยล่ะครับ?"

หยางเหวินตงยิ้มกริ่ม "หลักๆ ก็เพื่อประเมินสถานการณ์ตลาดในอนาคตน่ะครับ ข้อมูลสำคัญที่สุดที่ผมต้องการก็คือ ลูกค้าที่ซื้อไปแล้ว จะกลับมาซื้อซ้ำอีกไหม"

อันที่จริง ในโลกธุรกิจยุคหลัง สินค้าที่ดีควรจะต้องมีการสำรวจตลาดก่อนเปิดตัวด้วยซ้ำ

แต่ในยุคนี้มันเป็นไปไม่ได้เลย โดยเฉพาะก่อนที่โรงงานจะเริ่มผลิตสินค้าส่งออก หยางเหวินตงก็ไม่มีทั้งเวลาและทุนรอนจะมาทำเรื่องพวกนี้

จ้าวเฉิงกวงก้มลงดูข้อมูลในมืออีกรอบ แล้วพยักหน้าเห็นด้วย "เป็นข้อมูลที่มีประโยชน์มากเลยครับ แต่ดูเหมือนผลลัพธ์จะไม่ค่อยสวยเท่าไหร่นะ คนส่วนใหญ่ตอบว่า ถ้าที่บ้านไม่มีหนูแล้ว ก็จะไม่ซื้ออีก"

หยางเหวินตงพยักหน้ายอมรับ "นี่แหละครับคือจุดบอดของอุตสาหกรรมอุปกรณ์ดักหนู ยิ่งสินค้าเรามีประสิทธิภาพสูง กำจัดหนูได้เร็วเท่าไหร่ ปัญหานี้ก็จะยิ่งชัดเจนขึ้น"

จ้าวเฉิงกวงครุ่นคิดอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนจะพูดขึ้นว่า "ถึงรายงานของคุณหยางจะดูไม่ค่อยน่าพอใจนัก แต่ผมว่าอนาคตก็ไม่ได้มืดมนซะทีเดียวนะ เพราะต่อให้ลูกค้าใช้แผ่นกาวดักหนูจนที่บ้านไม่มีหนูหลงเหลืออยู่เลย แต่สักพักเดี๋ยวหนูมันก็ต้องกลับมาอีกอยู่ดีแหละ จริงไหมครับ?"

เจิ้งหย่งเฉียงรีบสนับสนุน "ใช่ครับ ล่าสุดผมเพิ่งไปคุยกับพวกคนงานที่ท่าเรือมา พวกเขาก็บอกว่าตอนนี้หนูที่ท่าเรือเริ่มจะกลับมาเยอะอีกแล้ว ทั้งที่เพิ่งจะกวาดล้างครั้งใหญ่ไปเมื่อไม่ถึงเดือนก่อนเองนะ"

"ก็ตามนั้นแหละครับ" หยางเหวินตงยิ้มตอบ "หนูน่ะกำจัดให้สิ้นซากไม่ได้หรอก เว้นเสียแต่ว่าทุกคนจะได้อยู่บ้านดีๆ แถมยังมีระบบรักษาความสะอาดที่ยอดเยี่ยมด้วย"

"ที่ผมเอาข้อมูลชุดนี้มาให้ดูวันนี้ ก็เพื่อจะบอกคุณจ้าวว่า ปกติแล้ว สินค้าประเภทแผ่นกาวดักหนูเนี่ย ตอนเปิดตัวใหม่ๆ ยอดขายมักจะพุ่งกระฉูด เพราะใครๆ ก็ต้องการ แต่พอนานๆ ไป ความต้องการก็จะลดฮวบลงอย่างรวดเร็วครับ"

จ้าวเฉิงกวงพยักหน้าเห็นด้วย "ผมเข้าใจแล้วล่ะ อาศัยแค่สินค้าตัวนี้ตัวเดียวคงจะทำกำไรมหาศาลไม่ได้หรอก แต่ถ้าจะหากินไปเรื่อยๆ ก็ยังพอไหวอยู่"

เจิ้งหย่งเฉียงเสริม "ใช่ครับ ทางฝั่งโกดังกับเรือสินค้าของผม สถานการณ์ยังถือว่าดีอยู่นะครับ แต่ก็อย่างที่คุณหยางว่านั่นแหละ โดยทฤษฎีแล้ว ธุรกิจนี้มันมีแต่จะซบเซาลงเรื่อยๆ"

"ถ้าหนูในท่าเรือลดลง หนูบนเรือสินค้าก็ต้องลดลงตามไปด้วย"

หยางเหวินตงยิ้มกริ่ม "นี่แหละคือความน่าอึดอัดของธุรกิจนี้ ยิ่งเราทำผลงานได้ดีเท่าไหร่ มันก็ยิ่งส่งผลกระทบต่อธุรกิจของเราในอนาคตมากเท่านั้น"

เจิ้งหย่งเฉียงลองถามดู "คุณหยาง ปัญหานี้มันคงยังไม่เกิดผลกระทบในเร็วๆ นี้หรอกใช่ไหมครับ? อย่างน้อยๆ ในช่วงไม่กี่เดือนนี้ เราก็น่าจะยังกอบโกยกำไรกันได้อยู่"

หยางเหวินตงพยักหน้ายืนยัน "ใช่ครับ ถึงแนวโน้มมันจะไม่ค่อยดี แต่ในช่วงไม่กี่เดือนนี้ ยอดขายก็ยังน่าจะไปได้สวยอยู่"

เจิ้งหย่งเฉียงถามต่อ "ในเมื่อคุณหยางรู้ปัญหาดีขนาดนี้ แล้วพอจะมีทางออกบ้างไหมครับ?"

หยางเหวินตงหยุดคิดไปครู่หนึ่ง ก่อนจะตอบ "เราแก้ปัญหานี้ไม่ได้หรอกครับ แต่เราสามารถสร้างผลิตภัณฑ์ตัวใหม่ เพื่อบุกตลาดกลุ่มใหม่แทนได้ครับ"

"อ้อ หมายความว่าคุณหยางมีผลิตภัณฑ์ตัวใหม่แล้วงั้นเหรอครับ?" จ้าวเฉิงกวงหูผึ่งทันที

หยางเหวินตงพยักหน้ารับ ก่อนจะล้วงเอาแผ่นกาวบางๆ ออกมาจากกระเป๋า "ใช่ครับ เจ้านี่เรียกว่า แผ่นกาวดักแมลงวัน มันถูกออกแบบมาเพื่อกำจัดแมลงวันโดยเฉพาะ ทุกท่านก็รู้ดีใช่ไหมครับว่า แมลงวันมันมีอยู่ทุกหนทุกแห่ง ยิ่งกว่าพวกหนูซะอีก"

"หลักการทำงานของมันก็คือ..."

หยางเหวินตงอธิบายหลักการทำงานของแผ่นกาวดักแมลงวันให้ฟังอีกครั้ง

จริงๆ แล้วทั้งแผ่นกาวดักแมลงวันและแผ่นกาวดักหนู ก็ใช้หลักการเดียวกัน โครงสร้างก็คล้ายคลึงกัน ตลอดหลายวันที่ผ่านมา หยางเหวินตงกับหลินเฮ่าอวี่ได้ทำการทดลองร่วมกันอยู่หลายครั้ง จนในที่สุดก็ได้สูตรผสมระหว่างกาวกับน้ำมันถั่วลิสงที่ลงตัวที่สุด พร้อมสำหรับการผลิตออกจำหน่ายแล้ว

ในเมื่อสินค้าพร้อมผลิต ก็ย่อมต้องเตรียมหาช่องทางจัดจำหน่ายให้พร้อม ซึ่งเขาก็ไม่มีตัวเลือกอื่น นอกจากต้องพึ่งพาเครือข่ายของจ้าวเฉิงกวงอีกเช่นเคย

"ของดีเลยนี่ครับ" จ้าวเฉิงกวงตาเป็นประกายด้วยความตื่นเต้น "คุณหยางนี่เก่งจริงๆ นะครับ ตลาดกลุ่มนี้มันใหญ่กว่าตลาดแผ่นกาวดักหนูตั้งหลายเท่าเลยนะ"

เจิ้งหย่งเฉียงก็พยักหน้าเห็นด้วย "ใช่ครับ ใหญ่กว่าตั้งเยอะ ครอบครัวในฮ่องกง ต่อให้อยู่บ้านดีๆ สะอาดสะอ้านแค่ไหน ก็อาจจะไม่มีหนู แต่ไม่มีทางที่จะไม่มีแมลงวันหรอกครับ"

"แถมพวกร้านอาหารหรือแผงลอยขายของกิน ก็มีแมลงวันตอมกันให้ว่อน ไล่ไปเดี๋ยวก็บินกลับมาอีก แถมยังมีจำนวนนับไม่ถ้วน ไม่เหมือนพวกหนูที่พอเห็นคนก็เผ่นแน่บแล้ว"

จ้าวเฉิงกวงลองแง้มมุมแผ่นกาวดักแมลงวันขึ้นมาดมดู แล้วพูดขึ้นว่า "แค่เติมน้ำมันถั่วลิสงลงไปในกาวเนี่ยนะ ฟังดูเหมือนเป็นเรื่องกล้วยๆ เลย แต่ผมที่คลุกคลีอยู่กับแผ่นกาวดักหนูมาตั้งนาน กลับไม่เคยคิดถึงเรื่องการเอามาดักแมลงวันเลยแฮะ"

เจิ้งหย่งเฉียงเสริม "ก็มีบางเรื่องนี่แหละครับ พอมีคนทำให้เห็นแล้วมันก็ดูเหมือนง่าย แต่คนที่คิดค้นมันขึ้นมาได้เป็นคนแรกนี่สิ ถึงจะเรียกว่าสุดยอด เหมือนกับนอตตัวเล็กๆ ที่เราเห็นกันจนชินตานี่แหละ"

"สิ่งประดิษฐ์ของผมน่ะ เทียบไม่ได้กับนอตหรอกครับ" หยางเหวินตงหัวเราะถ่อมตัว

จ้าวเฉิงกวงพูดต่อ "คุณหยางครับ ผมชักจะเลื่อมใสในตัวคุณมากขึ้นทุกทีแล้วนะ มา ผมขอคารวะคุณสักจอก"

"ฮ่าๆ ดื่มก็ดื่มสิครับ ไม่ต้องมีพิธีรีตองอะไรหรอก" หยางเหวินตงยกแก้วขึ้นชน

"ผมก็ขอคารวะคุณหยางด้วยเหมือนกัน" เจิ้งหย่งเฉียงยกแก้วขึ้นบ้าง "คราวก่อนตอนที่คุยกับคุณจ้าว คุณจ้าวเคยเปรยๆ ว่า วันข้างหน้าคุณหยางอาจจะประสบความสำเร็จไม่แพ้คุณหลี่เจียเฉิง ราชาพลาสติกเลย ตอนนั้นผมก็ยังแอบกังขาอยู่นะ แต่ตอนนี้ผมเชื่อสนิทใจเลยล่ะครับ"

"ขอบคุณที่อวยพรนะครับ" หยางเหวินตงกระดกเหล้าเข้าปาก ก่อนจะยิ้มตอบ "เรามาร่วมมือกันเถอะครับ ผมรวยได้ พวกคุณก็รวยได้เหมือนกัน"

เจิ้งหย่งเฉียงส่ายหน้ายิ้มๆ "คุณหยาง งานนี้คุณคงต้องพึ่งพาคุณจ้าวเป็นหลักแล้วล่ะครับ ทางฝั่งท่าเรือหรือเรือสินค้าของผม คงไม่ได้มีความต้องการแผ่นกาวดักแมลงวันมากมายอะไรหรอก"

หยางเหวินตงพยักหน้ารับรู้ "ผมเข้าใจสถานการณ์ทางฝั่งคุณเจิ้งดีครับ แต่การทำธุรกิจผ่านตัวแทนจำหน่าย มันก็มีข้อได้เปรียบที่แตกต่างกันไป บางทีในอนาคต ผมอาจจะคิดค้นสินค้าที่เหมาะกับการใช้งานบนเรือสินค้าโดยเฉพาะขึ้นมาก็ได้ ถึงตอนนั้นคุณเจิ้งก็จะได้เปรียบเต็มๆ เลยล่ะครับ"

"อืม" เจิ้งหย่งเฉียงพยักหน้ารับ แต่ก็ยังแอบเสียดายอยู่ลึกๆ

ถึงก่อนหน้านี้ตลาดของเขาจะสู้ฝั่งจ้าวเฉิงกวงไม่ได้ แต่อย่างน้อยเขาก็ยังกอบโกยผลประโยชน์ไปได้ไม่น้อย แต่สำหรับแผ่นกาวดักแมลงวัน ซึ่งตลาดใหญ่กว่ามาก เขากลับทำอะไรไม่ได้เป็นชิ้นเป็นอัน ต่อให้มีฐานลูกค้าเป็นพวกท่าเรือ ก็ยังสู้ฝั่งจ้าวเฉิงกวงไม่ได้อยู่ดี

เมื่อเห็นว่าตัวเองได้เปรียบ จ้าวเฉิงกวงจึงพูดปลอบใจเจิ้งหย่งเฉียง "คุณเจิ้ง คุณก็รู้จักพวกพ่อค้าต่างชาติเยอะแยะนี่นา บางทีอาจจะช่วยคุณหยางส่งออกแผ่นกาวไปขายต่างประเทศได้บ้างก็ได้นะ นี่แหละคือข้อได้เปรียบของคุณล่ะ"

"มันไม่ง่ายขนาดนั้นหรอกครับ" เจิ้งหย่งเฉียงหัวเราะเบาๆ "การจะเจาะตลาดในประเทศพัฒนาแล้วอย่างยุโรป อเมริกา หรือญี่ปุ่นน่ะ ต้องให้บริษัทท้องถิ่นเป็นคนดำเนินการ ถึงจะพอมีลุ้น"

"ส่วนพวกประเทศในแถบเอเชียตะวันออกเฉียงใต้ ถึงจะพอเป็นไปได้ แต่กำลังซื้อก็ต่ำเตี้ยเรี่ยดิน แถมคอนเน็กชันของผมก็ยังไม่แข็งแกร่งพอด้วย"

"อืม ตลาดส่งออกนี่มันหินจริงๆ" หยางเหวินตงพยักหน้าเห็นด้วย

เขามีความทะเยอทะยานสูง ย่อมไม่พอใจแค่การผูกขาดตลาดเล็กๆ ในฮ่องกงแน่นอน

แต่ถึงการส่งออกในฮ่องกงจะเจริญก้าวหน้าแค่ไหน ส่วนใหญ่ก็เป็นแค่การรับจ้างผลิตสินค้าราคาถูก แล้วส่งกลับไปขายแข่งกับชาวบ้านในตลาดโลกเท่านั้นแหละ

แม้แต่หลี่เจียเฉิงผู้โด่งดัง ก็ยังใช้วิธีเดียวกันนี้ในการทำธุรกิจดอกไม้พลาสติกเลย

พวกบริษัทส่งออกเหล่านี้ ไม่มีความสามารถพอที่จะนำสินค้าใหม่ๆ ไปบุกเบิกตลาดในต่างประเทศได้หรอก และพวกเขาก็ไม่มีวันทำเรื่องพรรค์นี้ด้วย

ถ้าอยากจะส่งออกสินค้าไปตีตลาดต่างประเทศ เขาคงต้องพึ่งพาความสามารถของตัวเองแล้วล่ะ

...

(จบแล้ว)