บทที่ 29 - มหกรรมเก็บเกี่ยว

ทันทีที่เขาก้าวเท้าออกไป ฝูงหมูป่ารอบๆ ก็ตื่นตัวทันที ดวงตาเล็กๆ สีเลือดของพวกมันวาวโรจน์ จับจ้องมาที่เซี่ยมู่อย่างเอาเป็นเอาตาย

เสียงร้องแหลมดังระงม หมูป่าหลายตัวดีดตัวขึ้นพร้อมกัน พ่นไอร้อนออกจากจมูกฟืดฟาด เขี้ยวสีขาวสะท้อนแสงเย็นเยียบ พวกมันพุ่งทะยานเข้าใส่เซี่ยมู่จากทุกสารทิศอย่างบ้าคลั่ง

"ศรกระจาย!" เซี่ยมู่สบถเบาๆ สายธนูดีดผึง ลูกศรแสงพุ่งแหวกอากาศออกไปเป็นสาย

ฟิ้ว ฟิ้ว ฟิ้ว! ฟิ้ว ฟิ้ว ฟิ้ว!

ฉึก ฉึก ฉึก! เสียงลูกศรทะลวงเนื้อดังขึ้นติดๆ กัน การพุ่งชนของฝูงหมูป่าสะดุดกึกทันควัน

เพียงชั่วพริบตาเดียว หมูป่าหลายตัวที่พุ่งเข้ามาก็ล้มตึงลงกับพื้นทั้งที่ยังคาอยู่ในท่าเตรียมขยิด โดยไม่ทันได้ส่งเสียงร้องโหยหวนสักแอะ

[ปาร์ตี้ของท่านสังหารหมูป่าสีแดง ได้รับค่าประสบการณ์ +140]

[ปาร์ตี้ของท่านสังหารหมูป่าสีดำ ได้รับค่าประสบการณ์ +140]

[ได้รับเหรียญทอง +320]

[ปาร์ตี้ของท่านสังหารหมูป่าสีดำ ได้รับค่าประสบการณ์ +140]

[ปาร์ตี้ของท่านสังหารหมูป่าสีดำ ได้รับค่าประสบการณ์ +140]

[ขอแสดงความยินดี ได้รับอุปกรณ์ระดับธรรมดา: ดาบเหล็กกล้า]

[ปาร์ตี้ของท่านสังหารหมูป่าสีแดง ได้รับค่าประสบการณ์ +140]

เสียงระบบแจ้งเตือนเด้งรัวเป็นชุด

"เชี่ย ค่าประสบการณ์โคตรพุ่งเลย!" ดวงตาของเซี่ยมู่เป็นประกายวิบวับ ค่าประสบการณ์ที่ได้นี่เยอะกว่าพวกหมาป่าในดันเจี้ยนมือใหม่เกือบสามเท่าเลยนะเนี่ย นี่ยังหารกันในปาร์ตี้แล้วนะ ถ้าบินเดี่ยวล่ะก็ ค่าประสบการณ์จะโหดกระโดดกำแพงขนาดไหน

สำหรับเซี่ยมู่ การฟาร์มที่นี่มันก็ชิลๆ พอๆ กับดันเจี้ยนมือใหม่นั่นแหละ ด้วยพลังโจมตีที่ปาเข้าไป 3,700 กว่าๆ ต่อให้มอนสเตอร์จะหน้าตาเป็นยังไงก็โดนสอยร่วงในดอกเดียวทั้งนั้นแหละ ไม่มีข้อยกเว้น

ตอนนี้เซี่ยมู่ต้องการค่าประสบการณ์อีก 30,000 ถึงจะอัปเลเวลเป็น 11 ได้ ลองคำนวณจากค่าประสบการณ์ที่ได้จากหมูป่า ก็น่าจะต้องฆ่าอีกสักสองร้อยกว่าตัวถึงจะอัปเลเวล

เขาไม่รอช้า หันไปกวักมือเรียกฉินเชี่ยนเสวี่ยที่ยืนอ้าปากค้างอยู่ แล้วเดินหน้าลุยต่อ ลูกศรพุ่งกระจายว่อนไปทั่วถ้ำ

ฉินเชี่ยนเสวี่ยยืนนิ่งเป็นหิน มองดูหลอดค่าประสบการณ์ของตัวเองพุ่งพรวดๆ สลับกับมองเซี่ยมู่ที่ยิง 'ศรกระจาย' ถี่ๆ ภายใต้แสงสีทองของลูกศร ในที่สุดเธอก็เข้าใจแล้วว่าทำไมหมอนี่ถึงเบิกเนตรดันเจี้ยนมือใหม่ได้ไวขนาดนั้น

พอเอาไปเทียบกับเซี่ยมู่แล้ว อาชีพซ่อนเร้นของเธอแอบดูจืดชืดไปเลยแฮะ

"ไอ้หมอนี่... มันต้องการคนคุ้มกันที่ไหนกันล่ะ" เธอบ่นอุบอิบ คทาในมือหมดสภาพความเป็นอาวุธไปเลย โดนลากถูลู่ถูกังไปกับพื้น หนึ่งคนหนึ่งมังกรได้แต่เดินตามหลังเซี่ยมู่ไปแบบวิญญาณหลุดร่าง

"วิ้ง"

ฉินเชี่ยนเสวี่ยก้าวไปได้ไม่กี่ก้าว ลำแสงสีทองสองสายก็สาดส่องลงมาคลุมร่างของเธอกับเสี่ยวหงพร้อมกัน

อัปเวลแล้ว...

เธอเปิดหน้าต่างสเตตัสขึ้นมาดู คิดอยู่แป๊บหนึ่งก็ตัดสินใจโยนแต้มอิสระไปที่ค่าสติปัญญาทั้งหมด เพราะสเตตัสของสัตว์อัญเชิญมันผูกติดกับค่าสติปัญญาของคนอัญเชิญนี่นา

เสี่ยวหงเป็นสัตว์อัญเชิญธาตุไฟ เน้นโจมตีเวทมนตร์อยู่แล้ว แต่เพื่อให้มันยืนระยะได้นานขึ้นหน่อย ฉินเชี่ยนเสวี่ยเลยแบ่งอัปความอดทน 1 แต้ม สติปัญญา 4 แต้ม

ยังไม่ทันจะปิดหน้าต่างสเตตัส เสียงวิ้งก็ดังขึ้นอีก ลำแสงสีทองสาดลงมาคลุมร่างเธออีกรอบ

อัปเวลอีกแล้ว...

ฉินเชี่ยนเสวี่ยเห็นแจ้งเตือนเลเวลอัปแล้วถึงกับใจสั่น ความเร็วในการอัปเวลแบบนี้ มันเหมือนฝันไปชัดๆ

เซี่ยมู่เดินหน้ากวาดล้างต่อไปเรื่อยๆ ฝูงหมูป่าในแท่นบูชาสังสารวัฏร่วงกราวเป็นใบไม้ร่วง ซากมอนสเตอร์กองพะเนินเทินทึกเกลื่อนกลาดเต็มพื้น

แค่ห้านาทีผ่านไป หมูป่าสามร้อยตัวในดันเจี้ยนก็โดนเก็บเรียบวุธ

เลเวลของฉินเชี่ยนเสวี่ยพุ่งพรวดจากเลเวล 7 ไปเป็นเลเวล 10 ส่วนเซี่ยมู่ก็อัปขึ้นมา 1 เลเวล แตะเลเวล 11 แล้ว

เซี่ยมู่มองถ้ำที่ว่างเปล่าแล้วเกาหัวแกรกๆ หันไปถามอย่างงงๆ "อ้าว ไม่ใช่บอกว่ารอบนึงจะสุ่มมอนสเตอร์อีลีทมา 10 ตัวเหรอ? แล้วพวกมันหายหัวไปไหนหมดล่ะ?"

ฉินเชี่ยนเสวี่ยกลอกตาบน ชี้มือไปทางนึงโดยไม่พูดอะไร

เซี่ยมู่มองตามนิ้วเธอไป ก็เห็นซากหมูป่าสีขาวหลายตัวนอนนิ่งสนิทอยู่ในเงามืดของหินย้อย สองตัวในนั้นยังค้างอยู่ในท่ากำลังจะพุ่งชน ลูกศรแสงที่ปักกลางแสกหน้ายังสลายไปไม่หมดเลยด้วยซ้ำ

หมูป่าสีขาวพวกนี้ตัวใหญ่กว่าหมูป่าสีดำกับสีแดงปกตินิดหน่อย ตอนสู้เซี่ยมู่ก็ไม่ได้สนใจดูสเตตัสของมันหรอก แต่คิดว่าคงไม่ได้สูงอะไรมากมาย เพราะมันก็โดนเขายิงทีเดียวร่วงเหมือนกัน

"หมูป่าสีขาวระดับอีลีท พลังป้องกัน 400 พลังชีวิต 2,000..." ฉินเชี่ยนเสวี่ยพูดเสียงปลงๆ

สเตตัสของหมูป่าสีขาวระดับอีลีท สำหรับผู้เล่นทั่วไปแล้ว ถือเป็นตัวปัญหาที่โคตรตึงมือเลยนะ แต่พอมาเจอกับพลังทำลายล้างบ้าเลือดของเซี่ยมู่แล้ว จะอีลีทหรือลูกกระจ๊อกก็มีค่าเท่ากันนั่นแหละ

เซี่ยมู่หัวเราะเจื่อนๆ รีบเปลี่ยนเรื่อง "แล้วรอบต่อไปมันจะเกิดอีกทีเมื่อไหร่ล่ะเนี่ย?"

"ฉันจะไปรู้ได้ไงล่ะ..." ฉินเชี่ยนเสวี่ยส่ายหน้า ก็เพิ่งจะเคยลงดันเจี้ยนแท่นบูชาสังสารวัฏครั้งแรกเหมือนกัน ข้อมูลก็มีแค่งูๆ ปลาๆ

เซี่ยมู่เช็กหลอดค่าประสบการณ์ของตัวเอง ตอนนี้จากเลเวล 11 จะขึ้นเลเวล 12 ต้องใช้ค่าประสบการณ์ตั้ง 55,000 เพิ่มขึ้นมาแบบก้าวกระโดดเลยแฮะ ดูทรงแล้วหลังเลเวล 10 การอัปเวลคงจะลากเลือดน่าดู

"งั้นเรากลับไปรอที่เซฟโซนก่อนดีกว่า" เซี่ยมู่มองถ้ำที่เงียบสงัดแล้วเสนอขึ้น

ฉินเชี่ยนเสวี่ยพยักหน้าเห็นด้วย ขืนยืนรออยู่กลางดงมอนสเตอร์ เกิดมันสปอว์นขึ้นมารอบตัวพอดี จะหนีก็ไม่ทัน เดี๋ยวจะซวยเอาเปล่าๆ

ทั้งคู่เดินกลับมาที่ลานหิน ฉินเชี่ยนเสวี่ยตวัดคทาอีกครั้ง รอยแยกมิติก็ปรากฏขึ้นพร้อมกับลูกมังกรตัวน้อยสีดำสนิทราวกับถ่านที่มุดตัวออกมา

ลูกมังกรดำพุ่งเข้าเอาหัวถูไถน่องของฉินเชี่ยนเสวี่ยอย่างออดอ้อน ทำเอาเซี่ยมู่แอบอิจฉาตาร้อนอีกรอบ

ฉินเชี่ยนเสวี่ยยิ้มกว้าง ลูบหัวมังกรน้อยสีดำอย่างเอ็นดู "ต่อไปนี้ แกชื่อ 'ต้าเฮย' (ดำใหญ่) นะ"

เซี่ยมู่ชะงักไปนิด ถามอย่างงงๆ "ทำไมไม่ตั้งชื่อว่า 'เสี่ยวเฮย' (ดำน้อย) ล่ะ?"

ฉินเชี่ยนเสวี่ยตอบหน้าตาย "ก็เดี๋ยวจะมีมังกรเวทมนตร์รัตติกาลอีกตัวนึง สีดำเหมือนกัน ฉันกะจะเก็บชื่อเสี่ยวเฮยไว้ให้ตัวนั้นไง ขืนตั้งชื่อนี้ให้เจ้านี่ พี่ชายมันคงน้อยใจแย่"

"เออ... ก็สมเหตุสมผลดีแฮะ" เซี่ยมู่ยกนิ้วโป้งให้เลย

ฉินเชี่ยนเสวี่ยเห็นแล้วก็ยิ้มกริ่มอย่างภูมิใจ

แต่อนิจจา ทั้งคู่หารู้ไม่ว่า การไปยืนเรียก "เสี่ยวเฮย" ต่อหน้ามังกรเวทมนตร์รัตติกาลตัวเต็มวัยที่สูงปรี๊ดถึง 20 เมตรเนี่ย มันจะดูตลกหน้าตายขนาดไหน

ผ่านไปสัก 5 นาที แท่นบูชากลางถ้ำก็เริ่มส่งเสียงดังกึกก้อง แผ่นดินเริ่มสั่นสะเทือนเบาๆ

ไม่นาน คลื่นแสงสีแดงก็แผ่กระจายออกมาจากขอบเซฟโซน สัญญาณมอนสเตอร์เกิดใหม่มาแล้ว!

แสงวาบวับไปทั่ว มอนสเตอร์หมูป่าโผล่มาพรึ่บพรั่บ ชั่วพริบตาเดียว โถงถ้ำที่เคยโล่งโจ้งก็กลับมาแออัดยัดเยียดอีกครั้ง

"เริ่มเลย!"

เซี่ยมู่นำทัพก้าวลงจากบันไดหิน เปิดสกิล 'ศรกระจาย' แล้วรัวธนูแบบไม่ยั้ง

พอรู้จังหวะแล้ว ฉินเชี่ยนเสวี่ยก็ไม่เกร็งเหมือนรอบแรก เธอเดินทอดน่องตามเซี่ยมู่ชิลๆ พร้อมกับมังกรตัวน้อยสีแดงกับสีดำอีกสองตัว

[ต้าเฮย เลเวลอัปเป็น Lv.2!]

[ต้าเฮย เลเวลอัปเป็น Lv.3!]

วินาทีที่ฉินเชี่ยนเสวี่ยก้าวเท้าออกจากเซฟโซน ลำแสงสีทองก็สาดส่องลงมาคลุมตัวต้าเฮยไม่หยุด

ฉินเชี่ยนเสวี่ยมองดูต้าเฮยที่ตัวขยายใหญ่ขึ้นอย่างรวดเร็วท่ามกลางลำแสงสีทอง แป๊บเดียวก็ตัวเบ้อเริ่มพอๆ กับเสี่ยวหงแล้ว

เธอขี้เกียจเปิดดูสเตตัสของต้าเฮยแล้วล่ะ เลเวลอัปไวปานจรวดขนาดนี้ แถมเธอก็ไม่ต้องออกแรงอะไรเลยด้วย เอาไว้ค่อยอัปสเตตัสรวดเดียวตอนออกจากดันเจี้ยนเลยละกัน

สายตาของเธอจับจ้องไปที่แผ่นหลังของเด็กหนุ่มที่กำลังสาดกระสุน... เอ้ย สาดลูกศรอย่างบ้าคลั่ง มุมปากเธอกระตุกเล็กน้อย ก่อนจะหลุดปากสบถออกมาเบาๆ

"ไอ้โรคจิต!"