บทที่ 4 เรื่องแค่นี้ไม่คณามือหนูน้อยตัวนี้หรอก

เย่เฟิงมาถึงด้านนอกของบ้านไร่หลังแรก โดยอาศัยพุ่มไม้และซอกมุมกำแพงเป็นที่กำบัง

ทว่าทันทีที่มาถึงด้านนอกของบ้านไร่หลังแรก เย่เฟิงก็เหลือบไปเห็นเจ้าหมาเหลืองตัวเบ้อเริ่ม

ในขณะเดียวกัน เจ้าหมาเหลืองก็สังเกตเห็นเย่เฟิงเช่นกัน

ทันใดนั้น สายตาของทั้งสองก็ประสานกัน

หนีสิรออะไร!

เย่เฟิงหันหลังกลับแล้ววิ่งหนีสุดชีวิตโดยไม่รั้งรอ

โฮ่ง!

เจ้าหมาเหลืองเห่าลั่นและพุ่งตรงเข้ามาหาเย่เฟิงทันที

แม้เจ้าหมาเหลืองจะวิ่งเร็วมาก แต่ก็ยังมีระยะห่างระหว่างมันกับเย่เฟิงอยู่บ้าง

ประกอบกับรูของเย่เฟิงอยู่ไม่ไกลจากตรงนี้นัก เขาจึงมุดเข้าไปข้างในได้อย่างรวดเร็ว

โฮ่ง โฮ่ง โฮ่ง!

ด้วยการตามกลิ่นของเย่เฟิง เจ้าหมาเหลืองจึงหาปากรูของเขาพบอย่างแม่นยำ

ทว่าปากรูนั้นเล็กเกินไป เจ้าหมาเหลืองจึงมุดเข้าไปไม่ได้เลย

โฮ่ง โฮ่ง โฮ่ง!

เจ้าหมาเหลืองเห่าขู่ด้วยความเกรี้ยวกราดอยู่ที่ปากรูอีกครั้ง

ท่าทางของมันราวกับกำลังพูดว่า ออกมาเดี๋ยวนี้นะ!

เย่เฟิงอดไม่ได้ที่จะกลอกตาบน

ใครออกไปก็โง่แล้ว!

เย่เฟิงเมินเฉยต่อเจ้าหมาเหลือง และซ่อนตัวอยู่อย่างเงียบๆ ภายในรู

ถึงอย่างไรในรูก็ยังมีอาหาร มาดูกันสิว่าใครจะทนได้นานกว่ากัน

ต่อให้เจ้าหมาเหลืองตัวนี้จะมีความอดทนมากแค่ไหน สุดท้ายมันก็ต้องกลับไปเมื่อเจ้าของเรียกให้ไปกินข้าวอยู่ดี

และก็เป็นไปตามคาด หลังจากรออยู่นานเกือบ 1 ชั่วโมง เย่เฟิงก็ได้ยินเสียงชาวนาเรียก

เมื่อได้ยินเสียงเรียกของชาวนา เจ้าหมาเหลืองก็ผละออกจากปากรูของเย่เฟิงไปโดยไม่ลังเล

เย่เฟิงมองดูเจ้าหมาเหลืองที่เดินจากไป ดวงตาเล็กจ้อยของเขากลอกกลิ้งไปมา

แม้ว่าเจ้าหมาเหลืองจะไปแล้ว แต่เขาก็ยังไม่ออกจากรูในทันที

ใครจะไปรู้ล่ะว่าเจ้าหมาเหลืองตัวนี้จะยอมอดข้าวชั่วคราวเพื่อมารอดักจับเขาหรือเปล่า

การที่ชาวนาเลี้ยงหมาไว้เป็นเรื่องปกติ ตอนที่เขาเป็นมนุษย์อาศัยอยู่ในเมือง เขาหลงลืมจุดนี้ไปสนิท และนั่นเกือบทำให้เขาต้องด่วนจากไปตั้งแต่วันแรกเสียแล้ว

ถ้าต้องมาตายตั้งแต่วันแรก มันคงเป็นการขาดทุนย่อยยับ

อย่างไรก็ตาม เย่เฟิงไม่ได้กังวลใจแต่อย่างใด

พอตกดึก เจ้าหมาเหลืองตัวนี้ก็น่าจะถูกขังไว้ในบ้าน

เมื่อถึงเวลานั้นก็จะเป็นจังหวะให้เขาลงมือ

ในชนบทไม่ได้มีสิ่งอำนวยความสะดวกเพื่อความบันเทิงมากมายเหมือนในเมือง ดังนั้นจึงไม่ค่อยมีแสงไฟมากนัก

เมื่อดวงอาทิตย์ตกดิน ท้องฟ้าก็มืดลงอย่างรวดเร็ว

เพียงแค่เวลา 2 ทุ่ม ภายนอกก็มืดสนิทแล้ว

หลังจากฟ้ามืดลง สรรพสิ่งต่างๆ ก็ดูพร่ามัวไปมากสำหรับเย่เฟิง

แม้ว่าหนูจะมีสายตามองเห็นในที่มืดได้ดีระดับหนึ่ง แต่มันก็ไม่ได้ทรงประสิทธิภาพเท่ากับแมว

แต่ทว่า การมีสายตามองเห็นในที่มืดได้บ้างก็เพียงพอแล้วสำหรับเย่เฟิง

ถึงอย่างไร โครงสร้างถนนหนทางในชนบทก็เรียบง่าย เขาเพียงแค่ต้องแยกแยะและมองเห็นตำแหน่งคร่าวๆ ให้ได้ก็พอ

เย่เฟิงค่อยๆ ย่องเข้าไปใกล้บ้านของชาวนาอีกครั้ง คราวนี้เขาไม่ถูกเจ้าหมาเหลืองจู่โจมอีก

ตอนเวลา 2 ทุ่ม ครอบครัวชาวนายังไม่เข้านอน

เย่เฟิงเดินเตร็ดเตร่สำรวจรอบนอกตัวบ้านก่อน และพบว่าไม่มีอะไรที่พอจะกินได้มากนัก

แน่นอนว่ามันไม่ได้แปลว่าไม่มีอะไรเลยเสียทีเดียว ยังพอมีเศษข้าวที่เจ้าหมาเหลืองกินเหลือทิ้งไว้อยู่บ้าง แต่มันก็ไม่พอยาไส้ด้วยซ้ำ

ส่วนพวกเศษอาหารเหลือทิ้งของชาวนา ต่อให้มี พวกเขาก็เอาไปใช้เลี้ยงไก่เลี้ยงเป็ดจนหมด

ดูเหมือนฉันคงต้องเข้าไปดูในบ้านเสียแล้ว

เย่เฟิงมองดูบ้านของชาวนา แม้ว่ามันจะดูดีพอใช้ได้ มีประตูเหล็กและโครงสร้างเป็นอิฐแดง...

...แต่มันก็ไม่สามารถหยุดยั้งหนูน้อยแสนฉลาดอย่างเขาได้หรอก

เย่เฟิงกวาดสายตามองไปรอบๆ และสังเกตเห็นท่อระบายน้ำ

โครงสร้างบ้านในชนบทถูกสร้างขึ้นอย่างเรียบง่าย เพื่อป้องกันไม่ให้น้ำท่วมขังอยู่ภายใน ท่อระบายน้ำในห้องครัวจึงมักจะต่อตรงออกสู่ภายนอก มันทั้งสะดวกและรวดเร็ว โดยน้ำจะไหลซึมลงสู่พื้นดินโดยไม่ก่อให้เกิดการอุดตันใดๆ

สิ่งนี้เปิดช่องทางให้เย่เฟิงสามารถมุดเข้าไปข้างในได้

เมื่อเข้ามาในบ้านของชาวนาผ่านทางท่อระบายน้ำในห้องครัว เย่เฟิงก็เดินสำรวจไปรอบๆ และพบว่าไม่มีอาหารวางทิ้งไว้ข้างนอกเลย

ในครัวมีตู้เย็นขนาดเล็กตั้งอยู่ อาหารที่เหลือคงถูกนำไปเก็บไว้ในนั้นหมดแล้ว

เฮ้อ เดี๋ยวนี้ชีวิตความเป็นอยู่ดีขึ้น ชนบทเองก็ยังมีตู้เย็นใช้ ชีวิตของพวกหนูอย่างเราช่างยากลำบากขึ้นทุกวัน!

เย่เฟิงลอบถอนหายใจออกมา

สิ่งที่กวาดล้างหัวขโมยไม่ใช่ตำรวจหรอก แต่เป็นระบบการชำระเงินออนไลน์ต่างหาก!

เทคโนโลยีเปลี่ยนชีวิตจริงๆ!

ทว่า แม้ปัญหาชวนปวดหัวนี้อาจทำให้หนูทั่วไปต้องยอมจำนน แต่มันไม่อาจขัดขวางหนูแสนฉลาดอย่างเขาได้

เมื่อกวาดสายตามองไปทั่วห้อง เขาก็เห็นเนื้อตากแห้งแขวนอยู่บนเส้นลวดในบ้านของชาวนา

หนูธรรมดาอาจจะเข้าไปไม่ถึงเนื้อตากแห้งที่แขวนอยู่บนเส้นลวด แต่นั่นไม่นับรวมหนูแสนฉลาดอย่างเขา

แต่ทว่า กลับมีปัญหาอีกอย่างตามมา

ถ้าเขาขโมยเนื้อตากแห้งไป ชาวนาจะต้องรู้ตัวอย่างแน่นอน และถึงตอนนั้นการจะกลับมาขโมยเป็นครั้งที่ 2 คงเป็นเรื่องยาก

เย่เฟิงกวาดสายตามองไปรอบๆ อีกครั้ง และพบถังข้าวสาร

การขโมยข้าวสารคือตัวเลือกที่ดีที่สุดอย่างไม่ต้องสงสัย ข้าวสารหายไปสักนิดหน่อยคงยากที่จะสังเกตเห็น

อย่างไรก็ตาม มีสิ่งของวางทับอยู่บนถังข้าวสาร และยังถูกปิดทับด้วยแผ่นไม้ การที่เย่เฟิงจะขยับของพวกนั้นคงเป็นเรื่องยากลำบาก

ต่อให้เขาหาวิธีขยับมันได้ แต่ด้วยสถานการณ์ของเขาในตอนนี้ การจะวางทุกอย่างกลับคืนไว้ที่เดิมคงยากเอาการ

เฮ้อ นี่ฉันทำได้แค่กินหนเดียวแล้วจบกันอย่างนั้นหรือ

เย่เฟิงถอนหายใจ

ประตูที่กั้นระหว่างห้องครัวกับห้องนั่งเล่นถูกล็อคเอาไว้

เมื่อมองลอดผ่านช่องว่าง เขาก็เห็นเจ้าหมาเหลืองถูกขังอยู่ภายในห้องนั่งเล่น

ในขณะเดียวกัน ชาวนาก็กำลังดูโทรทัศน์อยู่

เขาจะรอจนกว่าพวกนั้นจะหลับ แล้วค่อยขโมยสิ่งที่พอจะเอาไปได้

เมื่อตัดสินใจได้แล้ว เย่เฟิงก็แอบย่องออกจากบ้านไปอย่างเงียบๆ

ถึงอย่างไร ตอนนี้เพิ่งจะ 2 ทุ่ม เจ้าของบ้านยังไม่เข้านอน

ถ้าเขาเริ่มลงมือขโมยเนื้อตากแห้งตอนนี้ เขาอาจถูกจับได้คาหนังคาเขาหากเจ้าของบ้านเดินเข้ามาตรวจดูในครัว

ห้องครัวนั้นไม่ได้ใหญ่โตนัก

หากเจ้าของบ้านอุดท่อระบายน้ำทันที เขาอาจจะต้องจบชีวิตลงตรงนั้นเลยก็ได้

เมื่อออกจากบ้านหลังนี้ เย่เฟิงก็ตั้งใจจะไปสำรวจดูบ้านหลังอื่นๆ ต่อ

ทว่า หลังจากเดินวนรอบบ้านอยู่นาน เขากลับไม่เห็นวี่แววของบ้านไร่หลังอื่นเลย

ดูเหมือนว่าชาวนาแถวนี้จะไม่ได้ปลูกบ้านอยู่ติดกันนัก

สถานการณ์เช่นนี้ก็มีให้เห็นอยู่ทั่วไปในชนบท

มีบางกรณีที่บ้านแต่ละหลังตั้งอยู่ห่างกัน 1 หรือ 2 กิโลเมตรเลยทีเดียว

ระยะทาง 1 หรือ 2 กิโลเมตรอาจจะดูไม่ไกลนักสำหรับคน

แต่สำหรับหนูแล้ว มันไกลเกินไปมาก!

แม้ว่าเขาอาจจะวิ่งไปไกลขนาดนั้นได้ แต่มันก็อันตรายเกินไป

ในตอนกลางวันแสกๆ แมวและหมาคือศัตรูตามธรรมชาติของหนู และเย่เฟิงก็ไม่มีทางสู้พวกมันได้เลย

ส่วนในตอนกลางคืน เขาก็ไม่อาจชะล่าใจเรื่องหมาแมวจรจัดในชนบทได้!

แม้แต่งูก็สามารถล่าหนูได้

เฮ้อ ฉันคงต้องขโมยกินจากบ้านหลังนี้ไปก่อน ไว้มีโอกาสค่อยเปลี่ยนเป้าหมายก็แล้วกัน

เย่เฟิงไม่อยากเสี่ยงอันตรายมากจนเกินไป

เขาสามารถขโมยอาหารจากบ้านไร่หลังแรกได้ตั้งมากมาย

อาหารจำนวนนี้ก็เพียงพอให้เขาประทังชีวิตไปได้อีกระยะหนึ่งแล้ว

แค่รอดชีวิตไปได้ในแต่ละวันก็เพียงพอที่จะได้รับแต้มพรสวรรค์ 1 แต้มแล้ว

ไม่มีความจำเป็นต้องเสี่ยงอันตรายเลย เว้นเสียแต่ว่าเขาจะถูกต้อนให้จนมุมจริงๆ

ถ้าเกิดเขามาตายกลางทางแล้วไม่ได้รับแม้กระทั่งแต้มพรสวรรค์ที่ควรจะได้ มันคงเป็นเรื่องตลกสิ้นดี

เมื่อคิดได้เช่นนี้ เย่เฟิงจึงแอบซุ่มหมอบคอยอยู่ตรงมุมกำแพงอย่างเงียบๆ เพื่อรอให้เจ้าของบ้านเข้านอน

ผู้คนในชนบททำงานไร่ทำนาและมักจะเข้านอนเร็วกว่าคนในเมืองมาก

ก่อนเวลา 4 ทุ่ม ทุกคนในบ้านของชาวนาก็หลับสนิทกันหมดแล้ว