บทที่ 21 การสังหารนองเลือด

บทที่ 21 การสังหารนองเลือด

โดฟลามิงโก้ส่งเสียงคำรามออกมา!

นานแค่ไหนที่คนทั้งสอง เขามองว่าเป็นสมาชิกในครอบครัวที่ไว้ใจได้มากที่สุด ได้ถูกฆ่าด้วยน้ำมือของมนุษย์กินเนื้อคนที่ไม่รู้จัก อย่างไรก็ตาม เขาไม่ได้โกรธเพราะสมาชิกในครอบครัวที่ไว้ใจได้มากที่สุดถูกฆ่า แต่ไอ้เวรนั่นมันทำกับเขาราวกับเป็นไอ้โง่เง่า ทำให้โดฟลามิงโก้โมโหและส่งเสียงคำรามออกมา

“อ๊ากกกกกกกกกกกกกก!!!”

ในเวลานี้เอง โจรสลัดที่ได้ร่างกายกลับคืนมาก็รีบออกมาจากบ้านของเล่นทันที

“นั่นมันโดฟลามิงโก้”

“ไม่ต้องไปกลัวมัน ทุกคนไปฆ่ามันกันเถอะ!”

“กล้าที่จะทำให้ฉันอยู่ที่นี่มาเกือบแปดปีแล้ว โดฟลามิงโก้ วันนี้ฉันต้องฆ่าแกให้ได้เลย”

กลุ่มโจรสลัดส่งเสียงคำรามและพุ่งออกไปราวกับคลื่นมนุษย์บุกทะลวงไปยังโดฟลามิงโก้

“โจร่า ซินร์ยอพิงค์ ออกไปแล้วปิดประตูให้ฉันด้วย”

โดฟลามิงโก้เงยหน้าขึ้นอย่างเศร้าโศกและมองดูผู้คนที่ราวกับไม่มีชีวิตอยู่หรือตายไปแล้ว

ซินร์ยอพิงค์ และ โจร่า มองหน้ากันก่อนที่จะปิดประตูให้สนิทอีกครั้ง และยืนอยู่หน้าบ้านของเล่น

อย่างไรก็ตาม ถึงกระนั้นก็ยังเป็นไปไม่ได้ที่จะปิดกั้นเสียงอย่างเสียงกรีดร้องที่ร้องราวกับหมาที่เห่าหอนด้วยความเจ็บปวด

“ท่านผู้มีพระคุณ!”

ไครอสที่กำลังไปบ้านของเล่น ทันใดนั้นก็เห็นร่างของไป่หยานบนถนนและโบกมืออย่างรวดเร็ว

“ไครอส ดูเหมือนว่านายจะได้ร่างกลับคืนมาแล้วนะ”

ไป่หยานไม่สนใจสูบบุหรี่และเหลือบมองไครอส

“ท่านผู้มีพระคุณ ดี ดีจริงๆ ที่ท่านไม่เป็นอะไร!”

“ข้าคิดว่าท่านกำลังจะเผชิญหน้ากับโดฟลามิงโก้ และข้าก็กำลังจะรีบไปช่วยท่านอยู่พอดี ตอนนี้ดูเหมือนว่าท่านจะฉลาดกว่าที่ข้าคิดไว้มาก”

ไครอส ถอนหายใจอย่างโล่งอก

“ฉันบอกว่ายังไม่ถึงเวลา ฉันอยากให้โดฟลามิงโก้สัมผัสกับความเศร้าโศกและรสชาติที่โดนฉันเล่นและปั่นหัวก่อนก็เท่านั้นเอง”

มีแสงเย็นวาบในดวงตาของไป่หยาน

“ไปเถอะ รีบไปที่อื่นกัน ฉันเชื่อว่าหลังจากวันนี้ ความโกรธของโดฟลามิงโก้จะถึงขีดสุด และไม่ว่าอย่างไรก็ตาม เขาก็คงอยากจะตามหาเราเป็นการส่วนตัว”

“โรงงานที่ถูกทิ้งร้างไม่สามารถอยู่อาศัยได้อีกต่อไป ฉันต้องการที่ซ่อนใหม่ที่ดีมากกว่านี้ ในช่วงเวลานี้ เป็นการดีที่สุดที่จะปล่อยให้รีเบคก้าไม่พูดถึงฉัน ไม่เช่นนั้นมันจะส่งผลเรื่องไม่ดีตามมา นายน่าจะรู้ดีกว่าฉันนะ”

ไป่หยานกล่าวอย่างว่างเปล่า

“ท่านผู้มีพระคุณ ฉันเข้าใจแล้ว ขอบคุณสำหรับความเมตตาอันยิ่งใหญ่ของท่าน ข้าไครอสจะไม่มีวันลืมบุญคุณครั้งนี้เด็ดขาด”

ไครอส โค้งคำนับไป่หยานด้วยความเคารพและแสดงความขอบคุณไป่หยานไม่เพียงแต่ช่วยเขา แต่ยังช่วยรีเบคก้าจากพวกค้ามนุษย์

ตอนนี้เขายังสร้างความยุ่งยากให้กับบ้านของเล่นจนทำให้เขาได้ร่างมนุษย์คืนมาอีกครั้งด้วยวิธีนี้ เขาไม่จำเป็นต้องเผชิญหน้ากับ รีเบคก้าในฐานะคุณทหารของเล่นขาเดียวอีกต่อไป แต่เขาจะอาศัยอยู่กับรีเบคก้าในฐานะพ่อคนหนึ่งเท่านั้น

“ถ้าจะขอบคุณก็ขอบคุณโดฟลามิงโก้ เพราะความเอาแต่ใจของเขา มันทำให้เขาโชคร้าย”

หลังจากคืนนั้น ข่าวก็ถูกปิดกั้นและไม่มีใครรู้ว่าได้มีเหตุการณ์ใหญ่เช่นนี้เกิดขึ้นในคืนหนึ่งในเมืองเดรสโรซ่าแต่เนื่องจากอาการโคม่าของชูการ์ คำสาปของเล่นจึงคลาย หลายคนเริ่มนึกถึงญาติและเพื่อนฝูงและพบว่าพวกเขาหายตัวไปนานแล้วโดฟลามิงโก้ปกปิดคข่าวได้ดีมาก

ต่อให้คนพวกนี้ฟื้นความทรงจำก็ช่วยอะไรไม่ได้หลังจากหายไปนานอย่างไรก็ตาม ตั้งแต่วันนี้เป็นต้นไป ทั่วทั้งเมืองเดรสโรซ่าได้เข้าสู่บรรยากาศที่ตึงเครียดอย่างยิ่ง

วันที่เจ็ดหลังจากเทรโบถูกสังหาร

หนึ่งในเจ้าหน้าที่ของตระกูลดองกิโฮเต้ มัคไวส์ ที่มีความสามารถผลไม้ปีศาจ ตัน ตัน หรือผลเพิ่มน้ำหนัก ได้เสียชีวิตในสนามประลองที่เขาเพิ่งเข้ายึดครองกว่าคนอื่นๆจะพบเขา ก็เป็นตอนเช้าตรู่ของอีกวันนึงไปแล้ว และร่างของ มัคไวส์ เหลือเพียงแค่โครงกระดูกสีขาวเท่านั้นใน

วันที่สิบ

หลังจากตื่นขึ้นมาของอีกวัน หนึ่งในผู้บังคับบัญชาของตระกูล ดองกิโฮเต้ ซึ่งเป็นครึ่งสี้ยวมนุษย์เงือก เดลลิงเจอร์ ซึ่งมีความเก่งกาจมากก็ได้เสียชีวิตในห้องนั่งเล่นของเวทีสระน้ำกระดูกของเขาเหมือนกับกระดูกก่อนหน้านี้ที่ถูกกินไปจนสะอาดหมดจด

วันที่ยี่สิบ

หนึ่งในผู้ปฏิบัติงานของตระกูล ดองกิโฮเต้ ความสามารถในการระเบิดของผลไม้ปีศาจ มนุษย์พลังระเบิด กราดิอุส เสียชีวิตที่ถนนสายหลักของ เดรสโรซ่า ขณะเฝ้ายามกลางคืนและคราวนี้ไม่ใช่การตายที่ลึกลับอีกต่อไป

แต่มันเป็นการควักหัวใจออกมาตอนกลางวันแสกๆ แล้วหัวใจก็ถูกสัตว์ประหลาดผ้าพันแผลกินเข้าไปผู้คุมที่ติดตาม กราดิอุส ทั้งหมดถูกฆ่าตายในที่เกิดเหตุ และศพก็ถูกกินไปด้วย เมื่อโดฟลามิงโก้มาถึง ก็เหลือแต่กระดูกอยู่บนพื้นแล้วเลือดแพร่กระจายไปทั่ว เดรสโรซ่า

ดูเหมือนจะถูกมือที่มองไม่เห็นควบคุมเอาไว้ ไม่มีทางรู้จัก ไม่มีทางหนี ตราบใดที่บุคคลนั้นตกเป็นเป้าหมายของสัตว์ประหลาดกินเนื้อคน

ทุกคนจะต้องตายโดยไม่มีข้อยกเว้นไม่ว่าบุคคลผู้นี้จะเป็นผู้บังคับบัญชาของตระกูลดอนกิโฮเต้หรือหน่วยค้นหาทั่วไป ตราบใดที่เขาติดต่อกับโดฟลามิงโก้ เขาก็ต้องตายโดยสมบูรณ์ และพวกเขาไม่สามารถแม้แต่จะมีศพเหลือทิ้งไว้ได้

วันที่สามสิบ

กลางดึก บนท้องฟ้าเหนือ เดรสโรซ่า มีร่างที่พันด้วยโซ่หนา สวมเสื้อคลุมยาวหนาหนัก มีเครื่องหมายกลุ่มโจรสลัดยีฟัน และร่างอ้วนท้วมกำลังลาดตระเวนอยู่บนท้องฟ้าเขามีผู้หญิงคนหนึ่งในชุดเมด มีแว่นกันลมปิดตาไว้และมีบุหรี่อยู่ในปาก

ทั้งสองคนเป็นคู่หูของตระกูลดอนกิโฮเต้ บัฟฟาโร่ ที่มีพลังผลไม้ปีศาจ กูรุ กูรุ หรือผลหมุน และเบบี้ไฟว์ ที่มีพลังผลไม้ปีศาจ บูกิ บูกิ หรือพลังในการเปลี่ยนร่างกายเป็นอาวุธ

“บัฟฟาโร่ นายบอกว่าไอ้กินเนื้อคนไม่สามารถบินบนท้องฟ้าได้ใช่ไหม”

เบบี้ไฟว์ กำลังลาดตระเวนถนนด้านล่าง ค้นหาร่องรอยที่น่าสงสัยทั้งหมด

“เฮ้ ไม่ว่าสัตว์ประหลาดกินคนจะแข็งแกร่งขนาดไหน มันก็สามารถจัดการกับคนที่อยู่บนพื้นได้เท่านั้น แต่ถึงจะพูดอย่างนั้น ไอ้เวรนั้นก็เจ้าเล่มากจริงๆ กราดิอุส , มัคไวส์ และ เดลลิงเจอร์ ต่างก็ตายในเงื้อมมือของ สัตว์ประหลาดกินคนและไม่มีเวลาที่จะยิงพลุสัญญาณแจ้งเตือนซึ่งเพียงพอที่จะแสดงให้เห็นว่าความแข็งแกร่งของสัตว์ประหลาดกินคนตัวนี้แข็งแกร่งมาก”

“เบบี้ไฟว์ ขอบอกเธอเอาไว้ก่อนนะ ว่าอย่าคิดริเริ่มโจมตีเด็ดขาด ให้ยิงพลุสัญญาณทันที ฉันไม่อยากเผชิญหน้ากับสัตว์ประหลาดกินคนที่น่าน่ากลัวนั่นหรอกนะ”

บัฟฟาโร่รู้สึกกลัวจนตัวสั่น

“รู้แล้วนะ”

“แกก็สั่งอยู่นั่นละ ใหญ่มาจากไหนกันละเนี่ย”

เบบี้ไฟว์ถอนหายใจเพราะอารมณ์เสีย

"ดูชะตากรรมของ เดลลิงเจอร์ ที่กล้าหาญคนนั้นสิ"

บัฟฟาโร่โลกล่าวต่อว่า

“ตอนนี้มีเพียงนายน้อยเท่านั้นที่สามารถฆ่าและลงโทษเขาได้ เราไม่ใช่คู่ต่อสู้ของเขา ดังนั้นการล่อมันไปหานายน้อยจึงเป็นทางเลือกที่ดีที่สุด”

ทั้งสองกำลังคุยกันแต่ไม่ได้สังเกตเลยว่า บนหลังคาตรงด้านล่าง มีผีสีดำสามคนนั่งยองๆ อยู่บนหลังคา มองขึ้นไปที่พวกเขาดั่งนักล่าในคืนแห่งการนองเลือด