บทที่ 48 - ห้องแล็บปริศนา

บทที่ 48 - ห้องแล็บปริศนา

เบื้องล่างก้นทะเลสาบคือโถงทางเดินกว้างใหญ่ราวกับขุมนรก พวกเขากำลังยืนอยู่ ณ จุดที่ลึกที่สุดของก้นเหว

เมื่อแหงนหน้ามองขึ้นไป จะเห็นแสงสว่างเพียงริบหรี่ลอดผ่านปากปล่องด้านบนลงมา กะคร่าวๆ แล้ว ก้นทะเลสาบแห่งนี้น่าจะลึกเป็นร้อยเมตร หรืออาจจะมากกว่านั้น

ส่วนพวกเขากำลังยืนอยู่บนทางเดินใต้ก้นทะเลสาบ ทางเดินกว้างหลายสิบเมตร ผนังทำจากคอนกรีตเสริมเหล็ก ปกคลุมด้วยตะไคร่น้ำลื่นๆ สีเขียวอี๋

ทางเดินทอดยาวออกไปเบื้องหน้า ไร้จุดสิ้นสุด ไม่รู้ว่าปลายทางจะไปบรรจบที่ใด

"พระเจ้า! ไม่คิดเลยว่าใต้ก้นทะเลสาบจะมีสถานที่แบบนี้ซ่อนอยู่ นี่มันโลกใต้บาดาลชัดๆ!" ซูเหยาอุทานด้วยความตื่นเต้น นัยน์ตาเปล่งประกาย

ต้องยอมรับเลยว่าทิวทัศน์รอบตัวนั้นแปลกตาและน่าตื่นตาตื่นใจจริงๆ

"แน่นอนสิ!" เชียนเชียนพูดด้วยความภูมิใจ "ตอนที่พวกผู้บริหารระดับสูงของประเทศเราสร้างห้องแล็บแห่งนี้ขึ้นมา หมดงบไปตั้งพันล้านเลยนะ!"

"ผนังด้านนอกนี่แข็งแกร่งขนาดทนทานต่อการโจมตีด้วยอาวุธนิวเคลียร์ได้เลยนะ!"

"แต่ก็น่าเสียดายนะ..." พูดมาถึงตรงนี้ เชียนเชียนก็ส่ายหน้าอย่างอ่อนใจ "สุดท้ายก็ไม่ได้ใช้ประโยชน์อะไรเลย..."

ฉินม่อรีบเปลี่ยนเรื่อง ชี้ไปที่ความมืดเบื้องหน้า "ห้องแล็บอยู่ทางนั้นใช่ไหม?"

"น่าจะ... ใช่ล่ะมั้ง..." เชียนเชียนเกาหัว ตอบเสียงอ่อยๆ อย่างไม่ค่อยแน่ใจนัก

"อะไรคือ 'น่าจะใช่ล่ะมั้ง'?" ฉินม่อเบิกตากว้าง "ก็เธอบอกเองไม่ใช่เหรอว่าห้องแล็บอยู่ใต้ทะเลสาบแห่งนี้?"

"ใช่ ฉันรู้ว่าห้องแล็บอยู่ใต้ทะเลสาบนี่แหละ แต่ฉันไม่รู้ว่าข้างล่างนี่มันจะกว้างใหญ่ขนาดนี้ แถมฉันก็ไม่เคยลงมาซะด้วย" เชียนเชียนแบมืออย่างจนใจ

"ช่างเถอะ ลองเดินไปดูข้างหน้าก็แล้วกัน ถ้าไม่เจอก็ไม่เป็นไร อย่างน้อยวันนี้เราก็ไม่ได้มาเสียเที่ยว" ฉินม่อพูดอย่างปลงๆ

ในเมื่อเพิ่งจะจัดการพวกคนญี่ปุ่นไป แถมยังได้รถไฟของพวกมันมาอีก ถึงหาห้องแล็บไม่เจอก็ช่างปะไร

เขาจุดคบเพลิงแจกให้สามสาวถือไว้คนละอัน

แล้วทั้งสี่คนก็เดินเรียงแถวหน้ากระดานไปตามทางเดินใต้ก้นทะเลสาบ

เดินมาเกือบสองชั่วโมงแล้ว แต่ก็ยังอยู่ในโถงทางเดินมืดมิดไร้แสงสว่างใดๆ แสงสว่างริบหรี่จากปากปล่องด้านบนก็เลือนหายไปแล้ว

ดูเหมือนพวกเขาจะเดินลึกเข้าไปในถ้ำที่มืดมิดจนมองไม่เห็นแม้แต่แสงเดือนแสงตะวัน

"ฉินม่อ... พวกเราถึงหรือยังเนี่ย?" ซูเหยาถามด้วยความเหนื่อยอ่อน

อู่เหมี่ยวเหมี่ยวกับเชียนเชียนก็หอบแฮกๆ ไม่ต่างกัน ไม่มีใครคาดคิดเลยว่าก้นทะเลสาบแห่งนี้จะกว้างใหญ่ไพศาลขนาดนี้ พวกเขาเปลี่ยนคบเพลิงไปหลายอันแล้ว แต่ก็ยังไม่เจอทางเข้าห้องแล็บเสียที

"น่าจะ... ใกล้ถึงแล้วมั้ง..." ฉินม่อตอบอย่างไม่แน่ใจนัก

เดิมทีเขาตั้งใจจะให้เชียนเชียนใช้วาร์ปพาพวกเขาล่วงหน้าไปก่อน แต่ก็กลัวว่าถ้าห้องแล็บซ่อนอยู่ตามซอกหลืบ แล้วพวกเขาวาร์ปผ่านไป ก็จะพลาดโอกาสสำคัญเข้า

เลยตัดใจเลือกเดินเท้าดีกว่า

"โอเค..." ซูเหยาถอนหายใจยาว สีหน้าบ่งบอกถึงความสิ้นหวัง เชียนเชียนเองก็ดูหมดสภาพไม่แพ้กัน

มีเพียงอู่เหมี่ยวเหมี่ยวที่ยืนเงียบๆ เอาแต่จ้องกำแพงด้านซ้ายมือตาไม่กระพริบ

"เหมี่ยวเหมี่ยว เธอมองอะไรอยู่เหรอ?" ฉินม่อถามด้วยความสงสัย

"ฉินม่อ นายดูนี่สิ กำแพงตรงนี้ไม่เหมือนตรงอื่นนะ กำแพงรอบๆ ทำจากคอนกรีตหล่อขึ้นรูปหมด แต่ตรงนี้ไม่ใช่"

"พลังพิเศษของฉันคือการซ่อมแซมเครื่องจักรและโลหะต่างๆ ฉันก็เลยมีความรู้สึกไวต่อวัสดุพวกนี้เป็นพิเศษ กำแพงตรงนี้ทำมาจากโลหะผสมความแข็งแรงสูง หุ้มด้วยแผ่นโลหะป้องกันการเจาะและตัด มีคอนกรีตเสริมเหล็ก แล้วก็วัสดุผสมอีกหลายชั้นเลยล่ะ"

"เหมือนกับ... ประตูของบ้านที่เราไป 'หยิบยืม' ของมาเมื่อวานเปี๊ยบเลยล่ะ วัสดุเดียวกับประตูตู้เซฟธนาคารเด๊ะๆ"

"เธอหมายความว่า..." นัยน์ตาของฉินม่อเบิกกว้างเป็นประกาย "กำแพงตรงนี้อาจจะเป็นประตูทางเข้าห้องแล็บงั้นสิ?"

"เป็นไปได้สูงเลยล่ะ!" อู่เหมี่ยวเหมี่ยวพยักหน้าอย่างมั่นใจ

เมื่อได้ยินดังนั้น ฉินม่อก็รีบพุ่งเข้าไปสำรวจกำแพงตรงนั้นทันที เชียนเชียนกับซูเหยาก็รีบวิ่งตามมาด้วยความตื่นเต้น ในที่สุดก็ไม่ต้องเดินหน้าต่อแล้ว ดีใจชะมัด

มองดูอยู่นาน ผนังกำแพงตรงนี้ต่อกันสนิทแนบเนียนไปกับกำแพงรอบๆ หาจุดที่น่าจะเป็นประตูไม่เจอเลย

"ลองหาดูรอบๆ ซิ เผื่อมีสวิตช์หรือปุ่มอะไรซ่อนอยู่" ฉินม่อสั่ง

สามสาวพยักหน้ารับ แล้วช่วยกันค้นหาตามกำแพงบริเวณนั้น

"ฉินม่อ ดูนี่สิ!" เวลาผ่านไปสักพัก ซูเหยาก็ตะโกนบอกด้วยความดีใจ

ทุกคนรีบวิ่งเข้าไปดูทันที

"เกิดอะไรขึ้น? เธอเจออะไรเข้าเหรอ?" ฉินม่อถามอย่างตื่นเต้น

ซูเหยาชี้ไปที่ก้อนหินนูนๆ ขนาดเท่านิ้วก้อยที่อยู่ใกล้ๆ กับพื้น "นี่ไง! ก้อนหินก้อนนี้แปลกกว่าก้อนอื่นบนกำแพง ฉันว่าน่าจะเป็นสวิตช์นะ"

"พวกเธอถอยออกไปก่อน!" ฉินม่อสั่งเสียงเครียด

เมื่อสามสาวถอยออกไปหลบในที่ปลอดภัยแล้ว เขาก็คุกเข่าลงแล้วกดก้อนหินนูนๆ นั่นอย่างแรง

"ครืนนน!"

วินาทีต่อมา ก้นทะเลสาบก็สั่นสะเทือนอย่างรุนแรง ประตูบานยักษ์ก็เริ่มสั่นไหวอย่างบ้าคลั่ง เศษหินร่วงกราวลงมาราวกับสายฝน แรงสั่นสะเทือนทำเอาทุกคนแทบจะยืนไม่อยู่

การสั่นสะเทือนกินเวลาประมาณหนึ่งนาที ก่อนที่กำแพงเบื้องหน้าจะหยุดสั่น แล้วค่อยๆ เลื่อนเปิดออก

"ติ๊ด!"

ทันใดนั้น ไฟดวงหนึ่งที่ซ่อนอยู่ภายในกำแพงก็สว่างวาบขึ้น จากนั้นไฟทุกดวงในทางเดินของห้องแล็บก็ค่อยๆ สว่างขึ้นทีละดวงๆ สาดส่องแสงสว่างเจิดจ้าไปทั่วทั้งบริเวณ

เผยให้เห็นภาพภายในอย่างชัดเจน

กำแพงที่เคยปิดสนิท บัดนี้เปิดอ้าออกจนสุด มันคือประตูบานมหึมานั่นเอง ภายในเป็นทางเดินยาวเหยียด ผนังทางเดินดูดูล้ำยุค ทำจากวัสดุอะไรก็ไม่รู้ สุดทางเดินมีประตูสีขาวบานเล็กๆ น่าจะเป็นทางเข้าห้องแล็บ

"เหยาเหยา เธอเก่งจังเลยนะ หาเจอจริงๆ ด้วย" ฉินม่อเอ่ยชมพร้อมรอยยิ้ม

ซูเหยายิ้มรับอย่างภูมิใจ

"เอาล่ะ พวกเรารีบเข้าไปดูกันเถอะ ฉันอยากจะรู้จริงๆ ว่าห้องแล็บที่สร้างด้วยงบพันล้านมันจะเป็นยังไง!" เชียนเชียนพูดอย่างตื่นเต้น

ไม่มีใครคัดค้าน ทั้งสี่คนรีบก้าวเท้าเข้าไปข้างในทันที

ราวกับมีระบบเซนเซอร์ ประตูบานยักษ์เบื้องหลังก็ค่อยๆ เลื่อนปิดสนิทลง ทุกอย่างกลับคืนสู่ความเงียบสงบอีกครั้ง

เมื่อเข้ามาด้านใน ฉินม่อก็ทำหน้างง "เชียนเชียน พลังวาร์ปของเธอพาพวกเราออกไปข้างนอกได้ใช่ไหม?"

"แน่นอนสิ!" เชียนเชียนตบหน้าอกรับประกันอย่างมั่นใจ

ได้ยินแบบนั้น ฉินม่อก็เบาใจลงหน่อย ขืนเข้ามาแล้วออกไปไม่ได้ล่ะก็ ซวยแน่ๆ...

ไม่นานนัก ทั้งสี่คนก็เดินมาถึงประตูสีขาวบานเล็กๆ ที่สุดทางเดิน ตลอดทางเดินไม่มีกับดักหรือกลไกอะไรซ่อนอยู่เลย

"ก๊อกๆ!" ฉินม่อลองเคาะประตูบานสีขาวดู แววตาของเขาเต็มไปด้วยความตกตะลึงและประกายแห่งความละโมบ

เพราะข้อมูลจากเนตรสัจธรรมได้เปิดเผยข้อมูลของประตูบานนี้ให้เขาเห็นแล้ว

【ค้นพบประตูห้องแล็บที่ทำจากวัสดุพิเศษ ขอแนะนำให้โฮสต์ขโมยมันไป เพราะในอนาคตมันจะกลายเป็นของล้ำค่าอย่างแน่นอน!】

ขนาดเนตรสัจธรรมยังบอกว่ามันเป็นของล้ำค่า งั้นก็แปลว่าประตูบานนี้ต้องไม่ธรรมดาแน่ๆ!

ต้องขโมย! ขโมยมันกลับไปให้ได้!

(จบแล้ว)