บทที่ 47 - เด็กส่งโชคชาวญี่ปุ่น

บทที่ 47 - เด็กส่งโชคชาวญี่ปุ่น

หลังจากตกลงกันเรียบร้อย ทุกคนก็จับชายชาวญี่ปุ่นเป็นตัวประกัน แล้วมุ่งหน้าไปยังรถไฟของมัน

การเดินทางราบรื่นดี ไม่เจออุปสรรคอะไร เพราะระยะทางก็ไม่ได้ไกลมาก ไม่ถึงยี่สิบนาที รถออฟโรดก็มาจอดเทียบชานชาลาที่เป็นสนิมเขรอะ

และที่หน้าชานชาลานั้น ก็มีรถไฟสีเขียวที่เต็มไปด้วยสนิมจอดอยู่

ฉินม่อจับชาวญี่ปุ่นลงจากรถออฟโรด แล้วกวาดสายตามองไปที่รถไฟขบวนนั้น

เขาส่งสัญญาณให้สาวๆ ทั้งสามคนรออยู่ข้างนอก ส่วนตัวเองก็จับชายชาวญี่ปุ่นเดินขึ้นไปบนรถไฟ สามสาวก็รู้หน้าที่ รีบหยิบหน้าไม้ขึ้นมาเล็งเป้าหมายเตรียมพร้อม

ถ้ามีอะไรผิดปกติ พวกเธอพร้อมจะลั่นไกปลิดชีพมันทันที

ชายชาวญี่ปุ่นเหมือนคนเสียสติไปแล้ว เขาเดินนำหน้าไปอย่างลนลาน ตัวสั่นเทาตลอดเวลา

เมื่อก้าวขึ้นมาบนรถไฟ ฉินม่อก็กวาดสายตามองไปรอบๆ

รถไฟขบวนนี้ยังเป็นแค่รถไฟระดับหนึ่ง สภาพภายในก็เหมือนกับรถไฟขบวนแรกของเขาทุกอย่าง

แถมหน้าต่างกับตัวรถไฟยังมีรอยบุบสลายเต็มไปหมด เหมือนโดนตัวอะไรโจมตีมา

แต่ฉินม่อก็ไม่ได้สนใจเรื่องพวกนั้น เขามองชายชาวญี่ปุ่นด้วยสายตาเย็นชา "ของที่เก็บไว้ล่ะ อยู่ไหน?"

"อยะ... อยู่ในคอมพิวเตอร์ครับ..." ชายชาวญี่ปุ่นพูดเสียงสั่น พลางชี้ไปที่แผงควบคุมหน้าจอคอมพิวเตอร์บนผนัง ซึ่งรถไฟทุกขบวนจะมีคลังเก็บของแบบนี้เหมือนกัน

"อยู่นิ่งๆ ล่ะ!" พูดจบ ฉินม่อก็เดินไปที่คอมพิวเตอร์เพื่อตรวจสอบ

เมื่อเห็นฉินม่อหันหลังให้ ชายชาวญี่ปุ่นที่เคยก้มหน้าก้มตาก็ค่อยๆ เงยหน้าขึ้นมา แววตาแฝงไปด้วยจิตสังหาร

ตอนนี้ไอ้หมอนี่หันหลังให้เขาอยู่ ส่วนผู้หญิงสามคนนั้นก็รออยู่ข้างนอก ขอแค่เขาจัดการไอ้หมอนี่ได้ในดาบเดียว ผู้หญิงพวกนั้นก็จะเป็นของเขาทั้งหมด

ในเมื่อนายสถานีก็โดนไอ้หมอนี่ฆ่าตายไปแล้ว ยังไงเขาก็คงไม่รอด สู้ตายตาหลับพร้อมกับความสุขดีกว่า!

เมื่อคิดถึงสถานการณ์ที่ตัวเองต้องเผชิญและผู้หญิงสวยๆ ที่รออยู่ข้างนอก แววตาของเขาก็ยิ่งเต็มไปด้วยความหื่นกระหาย

เขาค่อยๆ ก้มตัวลง ชักมีดสั้นที่ซ่อนไว้ตรงน่องออกมา แววตาเปลี่ยนเป็นดุดัน

ก่อนจะพุ่งเข้าใส่ หวังจะแทงมีดเข้าที่คอของฉินม่อ

แต่ทว่า... ยังไม่ทันที่ปลายมีดจะเข้าใกล้ตัวฉินม่อ เขากลับเบี่ยงตัวหลบราวกับมีตาหลัง

แค่การขยับตัวเพียงเล็กน้อย ก็ทำให้มีดสั้นเล่มนั้นพลาดเป้าไปอย่างง่ายดาย

ชายชาวญี่ปุ่นถึงกับอึ้งกิมกี่ไปเลย...

"ฉันอุตส่าห์ให้โอกาสแกแล้วนะ แต่... ดูเหมือนแกจะไม่อยากได้มันแฮะ!" เสียงเรียบเฉยของฉินม่อดังขึ้น พร้อมกับปากกระบอกปืนที่จ่อมา

"ไม่! ไม่นะ!"

"ปัง!"

ยังไม่ทันที่ชายชาวญี่ปุ่นจะพูดจบ ฉินม่อก็ลั่นไกปลิดชีพเขาทันที

หลังจากจัดการเรื่องน่ารำคาญเสร็จ ฉินม่อก็ไม่แม้แต่จะปรายตามองศพบนพื้น เขาหันกลับไปให้ความสนใจกับหน้าจอคอมพิวเตอร์ต่อ

ถึงเมื่อกี้เขาจะดูคอมพิวเตอร์อยู่ แต่จริงๆ แล้วเขาคอยระวังตัวชายชาวญี่ปุ่นคนนี้อยู่ตลอดเวลา แล้วมันก็ดันรนหาที่ตายจริงๆ ซะด้วย

ช่างเป็นชนชาติที่น่ารังเกียจจริงๆ!

ต่อหน้าก็ทำเป็นก้มหัวให้ แต่พอสบโอกาสก็พร้อมจะแว้งกัดอย่างไม่ลังเล เหมือนหมาบ้าไม่มีผิด

สำหรับคนพวกนี้ ฉินม่อมีแค่วิธีเดียว คือต้องตีให้ตายเท่านั้น

ไม่นานนัก รายการสิ่งของในคลังของรถไฟก็ปรากฏขึ้นตรงหน้าฉินม่อ ข้อมูลจากเนตรสัจธรรมก็เด้งขึ้นมาพร้อมกัน

【พบพิมพ์เขียวอัปเกรดรถไฟระดับสอง 1 ใบ, พบไม้ 5000 หน่วย, พบก้อนหิน 2000 ก้อน, พบฝ้าย 189 หน่วย, พบหนังสัตว์หมาป่า 1 ผืน, ผลไม้มหัศจรรย์สีแดง 1 ลูก, พบก้อนเหล็กชั้นดี 1 ก้อน, พบถ่านหิน 300 ก้อน, พบบิสกิตอัดแท่ง... พบน้ำแร่...】

พอเห็นรายการของทั้งหมด ฉินม่อก็ถึงกับตาโตด้วยความตกใจ

"ไม่คิดเลยว่ารถไฟระดับหนึ่งขบวนเล็กๆ แบบนี้จะมีของดีซ่อนอยู่เยอะขนาดนี้"

"แปลกจัง ของก็เยอะ แถมยังมีพิมพ์เขียวด้วย ทำไมพวกมันถึงไม่อัปเกรดรถไฟกันนะ? แล้วไอ้ก้อนเหล็กชั้นดีกับผลไม้มหัศจรรย์นี่มันคืออะไรกัน?"

"ช่างเถอะ ไม่คิดแล้ว ในเมื่อตกมาอยู่ในมือฉันแล้ว ก็ถือว่าเป็นของฉันทั้งหมดก็แล้วกัน เดี๋ยวค่อยกลับไปศึกษาก็ได้"

ว่าแล้ว ฉินม่อก็สวมบทตั๊กแตนลุยทุ่งอีกครั้ง กวาดของทุกอย่างจนแทบอยากจะงัดหน้าจอคอมพิวเตอร์กลับไปด้วยเลย

เมื่อแน่ใจว่าไม่มีอะไรหลงเหลือแล้ว ฉินม่อกำลังจะก้าวลงจากรถไฟ แต่เสียงระบบของรถไฟเขาก็ดังขึ้นในหัว

【พบรถไฟระดับหนึ่งไร้เจ้าของ ต้องการกู้คืนหรือไม่?】

"กู้คืน!" ฉินม่อตอบกลับแทบจะในทันที

ทันทีที่เสียงของเขาเงียบลง รถไฟทั้งขบวนก็เริ่มสั่นสะเทือนอย่างรุนแรงราวกับเกิดแผ่นดินไหว

ฉินม่อสะดุ้งตกใจ รีบกระโดดลงจากรถไฟแล้วหันกลับไปมอง

จากนั้น ท่ามกลางสายตาของทุกคน รถไฟขบวนนั้นก็สั่นไปมาอีกสองสามครั้ง ก่อนจะค่อยๆ หายวับไปกับตา

และในหัวของฉินม่อก็มีเสียงระบบดังขึ้นมาอีกครั้ง

【กู้คืนสำเร็จ ขอแสดงความยินดีกับโฮสต์ ได้รับก้อนหิน 50,000 ก้อน, ไม้ 50,000 หน่วย, ก้อนเหล็ก 50,000 หน่วย】

【ขอแสดงความยินดีกับโฮสต์ ได้รับแกนพลังงานของรถไฟ】

จากนั้น วัสดุทั้งหมดก็ถูกเก็บเข้าสู่มิติระบบของฉินม่อ และในมิติระบบของเขาก็ปรากฏแกนคริสตัลสีทองส่องประกายระยิบระยับ ดูน่าอัศจรรย์ยิ่งนัก

ฉินม่อเบิกตากว้างด้วยความตกตะลึง ไม่เคยรู้มาก่อนเลยว่าระบบของเขาสามารถกู้คืนรถไฟของคนอื่นได้ด้วย แถม... ที่คาดไม่ถึงยิ่งกว่าก็คือ รถไฟของพวกญี่ปุ่นขบวนนี้มันช่างล้ำค่าเสียนี่กระไร!

ช่างเป็นคนดีจริงๆ! เด็กส่งโชคชัดๆ!

วันหลังก็หวังว่าจะมีพวกญี่ปุ่นใจดีแบบนี้โผล่มาให้ปล้นอีกนะ...

ทางด้านของซูเหยา อู่เหมี่ยวเหมี่ยว และเชียนเชียน ที่ยืนดูอยู่ข้างๆ ต่างก็ทำหน้างงเป็นไก่ตาแตกกับภาพที่เห็นตรงหน้า

"ฉินม่อ... นี่มันเกิดอะไรขึ้น? รถไฟขบวนเบ้อเริ่มเมื่อกี้หายไปไหนแล้วล่ะ?" ซูเหยาถามอย่างงุนงง

อู่เหมี่ยวเหมี่ยวกับเชียนเชียนก็มองฉินม่อด้วยสายตาเต็มไปด้วยคำถามเช่นกัน

ฉินม่อได้แต่ยิ้มอย่างมีเลศนัย "ฉันมีระบบกู้คืนรถไฟน่ะ เดี๋ยวพวกเธอค่อยรู้ทีหลังแล้วกัน ตอนนี้เรารีบกลับไปที่ทะเลสาบกันก่อนเถอะ"

"ป่านนี้น้ำน่าจะแห้งหมดแล้วล่ะ พวกเรารีบไปที่ห้องแล็บกันเถอะ" ฉินม่อตอบปัดๆ ไปอย่างนั้น สามสาวแม้จะยังสงสัย แต่ก็ไม่ได้เซ้าซี้ถามอะไรต่อ

พวกเธอขึ้นรถ แล้วก็กลับมาถึงริมทะเลสาบในเวลาอันรวดเร็ว

ฉินม่อชะโงกหน้าลงไปดูในทะเลสาบ คราวนี้มองเห็นหลุมดำมืดสนิทอยู่ก้นทะเลสาบ แต่ไม่ได้ยินเสียงน้ำไหลแล้ว

เชียนเชียนกวาดสายตามองลงไปข้างล่าง ก่อนจะหันมาบอกฉินม่อว่า "น้ำข้างล่างน่าจะแห้งหมดแล้วล่ะ"

"เพื่อความปลอดภัย เดี๋ยวฉันจะวาร์ปพาทุกคนลงไปเองนะ ถ้ามีอะไรผิดปกติ ฉันจะพาทุกคนกลับขึ้นมาทันที"

"อืม!" ทั้งสามคนพยักหน้ารับคำ

จากนั้น เชียนเชียนก็คว้ามือฉินม่อและเพื่อนๆ ร่างของพวกเขาก็หายวับไปจากที่ตรงนั้น

เพียงพริบตาเดียว ทั้งสี่คนก็มาโผล่อยู่ที่ก้นทะเลสาบ รอบข้างมืดสนิทจนมองอะไรไม่เห็น ผนังถ้ำเปียกชุ่มไปด้วยหยดน้ำเย็นเฉียบ อากาศก็อบอวลไปด้วยกลิ่นคาวเหม็นของน้ำในทะเลสาบ

แต่โชคดีที่น้ำแห้งสนิทแล้ว ดูเหมือนระบบระบายน้ำของที่นี่จะทำงานได้ดีเยี่ยมจริงๆ

ท่ามกลางความมืดมิด ฉินม่อรีบหยิบฟืนออกมาจุดไฟด้วยน้ำมันเบนซินและไฟแช็ก

ไม่นานนัก คบเพลิงประดิษฐ์ก็สว่างวาบขึ้นในมือเขา ทำให้ทุกคนพอมองเห็นสภาพแวดล้อมรอบๆ ตัวได้ชัดเจนขึ้น

(จบแล้ว)