บทที่ 10 - เข้าตำบลไปขายของป่า!

บทที่ 10 - เข้าตำบลไปขายของป่า!

เฉินหมิงลากเลื่อนหิมะเดินออกมาจากหมู่บ้าน ลมก็พัดแรงขึ้นเรื่อยๆ แต่เขาก็ไม่ยอมหยุดฝีเท้า กลับก้าวเดินอย่างมุ่งมั่นและแน่วแน่มากขึ้น แม้ขาข้างหนึ่งจะรู้สึกชาอยู่ตลอด แต่ในใจเขากลับรุ่มร้อนดั่งไฟสุม

ระยะทางเจ็ดลี้ เฉินหมิงใช้เวลาเดินกว่าสี่สิบนาที ในที่สุดก็มาถึงตำบลเล็กๆ พอเข้าเขตตำบล ลมก็พัดเบาลงมาก

เนื่องจากบ้านเรือนในตำบลค่อนข้างหนาแน่น ผู้คนก็เดินขวักไขว่ไปมาไม่น้อย เฉินหมิงเดินมาถึงตลาด ก็พบว่าตลาดวายไปตั้งนานแล้ว

จู่ๆ เขาก็เหลือบไปเห็นคุณลุงคนหนึ่งกำลังทำข้าวโพดคั่วอยู่ เขาจึงเดินเข้าไปหา ทันใดนั้นก็มีเสียงดังปัง! ควันสีขาวพวยพุ่งขึ้นสู่อากาศ

เด็กๆ กลุ่มหนึ่งพากันวิ่งกรูกันเข้ามาล้อมวง

จากนั้นคุณลุงก็รับกะละมังเหล็กมา เทเมล็ดข้าวโพดที่ร่อนแล้วใส่ลงในถุงของตัวเอง แล้วก็ตักข้าวโพดคั่วที่พองฟูใส่กะละมังเหล็กส่งให้เด็กคนนั้น

นี่คือวิธีการแลกเปลี่ยนสิ่งของแบบสมัยก่อน ถ้าจะเอาข้าวโพดคั่ว ก็ต้องเอาเมล็ดข้าวโพดมาแลก ไม่ก็ใช้เงินซื้อเอา

เฉินหมิงเดินเข้าไปใกล้ๆ ยิ้มแล้วถามว่า "ลุงครับ ขอถามอะไรหน่อย แถวนี้มีตลาดมืดบ้างไหมครับ?"

คุณลุงกวาดสายตามองเฉินหมิงตั้งแต่หัวจรดเท้า ก่อนจะเอ่ยปากถาม "หนุ่มน้อย เอ็งจะขายอะไรล่ะ ถึงเดี๋ยวนี้เขาจะไม่เข้มงวดเรื่องพ่อค้าคนกลางกักตุนสินค้าแล้วก็เถอะ แต่ถ้าเอ็งจะขายของผิดกฎหมาย เขาจับเอ็งยัดซังเตรแน่!"

เฉินหมิงได้ยินดังนั้นก็ฉีกยิ้มกว้าง ตอบกลับไปว่า "คิดไปถึงไหนแล้วครับลุง ผมจะไปเอาความกล้าขนาดนั้นมาจากไหน ถึงได้มาถามลุงปาวๆ แบบนี้ ผมแค่ล่าของป่ามาได้นิดหน่อย อยากจะเอามาขายน่ะครับ พอดีเห็นตลาดมันวายไปแล้ว!"

พอได้ยินคำพูดของเฉินหมิง คุณลุงก็เหลือบมองเลื่อนหิมะที่อยู่แทบเท้าเขา แล้วเดินเข้าไปใกล้

เมื่อเฉินหมิงเปิดกระสอบป่านออก คุณลุงชะโงกหน้าเข้าไปดู ก็เผยรอยยิ้มออกมา

"เอ็งนี่ไม่เบาเลยนะ หน้าหนาวจัดขนาดนี้ยังไปขุดหมูหริ่งมาได้ เก่งเว้ยเฮ้ย!!"

"ของพวกนี้เอ็งไม่ต้องไปขายในตลาดมืดหรอก ไปที่พวกร้านอาหารของเอกชนสิ พวกนั้นเขารับซื้อของป่าโดยเฉพาะ เอ็งเอาไปส่งที่นั่นได้เลย เถ้าแก่ชาวใต้เขาชอบรับซื้อของพวกนี้กันเยอะ!"

คุณลุงชี้มือไปที่ถนนฝั่งตรงข้ามพลางบอกกล่าว

เฉินหมิงมองตามไป ก็เห็นร้านอาหารเอกชนสองแห่ง มีป้ายแขวนว่ามีเมนูของป่าอยู่หน้าร้าน ตอนที่เขาเดินมาถึงทีแรกไม่ได้สังเกตเลยจริงๆ

พอได้ยินคุณลุงบอกแบบนั้น เฉินหมิงก็หูผึ่งทันที

"ขอบคุณมากครับลุง งั้นผมลองไปถามดูนะ!" เฉินหมิงพูดจบก็ลากเลื่อนหิมะข้ามถนนไป

มาถึงหน้าร้านที่ชื่อ 'ร้านอาหารซงเจียง' เขาก็มองเข้าไปข้างใน

ต้องยอมรับเลยว่า อากาศหนาวจับใจขนาดนี้ แต่ในร้านกลับมีลูกค้านั่งกันเต็มไปหมด ข้างในอบอุ่นจนลูกค้าต้องถอดเสื้อกันหนาวออก ดูนั่งสบายกันสุดๆ

ผู้ชายสองคนนั่งดื่มเหล้าคุยกันอย่างออกรสออกชาติ

บ้างก็มากันเป็นครอบครัวพ่อแม่ลูก กินหม้อไฟกันอย่างอบอุ่น

ประตูสมัยก่อนมักจะใช้ม่านบังไว้ ประตูด้านในเป็นไม้ ตรงกลางเจาะเป็นช่องกระจก เฉินหมิงแหวกม่านออก แล้วเอาหน้าแนบกระจกมองเข้าไปข้างใน

ทันใดนั้น ชายวัยกลางคนสวมหมวกสักหลาดทรงกลม แต่งตัวดูดีมีสกุล ก็เดินมาที่ประตู บังสายตาของเฉินหมิงไว้มิด จากนั้นชายคนนั้นก็กระชากประตูเปิดออก

"มองอะไรนักหนา จะกินข้าวก็รีบเข้ามา!" ชายวัยกลางคนตะคอกถาม

"พี่เป็นเถ้าแก่ที่นี่หรือเปล่า รับซื้อของป่าไหม!" อากาศมันหนาวมาก เฉินหมิงแค่อยากจะรีบขายของป่าพวกนี้ให้หมดๆ ไป แล้วจะได้รีบกลับบ้าน

เขาจึงเอ่ยปากถามตรงๆ

ชายวัยกลางคนได้ยินดังนั้น ก็พินิจพิเคราะห์เฉินหมิง ก่อนจะถามว่า "แกเป็นพรานป่ามาจากหมู่บ้านไหน แถวนี้ไม่เคยเห็นหน้าแกเลย!"

"ตกลงพี่จะรับซื้อหรือเปล่าเนี่ย ถามอะไรไม่เข้าเรื่อง!" เฉินหมิงชักจะหมดความอดทน หันหลังเตรียมจะเดินหนี ไปลองถามร้านอื่นดู

"เดี๋ยวก่อนสิวะ จะรีบไปไหนวะ เดี๋ยวไปตามเถ้าแก่มาให้!"

"เถ้าแก่ร้านเราเป็นคนใต้ ฉันตัดสินใจไม่ได้หรอก แกเข้ามาผิงไฟข้างในก่อนสิ!" ชายวัยกลางคนกวักมือเรียก เฉินหมิงถึงได้หยุดเดิน เขาวางเลื่อนหิมะไว้หน้าร้าน แล้วหิ้วกระสอบสองใบเดินเข้าไปข้างใน

กลิ่นหอมของอาหารหลากหลายเมนูอบอวลไปทั่วร้าน พอเฉินหมิงได้กลิ่น ท้องก็เริ่มร้องจ๊อกๆ ขึ้นมาทันที

เขายืนอยู่ตรงประตู มองดูลูกค้านั่งกินข้าว ดื่มเหล้า บ้างก็ลวกเนื้อแกะ บ้างก็กินซุปเครื่องในหมูใส่ผักกาดดอง

ไส้กรอกเลือดชิ้นอวบๆ กับเนื้อสามชั้นสไลด์บางๆ ลวกในหม้อทองเหลืองเดือดปุดๆ รสชาติเปรี้ยวๆ ของผักกาดดอง อย่าว่าแต่ได้กินเลย แค่เห็นก็ทำเอาน้ำลายสอ ท้องร้องประท้วงขึ้นมาแล้ว

เฉินหมิงกลืนน้ำลายเอื๊อกๆ แล้วหันไปมองทางอื่น

ไม่นานนัก เขาก็ได้ยินเสียงฝีเท้าเดินลงบันไดมา ตามมาด้วยชายหนุ่มสวมแว่นตา ท่าทางดูสุภาพเรียบร้อย รูปร่างไม่สูงมากนัก แต่แต่งตัวดูดีมีระดับ

สวมชุดจงซานสีเทาเรียบกริบ รองเท้าหนังขัดมันเงาวับ ดูแวบเดียวก็รู้ว่าถ้าไม่รวยก็ต้องเป็นผู้ลากมากดี

พอชายคนนี้เดินลงมาถึงชั้นล่าง ชายวัยกลางคนก็นำทางพาเขามาที่ประตู และได้พบกับเฉินหมิง

"อา สวัสดีครับ ได้ยินว่าคุณมาจากชนบท เอาของป่ามาขายเหรอครับ?"

"ขอดูหน่อยได้ไหมครับ?"

ชายหนุ่มท่าทางสุภาพพูดด้วยน้ำเสียงที่ไม่ใช่สำเนียงตงเป่ยแท้ๆ แต่ก็มีกลิ่นอายติดมาบ้างนิดหน่อย

"กองอยู่ตรงนี้แหละ พี่ดูเอาเองแล้วกัน!" เฉินหมิงพูดจบ ก็โยนกระสอบทั้งสองใบไปตรงหน้าอีกฝ่าย

ชายหนุ่มสุภาพได้ยินดังนั้นก็ยิ้ม ขยับแว่นตาเล็กน้อย ชายวัยกลางคนที่อยู่ข้างๆ ก็รีบยื่นมือไปแกะปากกระสอบ

"ผมเป็นเถ้าแก่ร้านนี้ครับ ชื่อหลิวเหวินปิน มาจากมณฑลเจียงซู!"

"ยินดีที่ได้รู้จักนะครับ"

"ขอแค่เป็นของป่าที่ล่ามาได้ ทางร้านเรารับซื้อหมดแหละครับ" หลิวเหวินปินเอ่ยแนะนำตัวอย่างมีมารยาท

"ผมชื่อเฉินหมิงครับ พอจะเรียกได้ว่าเป็นพรานป่าคนนึง"

"ถ้าพี่ให้ราคายุติธรรม ต่อไปถ้าผมล่าของป่ามาได้ ก็จะเอามาส่งให้พี่หมดเลย" เฉินหมิงยิ้มบางๆ ตอบกลับ

จังหวะนั้น ชายวัยกลางคนก็เงยหน้าขึ้นมา แล้วกวักมือเรียกหลิวเหวินปิน

"เถ้าแก่ ของดีครับ รีบมาดูเร็ว!"

หลิวเหวินปินเดินเข้าไปหาตามเสียงเรียก พอค้อมตัวชะโงกหน้าเข้าไปดูในกระสอบ ก็เผยรอยยิ้มพอใจออกมา

แถมยังดูตื่นเต้นดีใจอีกด้วย

"ดีๆๆ นี่คงจะเป็นหมูหริ่งของตงเป่ยใช่ไหม ของดีเลยนะเนี่ย!"

"แล้วในกระสอบนั้นคืออะไรน่ะ?" หลิวเหวินปินแหวกปากกระสอบอีกใบ พอส่องเข้าไปดู ดวงตาก็เบิกกว้าง

ใบหน้าค่อยๆ เผยความดีใจสุดขีด แว่นตาแทบจะร่วงหล่นลงไปในกระสอบ ดีที่เขาคว้าไว้ได้ทัน

จากนั้นชายวัยกลางคนก็มัดปากกระสอบทั้งสองใบกลับคืนอย่างรวดเร็ว

หลิวเหวินปินเดินมาหาเฉินหมิง ผายมือเชิญ

"น้องชาย ไปนั่งคุยกันตรงนู้นดีกว่า"

"เฉากั๋วปัง ไปสั่งเด็กทำกับข้าวมาหน่อยสิ ฉันจะคุยธุรกิจกับน้องชายคนนี้สักหน่อย แล้วก็อุ่นเหล้ามาให้เขาจิบแก้หนาวด้วย!" หลิวเหวินปินหันไปสั่งชายวัยกลางคน ก่อนจะพาเฉินหมิงไปนั่งที่โต๊ะว่างตัวเดียวที่เหลืออยู่

(จบแล้ว)