บทที่ 13 - กวัดแกว่งกระบี่ท่องโลกโลกีย์นั้นบ้าคลั่งนัก หากมีสุราก็ก้าวขึ้นฟ้าดินได้อย่างง่ายดาย!

บทที่ 13 - กวัดแกว่งกระบี่ท่องโลกโลกีย์นั้นบ้าคลั่งนัก หากมีสุราก็ก้าวขึ้นฟ้าดินได้อย่างง่ายดาย!

ใต้ทะเลตงไห่!

วังมังกรอันยิ่งใหญ่และสง่างาม ตั้งตระหง่านอยู่ใต้ทะเลลึกหมื่นจั้ง

ในตอนนี้ เมื่อได้ยินคำพูดของทงเทียน อ๋าวกวงก็ถึงกับอ้าปากค้าง ใบหน้ากระตุกไม่หยุด

"เมาเหล้าแล้วละเมอเนี่ยนะ?!"

"หึ ต่อให้นักบุญจะหยิ่งผยองเหนือจักรวาล ก็ไม่อาจเห็นเผ่ามังกรอย่างพวกเราเป็นคนโง่งมแล้วเอามาล้อเล่นได้นะ!"

"หากเป็นเพียงแค่ศิษย์ธรรมดาคนหนึ่ง จะไปมีเจตจำนงกระบี่ที่น่าสะพรึงกลัวและไร้เทียมทานปานนั้นได้อย่างไร?"

อ๋าวกวงสบถกับตัวเองด้วยความโกรธแค้นและไม่พอใจ

อย่างไรก็ตาม พูดยังไม่ทันขาดคำ

ตู้ม!

ในโลกภายนอก จู่ๆ ก็มีเจตจำนงกระบี่อันน่าสะพรึงกลัว ที่สามารถฉีกกระชากท้องฟ้า และคว่ำทะเลตงไห่ได้ พุ่งเข้ามาอีกระลอก

ชั่วขณะนั้น ภายในเผ่ามังกรก็มีเสียงร้องอุทานดังระงม

แม้แต่วังมังกรที่อ๋าวกวงพำนักอยู่ ก็ยังสั่นสะเทือนไม่หยุด ราวกับว่าจะพังทลายและจมดิ่งลงไปเสียให้ได้

"มาอีกแล้วรึ?!"

อ๋าวกวงโกรธจัด ทนไม่ไหวอีกต่อไปแล้ว

"ข้าอยากจะรู้จริงๆ ว่าคราวนี้ ท่านนักบุญทงเทียนจะอธิบายว่ายังไงอีก?"

พูดจบ อ๋าวกวงก็กระโดดพุ่งพรวด กลายร่างเป็นมังกรเทพห้าเล็บ กวนให้เกิดคลื่นยักษ์อันไร้ขอบเขต ปรากฏตัวขึ้นเหนือทะเลตงไห่ในพริบตา หวังจะได้เห็นภาพภายในนิกายเจี๋ยกับตาตัวเอง

แม้เผ่ามังกรจะถูกสะกดไว้ในสี่มหาสมุทร แต่ก็แค่ไม่สามารถออกไปจากเขตแดนของสี่มหาสมุทรได้เท่านั้น

การโผล่พ้นผิวน้ำ ก็ยังสามารถทำได้อยู่

และไม่รู้ว่าตั้งแต่เมื่อไหร่ ทงเทียนก็ได้ปลดพลังป้องกันของเกาะจินอ๋าวออกไปอย่างใจกว้าง

ทำให้อ๋าวกวง และบรรดายอดฝีมือภายนอก สามารถมองเห็นกระบี่อันน่าสะท้านโลกของกู้ฉางชิงนี้ได้

ชั่วขณะนั้น ทุกสิ่งทุกอย่างบนเกาะจินอ๋าว ก็ปรากฏชัดเจนต่อหน้าอ๋าวกวง

เมื่อเพ่งตามอง เขากก็ถึงกับยืนนิ่งอึ้งไปเลย

เห็นเพียงภาพตรงหน้า มีเพียงเด็กหนุ่มที่ดูสง่างามดุจหยกสลัก ใบหน้าเต็มไปด้วยอาการเมามาย แต่อายุอานามดูแล้วไม่น่าจะเกินยี่สิบปี

"นี่มัน...... ไม่ใช่ฝีมือของท่านนักบุญทงเทียนจริงๆ งั้นหรือ?"

"ในสำนักของนักบุญ เด็กรุ่นใหม่ล้วนแข็งแกร่งจนเกินจริงขนาดนี้เลยหรือนี่?"

เมื่อได้เห็นกับตาตัวเอง ก็ทำให้อ๋าวกวงต้องจำใจเชื่อ

ภายในใจของเขารู้สึกสั่นสะเทือนอย่างรุนแรง ยากที่จะสงบลงได้

ในฐานะผู้นำเผ่ามังกรแห่งทะเลตงไห่ อ๋าวกวงเองก็มีสายตาที่เฉียบแหลม

เขาสามารถมองออกว่า กู้ฉางชิงบำเพ็ญเพียรมาได้เพียงไม่กี่พันปีเท่านั้น

ในโลกหงฮวง นี่ก็เป็นเพียงแค่ชั่วพริบตาเดียวเท่านั้น

แต่การที่จะสามารถฝึกฝนจนมีพลังแข็งแกร่งถึงขั้นสั่นสะเทือนทะเลตงไห่ได้ ภายในระยะเวลาอันสั้นเพียงเท่านี้

พรสวรรค์เช่นนี้ หากจะใช้คำว่า "อัจฉริยะ" เพียงสองคำ ก็ดูเหมือนว่าจะไม่เพียงพอที่จะบรรยายได้แล้ว

"ช่างเป็นอัจฉริยะตัวประหลาดจริงๆ!"

อ๋าวกวงแอบทอดถอนใจ

ที่สำคัญกว่านั้นก็คือ เขาพินิจพิจารณากู้ฉางชิงอย่างละเอียด

แต่ในหัวกลับไม่มีความทรงจำอะไรเกี่ยวกับกู้ฉางชิงเลยแม้แต่น้อย

หรือว่าจะเป็นศิษย์สืบทอดที่ท่านนักบุญทงเทียนเพิ่งรับเข้ามาใหม่?

หากเขารู้ว่ากู้ฉางชิงเป็นเพียงแค่ศิษย์สายนอก อ๋าวกวงคงต้องเบิกตากว้างด้วยความตกตะลึงมากกว่านี้แน่

ระหว่างที่อ๋าวกวงกำลังครุ่นคิดอยู่ในใจ

จู่ๆ กู้ฉางชิงที่กำลังทำตาปรือจากความเมา ก็ดูเหมือนจะได้ยินเสียงพึมพำอันแผ่วเบาของอ๋าวกวงเข้า

จากนั้น เขากก็สังเกตเห็นมังกรเทพห้าเล็บที่ลอยอยู่กลางท้องฟ้า

ดวงตาทั้งสองข้างจับจ้องไปที่อ๋าวกวง กระบี่ในมือของกู้ฉางชิง ก็ส่งเสียงดังกังวานก้อง สะท้านทะลุชั้นฟ้า ราวกับจะเจาะเหล็กทะลวงหิน

ในวินาทีนี้ อ๋าวกวงมีสีหน้าเคร่งขรึม

เมื่อเผชิญหน้ากับกู้ฉางชิง แม้แต่เขากก็ยังมีความรู้สึกใจเต้นระรัวด้วยความกลัว

ทั้งสองสบตากันอยู่ครู่หนึ่ง

สุดท้าย ก็เป็นอ๋าวกวงที่ยอมถอยให้ก่อน

"ไอ้เด็กนี่มันตัวประหลาดชัดๆ!"

"ข้าถึงกับมองภูมิหลังของเขาไม่ออกเลยหรือนี่!"

อ๋าวกวงยิ่งรู้สึกหวาดหวั่น

ลองคิดดูสิ ขนาดท่านนักบุญทงเทียน ยังไม่สามารถตรวจสอบเบื้องหลังของกู้ฉางชิงได้เลย นับประสาอะไรกับอ๋าวกวง

ครุ่นคิดอยู่ครู่หนึ่ง อ๋าวกวงก็ตัดสินใจอย่างเด็ดขาด เขาหันหลังกลับทันที

ร่างอันใหญ่โตพุ่งดิ่งลงไป และหายวับไปในทะเลตงไห่เพียงชั่วพริบตาเดียว

นี่ก็ถือเป็นการกระทำที่ฉลาดมากของอ๋าวกวง

ท้ายที่สุดแล้ว ก็เป็นอย่างที่ทงเทียนพูด กู้ฉางชิงนั้นอยู่ในสภาพคนเมาหนักแล้วก็ละเมอเดินไปเดินมา

ในสภาพแบบนั้น เขาจะทำอะไรลงไปก็ได้ทั้งนั้น

ขืนไอ้เด็กนั่นเมาๆ มึนงง แล้วฟันกระบี่ใส่อ๋าวกวง แม้ฝ่ายหลังจะไม่ถึงกับตกตาย แต่ก็คงเจ็บหนักไม่น้อยแน่

และจนกระทั่งกลับมาถึงวังมังกร ความรู้สึกไม่สบายใจในใจของอ๋าวกวง ถึงค่อยๆ จางหายไป

"ไอ้เด็กนี่...... ไม่ธรรมดาจริงๆ!"

อ๋าวกวงถอนหายใจยาว สายตาที่มองไปยังนิกายเจี๋ย หรือพูดให้ถูกคือสายตาที่มองไปยังกู้ฉางชิงนั้น ยิ่งแฝงไปด้วยความรู้สึกเคร่งขรึมอย่างหาที่เปรียบไม่ได้

และในเวลานี้ ภายในนิกายเจี๋ย ก็เกิดความฮือฮาและสั่นสะเทือนกันไปทั่ว

ตัวเป่าและคนอื่นๆ มองดูอ๋าวกวงที่พุ่งเข้ามาอย่างเกรี้ยวกราด แล้วก็กลับไปเงียบๆ ด้วยความงุนงง

ผ่านไปครู่หนึ่ง เมื่อได้สติกลับมา ก็มีแต่ใบหน้าที่เต็มไปด้วยความไม่อยากจะเชื่อ

"ซี๊ด...... ราชามังกรตงไห่อ๋าวกวง ถูกกลิ่นอายของศิษย์น้องเล็กฉางชิงข่มขวัญจนหนีไปงั้นหรือ?"

"ดูเหมือนว่า จะเป็นอย่างนั้นจริงๆ!"

"ขนาดอ๋าวกวง ก็ยังกลัวเจตจำนงกระบี่ของศิษย์น้องเล็กฉางชิงงั้นหรือ?"

"สวรรค์ ศิษย์น้องเล็กช่างสง่างามอะไรเช่นนี้ มันทำให้คนหลงใหลได้ง่ายๆ เลยนะเนี่ย!"

"ขนาดศิษย์พี่กงหมิง ก็ดูเหมือนจะเทียบกับเขาไม่ได้แล้วนะ"

ทุกคนสูดลมหายใจเข้าลึกๆ

ปี้เซียวถึงกับมีประกายดาววิบวับในดวงตา นางมองร่างของกู้ฉางชิงด้วยความเลื่อมใส

เมื่อได้ยินดังนั้น จ้าวกงหมิงก็ถึงกับกรอกตาบน

คำพูดของน้องสาวตัวเองนี่ ช่างแทงใจดำเสียจริง

แต่จ้าวกงหมิงก็มีสีหน้าเคร่งขรึมเช่นกัน

ก่อนหน้านี้ แม้ทุกคนจะรู้ว่ากู้ฉางชิงมีความผิดปกติบางอย่าง

แต่ท่าทีของอ๋าวกวงในวันนี้ ทำให้ความตกตะลึงในใจของทุกคนพุ่งสูงขึ้นอย่างไม่ต้องสงสัย

ราชามังกรก็ยังถูกทำให้กลัวจนหนีไปได้ กู้ฉางชิงในตอนนี้ จึงทำให้ศิษย์สืบทอดทั้งแปดคนรู้สึกว่าเขาลึกล้ำเกินจะหยั่งถึง

อย่างไรก็ตาม หลังจากทำให้โอ๋ากวงตกใจจนหนีไปแล้ว กู้ฉางชิงก็ดูเหมือนฤทธิ์เหล้าจะกำเริบ หรือไม่ก็หมดแรง

ร่างของเขาเซถลาไปข้างหนึ่ง เจตจำนงกระบี่อันพวยพุ่งรอบตัว ก็พลันแตกสลาย และดับสูญไปในความว่างเปล่า

ถึงตอนนี้ ปรากฏการณ์ประหลาดบนท้องฟ้า ถึงค่อยๆ จางหายไป

กู้ฉางชิงไม่ได้สนใจปฏิกิริยาของทุกคน เขาหิ้วไหเหล้า แล้วก็เดินกลับไปที่ถ้ำพำนักของตัวเองอย่างสบายอารมณ์

ราวกับว่าการ "ละเมอเดิน" ในครั้งนี้ เป็นเพียงแค่การแสดงให้เห็นถึงวิชากระบี่อันยอดเยี่ยมที่เขาบรรลุได้ในความฝันชั่วคราวเท่านั้น

บรรดาศิษย์นิกายเจี๋ยก็แอบถอนหายใจยาวด้วยความโล่งอก

เมื่อเผชิญหน้ากับกู้ฉางชิงที่ยืนหยัดกวัดแกว่งกระบี่อยู่บนท้องฟ้า พวกเขาก็อดไม่ได้ที่จะรู้สึกถึงแรงกดดันอย่างเต็มเปี่ยม

แต่ถัดจากนั้น ก็มีคนร้องอุทานขึ้นมา

"นั่นคืออะไร?"

ทุกคนหันไปมองตามเสียง ก็เห็นเพียงร่างเงากระบี่ขนาดใหญ่ ปรากฏขึ้นในที่ที่กู้ฉางชิงเคยยืนอยู่เมื่อครู่นี้

ม่านตาของตัวเป่าหดแคบลง รู้สึกหวาดกลัว และในทันทีก็ตระหนักได้ถึงอะไรบางอย่าง

"ตราประทับแห่งวิถีกระบี่!"

"นี่คือตราประทับแห่งวิถีกระบี่ที่ศิษย์น้องฉางชิงทิ้งเอาไว้ ภายในแฝงไปด้วยความหมายอันลึกล้ำของวิถีกระบี่อย่างหาที่สุดไม่ได้!"

"พวกเรารีบทำความเข้าใจมันเร็วเข้า นี่มันเป็นโอกาสทองเลยนะ!"

คำพูดของตัวเป่า ทำให้ทุกคนได้สติกลับมา

หากสามารถรู้แจ้งถึงความลึกล้ำของตราประทับแห่งวิถีกระบี่นี้ได้ บางทีอาจจะฝึกยอดวิชากระบี่อันสั่นสะเทือนฟ้าดินแบบที่กู้ฉางชิงใช้เมื่อครู่นี้ได้ก็ได้

ทุกคนไม่รอช้า รีบรวบรวมสมาธิ ทำจิตใจให้สงบ และใช้สัมผัสเทวะจมดิ่งลงไปในตราประทับแห่งวิถีกระบี่ทันที

กล่าวถึงกู้ฉางชิง!

หลังจากกลับมาที่ถ้ำพำนัก เขาก็ดูเหมือนจะไม่สนใจสิ่งใดๆ ที่เกิดขึ้นภายนอกเลย

แต่เมื่อได้ยินที่ตัวเป่าสั่งให้บรรดาศิษย์ทำความเข้าใจมหาเต๋า กู้ฉางชิงกลับเผยรอยยิ้มอย่างรู้กัน

จากนั้น เขาก็หลุบตาลงมองพิจารณาตัวเอง

"หึหึ ทะลวงถึงระดับไท่อี้กิมเซียนขั้นปลายแล้วงั้นหรือ?!"

"อย่างที่เขาว่ากัน กวัดแกว่งกระบี่ท่องโลกโลกีย์นั้นบ้าคลั่งนัก หากมีสุราก็ก้าวขึ้นฟ้าดินได้อย่างง่ายดาย!"

"ดูเหมือนว่า ข้าจะต้องไปหาวัตถุดิบระดับสุดยอดมาบ้างแล้ว ถึงจะสามารถหมักสุราชั้นยอดกว่านี้ได้......"

(จบแล้ว)