บทที่ 16 - วันเดียวหาเงินได้สามแสน?

บทที่ 16 - วันเดียวหาเงินได้สามแสน?

สัตว์เลี้ยงอันดับหนึ่งในบอร์ดจัดอันดับ เจ้าของร้านค้าแห่งแรกในเมืองหนิงตู ตอนนี้ชื่อเสียงของหลินเฟิงในหมู่พ่อค้านั้นโด่งดังเป็นอย่างมาก

กระทู้เพิ่งจะถูกโพสต์ออกไป ก็มีคนติดต่อหลินเฟิงเข้ามามากมาย

เหลาหลาน: 【สวัสดีชางเทียนจื่อ ฉันอยากจะเข้าร่วมกับพวกนายด้วย ฉันเป็นช่างฝีมือ เพิ่งจะเปลี่ยนอาชีพ เลเวล 1!】

หลวงจีนชุดขาว: 【สวัสดี ฉันเป็นนักเขียนยันต์ ฉันอยากเข้าร่วมกิลด์ของนาย! รบกวนกดรับแอดเพื่อนด้วย!】

ดิสโก้สีเลือด: 【เดิมทีฉันกะจะไปเป็นมือสังหาร แต่สุดท้ายดันกลายมาเป็นช่างฝีมือซะงั้น ฝีมือทำเครื่องประดับของฉันสุดยอดมากเลยนะ】

ผ่านไปไม่นาน

หน้าต่างรายชื่อเพื่อนของหลินเฟิงก็เริ่มเด้งแจ้งเตือนรัวๆ

มีผู้คนมากมายที่ชื่นชมในชื่อเสียง อยากจะขอเข้าร่วมกิลด์ของหลินเฟิง

แต่ก็มีหน้าม้าไม่น้อยที่เข้ามาด่าทอหลินเฟิง และแน่นอนว่าย่อมขาดคนของกิลด์ 'ฆ่าคนเต้นระบำ' ไปไม่ได้

"ลูกพี่ ไอ้ชางเทียนจื่อมันกำลังประกาศรับคนอยู่!"

"ไป แกแฝงตัวเข้าไปในกิลด์ของชางเทียนจื่อซะ ไปอยู่ข้างกายมัน หลอกให้มันช่วยอัปเลเวลสกิลหลอมอุปกรณ์ให้แก แล้วแกค่อยกลับมา!"

"หึๆ มีเรื่องดีๆ แบบนี้ด้วยแฮะ แถมยังช่วยกว้านซื้อวัตถุดิบให้อีก หมอนี่มันไอ้โง่ชัดๆ?"

การรับคนแบบนี้ของหลินเฟิง ย่อมดึงดูดสายลับเข้ามามากมายเป็นธรรมดา

พวกนั้นพากันแอดเพื่อนหลินเฟิงเข้ามาอย่างล้นหลาม

ในชาติที่แล้ว เกม 'เทียนเซี่ย' ก็เปรียบเสมือนโลกแห่งความเป็นจริงอีกใบหนึ่ง

เรื่องสายลับ ไส้ศึก หรือการหักหลัง มีให้เห็นอยู่ถมเถไป

หลินเฟิงย่อมรู้ดี แต่ถ้าอยากจะพัฒนาเติบโต เรื่องพวกนี้ก็เป็นสิ่งที่หลีกเลี่ยงไม่ได้

ไม่ว่าจะมาด้วยความจริงใจหรือไม่ เขาก็กดรับแอดเพื่อนไปทั้งหมด

แล้วส่งข้อความตอบกลับไปเป็นประโยคเดียวกันว่า: "ตอนนี้กิลด์ยังไม่ได้ก่อตั้ง เอาไว้ฉันตั้งกิลด์เสร็จเมื่อไหร่ จะแจ้งให้พวกนายทราบอีกทีนะ!"

พูดจบ เขาก็ปิดหน้าต่างรายชื่อเพื่อนลงทันที โดยไม่สนใจพวกนั้นอีก

สายลับเหรอ? ไส้ศึกงั้นเหรอ? หึๆ พวกนั้นมันก็แค่ลูกจ้างของฉันทั้งนั้นแหละ

นายทุนกลัวโดนสูบเลือดสูบเนื้อเหรอ? กลัวแกจะไม่มาต่างหากล่ะ

ก่อนที่จะตั้งกระทู้ หลินเฟิงได้คิดวางแผนกระบวนการทั้งหมดเอาไว้เป็นอย่างดีแล้ว ไม่ว่าใครจะขาดทุน แต่เขาไม่มีทางขาดทุนแน่นอน

ก็แค่ช่วงแรกๆ ที่สกิลของพวกเขายังเลเวลต่ำ เสบียงสงครามพวกนี้อาจจะยังขายไม่ได้ราคาเท่าไหร่นัก

ยังไงก็คงต้องหาวิธีทำเงินให้ได้เร็วๆ สักหน่อย

ในระหว่างที่เขากำลังครุ่นคิดอยู่นั้น ก็เดินทางมาถึงสถานีรถม้าทางตะวันออกของเมืองหนิงตูพอดี

……

แม้จะเป็นเวลาดึกดื่นค่อนคืนแล้ว

แต่จำนวนผู้เล่นในเมืองหนิงตูกลับพลุกพล่านยิ่งกว่าเมื่อครู่นี้เสียอีก

"นักดาบพาทีมทำภารกิจ ในทีมมีนักพรตแล้ว รับเพื่อนร่วมทีมประจำหนึ่งตำแหน่ง!"

"รับซื้อแมลงกู่ อาวุธของนักสู้"

"รับซื้อขวดยาเพิ่มเลือดกับขวดยามานาจำนวนมาก"

ถนนสายที่ตั้งร้านค้าของหลินเฟิงนั้น คลาคล่ำไปด้วยผู้คน

ลานกว้างข้างๆ NPC ประมูลคึกคักไปด้วยผู้เล่นที่มาตั้งแผงลอยขายของกันเต็มไปหมด

ส่วนที่ร้านค้าของหลินเฟิงเองก็มีลูกค้าเนืองแน่นเช่นกัน

เขาอดไม่ได้ที่จะเปิดหน้าต่างร้านค้าขึ้นมาดู

"เชี่ย!! เยอะขนาดนี้เลยเหรอ??"

หลินเฟิงถึงกับอ้าปากค้าง ในช่องเงินตรา มีเงินอยู่ถึง 500,000 เหรียญทอง

อุปกรณ์ถูกขายออกไปแล้วครึ่งหนึ่ง

คืนเดียวขายออกไปได้ตั้ง 100 ชิ้น

ถ้าไม่ใช่เพราะหลินเฟิงรับซื้อสมุนไพรกับแร่ไปไม่น้อย ยอดเงินคงจะเยอะกว่านี้อีก

"แม่ร่วง ขายเสบียงสงครามนี่มันทำกำไรได้ดีจริงๆ"

หลินเฟิงกดถอนเงินออกมา 400,000 เหรียญทองด้วยความเบิกบานใจ

ยอดเงินในกระเป๋าของเขาพุ่งขึ้นมาแตะระดับ 1,200,000 เหรียญทองอีกครั้ง

เขาเหลือเงินไว้ในร้าน 100,000 เหรียญทอง เพื่อใช้รับซื้อสมุนไพรกับแร่ต่อไป

ในเมื่อตัดสินใจจะเป็นพ่อค้าอาวุธแล้ว ในอนาคตของพวกนี้ต้องเป็นที่ต้องการอย่างขาดไม่ได้แน่นอน

หลินเฟิงได้เพิ่มรายการรับซื้อวัตถุดิบอื่นๆ เข้าไปอีกไม่น้อย อย่างเช่น หนังสัตว์หรือขนสัตว์ที่ดรอปจากมอนสเตอร์ เป็นต้น

ของพวกนี้กำไรไม่ได้เยอะอะไรนัก เป็นการรับซื้อตามราคาจริง

หลังจากจัดการทุกอย่างเสร็จสิ้น

หลินเฟิงจึงเดินมุ่งหน้าไปยังโรงประมูล

โรงประมูลกับ NPC ประมูลนั้นเป็นคนละความหมายกัน

NPC ประมูลเปรียบเสมือนลานประมูลสาธารณะที่ผู้เล่นทุกคนสามารถใช้งานได้

ส่วนโรงประมูลนั้นเป็นสิ่งปลูกสร้าง

ในอนาคตจะมีการจัดงานประมูลขึ้นทุกๆ ครึ่งเดือน โดยเฉพาะเพื่อนำไอเทมระดับสูงออกมาประมูล

อย่างเช่น ป้ายคำสั่งกิลด์ เป็นต้น

เขาเดินไปพลางครุ่นคิดไปพลาง

เมื่อใกล้จะถึงโรงประมูลแล้ว

จู่ๆ เสียงแจ้งเตือนจากหมวกเกมก็ดังขึ้น

【ติ๊ด ติ๊ด ติ๊ด!! มีคนกำลังเคาะหมวกเกม!!】

【ติ๊ด ติ๊ด ติ๊ด!! มีคนกำลังเคาะหมวกเกม!!】

"ใครเนี่ย!!"

หลินเฟิงกดออกจากเกม ถอดหมวกออก แสงแดดสาดส่องเข้ามาภายในห้อง

เขาหรี่ตามองออกไปนอกหน้าต่าง

ฟ้าสว่างแล้ว

เผลอแป๊บเดียว นี่ก็เช้าแล้วเหรอเนี่ย

เวลาตอนเล่นเกมนี่มันผ่านไปเร็วซะจริงๆ ไม่รู้ตัวเลยว่าผ่านไปนานแค่ไหนแล้ว

"หลินเฟิง พี่จะบ้าหรือเปล่า นี่พี่เล่นเกมมาจนถึงป่านนี้เลยเหรอ??"

หลินเหวินจ้องมองหลินเฟิงด้วยความโมโห

เขาออกไปข้างนอกมาหนึ่งวันเต็มๆ

ดูจากสภาพห้องแล้ว หลินเฟิงคงไม่ได้ก้าวเท้าออกจากห้องเลยตลอดทั้งวันแน่ๆ

"บ้าไปแล้ว หลินเฟิง พี่บ้าไปแล้วจริงๆ!"

แม้ปากจะด่า แต่หลินเหวินก็ลงมือเก็บกวาดโต๊ะที่รกเกะกะไปด้วย

เขาวางอาหารเช้า น้ำเต้าหู้กับปาท่องโก๋ที่ซื้อมาลงบนโต๊ะ

หลินเฟิงไม่ได้พูดอะไร เขาเปิดถุงเงียบๆ แล้วก้มหน้าก้มตากินปาท่องโก๋

"คืนนี้ถึงคิวพี่ต้องไปเฝ้าแม่แล้วนะ ห้ามลืมเด็ดขาดล่ะ"

"หมวกเกมของนายขายไปแล้วเหรอ?"

"อืม แปดหมื่น โอนเข้าบัญชีแม่ไปหมดแล้ว แต่พี่ก็รู้นี่นา ว่าเงินแค่นี้มันยื้อเวลาได้แค่หนึ่งสัปดาห์เท่านั้น!"

พอพูดถึงเรื่องหนึ่งสัปดาห์

หลินเหวินก็มองหลินเฟิงด้วยสีหน้ากลัดกลุ้มอีกครั้ง

สายตาที่เขามองหลินเฟิง ราวกับผู้ใหญ่ที่กำลังมองดูเด็กไม่รู้จักโตด้วยความเหนื่อยใจ

ทั้งที่หลินเฟิงเป็นพี่ชาย ส่วนเขาเป็นแค่น้องชายแท้ๆ

"ช่วงนี้ฉันยุ่งมาก จ้างพยาบาลพิเศษเถอะ!"

หลินเหวินผุดลุกขึ้นพรวด มองหลินเฟิงด้วยความเหลือเชื่อ "พี่ประสาทกลับหรือเปล่าเนี่ย?? หลินเฟิง พี่ บอกความจริงผมมานะ พี่ติดเกมจนโงหัวไม่ขึ้นแล้วใช่ไหม!"

ที่จริงหลินเฟิงไม่อยากจะบอกเลย ลูกผู้ชายตัวจริงน่ะ ตราบใดที่ยังทำตามสัญญาทีให้ไว้ไม่ได้ ก็ไม่ควรจะไปป่าวประกาศให้ใครรู้

เขาอยากจะรอให้ครบหนึ่งสัปดาห์ แล้วค่อยเอาเงินทั้งหมดไปจ่ายค่าผ่าตัดให้แม่ทีเดียวเลยมากกว่า

แต่เมื่อเห็นสายตาที่เต็มไปด้วยความไม่อยากเชื่อ และน้ำตาที่เอ่อคลอเบ้าของหลินเหวิน

หลินเฟิงก็ถอนหายใจ "ฉันไม่ได้เล่นเกมสนุกๆ ไปวันๆ หรอกนะ ฉันหาเงินมาได้ก้อนนึงแล้วล่ะ!"

"หาเงิน? รับจ้างเก็บเลเวล? หรือขายยาขายอุปกรณ์? แล้วมันจะได้สักกี่บาทเชียว!"

"30"

"30?? ฮ่าๆ หลินเฟิง ตอนนี้พี่กลายเป็นคนมีอารมณ์ขันตั้งแต่เมื่อไหร่เนี่ย ผมจะบ้าตายกับพี่จริงๆ!!"

"หมื่น"

"หมื่นอะไรของพี่ พี่ก็แค่อยากจะเล่นเกมไม่ใช่หรือไง? พี่... อะไรนะ?? หมื่น??"

หลินเหวินเบิกตากว้าง มองหลินเฟิงด้วยความไม่อยากจะเชื่อ

หลินเฟิงยัดปาท่องโก๋เข้าปาก พลางตอบว่า "ถ้าแลกเงินออกมาทั้งหมด ตอนนี้ก็มีอยู่ 300,000 หยวนแล้วล่ะ!"

"สามแสนหยวน? แค่วันกับคืนเดียวเนี่ยนะ?? เป็นไปไม่ได้ ไม่มีทางเป็นไปได้เด็ดขาด!"

หลินเหวินจ้องหน้าหลินเฟิงเขม็ง

สีหน้าเต็มไปด้วยความวิตกกังวล "หลินเฟิง พี่ไปทำอะไรมาเนี่ย? อย่าทำอะไรโง่ๆ นะ! เดี๋ยวก็บรรพบุรุษสาปแช่งเอาหรอก!"

"ถุย พูดอะไรของแกวะ ไอ้เด็กบ้า นี่ตอนที่แกตกใจก็ด่าฉันมาสองสามคำแล้วนะ ปล่อยผ่านก็คือปล่อยผ่าน พี่แกเป็นคนแบบนั้นหรือไง?"

"วันเดียวหาเงินได้ตั้งสามแสน พี่ทำได้ยังไง? พี่ไม่ได้กะจะแต่งเรื่องมาหลอกผมเพื่อจะได้เล่นเกมต่อหรอกใช่ไหม?"

หลินเหวินยังคงทำหน้าไม่เชื่อ

หลินเฟิงส่ายหน้า "เอาเป็นว่าแกไม่ต้องยุ่งหรอก เจ็ดวันนี้ก็ลำบากแกหน่อยนะ ช่วยดูแลแม่เยอะๆ หน่อย หรือไม่ก็จ้างพยาบาลพิเศษมาดูแลก็ได้ รอให้ฉันหาเงินครบเมื่อไหร่ จะได้ส่งแม่เข้าผ่าตัดทันที!"

"หาเงินได้สามแสนแล้วจริงๆ เหรอ?"

หลินเหวินถามย้ำอีกครั้ง

หลินเฟิงกินจนอิ่มแล้ว จึงออกปากไล่อย่างรำคาญ "ไปๆๆ วันนี้แกมีเรียนไม่ใช่หรือไง? รีบไสหัวไปเลยไป!"

พูดจบ เขาก็ดันตัวหลินเหวินออกไปจากห้องเช่า

เพิ่งจะไล่น้องชายออกไปได้หมาดๆ

เขาก็เช็ดปาก เตรียมตัวจะเข้าเกมต่อ

ทว่าเสียงเคาะประตูก็ดังขึ้นอีกครั้ง

หลินเฟิงกระชากประตูเปิดออกด้วยความหงุดหงิด ปากก็สบถด่าไม่หยุด "อะไรนักหนาวะ ตอนแรกฉันก็ไม่อยากจะบอกแกอยู่แล้ว พอตอนนี้บอกไปแกก็ดันไม่เชื่ออีก แม่งเอ๊ย เดี๋ยวพ่อก็ถอนเงินมาฟาดหน้าให้ดูสักแสนนึงเลยนี่! จะได้รู้ไว้ว่าพี่ชายยังไงก็คือพี่ชาย!!"

(จบแล้ว)