บทที่ 11 มุมปากของเธอสั่นกระตุก

บทที่ 11 มุมปากของเธอสั่นกระตุก

ขณะจ้องมองใบหน้าหลายคนที่อยู่ตรงหน้าซึ่งดูแทบจะถอดแบบกันมาอย่างเหม่อลอย

"กู้เสวี่ยเจียว! ทำไมเธอไม่มาหาพวกเราล่ะ ไม่ใช่ตกลงกันแล้วเหรอว่าจะไปเที่ยวด้วยกันก่อนเปิดเทอม"

หลี่หว่าน เด็กสาวที่เป็นหัวโจกมีแววตาดุดันกว่าใครเพื่อน เธอจ้องเขม็งไปที่กู้เสวี่ยเจียว น้ำเสียงเย็นชา

"ไม่มีเวลา"

เสวี่ยเจียวจับสายกระเป๋าเป้ของเธอ

เสวี่ยเจียวผู้ซึ่งเคย "อ่าน" หนังสือเล่มนี้ย่อมรู้ดีว่า คนตรงหน้าเหล่านี้คือเพื่อน "สนิท" ของกู้เสวี่ยเจียว พวกเธอเป็นเด็กสาวจากโรงเรียนอาชีวะที่อยู่อีกถนนหนึ่ง และยังเป็นคนที่หลอกให้เธอไปในที่เปลี่ยวจนถูกล่วงละเมิด ถ่ายคลิปวิดีโอเก็บไว้ และถูกแบล็กเมล์ในเวลาต่อมา

"นี่! กู้เสวี่ยเจียว! เธอคิดจะหักหลังพวกเรางั้นเหรอ"

เด็กสาวคนหนึ่งตะโกนขึ้นมา ทำให้ผู้คนที่อยู่บริเวณหน้าประตูโรงเรียนในตอนนั้นหันมามองเป็นตาเดียว

หลี่หว่านก้าวออกมาข้างหน้า

"กู้เสวี่ยเจียว พวกเราเป็นเพื่อนรักกันนะ ต่อให้เธอไม่อยากคบกับพวกเราแล้ว อย่างน้อยก็ควรมีเหตุผลให้กันบ้างไม่ใช่หรือไง เธอเป็นคนเนรคุณแบบนี้ตั้งแต่เมื่อไหร่"

เธอเดินเข้าไปหากู้เสวี่ยเจียว จ้องมองใบหน้าของอีกฝ่ายด้วยความอิจฉาอย่างไม่ปิดบัง

เสวี่ยเจียวตัวเตี้ยกว่าหลี่หว่านเล็กน้อย แต่เมื่อเธอเชิดหน้าขึ้น ท่าทางทรงอำนาจนั้นกลับไม่ได้ด้อยไปกว่ากันเลยสักนิด

"ไม่ นี่ไม่ใช่การหักหลัง แต่เป็นการละทิ้งความมืดมิดและหันหน้าเข้าหาแสงสว่างต่างหาก"

หลี่หว่านชะงักไปครู่หนึ่ง ก่อนจะเอ่ยอย่างเกรี้ยวกราด

"กู้เสวี่ยเจียว?! เธอคิดจะตั้งตนเป็นศัตรูกับพวกเราใช่ไหม?!"

เสวี่ยเจียวไม่ตอบคำถาม เธอเดินเบี่ยงหลบพวกนั้นแล้วก้าวต่อไปข้างหน้า

"แก—"

หลี่หว่านเอื้อมมือออกไปหมายจะกระชากผมของเธอ แต่มือกลับถูกหยุดเอาไว้กลางอากาศ

หลี่หว่านหันกลับไปมอง ก่อนจะพูดตะกุกตะกักออกมา

"เฉิงหมิงเจ๋อ—"

นักเขียนมีเรื่องจะบอก: หลินจือหัว ดาบใหญ่ยาวสี่สิบเมตร: มาสิ ลองบอกฉันมาดีๆ ซิว่าการเสื่อมสมรรถภาพมันผิดตรงไหน?!

บทที่ 5: ที่รัก

ความจริงแล้วเสวี่ยเจียวรู้ดีว่าการหันหลังเดินหนีมาอาจทำให้เธอถูกเด็กสาวพวกนี้รังแก แต่ก็เป็นวิธีที่ดีที่สุดที่เธอคิดออก

แม้ว่าเธอจะมีวิธีหลบหนีจากคนพวกนี้อย่างปลอดภัยเป็นร้อยวิธี แต่เสวี่ยเจียวก็ไม่อยากรอ เธอต้องการวิธีที่จะแก้ปัญหาให้จบสิ้นไปในคราวเดียว

วิธีที่สามารถอธิบายอดีตและอนาคตของเธอได้ และยังตัดขาดความสัมพันธ์กับคนพวกนี้ได้อย่างเด็ดขาด

การปรากฏตัวอย่างกะทันหันของเฉิงหมิงเจ๋อทำให้แผนการของเธอปั่นป่วน

แต่เสวี่ยเจียวจะไปโทษคนที่เข้ามาออกรับแทนเธอก็ไม่ได้ เธอจึงขยับเท้าเล็กน้อย เลื่อนตัวไปหลบอยู่ด้านหลังเฉิงหมิงเจ๋อ แล้วซุกมีดพกเล่มเล็กในมือลงในกระเป๋าเสื้อ

"พวกเธอทำอะไรกัน"

เฉิงหมิงเจ๋อสะบัดมือหลี่หว่านออกแล้วถามด้วยน้ำเสียงเย็นชา

เฉิงหมิงเจ๋อ หนุ่มหล่อคนดังแห่งโรงเรียนมัธยมหมายเลขเจ็ด รูปหล่อ เรียนเก่ง แถมยังมีชาติตระกูลที่ดี

หลี่หว่านเคยเรียนโรงเรียนมัธยมต้นที่เดียวกับเฉิงหมิงเจ๋อ เขาแทบจะเป็นผู้ชายในฝันของทุกคน ซึ่งก็รวมถึงหลี่หว่านด้วย

"พวกเรา—"

เธอพูดตะกุกตะกัก ไม่รู้จะอธิบายอย่างไรดี

"พี่คะ—"

ในตอนนั้นเองเสวี่ยเจียวก็คว้าชายเสื้อของเขาเอาไว้ แล้วเอ่ยด้วยน้ำเสียงหวาดกลัว

"พวกเขากำลังข่มขู่ฉัน..."

ดวงตาของเธอหลุบต่ำ ดูหวาดกลัวเด็กสาวที่อยู่ตรงหน้า มือที่กำชายเสื้อของเขาสั่นเทา เธอช้อนตามองเขาด้วยดวงตาที่คลอไปด้วยหยาดน้ำตาและเต็มเปี่ยมไปด้วยความเชื่อใจ

เฉิงหมิงเจ๋อยอมรับเลยว่าใจของเขาอ่อนยวบลงในเสี้ยววินาทีนั้น

"พวกเขาข่มขู่เธอว่ายังไง"

เขาไม่ได้สะบัดมือของเธอออก แถมยังได้ยินเสียงของตัวเองที่อ่อนโยนกว่าครั้งไหนๆ

เสวี่ยเจียวกัดริมฝีปากและเอ่ยเสียงเบา

"ฉันไม่อยากเป็นเพื่อนกับพวกนั้นแล้ว แล้วก็ไม่อยากแต่งหน้าแบบเดียวกันหรือโดดเรียนไปกับพวกเขาด้วย..."

พายุลูกใหญ่ก่อตัวขึ้นในดวงตาของเฉิงหมิงเจ๋อทันที

ที่แท้เด็กผู้หญิงคนนี้ก็เคยแต่งหน้าแต่งตาประหลาดๆ เพราะไปเรียนรู้มาจากคนพวกนี้ แถมยังโดดเรียนเพื่อไปเที่ยวเตร่กับพวกนั้นอีก

พอตอนนี้เธอไม่อยากทำตัวเหลวไหลกับคนพวกนั้นแล้ว พวกนี้ก็เลยมาข่มขู่เธอเนี่ยนะ? จะตบตีเธอในที่สาธารณะเลยงั้นเหรอ?

แล้วเมื่อก่อนล่ะ?

ตอนนั้นเสวี่ยเจียวเต็มใจจริงๆ หรือเปล่า?

ยิ่งคิด เฉิงหมิงเจ๋อก็ยิ่งโกรธ นัยน์ตาสีดำสนิทของเขาวนเวียนราวกับกระแสน้ำวน

"เธอกลับไปกับคนขับรถก่อน ฉันยังมีเรื่องต้องจัดการ"

เขาลูบมือของเสวี่ยเจียวเบาๆ เอ่ยด้วยน้ำเสียงกึ่งออกคำสั่ง

เสวี่ยเจียวพยักหน้าและค่อยๆ เดินไปหาคนขับรถ

นี่เป็นครั้งแรกที่เธอใช้ "เล่ห์เหลี่ยม" แบบนี้ แต่เสวี่ยเจียวก็ไม่ได้รู้สึกเสียใจเลย คนพวกนี้ แม้จะไม่ได้มีความแค้นเคืองอะไรกับกู้เสวี่ยเจียวมาก่อน แต่กลับชักนำเธอไปในทางที่ผิด

ยิ่งไปกว่านั้น พวกเธอยังเป็นคนจัดฉากให้เธอถูกล่วงละเมิด ถ่ายคลิปวิดีโอเพื่อแบล็กเมล์ซ้ำแล้วซ้ำเล่า จากนั้นก็ปล่อยคลิปออกมาจนตกไปอยู่ในมือของเฉิงหมิงเจียว ทำลายชื่อเสียงของเสวี่ยเจียวจนป่นปี้ และท้ายที่สุดก็ทำให้ร่างของเธอต้องถูกทิ้งให้อนอนตายอยู่กลางป่าเขา

คนไม่กี่คนนี้คือศัตรู

เธอไม่ได้ใส่ใจและไม่อยากรู้เลยว่าเฉิงหมิงเจ๋อจะจัดการกับคนพวกนั้นยังไง แต่ในอนาคต หากพวกนี้ยังมีเจตนาร้ายอยู่อีก เธอจะหาวิธีทำให้คนพวกนี้ได้รับโทษอย่างสาสมให้จงได้

—

เสวี่ยเจียวค่อยๆ ก้าวขึ้นรถแล้วเอ่ยกับคนขับ

"ลุงสิงคะ รบกวนพาฉันไปซื้อของหน่อยค่ะ"

เธอมีเวลาว่างแค่บ่ายวันนี้เท่านั้น เริ่มตั้งแต่พรุ่งนี้ เธอจะต้องเข้าเรียนช่วงค่ำด้วยตัวเองทุกวัน และจะไม่มีเวลาไปเดินซื้อของอีกแล้ว

"ได้ครับคุณหนู อยากจะไปซื้ออะไรหรือครับ"

"หนังสือกับนาฬิกาข้อมือค่ะ"

พวกเขาตรงไปที่ร้านหนังสือซินหัวก่อนเป็นอันดับแรก เธอรีบซื้อเอกสารการเรียนที่ต้องการอย่างรวดเร็ว จากนั้นก็กลับขึ้นรถเพื่อไปที่ห้างสรรพสินค้าเพื่อซื้อนาฬิกาข้อมือ

นาฬิกาข้อมือเรือนเดิมของกู้เสวี่ยเจียวหายไปแล้ว ซึ่งมันไม่สะดวกเอาเสียเลยสำหรับเสวี่ยเจียวที่ต้องคอยดูเวลาอยู่บ่อยๆ ยิ่งไปกว่านั้น ยังมีเงินเหลืออยู่ในบัตรอีกหลายพันหยวน และในเมื่อเธอไม่ต้องซื้ออะไรอย่างอื่นอีก เงินก็น่าจะพอสำหรับซื้อนาฬิกาข้อมือที่คล้ายกับเรือนเดิมสักเรือน

ลุงสิงขับรถพาเธอมายังห้างสรรพสินค้าที่ตั้งอยู่ในย่านที่เจริญที่สุดของเมือง เสวี่ยเจียวไม่ค่อยคุ้นเคยกับสถานที่นี้นัก หลังจากสอบถามจากพนักงานรักษาความปลอดภัยแล้ว เธอจึงเดินไปตามทิศทางที่เขาชี้บอก

มันเป็นร้านที่ตั้งอยู่ในมุมที่ค่อนข้างเงียบสงบ แต่ความหรูหราที่แฝงอยู่นั้นก็ฉายชัดออกมาให้เห็นจากภายนอก

เดิมทีเสวี่ยเจียวไม่ได้ตั้งใจจะเข้าไปข้างใน แต่เธอดันไปเห็นนาฬิกาข้อมือที่เหมือนกับเรือนเดิมของกู้เสวี่ยเจียวทุกประการจัดแสดงอยู่ที่ตู้โชว์หน้าร้าน

รอยยิ้มประดับขึ้นที่มุมปากของเธอ ก่อนที่เธอจะก้าวเท้าเดินเข้าไป