บทที่ 1: ทะลุมิติ

บทที่ 1: ทะลุมิติ

เวลาผ่านไปเกือบครึ่งค่อนวันแล้ว แต่เสวี่ยเจียวก็ยังคงรู้สึกมึนงงอยู่เล็กน้อย แม้เธอจะมีชื่อเสียงในฐานะ "เด็กเรียน" แต่ระดับสติปัญญาของเธอนั้นสูงกว่าเกณฑ์มาตรฐานอย่างแน่นอน

เมื่อลืมตาตื่นขึ้นมา เธอไม่เพียงแต่กลายเป็นคนอื่น แต่ในหัวยังมีความทรงจำของคนคนนั้นและเนื้อหาจากหนังสือเล่มหนึ่งเพิ่มเข้ามาด้วย

นี่แปลว่าเธอทะลุมิติมาอย่างนั้นเหรอ

หรือเข้ามาสิงในร่างตัวละครในนิยายกันแน่

ในวินาทีนี้ สิ่งที่เสวี่ยเจียวนึกถึงไม่ใช่การกลายมาเป็นตัวประกอบหญิง หรือจุดจบอันน่าสลดของตัวประกอบคนนี้ที่ต้องตายอย่างอนาถกลางป่าเขา แต่เป็นเรื่องที่ว่า ทำไมเธอถึงต้องมาตายก่อนจะได้เห็นคะแนนสอบเข้ามหาวิทยาลัยของตัวเองด้วย!

ความทุ่มเทอย่างหนักตลอดสิบแปดปี ในที่สุดเธอก็สอบเสร็จแล้วแท้ๆ แต่ทำไมเธอถึงตายก่อนจะได้เห็นผลสอบกันล่ะ

เสวี่ยเจียว อายุสิบแปดปี เพิ่งสอบเข้ามหาวิทยาลัยเสร็จ ไร้พ่อขาดแม่

กู้เสวี่ยเจียว อายุสิบหกปี กำลังจะขึ้นชั้นมัธยมศึกษาปีที่ 5 พ่อแม่หย่าร้างกัน หลี่ซือถงผู้เป็นแม่แต่งงานใหม่และพาเธอเข้ามาอยู่ในตระกูลเฉิง

และตอนนี้ เสวี่ยเจียวก็ได้กลายมาเป็นกู้เสวี่ยเจียวแล้ว

"กู้เสวี่ยเจียว!"

ในขณะที่เธอกำลังจมอยู่ในห้วงความคิด ผู้หญิงคนหนึ่งก็เดินเข้ามาด้วยท่าทางเกรี้ยวกราด

เธอคือหลี่ซือถง แม่ของเจ้าของร่างเดิม

เสวี่ยเจียวคิดในใจ แววตายังคงเต็มไปด้วยความรู้สึกแปลกหน้า

ทันทีที่หลี่ซือถงเห็นเธอนั่งเหม่อลอยอยู่บนเตียง โทสะก็พลุ่งพล่านขึ้นมา เธอเงื้อมือขึ้นแล้วตบฉาดเข้าที่ใบหน้าของเด็กสาว

"เพียะ—"

เสียงดังสนั่นตามมาด้วยความเจ็บปวด เสวี่ยเจียวที่กำลังมึนงงอยู่แล้วถึงกับชะงักค้างไปในทันที

นี่คือแม่ของร่างนี้ แม่ผู้ให้กำเนิดของเธอ

หลังจากตื่นขึ้นมา เธอไม่ได้มีแค่ความทรงจำของตัวเอง แต่ยังมีความทรงจำจากหนังสือเล่มนี้ด้วย เธอจึงรู้ว่าความสัมพันธ์ระหว่างแม่ลูกคู่นี้ไม่ค่อยจะสู้ดีนัก แต่เธอก็ไม่คาดคิดว่าหลี่ซือถงจะลงมือตบเธอตรงๆ แบบนี้ เธออึ้งไปชั่วขณะจนหลบไม่ทัน

หลังจากพลั้งมือตีลูก หลี่ซือถงเองก็ชะงักไปเช่นกัน เธอก้มมองมือของตัวเอง สลับกับมองเสวี่ยเจียวที่ใบหน้าเริ่มขึ้นสีแดงเถือก

เธออ้าปากเหมือนจะพูดอะไรบางอย่าง แต่สุดท้ายก็พูดออกมาแค่ว่า

"มะรืนนี้แกจะเปิดเทอมแล้ว คืนนี้ที่บ้านใหญ่จะจัดงานเลี้ยงส่งให้แก กู้เสวี่ยเจียว คืนนี้แกต้องไปขอโทษหมิงเจียวซะ!"

เธอชะงักไปครู่หนึ่ง แล้วพูดเสริมว่า

"ฉันจะไปที่บ้านใหญ่ก่อน ตอนห้าโมงเย็นฉันจะมารับแก ไปล้างไอ้ของเลอะเทอะบนหน้าแกออกให้หมดด้วย!"

เมื่อหลี่ซือถงพูดจบ เธอก็หันหลังเดินออกไป เสวี่ยเจียวยกมือขึ้นแตะใบหน้าของตัวเอง สีหน้าของเธอเต็มไปด้วยความสับสนงุนงงไปชั่วขณะ

นี่ใช่แม่แท้ๆ ของเธอจริงๆ งั้นเหรอ

ในโลกเดิมของเธอ เสวี่ยเจียวไม่มีอะไรให้ต้องอาวรณ์เลยนอกจากผลสอบเข้ามหาวิทยาลัย ตอนนี้ในเมื่อเธอกลายมาเป็นกู้เสวี่ยเจียวแล้ว เธอก็ยังมีเวลาอีกตั้งสองปีกว่าถึงจะสอบเข้ามหาวิทยาลัย เธอจะมีเวลาเพิ่มขึ้นอีกสองปี และเธอจะต้องทำคะแนนได้ดีกว่าร่างเดิมที่ต้องทั้งเรียนและทำงานไปพร้อมๆ กันอย่างแน่นอน ใช่ไหมล่ะ

เมื่อคิดได้ดังนี้ ใบหน้าของเธอก็ไม่รู้สึกเจ็บอีกต่อไป อารมณ์ก็ไม่สับสนวุ่นวาย และไม่ได้รู้สึกงุนงงอีกแล้ว เธอเพียงแค่ปรารถนาอยากจะหยิบแบบฝึกหัด 'ห้า-สาม' ที่เพิ่งจะทำไปได้แค่รอบเดียว ออกมาทำเพิ่มอีกสักสองรอบเดี๋ยวนี้เลย

ไม่สิ ยังมีเวลาอีกตั้งสองปี เธอสามารถทำได้อีกห้ารอบเลยต่างหาก!

เสวี่ยเจียวลุกขึ้นจากเตียงแล้วเดินเข้าไปในห้องน้ำ ทันทีที่ก้าวเข้าไป เธอก็ต้องชะงักค้าง

ผมสีแดงแปร๊ด ต่างหูห่วงขนาดใหญ่สองวงห้อยต่องแต่ง ขอบตาถูกทาด้วยสีดำคล้ำทั้งบนและล่าง แป้งบนหน้าหนาเตอะถึงสามชั้น ริมฝีปากแดงก่ำ บดบังเค้าโครงหน้าเดิมจนจำไม่ได้

"ผีหลอก—"

—

เสวี่ยเจียวล้างหน้าอยู่พักใหญ่กว่าจะสะอาดหมดจด ใบหน้าที่สะท้อนอยู่ในกระจกนั้นคล้ายคลึงกับใบหน้าเดิมของเธอถึงแปดสิบเปอร์เซ็นต์ ส่วนอีกยี่สิบเปอร์เซ็นต์ที่เหลือนั้นดูงดงามประณีตกว่ามาก เครื่องหน้าของเธอช่างสมบูรณ์แบบ ทั้งยังมีแก้มยุ้ยๆ แบบเด็กและดวงตากลมโตเป็นประกาย ทำให้เธอดูเยาว์วัยเอามากๆ

จะมีก็แต่ผมสีแดงสุดแสบตานั่นแหละที่ดูขัดหูขัดตาไปสักหน่อย

เธอใช้หนังยางมัดผมรวบเป็นมวย แล้วติดกิ๊บเก็บหน้าม้าสีแดงขึ้นไป แม้ว่ามันจะยังดูขัดตาอยู่บ้าง แต่มันก็ดูเป็นผู้เป็นคนมากขึ้นเยอะ

ตอนนี้เป็นเวลาสี่โมงครึ่งแล้ว เหลือเวลาอีกแค่ครึ่งชั่วโมงก่อนจะต้องไปที่บ้านใหญ่ตระกูลเฉิง

การถูกแม่แท้ๆ ตบหน้าในวันนี้มันเจ็บปวดมาก ถ้าหากเธอไม่รู้เนื้อหาในหนังสือมาก่อน เธอคงจะโกรธเป็นฟืนเป็นไฟไปแล้ว

แต่พอรู้ว่าคืนนี้จะเกิดอะไรขึ้น เธอก็โกรธไม่ลงจริงๆ

พ่อของกู้เสวี่ยเจียวนอกใจ ตอนที่เธออายุได้สิบขวบ แม่ของเธอก็หย่าขาดจากเขา แล้วแต่งงานใหม่เข้ามาอยู่ในตระกูลเฉิง พร้อมกับพาเธอมาด้วย โดยแต่งงานกับเฉิงซั่ว ลูกชายคนโตของตระกูล

จากการยุยงของกู้จิ่งซวี่ผู้เป็นพ่อและแม่เลี้ยง เธอจึงปักใจเชื่อว่าแม่แต่งงานใหม่เพราะเห็นแก่เงินทองและฐานะ